Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Ο Τσίπρας γίνεται Σαμαράς και ταυτίζει την ρήξη με ΕΕ, με αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρώπη


Τελικά τα Μνημόνια σε κάνουν Σαμαρά................

Στη συνέντευξη του στον Gurdian, ο απίθανος πρωθυπουργός που έχουμε πέταξε το όποιο αριστερό προσωπείο του έχει απομείνει, και ακολουθώντας την λογική Κούλη και Άδωνη, ταύτισε ευρώ και ΕΕ με την γεωγραφική έννοια της Ευρώπης.

Μιλώντας στην ανταποκρίτρια της βρετανικής εφημερίδας στην Αθήνα Χελένα Σμιθ, ο κ. Τσίπρας σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι η αρχική στρατηγική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 ήταν η συγκρουσιακή πολιτική (collision politics), «σε συμφωνία με την εντολή προς εμάς».

Ωστόσο, η αποχώρηση από το ευρώ και την ΕΕ δεν τέθηκε ποτέ, ούτε και στις ημέρες της κρίσης κατά τις οποίες η Ελλάδα απείχε ελάχιστα από την χρεοκοπία.

«Να φύγουμε από την Ευρώπη και να πάμε πού; Σε άλλο γαλαξία;» λέει χαρακτηριστικά ο κ. Τσίπρας για να προσθέσει ότι η Ελλάδα «είναι συστατικό μέρος της Ευρώπης.

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ.........

ΧΑΡΕΙΤΕ ΕΝΑΝ ΔΕΞΙΟ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΣΙΠΡΑ!


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Η κυβέρνηση καταργεί την αυτοδιαχείριση στα ραδιόφωνα!


Με το νομοσχέδιο που έφερε σήμερα στη Βουλή ο Νίκος Παππάς για τον τηλεοπτικό διαφημιστικό χρόνο (και άλλα πολλά) εισάγεται κι ένα συγκεκριμένο άρθρο μέσω του οποίου καταργείται η δυνατότητα να ιδρύονται νέα αυτοδιαχειριζόμενα ραδιόφωνα.
Και όπως πάντα το λέει πονηρά και άντε να βγάλεις άκρη: Στο άρθρο 40 παρ.ι προτείνεται η κατάργηση της περίπτωσης στ της παρ.9 του άρθρου 8 του Ν.3592/2007.


Τι λέει αυτή η περίπτωση; Είναι η τροπολογία που προστέθηκε το 2013 και έδινε τη δυνατότητα στους απλήρωτους εργαζόμενους των ραδιοφωνικών σταθμών να πάρουν τη συχνότητα στα χέρια τους. Ιδού:

Είναι μνημονιακή υποχρέωση υποστηρίζει η αριστερή μας κυβέρνηση η κατάργηση του συγκεκριμένου νόμου επειδή νοθεύεται ο ανταγωνισμός στην ελεύθερη αγορά. Οπότε η κυβέρνηση, η αριστερή μας είπαμε, αφαιρεί ένα όπλο από απλήρωτους εργαζόμενους ραδιοφωνικών σταθμών να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο.
Τέσσερα είναι στην Αθήνα τα αυτοδιαχειριζόμενα ραδιόφωνα, ο Flash 96, o Best 92.6, ο Ξένιος 94.3 και ο Nitro 102.5 (που γίνεται Athens Voice Stereo). To e-tetRadioεπικοινώνησε με το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής ρωτώντας το αν αυτό επηρεάζει τα συγκεκριμένα ραδιόφωνα και τη συμμετοχή τους στη μελλοντική αδειοδότηση. Η απάντησή τους ήταν κατηγορηματική: δεν τα επηρεάζει και θα μπορούν να συμμετάσχουν κανονικά στην αδειοδότηση.
Από δω και πέρα όμως τέλος τα νέα αυτοδιαχειριζόμενα ραδιόφωνα στα FM. Μιλάμε για εξαιρετικά αριστερή απόφαση, πιο αριστερή δεν γίνεται.

Η διάταξη για την αυτοδιαχείριση στα ραδιόφωνα ήταν να καταργηθεί (ή να τροποποιηθεί) από το Δεκέμβριο του 2014, επί Σαμαρά, αλλά τελευταία στιγμή το πήραν πίσω (ΕΔΩ). Προφανώς δεν πρόλαβαν. Αλλά το έκαναν οι τωρινοί που δεν είναι φυσικά Σαμαράς.


Διαβάστε Περισσότερα »

Video: Η Ελληνική Ακτοφυλακή, επί Τσίπρα, επαναπροωθεί παράνομα μετανάστες στην Τουρκία


Βίντεο με καταγγελία κυκλοφορεί στο facebook, όπου η Ελληνική ακτοφυλακή κατηγορείται ότι ενώ σκάφος με πρόσφυγες ήταν ξεκάθαρα σε Ελληνικά χωρικά ύδατα το ελληνικό σκάφος ανάγκασε και έσυρε το σκάφος των προσφύγων στα Τουρκικά χωρικά ύδατα, όπου το ανέλαβε σκάφος της Τουρκικής Ακτοφυλακής και το οδήγησε στις απέναντι ακτές.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από τους πρόσφυγες μιλάνε για απόπειρα βύθισης του σκάφους των προσφύγων από το σκάφος της Ελληνικής Ακτοφυλακής.


Διαβάστε Περισσότερα »

Τσίπρας: «Αν πάτε στο δρόμο και ρωτήσετε τον κόσμο για την κυβέρνηση πολλοί θα μας πουν ψεύτες»


«Τα χειρότερα είναι πίσω μας» τονίζει σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Guardian ο Αλέξης Τσίπρας στην οποία επισημαίνει με μια διάθεση αυτοκριτικής ότι έκανε λάθη και μάλιστα μεγάλα λάθη απαντώντας ουσιαστικά στον Γιάννη Βαρουφάκη και όλα όσα έγιναν τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης της χώρας το 2015.

Ο Αλέξης Τσίπρας αφού λέει πως η οικονομία ακολουθεί ανοδική τάση σημειώνει ότι: «Αργά, αργά, αυτό που κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να συμβεί, θα συμβεί. Θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση».

«Όταν ήρθα σε αυτό το γραφείο, δεν είχα καμία εμπειρία ή αίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες», παραδέχεται. «Νομίζω ότι, τώρα, έχω μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που είχα αρχικά», λέει ο πρωθυπουργός.

Μάλιστα τονίζει: «Έκανα λάθη, μεγάλα λάθη» προσθέτοντας πως το μεγαλύτερο λάθος του μπορεί να ήταν «η επιλογή των ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά». Η εφημερίδα σημειώνει ότι ο πρωθυπουργός αναφέρεται στον Γιάννη Βαρουφάκη αλλά ο Αλέξης Τσίπρας τονίζει πως το σχέδιό του ήταν «τόσο ασαφές που δεν αξίζει καν να μιλάμε».

Σήμερα, ο Τσίπρας δεν θέλει να μιλήσει ούτε για τον Βαρουφάκη ούτε για τον Σόιμπλε γράφει η εφημερίδα. Όπως σημειώνει ο πρωθυπουργός: «Ο Γιάννης προσπαθεί να γράψει ιστορία με διαφορετικό τρόπο. Παρουσίασε το σχέδιο Β και ήταν τόσο αόριστο, δεν άξιζε να μιλάμε. Ήταν απλά αδύναμο και αναποτελεσματικό».

Ο Αλέξης Τσίπρας λέει για τον Γιάννη Βαρουφάκη ότι «ο Σόιμπλε ήταν το alter ego του. [Ο Βαρουφάκης] τον αγάπησε. Τον σεβάστηκε πάρα πολύ και τον σέβεται ακόμα».

Ο πρωθυπουργός υπογραμμίζει ότι «αν πάτε στο δρόμο και ρωτήσετε τον κόσμο για την κυβέρνηση πολλοί θα μας πουν ψεύτες. Κανείς όμως δεν θα πει ότι βάλαμε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι».



Διαβάστε Περισσότερα »

Παν. Λαφαζάνης: Ληστεία για τον ελληνικό λαό η βεβιασμένη έξοδος της χώρας στις αγορές


Η κυβέρνηση «θάβει» ακόμα και την πιο ανώδυνη και ανεπαρκή «ελάφρυνση» χρέους

Όλα τα κερδοσκοπικά κέντρα πανηγυρίζουν από την βεβιασμένη έξοδο της χώρας στις αγορές, την οποία η κυβέρνηση άρον-άρον προωθεί για να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και να ενισχύσει το μύθευμα του νέου «success story».

Η έξοδος, υπό τις σημερινές μάλιστα συνθήκες και τους δεδομένους όρους, της χώρας στις αγορές αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ληστεία του ελληνικού λαού, ο οποίος μαζί με τα συγκριτικά πανύψηλα επιτόκια θα χρυσοπληρώσει και τις ξένες τράπεζες-αναδόχους.

Η κυβέρνηση με την βεβιασμένη, κάτω από δυσμενείς όρους έξοδο στις αγορές, στέλνει στην πράξη, υπό τα χειροκροτήματα του γερμανικού και ευρωενωσιακού κατεστημένου, το μήνυμα ότι ο ελληνικός λαός θα μπορεί να αποπληρώνει με τις δικές του δυνάμεις το υποτιθέμενο χρέος της χώρας και επομένως  στέλνει, ταυτόχρονα, στα αζήτητα οποιαδήποτε ελάφρυνσή του, όσο και υποτυπώδης και ανεπαρκής και αν είναι.

Η χώρα χρειάζεται ανατροπή, διαγραφή του χρέους, ακύρωση των μνημονίων, εθνικό νόμισμα και μια άλλη πολιτική δανεισμού, μακριά από την αποικιοκρατία της τρόικας και την τυραννία των κερδοσκοπικών αγορών, ιδιαίτερα του εξωτερικού.

Διαβάστε Περισσότερα »

«Έξοδος στις αγορές», πουλάκια μου, σημαίνει......



Καλησπέρα στην ομήγυρη!!!

- «Έξοδος στις αγορές», πουλάκια μου, σημαίνει:

α) Δανεισμός με επιτόκια πολύ υψηλότερα (έως και 3 με 4 φορές!), ακόμη και από την «κρεατομηχανή» που λέγεται ESM,

β) Κερδοσκοπία των τραπεζών-αναδόχων της έκδοσης των ομολόγων, που θα την πληρώσει ο ελληνικός λαός από τις τσέπες του,

γ) Περαιτέρω διόγκωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και

δ) «Θάψιμο» κάθε απόπειρας για «ελάφρυνση», έστω και κουτσά-στραβά, του χρέους, αφού η χώρα θα στέλνει το μήνυμα ότι «είναι σε θέση να αποπληρώνει το χρέος της». Αυτό, ντε, που ακόμη και η Βελκουλέσκου και το ΔΝΤ έχουν χαρακτηρίσει ουκ ολίγες φορές ως «εξαιρετικά μη βιώσιμο»...

- Κατά τα λοιπά, το μόνο είδος το οποίο υπάρχει και προσφέρεται σε υπερεπάρκεια από την κυβερνησάρα μας, είναι το πολιτικό «σανό»...

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ξυλοδαρμός μου στην Πάρο. Ακόμα μια ομοφοβική επίθεση...



Πριν λίγες μέρες, στην κοσμοπολίτικη Πάρο, κοσμοπολίτες Ευρωπαίοι -που δεν μας αλλοιώνουν τον πολιτισμό- επιτέθηκαν και χτύπησαν σοβαρά έναν νεαρό επειδή δεν τους άρεσε το ντύσιμό του. Επειδή φαινόταν gay. Επειδή εκείνοι ήταν πολύ άντρακλες μάλλον και χρειάστηκε η κοπέλα της παρέας τους να βάλει το σώμα της για να προστατεύσει το θύμα. Ο ίδιος περιγράφει στον μπλογκ του το επεισόδιο του ξυλοδαρμού του, τις αντιδράσεις και τη στάση της αστυνομίας.

Αυτήν την περίοδο βρίσκομαι στην Πάρο, το νησί που μεγάλωσα, και όπου εργάζομαι καθημερινά 12 ώρες. Παρασκευή βράδυ, λοιπόν, αφού τελειώνω από τη δουλειά αποφασίζω να βγω με την παρέα μου σε κλαμπ. Χορεύουμε και περνάμε ωραία μέχρι που αποφασίζουμε να επιστρέψουμε σπίτι. Στο δρόμο συναντάμε μια παρέα τριών Ιταλών: δυο αγόρια που έκαναν φασαρία και ρωτούσαν περαστικούς πού μπορούν να βρουν χόρτο και μια κοπέλα που φαινόταν ξενερωμενη με τη συμπεριφορά τους. Όταν μας είδαν άρχισαν να γελάνε μαζί μου και να μας βρίζουν στα ιταλικά. Δεν δώσαμε σημασία. Τότε τους άκουσα να με βρίζουν προσωπικά και στα αγγλικά όπου και κατάλαβα οτι με έκραζαν για το ντύσιμο μου. Εγώ συνέχισα να περπατάω αδιάφορος, οι φίλες μου είχαν νευριάσει αλλά πάντως κανείς μας δεν τους απάντησε. Ξέραμε και οι τρεις οτι δεν αξίζει.
Είμαι τόσο συνηθισμένος σε σχόλια για την εμφάνισή μου που μου δεν μου έκανε αίσθηση. Περπατάμε φυσιολογικά παρόλα αυτά ενώ εκείνοι πλέον είχαν χαθεί από το δρόμο μας, εμείς αποχαιρετάμε τη φίλη μας και συνεχίζουμε οι δυο μας από τον συνηθισμένο δρόμο. Κατόπιν όμως, εμφανίζονται στη στροφή πίσω μας και αρχίζουν με μεγαλύτερη ένταση και … μίσος θα έλεγα να με βρίζουν. Συνεχίζουμε να περπατάμε χωρίς να απαντάμε ενώ μας ακολουθούσαν. Μετά από καμιά εικοσαριά μέτρα τους νιώθουμε πλέον ακριβώς πίσω μας και για αυτό επιταχύνουμε. Το σπίτι της φίλης μου ήταν πολύ κοντά. Πίστευα οτι θα βρισκόμασταν σπίτι σε 3 λεπτά και ακόμη ένα bullying θα τελείωνε. Αν και αυτή τη φορά ήταν ομολογουμένως πολύ χειρότερο. Έκανα όμως λάθος.
Ο Ξυλοδαρμός
Ξαφνικά δέχομαι μπουνιά στο πλάι και δύο χέρια πισώπλατα με πετάνε στον τοίχο. Πάγωσα. Αμέσως γυρίζω και τους βλέπω να έρχονται κατά πάνω μου. «Μαλάκα τρέξεεε» φωνάζω στη φίλη μου και γυρίζω και ρίχνω ένα μπουκέτο σε αυτόν που με χτύπησε και φεύγει ένα δυο βήματα πίσω. Και εκεί αρχίζει το ξύλο. Μου επιτέθηκαν και οι δύο: παίζω μπουνιές με τον έναν ενώ ο άλλος πιάνει το backpack μου, με τραβάει από αυτό και με ρίχνει κάτω. Ορμάνε και οι δυο από πάνω μου. Δεν μπορώ να ακούσω τι συμβαίνει γύρω μου, το μόνο που νιώθω είναι το σώμα μου να ξυλοκοπείται. Δεν βλέπω τη φίλη μου πουθενά.
Ξαφνικά αισθάνομαι ένα σώμα να πέφτει πάνω μου. Ήταν η φίλη των Ιταλών, που βασικά υποθέτω ότι πρέπει να πήραν η αδερφή του ενός εκ των δυο και η οποία είχε μείνει πιο πίσω. Προσπαθεί να με καλύψει και να τους σταματήσει, αλλά το κεφάλι μου ειναι ακάλυπτο και δέχομαι χτυπήματα. Η μπλούζα μου έχει σκίσει ή μου την βγάζουν εντελώς. Δεν μπορώ να καταλάβω. Το πρόσωπό μου εχει ήδη ματώσει αλλά δεν το έχω καταλάβει. Συνεχίζουν να με βαράνε. Καταφέρνω να ξεφορτωθώ την τσάντα μου στην οποία έχω μπλεχτεί και σηκώνομαι. Ορμάω σε αυτόν που μου χτυπούσε το κεφάλι, τον έχω σχεδόν ρίξει κάτω αλλά ο άλλος με γρονθοκοπεί ανενόχλητος καθώς και τα δυο μου χέρια ήταν απασχολημένα. Αφήνω στιγμίαια τον έναν με το αριστερό μου χέρι του και του πιέζω το κεφάλι προς τα κάτω για να τον κρατήσω σκυμμένο. Με το δεξί μου προσπαθώ να αμυνθώ από τις γροθιές του άλλου. Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω για να με προστατέψω από το μίσος δύο μεθυσμένων κομπλεξικών.
Συνέχιζα να μην νιώθω τι συμβαίνει γύρω μου. Σε όλα αυτά τα λεπτά δεν θυμάμαι καμιά φωνή, απολύτως κανέναν ήχο.
Δεν είχα αίσθηση του χρόνου, αλλά καποια στιγμή βλέπω δύο άντρες να πιάνουν τους Ιταλούς και να τους απομακρύνουν από εμένα. Η φίλη μου είχε τρέξει σε ένα φούρνο πιο διπλά και είχε φωνάξει για βοήθεια, όπως έμαθα κατόπιν. Εκείνη την στιγμή βλέπω τι συμβαίνει διπλα μου. Όλη η γειτονιά είχε ξυπνήσει, οι άντρες είχαν βγει από τα σπίτια τους και οι γυναίκες με τις νυχτικές τους κοιτούσαν από το κατώφλι της πόρτας τους. Επικρατούσε ακόμη πανικός. Νέοι που γύριζαν από τα μπαρ κοιτούσαν σαστισμένοι.
Μόλις είχα αρχίσει να βρίσκω ξανά την αναπνοή μου και ήμουν ήρεμος. Οι Ιταλοί όμως ήταν ακόμα εξοργισμένοι και μετά το πρώτο σοκ των αντρών που μας χώρισαν άρχιζαν να με ξανά βρίζουν. Ούρλιαζαν. Ωρύονταν χωρίς υπερβολή και συνέχιζαν να με βρίζουν στα ιταλικά και στα αγγλικά. «Κάτσο, πουτάνα, fucking gay», ήταν μερικές λέξεις που έπιανα. Οι άντρες συνέχιζαν να τους κρατάνε μακριά μου. Ο ένας τους ξεφεύγει και έρχεται προς τα εμένα απειλητικά. Σηκώνω το δάχτυλο μου. «Don’t dare to touch me», του λέω. Συνεχίζει να με βρίζει. Θέλει να μου ξαναορμήσει αλλά κάνει ένα βήμα πίσω και κλωτσάει την τσάντα μου που βρίσκεται ακόμα κάτω. Πιάνει το καπέλο μου το σχίζει, το φτύνει και το πετάει βρίζοντάς με. Δεν μπορούσα να πιστέψω το μίσος που έβλεπα.
Επιτέλους, βλέπω τη φίλη μου. Ευτυχώς είναι καλά και αυτή ήταν η μεγαλύτερη μου έγνοια. Εκείνη τη στιγμή φτάνει και η φίλη που είχαμε αποχαιρετήσει και μολις με βλέπει ξεσπάει σε κλάματα. Μόνο τότε από την αντιδραση της κατάλαβα οτι αιμορραγούσα. » Σου έχει σκίσει το φρύδι», ακούω ένα παιδάκι να μου λέει. Δεν απαντάω. Βλέπω την Ιταλίδα σοκαρισμένη να κλαίει και να παρακαλάει να μην καλέσουμε την αστυνομία. Εγώ λέω στις φίλες μου να την καλέσουν. Μια γειτόνισσα, γνωστή μου, μου φωνάζει ότι την έχει καλέσει ήδη από την αρχή και οτι της είπαν οτι θα στείλουν περιπολικό. Με οδηγούν στον κοντινό φούρνο για να μου βάλουν πάγο και να μου καθαρίσουν τα αίματα. Οι Ιταλοί δεν έχουν ηρεμήσει, αλλά οι άντρες τους κρατάνε πίσω…
Στο φούρνο μού έβαλαν πάγο και αλόη… Είχα ένα βαθύ σκίσιμο πάνω από το φρύδι και όπως μου είπε η φαρμακοποιός γλίτωσα τα ράμματα, επειδή δράσαμε έγκαιρα, διαφορετικά αν είχα πάει στο κέντρο υγείας θα μου το είχαν ράψει σίγουρα.
Ακόμα και τώρα, νίωθω το σώμα μου να πονάει ειδικά στην πλάτη, στα χέρια και στο σβέρκο μου. Παρόλα αυτά αισθάνομαι σχετικά καλά σωματικά αλλά δεν μπορεί το μυαλό μου να χωρέσει την αιτία της επίθεσης. Είμαι σοκαρισμένος.
Εκείνη τη στιγμή, έπαψα να αισθάνομαι ελεύθερος. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ότι κάποιοι προσπάθησαν να μου στερήσουν το αυτονόητο δικαίωμα να ειμαι αυτός που θέλω να είμαι, να ντύνομαι όπως θέλω. Να βγαίνω με την παρέα μου, να περνάω καλά και να επιστρέφω ασφαλής σπίτι μου. Εκείνη τη στιγμή η ελευθερία μου δεν ήταν αυτονόητη, εκείνη τη στιγμή έπρεπε να παλέψω και να ματώσω για να συνεχίσω να μπορώ να έχω κάτι αυτονόητο.
Κάποιοι μου είπαν να μην το πάρω προσωπικά, οτι ήταν απλά δυο «μικροί» μεθυσμένοι άνθρωποι και ότι απλά είναι ένα τυχαίο γεγονός αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ ως τέτοιο.
Έχω δεχτεί αμέτρητες φορές bullying για την εμφάνισή μου από άτομα σαν και αυτούς. Σπάνια αντιδράω πλέον σε τέτοιες συμπεριφορές γιατί πλέον το έχω συνηθίσει. Θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα βράδυ στην Αθήνα οπού είχα ντυθεί παρόμοια, δέχτηκα φραστικές επιθέσεις, αλλά η μοναδική κίνηση μου ήταν να δυναμώσω τη μουσική στα ακουστικά μου.
Αυτοί που με τραμπούκισαν τότε ήταν νηφάλιοι. Δηλαδή αν ήταν και αυτοί υπό την επήρεια αλκοόλ θα μπορούσε η λεκτική επίθεση να γίνει σωματική;
Και αυτό ειναι το χειρότερο που αισθάνομαι, ότι πλέον μπορεί να κινδυνεύω μόνο και μόνο επειδή μπορεί να τύχει να μην αρέσω ξανά σε κάτι μεθυσμένους κομπλεξικούς. Μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν ανασφαλή ανθρωπάκια που φοβούνται. Και ναι, φοβούνται.
Το έχω δει στα μάτια τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα; Μια φορά περπατούσα προς μια στάση λεωφορείου και τρεις 18άρηδες αρχίζουν να με κοροϊδεύουν και να με δείχνουν. Από τη συζήτηση καταλαβαίνω οτι περιμένουμε το ίδιο λεωφορείο. Όταν εμφανίστηκε το λεωφορείο, τούς άφησα να ανέβουν πρώτοι και μετά πήγα και στάθηκα ακριβώς δίπλα τους. Σταμάτησαν να μιλάνε μεταξύ τους, αισθανόντουσαν άβολα και απέφευγαν το βλέμμα μου. Δεν είναι αυτό φόβος;
Η αδιαφορία της Αστυνομίας
Όσον αφορά στην αστυνόμια, καθίσαμε στο φούρνο πάνω απο μισή ώρα μέχρι να σταματήσω να ζαλίζομαι και περιμέναμε το περιπολικό να εμφανιστεί. Θα πρέπει να είχε περάσει πάνω από μια ώρα από τότε που την είχαν καλέσει. Εν τέλει; Κανένα περιπολικό δεν εμφανίστηκε ποτέ!!!
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας κάλεσα το αστυνομικό τμήμα. Περιέγραψα το περιστατικό και ο αστυνομικός, ο οποίος αρχικά μου είπε δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να κάνεις, μου είπε οτι θα χρειαστεί παράβολο 100€ για να κάνω μήνυση προς αγνώστους. Δηλαδη να πληρώσω μια υπηρεσία η οποία δεν με εξυπηρετεί; Που δεν με προστατεύει; Να πληρώσω 100€ για να κάνω μήνυση σε αγνώστους όταν θα μπορούσαν να έρθουν και να τους οδηγήσουν στο τμήμα την ίδια κιόλας στιγμή; Γιατί δεν πρόκειται για ακόμη ένα περιστατικό που ξεκίνησε απο λεκτικό τσακωμό και κατέληξε σε ξύλο οπότε και αναρωτιέσαι ποιος πραγματικά φταίει. Αλλά για ένα περιστατικό που σε χτυπάω επειδή έτσι θέλω, επειδή δεν μου αρέσεις.
Και όλα αυτά σε ένα νησί που το καλοκαίρι του 2012 ένας συμπολίτης μου έπεσε νεκρός από πυρά ληστή και που μια κοπέλα, η μικρή Μυρτώ, κακοποιήθηκε από εναν ανώμαλο και τώρα δεν μπορεί να μιλήσει; Είναι δυνατόν να έχουν συμβεί τέτοια γεγονότα και όχι απλά να αδιαφορούν, αλλά να στη λένε και από πάνω; Του είπα οτι ξυλοκοπηθήκα και μου απάντησε «γιατί πήγες στο κέντρο υγείας;». Δηλαδή έπρεπε να με αφήσουν ανάπηρο για να έχει σημασία το περιστατικό μου; Του ανέφερα επίσης οτι μια γνωστή μου τους κάλεσε την ώρα που με χτυπούσαν και δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Ξέρετε τι μου απάντησε; Ότι δεν κάλεσα εγώ ο ίδιος(!) Του ειπα να σοβαρευτεί (πώς ειναι δυνατόν να τηλεφωνήσω στην κατάσταση που βρισκόμουν;) και άρχιζε να μου φώναζει. Του το έκλεισα στη μούρη.
Ένας αστυνομικός, ένας δημόσιος υπάλληλος δηλαδή που πληρώνεται με χρήματά μου και δικά σας, τον καλείς για να σε προστάτεψει, για να κάνει το καθήκον του και εκείνος σου την μπαίνει. Για εμένα αυτός ο ανθρωπάκος με την απραγία του είναι συνένοχος. Γιατί τύποι σαν αυτούς που μένουν ατιμώρητοι λόγω της βαρεμάρας σας (κύριοι αστυνομικοί) στο επόμενο νησί, στο επόμενο περιστατικό θα καταστρέψουν τη ζωή κάποιου, επειδή απλά δεν τους αρέσει. Και θα φταίτε εσείς. Και όλα αυτά σε ένα νησί που το καλοκαίρι του 2012 ένας συμπολίτης μου έπεσε νεκρός από πυρά ληστή και που μια κοπέλα, η μικρή Μυρτώ, κακοποιήθηκε από εναν ανώμαλο και τώρα δεν μπορεί καν να μιλήσει. Και μόνο τότε, κατόπιν εορτής, αφού πρέπει να έχει καταστραφεί η ζωή σου, θα δράσει η αστυνομία. Και απορώ… είναι δυνατόν να έχουν συμβεί τέτοια γεγονότα στο νησί και, όχι απλά να συνεχίζουν αδιαφορούν, αλλά να στη λένε και από πάνω;
Και ξανά καταλήγω, ότι τέτοιου είδους αστυνομικοί είστε συνένοχοι και θα είμαι εκεί να σας κατηγορώ για την απραγία σας όταν ένας ακόμη συμπολίτης μου θα χάσει τη ζωή του ενώ τα κανάλια θα σας δίνουν παράσημα επειδή απλά πιάσατε τον δράστη.
Μπράβο σας Αστυνομικοί της Πάρου.
Μπράβο σας Κομπλεξικοί του Κόσμου.
Note: Έγραφα αυτό το κείμενο σε μια αγαπημένη μου καφετέρια όταν βλέπω να πέρναει μια κοπέλα που το t-shirt της έγραφε το εξής quote του Oscar Wilde (τον οποίο θαυμάζω): «Be yourself everyone else is taken». Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.
Πηγή: thevirginer.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΣΥΡΙΖΑ για την «έξοδο στις αγορές» του 2014 που μοιάζει με την σημερινή. Αλ. Τσίπρας: «Πυροβολούμε τα πόδια μας…»


Ο ΣΥΡΙΖΑ για την «έξοδο στις αγορές» του 2014

Όλες οι παρακάτω δηλώσεις έγιναν από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τον Απρίλιο του 2014, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά «βγήκε στις αγορές» εκδίδοντας ομόλογο με επιτόκιο 4,95%. Μια σύγκριση με όσα υποστηρίζονται σήμερα αρκεί, κάθε σχολιασμός περιττεύει…

Αλ. Τσίπρας: «Πυροβολούμε τα πόδια μας, δεν προχωρούμε σε διαγραφή χρέους, κι αυτό είναι πολιτικό έγκλημα…»
«Είναι πασιφανές ότι όχι μόνο δε βγαίνουμε σε ξέφωτο, αλλά παραμένουμε εγκλωβισμένοι  στη παγίδα του χρέους»
«Πανηγυρίζουν κιόλας, που θα δανειστούν 2,5 δισ. με πενταετή ομόλογα που θα αποδώσουν εγγυημένα κέρδη στους «επενδυτές» πάνω από 600 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή επιβαρύνουμε το χρέος, πριμοδοτούσε τους κερδοσκόπους με τοκογλυφικά επιτόκια. Και πανηγυρίζουμε από πάνω.»
«Με σπόνσορα την κ. Μέρκελ και τις αγορές, ετοιμάζει την παράσταση “βγαίνουμε στις αγορές” (…) Πρόκειται για τεράστια επιχείρηση εξαπάτησης, που προσπερνά ακόμα και το μοίρασμα του πλεονάσματος μία εβδομάδα μετά τις εκλογές.»
«Η Ελλάδα βγαίνει προεκλογικά στις αγορές, με υψηλό επιτόκιο, δηλαδή επιβαρύνει το χρέος της και ταυτόχρονα αποδυναμώνει την προοπτική για γενναία αναδιάρθρωση του συσσωρευμένου όγκου του δημόσιου χρέους.»

Ε. Τσακαλώτος: «Η έξοδος στις αγορές, με δεδομένο ότι το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, απαντά στα πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα της κυβέρνησης. Έρχεται να στηρίξει μόνο το νέο “success story”, καθώς μέχρι πριν λίγες μέρες ο Υπ. Οικονομικών διαβεβαίωνε ότι η χρηματοδότηση του κράτους είναι εξασφαλισμένη για τους επόμενους δώδεκα μήνες. Η έξοδος στις αγορές, όμως, δεν απαντά στο πρόβλημα ότι δανειζόμαστε για να αποπληρώσουμε παλιά χρέη και όχι για την ανάπτυξη και το πώς θα ξεφύγουμε από την παγίδα χρέους. (…) Δεν απαντά στο πρόβλημα ότι τα δάνεια που παίρνουμε, είτε θεσμικά είτε από τις αγορές, έρχονται να στηρίξουν την πολιτική της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, της απορρύθμισης, των ιδιωτικοποιήσεων και της εσωτερικής υποτίμησης. Είναι, έτσι, προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να δει καμία βελτίωση στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει. Χωρίς μια ριζική αλλαγή από την πορεία που έχει χαραχτεί μέσω του Μνημονίου, αυτές οι επικοινωνιακές ενέργειες έχουν «κοντά ποδάρια».»

Γ. Σταθάκης: «Μόνο πολιτική σκοπιμότητα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία, αλλά και σε άλλες χώρες, εν όψει των ευρωεκλογών, εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή η έξοδος στις αγορές»

Π. Σκουρλέτης: «Πολιτικά επιζήμια κίνηση γιατί στη δεδομένη στιγμή που είχαμε όφελος να διεκδικήσουμε κούρεμα χρέους δίνουμε την ψευδαίσθηση ότι η χώρα μπορεί και δανείζεται ακόμη και ακριβά»
«Η χώρα δεν μπορεί να δανειστεί από μόνη της και το ποσό των 2,5 δισ. είναι πολύ μικρό, σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, που δεν συνιστά έξοδο στις αγορές, και επειδή είναι υπό βρετανικό δίκαιο τα ομόλογα, αυτό συνιστά την καλύτερη επένδυση για τους κερδοσκόπους.»

Δ. Παπαδημούλης: «Δανείζονται με 5%, αντί το ισχύον (σ.σ. της δανειακής σύμβασης!) 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ κάνουν την πιο ακριβή εκλογική καμπάνια με δημόσιο χρήμα»

Δ. Μάρδας: «Μνημόνια θα έχουμε έτσι κι αλλιώς. Οπότε, τώρα θα έχουμε και μνημόνια και ακριβό χρήμα (…) Το επιτόκιο είναι συνάρτηση της δυναμικής της οικονομίας. Όταν μια οικονομία είναι σε ύφεση, και το 3% είναι βαρύ. Οπότε, καλύτερα να μη βγαίναμε γιατί έτσι κι αλλιώς θα έχουμε μνημόνιο. Μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι επειδή το Μάιο λήγει το μνημόνιο, έφυγε και τελειώσαμε και κάνουμε ό,τι θέλουμε. 360 δισ. χρωστάμε και δεν πρόκειται να μας αφήσουν οι δανειστές μας έτσι.»


Διαβάστε Περισσότερα »

Λαφαζάνης: Το λάθος είναι ο ίδιος ο Τσίπρας


Δριμεία επίθεση στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, Π. Λαφαζάνης κατηγορώντας τον πρωθυπουργό ότι ξεπούλησε ξεδιάντροπα τη λαϊκή βούληση.
“Ο Τσίπρας είναι το λάθος στην κυβέρνηση και όχι απλώς οι επιλογές του σε πρόσωπα.
Λάθος είναι η πολιτική που ακολουθεί. Η προδοσία του που οδηγεί στην καταστροφή την χώρα”.

“Η μόνιμη θέση του Τσίπρα ήταν να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Ποτέ δεν είχε στο μυαλό του την έξοδο από το ευρώ» υποστήριξε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ ο Π.Λαφαζάνης , ο οποίος αναφερόμενος στη φράση του Τσίπρα: “Να φύγουμε από την Ευρώπη να πάμε που; Σε άλλο γαλαξία;”, χαρακτήρισε τον πρωθυπουργό “ανιστόρητο και αγεωγράφητο αφού δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες που δεν ανήκουν ούτε στην ευρωζώνη ούτε καν στην ΕΕ. Αυτές βρίσκονται σε άλλο γαλαξία;”.
«Ο Τσίπρας ξεπούλησε με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο τη λαϊκή βούληση που εκφράστηκε καθαρά δύο φορές για να ακολουθήσει τον μνημονιακό δρόμο.

Ερωτηθείς για το αίτημα περί εξεταστικής για τη διακυβέρνηση του α’εξαμήνου της κυβέρνησης Τσίπρα, ο κ.Λαφαζάνης έκανε λόγο για «αστεία πράγματα».
«Όταν μια εξεταστική ωστόσο, ζητείται από την αντιπολίτευση, η κυβέρνηση πρέπει να την κάνει πράξη, έτσι ώστε να δείχνει ότι υπάρχει διαφάνεια και δεν έχει να κρύψει τίποτα.
Να δείτε, όμως, ότι αν γίνει εξεταστική, στο σκαμνί θα κάτσουν κυβέρνηση, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όλοι οι μνημονιακοί που στο Συμβούλιο αρχηγών συνήργησαν στο πραξικόπημα μετατροπής του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ» είπε ο κ.Λαφαζάνης.

«Η Ελλάδα θα ζήσει μαύρα χρόνια έλεγα από το 2008 και με χαρακτήριζαν άνθρωπο των σπηλαίων και δραχμιστή. Οι κυρίαρχοι αυτής της χώρας έβλεπαν μέχρι τη μύτη τους» τόνισε ο κ.Λαφαζάνης.
Iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

O Evo Morales διακήρυξε "πλήρη ανεξαρτησία" της Βολιβίας από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα!



Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

22 Ιούλη 1944 στο Μπρέττον Γουντς των ΗΠΑ αποφασίστηκε η δημιουργία του...
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας και η υιοθέτηση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στο διεθνές εμπόριο, θέτωντας στο περιθώριο τον "κανόνα του χρυσού" για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.
Διαβάστε Περισσότερα »

Πρεζέμπορας, μαχαιροβγάλτης, απατεώνας: Δουλειές που θα σε πάνε μπροστά στη ζωή


Κάθεστε απλά σπίτι σας χωρίς να δίνετε δικαιώματα και ανησυχείτε μήπως καταλήξετε φυλακή από το πουθενά; Έχετε σκεφτεί να δώσετε μια ευκαιρία σε πιο… παραδοσιακές επιχειρηματικές δραστηριότητες;
Κάθεστε αμέριμνος μπροστά στον υπολογιστή σας και ανησυχείτε μήπως πάτε φυλακή για κάτι που γράψατε για τον γέροντα Παΐσιο; Περπατάτε στο δρόμο και ανησυχείτε μήπως κάποιο όργανο της τάξης αρπάξει το σακίδιό σας, το αλλάξει με κάποιο δικό του που πήρε από το Noor 1 και καταλήξετε για πάντα στο κελί 13; Φάγατε τη γκόμενα κάποιου εισαγγελέα, ή μήπως ο κοινωνικός σας περίγυρος δεν είναι αρεστός σε κάποιο δικαστή; Έχετε έστω κάποια χρέη στην εφορία, ή -θεός φυλάξοι- σε κάποια από τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν από τα λεφτά σας;
Δε θα χρυσώσουμε το χάπι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξετε σε ένα μπουντρούμι του κορυδαλλού, ή ακόμα χειρότερα στο νοσοκομείο των φυλακών κορυδαλλού, όπου απλά θα περιμένετε να πεθάνετε χωρίς την παραμικρή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Εικόνα από Jo Di
Μόνοι και ξεχασμένοι, καθώς θα περιμένετε τη ζωή να περάσει, θα έχετε άφθονο χρόνο να σκεφτείτε τα λάθη που κάνατε και σας οδήγησαν στο σημείο που σας οδήγησαν. Λάθη όπως το να βρίσκεστε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, το να προσπαθείτε να μην προκαλείτε, να μη δίνετε δικαιώματα και γενικά να κρατάτε χαμηλά το κεφάλι σας, μέχρι να περάσει η μπόρα που αποκαλούμε ζωή.
Διαβάστε Περισσότερα »

Μς 6% επιτόκιο μπήκαμε στα Μνημόνια, με σχεδόν 5% πανηγυρίζει ο Τσίπρας, ενώ οι υπόλοιποι δανείζονται με 1%


Πανηγυρίζουν μάταια τα κυβερνητικά παπαγαλάκια...................

Με 4,75% επιτόκιο βγαίνει για ένα 5ετες ομόλογο ο Τσίπρας στις αγορές, ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη δανείζεται με επιτόκιο γύρω στο 1%, ακόμα και η Πορτογαλία.

Να θυμίσουμε ότι το 2010 το ύψος του επιτοκίου που ήταν καθόλα απαγορευτικό και για αυτό μπήκαμε στα μνημόνια ήταν στο 6, 25%!

Με λίγα λόγια, τα επιτόκια δανεισμού είναι ακόμα σε μνημονιακά επίπεδα και εσύ ταλαιπωρημένε λαέ, πίστευε τον Τσίπρα ότι του χρόνου θα βγεις κανονικά στις αγορές!!


Διαβάστε Περισσότερα »

Με ληστρικό επιτόκιο βγαίνουμε για μία φορά στις αγορά, σαν αυτό του Σαμαρά. 3,5 μονάδες περισσότερο από την Πορτογαλία



Το ελληνικό δημόσιο απευθύνει πρόσκληση σε επενδυτές για την αγορά κρατικού χρέους λήξεως το 2022, ενώ παράλληλα απευθύνει πρόσκληση ενδιαφέροντος και στους κατόχους των υφιστάμενων ομολόγων απόδοσης 4,75% κια λήξεως το 2019 για ανταλλαγή, ήτοι "ρολάρισμα" των τίλων". Αυτό αναφέρει ανακοίνωση της ελληνικής Δημοκρατίας, με την οποία επιβεβαιώνεται το άνοιγμα του βιβλίου προσφορών για την πρώτη έκδοση πενταετούς ομολόγου από το 2014.

Υποχωρούν οι αποδόσεις των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά μετά την ανακοίνωση για την επιστροφή της χώρας στις αγορές. Το Ελληνικό Δημόσιο ανακοίνωσε το μεσημέρι της Δευτέρας, 24.07.2017, ότι επιστρέφει στις αγορές ομολόγων για πρώτη φορά μετά το 2014 εκδίδοντας νέο πενταετές ομόλογο.

Οι ξένες τράπεζες και η διαδικασία

Η διαδικασία έδοσης που θα ακολουθηθεί είναι αυτή του κοικοπρακτικού δανείου μέσω βιβλίων προσφορών που θα κλείσει αύριο. Οπότε και θα ανακοινωθούν τόσο το επίτοκιο δανεισμού καθώς και το ύψος των προσφορών που θα συγκεντρώσει η έκδοση.

Υπενθυμίζεται ότι το 2014 το επιτόκιο δανεισμού για το 5ετες ομολόγου που είχε εκδοθεί τότε (αποδοση του ομολόγου) είχε διαμορφωθεί στο 4,95%.

Την όλη διαδικασία ανέλαβαν οι τράπεζες BNP Paribas, Citigroup Global Markets Limited, Deutsche Bank AG, London Branch, Goldman Sachs, International Bank, HSBC Bank plc and Merrill Lynch International.

Οι αγορές αντέδρασαν θετικά με τη σχετική ανακοίνωση. Είναι ενδεικτικό ότι πριν απο λίγο η απόδοση του 2ετούς ομολόγου στη δευτερογενή αγορά σημείωνε πτώση κατά 0,013% και κυμαίνονταν στο 3,34%. Αντίθετα σταθεροποιητικές τάσεις εμφάνιζε το 10ετές ομολόγο το οποίο διαπραγματευόταν με απόδοση 5,27%.

Τέλος και σύμφωνα με το capital.gr, το νέο ομόλογο αναμένεται να τιμολογηθεί στις 25 Ιουλίου του 2017, θα υπόκειται στους όρους της αγοράς, ενώ ημερομηνία διακανονισμού ορίζεται η 1η Αυγούστου του 2017. Τα αποτελέσματα της δημοπρασίας αναμένεται να ανακοινωθούν επίσης αύριο 25 Ιουλίου.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Ενημερωτικά το επιτόκιο δανεισμού 5ετους ομολόγου για την Πορτογαλία είναι στο 1,3%........

Μας βάζουν δήθεν στις αγορές, φορτώνοντας στις πλάτες του λαού ένα ληστρικό επιτόκιο!

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέντε καλοκαιρινές βιβλιο-αποδράσεις

Σπύρος Μανουσέλης


Η «Εφημερίδα των Συντακτών» προτείνει στους αναγνώστες πέντε βιβλία για τις καλοκαιρινές διακοπές: «Η Ελευθερία και άλλα κείμενα», «Μοναξιά. Το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης»,«Η γέννηση μιας νέας Φυσικής», «Η στρατηγική της προληπτικής ιατρικής», «Ναυάγιο με θεατή».

❑ Επίκτητος Η Ελευθερία και άλλα κείμενα


μτφρ. Θάνος Σαμαρτζής, επιμ. Μ. Καραμολέγκου και Θ. Σαμαρτζής, εκδ. «Δώμα», 104 σελίδες

Ποιος άνθρωπος είναι ελεύθερος και ποιος δούλος; Πώς μπορούμε να ζήσουμε μια καλή ζωή;

Πότε τα πράγματα κι οι καταστάσεις γίνονται αφέντες του εαυτού μας;

Το σώμα μας, η υγεία μας, το σπίτι κι η περιουσία μας δεν είναι δικά μας, υποστηρίζει ο Επίκτητος, μεγάλος φιλόσοφος των ελληνιστικών χρόνων.

Δεν βρίσκονται κάτω απ’ τον δικό μας έλεγχο και, επομένως, όταν επιθυμούμε κάποιο απ’ αυτά τα πράγματα, επιθυμούμε κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς. Κι ο άνθρωπος που επιθυμεί πράγματα που δεν εξαρτώνται από τον ίδιο δεν μπορεί παρά να είναι ένας δούλος.

«Καθάρισε τις ιδέες σου, ώστε να μη δεθεί πάνω σου κάτι που δεν είναι δικό σου, να μην αναπτυχθεί μαζί σου κάτι ξένο, και να μη λυπηθείς αν φύγει από σένα. Και λέγε εξασκούμενος καθημερινά, όπως εξασκείσαι στο γυμναστήριο, όχι ότι κάνεις φιλοσοφία, αλλά ότι προσπαθείς να κερδίσεις την ελευθερία σου. Γιατί αυτή είναι η πραγματική ελευθερία», διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Η «Ελευθερία» του Επίκτητου είναι το πρώτο βιβλίο του πρωτοεμφανιζόμενου εκδοτικού οίκου «Δώμα», μια άψογη από κάθε άποψη έκδοση, φτιαγμένη στο χέρι, κυριολεκτικά. Τα πρώτα αντίτυπα που μοιράστηκαν σε φίλους ήταν τυπωμένα σε έναν παλιό εκτυπωτή και είχαν χαρτονένιο εξώφυλλο δεμένο με σχοινί, ενώ τα πρώτα 1.000 αντίτυπα, που βγήκαν από το τυπογραφείο, είναι πραγματικά έργα τέχνης.

Στο εξώφυλλο υπάρχει ένα χαρακτικό του ζωγράφου Γιώργου Μακρή, το οποίο δείχνει έναν άντρα να προσκυνά μια γυναίκα. Ειδικότερα για το εξώφυλλο αισθητικά άψογο ο Θ. Σαμαρτζής και η Μ. Καραμολέγκου δήλωσαν:

«Θέλαμε τη λογική της ικεσίας. Το βιβλίο μιλάει για το ποιος είναι σκλάβος και το ποιος είναι ελεύθερος και λέει σε ένα σημείο: “Δούλο σ’ έκανε ένα κορίτσι φτηνό”.

»Ο Γιώργος έφτιαξε σε κολάζ έναν άντρα που έχει πέσει στα πόδια μιας γυναίκας. Μετά έφτιαξε τη μήτρα του χαρακτικού και μετά, ένα ένα, και τα 1.000 τυπώματα στο χέρι, με λευκό μελάνι. Επιλέξαμε το λευκό μελάνι γιατί είναι κάτι μοναδικό.

»Η συνήθης τυπογραφία -το όφσετ- δεν έχει λευκό μέσα, το άσπρο που βλέπεις είναι το άσπρο του χαρτιού. Είναι κενό. Στο εξώφυλλό μας είναι λευκή πάστα.

»Θέλαμε με κάποιον τρόπο να υπάρχει μια αφηρημένη αναφορά στην αρχαία αισθητική· κι αυτό που μας άρεσε, όταν μας έδειξε το σχέδιο, είναι ότι ο άντρας πέφτει στα πόδια της γυναίκας: αυτό, στην αρχαία τέχνη, έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει».

Ο καταξιωμένος μεταφραστής και, πιο πρόσφατα, εκδότης Θάνος Σαμαρτζής είναι ο άνθρωπος που από τη θέση του αναπληρωτή διευθυντή των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης ευθύνεται για την κυκλοφορία μερικών από τα πιο ενδιαφέροντα φιλοσοφικά βιβλία των τελευταίων χρόνων.

Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να παραιτηθεί από τις ΠΕΚ για να ασχοληθεί, αυτήν τη φορά ως εκδότης, με ορισμένα βιβλία, για την επιλογή των οποίων ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη ώστε τα βιβλία του νέου εκδοτικού οίκου να αντανακλούν τις ιδιαίτερες πνευματικές προτιμήσεις του.

Ετσι προέκυψε «Το Δώμα», ένας νέος και πολλά υποσχόμενος εκδοτικός οίκος. Μια εκδοτική προσπάθεια που, σε χαλεπούς καιρούς, απευθύνεται στο ευρύ κοινό, θέτοντας τον πήχη πολύ ψηλά ως προς το κομμάτι του περιεχομένου και της ποιότητας.

❑ Ευαγγελία Γαλάνη, Μοναξιά. Το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης


εκδ. «Gutenberg», σελ. 475

Η μοναξιά είναι μια πανανθρώπινη και πολύ συχνά αναπόφευκτη εμπειρία. Βρίσκεται στην καρδιά των πιο πολύπλοκων ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων, οι οποίες εκδηλώνονται ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο και φυλή.

Η εμπειρία της αποτελεί ισχυρή κινητήρια δύναμη για τις ανθρώπινες σχέσεις και συνδέεται τόσο με αισθήματα της οδύνης όσο και ηδονής.

Οπως πολύ εύστοχα επισημαίνει η συγγραφέας, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, μολονότι ανήκει στα καθημερινά ανθρώπινα βιώματα και αποτελεί ένα πανάρχαιο αντικείμενο των τεχνών, οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι άργησαν υπερβολικά να την κάνουν αντικείμενο συστηματικής μελέτης και έρευνας.

Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται η προσέγγιση της μοναξιάς κυρίως υπό το πρίσμα της αναπτυξιακής ψυχολογίας, δεδομένου ότι οι θεμελιώδεις αναπτυξιακές βιοψυχολογικές διαστάσεις αυτού του πανανθρώπινου φαινομένου δεν είχαν, μέχρι πολύ πρόσφατα, διερευνηθεί επαρκώς.

Ωστόσο, παρουσιάζονται συστηματικά και οι ποικίλες ψυχολογικές προσεγγίσεις της πολυδιάστατης φύσης της και των ποικίλων εκδηλώσεων της μοναξιάς στο ανθρώπινο είδος.

Παρουσιάζονται επομένως λεπτομερώς όχι μόνο η τυπολογία της μοναξιάς και η σχέση της με το άγχος αποχωρισμού, αλλά και οι ηθολογικές διαστάσεις του φαινομένου καθώς και η σχέση της μοναξιάς με τα βαθύτερα και πανανθρώπινα αρχαϊκά άγχη, π.χ. αν είμαστε μόνοι από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο.

Στο βιβλίο αυτό περιγράφονται αναλυτικά και αξιολογούνται οι διάφορες αναπτυξιακές ακολουθίες της μοναξιάς, και ο ρόλος τους στη σχέση μας με τους άλλους.

Αναλύονται, ωστόσο, επαρκώς και οι διάφορες παθολογικές όψεις της μοναξιάς, οι οποίες μπορεί να συνδέονται με κάποιο πρώιμο ψυχολογικό τραύμα, το οποίο ενδέχεται να εκδηλωθεί άλλοτε ως εγωτική ναρκισσιστική συμπεριφορά και άλλοτε με διάφορες καταστροφικές μορφές ψυχοπαθολογίας ή στην καταφυγή σε φαντασιακές εναλλακτικές πραγματικότητες.

Ολα τα παραπάνω συνδέονται συστηματικά με τα σύγχρονα ευρήματα από τη διεθνή έρευνα αλλά και την έρευνα στην Ελλάδα.

Πολλές και ποικίλες όψεις της διαχρονικής και οικουμενικής εμπειρίας της ανθρώπινης μοναξιάς αναλύονται επαρκώς στο βιβλίο αυτό.

Χωρίς να παραλείπονται από τη συγγραφέα και οι ποικίλες νευροεπιστημονικές, γονιδιακές, ανθρωπολογικές, γλωσσολογικές και μεταφυσικές διαστάσεις και λειτουργίες της μοναξιάς.

Πάντως, η οπτική που κυριαρχεί είναι αυτή της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στα πρώτα χρόνια της ζωής. Τότε που τίθενται τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης, άρα και του ουσιώδους ανθρώπινου βιώματος, της μοναξιάς.

Και όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει στην εισαγωγή που έγραψε ο επίσης καθηγητής Ψυχολογίας Γ. Κουγιουμτζάκης: Στο βιβλιο αυτό ο επιστημονικός της λόγος «σμίγει, αντιπαρατίθεται, ενισχύεται, συγκλίνει, υστερεί ή ρέει παράλληλα με τον ρητό ή άρρητο λόγο της τέχνης».

❑ I. Bernard Cohen, Η γέννηση μιας νέας Φυσικής


μτφρ. Μανόλης Καρτσωνάκης, εκδ. «ΠΕΚ», 342 σελίδες

Ο Μπέρναρντ Κοέν θεωρείται ένας από τους μέγιστους ιστορικούς της επιστήμης του εικοστού αιώνα. Ειδικότερα οι μελέτες του για τη γέννηση της Φυσικής στη νεωτερική σκέψη και την αποφασιστική συμβολή της στη διαμόρφωση της Μεγάλης Επιστημονικής Επανάστασης κατά τον 16ο-17ο αιώνα αποτέλεσαν πρότυπο εργασίας για τη σύγχρονη ιστοριογραφία των επιστημονικών ιδεών.

Παρά την τεράστια σημασία και την παγκόσμια αναγνώριση του έργου του Κοέν, κανένα από τα βιβλία του δεν είχε, μέχρι σήμερα, μεταφραστεί στα ελληνικά.

Αυτό το σοβαρό βιβλιογραφικό κενό έρχεται να καλύψει η μετάφραση του «Η γέννηση μιας νέας Φυσικής», που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην εκλεκτή σειρά «Ιστορία της Επιστήμης» των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια γοητευτική και εξαιρετικά διαυγής σύνθεση των εννοιολογικών-μεθοδολογικών εξελίξεων που δρομολογήθηκαν από την εποχή που ο Γαλιλαίος διατύπωσε τις ανατρεπτικές φυσικές θεωρίες του μέχρι την εποχή της μεγάλης σύνθεσης του Νεύτωνα.

Στις σελίδες του ο αναγνώστης θα βρει μια πρωτότυπη ανάλυση των πιο ανατρεπτικών ιδεών και των μεθόδων που επινόησαν οι γίγαντες της νέας Φυσικής όχι απλώς για να περιγράψουν αλλά για να αποκαλύψουν τους θεμελιώδεις αλλά άγνωστους μέχρι τότε «νόμους» λειτουργίας του φυσικού κόσμου.

Από την ιστορική ανασυγκρότηση των επαναστατικών ιδεών που οδήγησαν στη γένεση της νέας Φυσικής, ο Κοέν απομονώνει και αναδεικνύει το δίπολο «ακινησία - κίνηση». Γιατί, όπως χαρακτηριστικά γράφει: «Οποιος δεν κατανοεί την κίνηση, δεν κατανοεί τη φύση».

Στη βάση αυτού του ερμηνευτικού κανόνα προχωρά σε μια εντυπωσική επανάγνωση της ριζικής πνευματικής ανατροπής που συντελέσθηκε στην ανθρώπινη κοσμοαντίληψη κατά την εποχή της Αναγέννησης.

Επί χιλιετίες, οι άνθρωποι ήταν πεπεισμένοι ότι κατοικούσαν σε έναν πλανήτη που βρισκόταν ακίνητος στο κέντρο του Κόσμου: μόνο ο Ηλιος και οι πλανήτες περιστρέφονταν μονότονα γύρω από την ακίνητη Γη.

Αυτή την ιδιαιτέρως καθησυχαστική γεωκεντρική κοσμοεικόνα ανέτρεψαν οριστικά και αμετάκλητα με το επαναστατικό τους έργο οι νέοι φυσικοί φιλόσοφοι, όπως ο Κοπέρνικος, ο Γαλιλαίος, ο Κέπλερ, ο Χόιχενς, ο Νεύτωνας κ.ά.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η ελληνική μετάφραση αυτού του σημαντικού βιβλίου βασίσθηκε στην τελευταία και αναθεωρημένη αγγλική έκδοσή του, η οποία κυκλοφόρησε 25 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση.

Η αναθεώρηση και η διεύρυνση του αρχικού κειμένου κρίθηκαν αναγκαίες από τον συγγραφέα ώστε να συμπεριλάβει τις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις και εξελίξεις στην ιστορία της κλασικής φυσικής.

Συγχαρητήρια στον μεταφραστή Μανόλη Καρτσωνάκη για την άψογη μεταφραστική εργασία του και στον Δημήτρη Πετάκο για το διαφωτιστικό επίμετρο που έγραψε για την ελληνική έκδοση από τις ΠΕΚ αυτού του σπουδαίου βιβλίου.

❑ Geoffrey Rose, Η στρατηγική της προληπτικής ιατρικής


μτφρ. Α. Κούτης και Α. Μπένος, εκδ. «ΜΙΕΤ», 301 σελίδες

Ο συγγραφέας αυτού του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, ο Τζέφρι Ρόουζ (1926-1993), ήταν ένας διάσημος Βρετανός γιατρός και κορυφαίος επιδημιολόγος, ο οποίος για το αξιόλογο ιατρικό έργο του έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE), επίσης υπήρξε ένας πολύ δημοφιλής καθηγητής Επιδημιολογίας στη Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και επίτιμος ιατρικός σύμβουλος στην Ιατρική Σχολή του Νοσοκομείου «St. Mary’s» του Λονδίνου.

Οπως, πολύ εύστοχα, επισημαίνουν στο εισαγωγικό τους σημείωμα οι Ελληνες μεταφραστές αυτού του βιβλίου:

«Δυστυχώς, το βιβλίο αυτό είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ. Η φτώχεια, η περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, οι κραυγαλέες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες (και στην υγεία), η ελαστικοποίηση της εργασίας και η ανεργία, ο ατομισμός και η καταναλωτική συνείδηση, η ανθυγιεινή και βιομηχανοποιημένη διατροφή, η καθιστική και αγχώδης ζωή, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η ανεξέλεγκτη κατάληψη των ελεύθερων χώρων με κατασκευές φαραωνικών διαστάσεων, η αποδιάρθρωση ακόμα και της έννοιας της κοινωνικής πρόνοιας αποτελούν άκρως επικίνδυνους παράγοντες για την υγεία του πληθυσμού.

»Η εξοικείωση με τις απόψεις του Τζέφρι Ρόουζ ευελπιστούμε ότι θα ανοίξει νέα μονοπάτια σκέψης και προβληματισμού για τους φοιτητές των επιστημών υγείας, τους επαγγελματίες υγείας και όλους τους ευαισθητοποιημένους ανθρώπους, που αναζητούν στέρεες και ριζοσπαστικές επιστημονικές θεωρήσεις για να αντισταθούν στην κυρίαρχη αντίληψη και πρακτική, η οποία αντιμετωπίζει την υγεία ως ζήτημα ατομικής ευθύνης και ως καταναλωτικό αγαθό και όχι, όπως θα έπρεπε, ως ζήτημα συλλογικής ευθύνης και κοινωνικό δικαίωμα».

Πράγματι, σήμερα, είναι εμφανές με τον πλέον επώδυνο τρόπο ότι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες αντίληψη περί της δημόσιας υγείας ως ένα «ιδιωτικό πρόβλημα» και κυρίως οι πολιτικές επιλογές για την αντιμετώπισή του ως ένα ιδιωτικό «καταναλωτικό αγαθό» έχουν ήδη δημιουργήσει πολλά και δυσεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα.

Γεγονός που, με τη σειρά του, επιβεβαιώνει τη δυσοίωνη κοινωνικά διάγνωση του συγγραφέα αυτού του ιδιαίτερα αποκαλυπτικού βιβλίου σχετικά με την καταστροφική ιατρική πολιτική των σύγχρονων κοινωνιών: «Οι πρωταρχικοί παράγοντες των νόσων είναι κυρίως οικονομικοί και κοινωνικοί, επομένως και οι θεραπείες τους πρέπει και αυτές να είναι οικονομικές και κοινωνικές. Ιατρική και Πολιτική δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι διαχωρισμένες».

Ενα εξαιρετικά επίκαιρο επιστημονικό ανάγνωσμα σχετικά με τις καταστροφικές ανεπάρκειες της κυρίαρχης, σήμερα, ιατρικής βιοπολιτικής και την επιτακτική πλέον ανάγκη για μια εντελώς διαφορετική προληπτική Ιατρική, η οποία οφείλει να αντιμετωπίζει τα κοινωνικά αίτια και όχι απλώς τα ιατρικά συμπτώματα των ιατρικών παθήσεων.

Ενα άριστα μεταφρασμένο και εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικά όσο και επιστημονικά κείμενο που με πλήθος απτών παραδειγμάτων μάς αποκαλύπτει την ολέθρια κοινωνική στρατηγική της σύγχρονης βιοπολιτικής.

❑ Χανς Μπλούμενμπεργκ, Ναυάγιο με θεατή


μτφρ. Θοδωρής Δρίτσας, εκδ. «Αντίποδες», 165 σελίδες

Το θαλασσινό ταξίδι υπήρξε πάντοτε μια απόπειρα υπέρβασης του περιορισμένου και κλειστού βίου του ανθρώπου. Τη θάλασσα όμως την κυβερνούν απρόβλεπτες δυνάμεις και το ναυάγιο είναι ένα ενδεχόμενο που αντιμετωπίζει κάθε ταξιδιώτης.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Χανς Μπλούμενμπεργκ, σε μία από τις παραδειγματικές μελέτες του για τις θεμελιώδεις μεταφορές της ανθρώπινης σκέψης, μελετά την εικόνα του ναυαγίου όσο και του θεατή του ως μία κυρίαρχη μεταφορά για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ξεκινώντας από την ποίηση της αρχαιότητας και παρακολουθώντας τις μετέπειτα ιστορικές μεταμορφώσεις αυτής της μεταφοράς στον Μοντέν, τον Βολτέρο, τον Γκέτε, τον Σοπενχάουερ, τον Νίτσε και τον Μπούρκχαρτ, ο συγγραφέας διερευνά με μεγάλη ευαισθησία τη θέση του ναυαγού και την αισθητική και την ηθική του θεατή του ναυαγίου.

Ενώ, στο τελευταίο και σχετικά σύντομο δοκίμιο με τίτλο «Ενόψει μιας θεωρίας της μη εννοιακότητας», ο Μπλούμενμπεργκ αναλύει με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία τη λειτουργία των μεταφορών στη γλώσσα της φιλοσοφίας.

Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα σύντομο αλλά απίστευτα βαθύ φιλοσοφικό κείμενο, όπου ο συγγραφές παρουσιάζει ένα κεντρικό θέμα της σκέψης του – τη θάλασσα ως το σύμβολο ή ως η μεταφορά ενός εχθρικού για τον άνθρωπο κόσμου.

Αυτή η παραδειγματική εφαρμογή της ανθρώπινης μεταφορικής σκέψης σχετικά με τη θάλασσα συνοδεύεται, τέλος, από ένα πιο τεχνικό κείμενο –το «Ενόψει μιας θεωρίας της μη εννοιακότητας»– όπου αποτυπώνεται η ιδιαίτερα γόνιμη μεταφορά της θάλασσας στην ευρύτερη ιστορία της ανθρώπινης σκέψης.

Ετσι, μέσω αυτού του μικρού αλλά απίστευτα πυκνού κειμένου, ο αναγνώστης μπορεί να τοποθετήσει την προβληματική του Μπλούμενμπεργκ πλάι σε αυτήν του Τόμας Κουν και του Μισέλ Φουκό, αλλά και να δει την κριτική που ασκεί στη σκέψη του Χάιντεγκερ και την ουσιαστική σχέση του με την προβληματική του Βιτγκενστάιν.

Ομως, το κύριο σώμα του βιβλίου αποτελεί ένα ιδιαίτερα γοητευτικό κείμενο που μας επιβάλλει να κοιτάξουμε τον γνωστό μας κόσμο με άλλα μάτια.

Σε αυτό το κείμενο, οι συνήθεις ανθρώπινες μεταφορές για τη θάλασσα, το ναυάγιο και τον θεατή του ναυαγίου, από την αρχαία λυρική ποίηση μέχρι τον Γκέτε, αποκτούν μια διαφορετική βαρύτητα, αφού διαφωτίζουν τον αδιάλειπτο διάλογο των ανθρώπων με τη θάλασσα. Ενας διάλογος που κρατά, τουλάχιστον, από την εποχή της «Οδύσσειας».

Η επιλογή του συγκεκριμένου βιβλίου για την πρώτη παρουσίαση στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό της σκέψης του Χανς Μπλούμενμπεργκ αποτελεί την καλύτερη «συστατική επιστολή» για τη γνωριμία ενός από τους πλέον σημαντικούς στοχαστές της μεταπολεμικής Γερμανίας.

Και η θαυμάσια μετάφραση από τον Θοδωρή Δρίτσα αυτού του εντυπωσικού βιβλίου αποτελεί μια λαμπρή ευκαιρία για να γνωρίσουμε τη σκέψη αυτού του βαθυστόχαστου μεταπολεμικού φιλοσόφου. Ο οποίος αναγνωρίζεται πλέον καθολικά ως ένας από τους βαθύτερους και εντυπωσιακά επίκαιρους Ευρωπαίους στοχαστές.

Πηγή: efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνεχίζεται η μυστηριώδης καθυστέρηση του πορίσματος για το δυστύχημα ΟΣΕ στο Άδενδρο


Από ΠΡΙΝ     


Συνεχίζεται η μυστηριώδης καθυστέρηση του πορίσματος για το δυστύχημα ΟΣΕ στο Άδενδρο

Ήταν νύχτα. 13 Μαΐου 2017. Η χώρα συγκλονίζεται. Τρεις νεκροί, και πολλοί τραυματίες στην εντατική. Παιδιά που θα μεγαλώσουν ορφανά από πατέρα. Το προκαταρκτικό «ανεξάρτητο πόρισμα» του ΟΣΕ βγήκε μέσα σε πέντε μόλις μέρες. Προσπάθησε να κλείσει τη συζήτηση για το ποιος φταίει. «Φταίει ο νεκρός μηχανοδηγός.», είπαν

Συνήθως τα κανονικά πορίσματα δημοσιεύονται 30 έως 45 μέρες μετά. Όμως ενώ η εταιρία εξέδωσε το προκαταρκτικό πόρισμα με ασυνήθιστη ταχύτητα, σχεδόν δυόμιση μήνες μετά, το κανονικό πόρισμα αγνοείται…

Πολλοί σχολιάζουν ότι αυτή η καθυστέρηση οφείλεται στην πρόθεση να ολοκληρωθεί η ιδιωτικοποίηση χωρίς εμπόδια ώστε στη συνέχεια οι αναμφισβήτητες ευθύνες που προκύπτουν να επιρριφθούν στους…προηγούμενους. Βαφτίζοντας έτσι την «αποκρατικοποίηση» ως μία κίνηση που θα φέρει ασφάλεια. Μόνο που η ιδιωτικοποίηση και η συνεπαγόμενη απαξίωση είχε ξεκινήσει πολύ πριν το ατύχημα. Και είναι ο βασικός λόγος που εκτροχιάστηκε το τραίνο.

Κοιτάζοντας κάτω από τα συντρίμμια, παρακολουθούμε μικρά επεισόδια ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας ενός κατά τα άλλα κρατικού οργανισμού. Επεισόδια που συνέβαλαν στην υπονόμευση του και διευκολύνουν μια ακόμα μνημονιακή υποχρέωση. Την τελική ιδιωτικοποίηση. Πρωταγωνιστές τους, κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εργολάβοι, μνημονιακοί νόμοι αλλά ακόμα και μια γνωστή Γερμανική εταιρία…Η Siemens

Επιχειρούμε να ανοίξουμε την συζήτηση που θέλουν να κλείσουν. 

Δείτε το βίντεο που επιμελήθηκε ο Χρήστος Νασιουτζίκης, και βασίζεται στην έρευνα του Χρήστου Αβραμίδη



Διαβάστε Περισσότερα »

Ο κύριος Μαλακάσης

Γεωργία Τριγάζη


Την είχαν πάρει στο σπίτι να βοηθάει τη μητέρα της στις δουλειές. Δάσκαλοι οι γονείς στη μικρή επαρχιακή πόλη, σχολειό πρωί κι απόγευμα, παιδιά μικρά, ένα δεύτερο χέρι ήταν απαραίτητο.

Συνηθιζόταν τότε η «παρακόρη», κορίτσι φερμένο από χωριό, θεόφτωχο, να μπει εσώκλειστο σε σπίτι, να «φάει ψωμί». Όταν ο πατέρας της τους έφερε την Αμαλίτσα, ένα μαυριδερό αγριμάκι γύρω στα δεκαπέντε, δεκάξι, που δε σήκωνε τα μάτια από τη γη, και απαντούσε σχεδόν πάντα με νεύματα του κεφαλιού, «ναι», κάτω κεφάλι, «όχι», πάνω κεφάλι, αυτό που την εντυπωσίασε περισσότερο, ήταν ότι η Αμαλίτσα -που αυτή χαϊδευτικά την έλεγε Τσίτσα-, ως και να φάει μπροστά σε κόσμο το είχε ντροπή. Η μαμά της ποτέ δεν την ξεχώρισε απ’ το τραπέζι. Ίσα-ίσα, φαγητό στρωνόταν για όλους, τις Κυριακές συνήθως. Όμως η Τσίτσα, ήσυχα- ήσυχα και υποταχτικά έπαιρνε το πιάτο της και κρυβόταν στο πλησταριό. Κι εκεί μονάχη έτρωγε το μερτικό της. Η μαμά της -ψυχαναγκαστική κατά τα άλλα-, στην περίπτωση αυτή δεν επέμενε. Όχι, για άλλο λόγο, αλλά γιατί όπως έλεγε: «όλοι μπορεί να έχουμε κάποια ιδιοτροπία!»

Στο χρόνο επάνω, πολλά είχαν αλλάξει. Και μαζί μ’ αυτά και η Αμαλίτσα. Θες η καλή συμπεριφορά της μητέρας της που σχεδόν δεν την ξεχώριζε από παιδί της, θες το καλό φαγητό, και το προσεγμένο ντύσιμο, ήρθε κι έγινε ένα όμορφο κορίτσι. Τώρα πια μιλούσε κιόλας, μερικές φορές ίσως και να το παράκανε! Μόνο το φαΐ της συνέχιζε να τρώει μοναχή της. Αυτό ποτέ δεν άλλαξε. Κάποιους καιρούς αργότερα που οι δρόμοι τους είχανε χωρίσει, σαν τη συνάντησε και είπανε πολλά, η Τσίτσα της τής έδωσε και γι’ αυτό την εξήγηση: «Είχα εντολή από τον πατέρα και τη μάνα μου. Ποτέ να μη θαρρέψω πως είμαι ίσια κι όμοια με τους αφέντες του σπιτιού!».

Χαρές και γέλια λοιπόν η Αμαλίτσα, σαν τίναζε το σίδερο πέρα-δώθε, για να πυρώσει η φωτιά, τραγούδια σαν κουβαλούσε την μπουγάδα για άπλωμα, χοροπηδητά, όταν την έβγαζε βόλτα, ή όταν κουνάριζε τον αδερφό της με νανουρίσματα… Σταματημό δεν είχε! Και όλοι στο σπίτι την καμάρωναν και την αγαπούσαν για την προθυμία και τον «καλό της ανάρραχο!», όπως έλεγε και η γιαγιά της η Σοφιά.

Ένα ανοιξιάτικο γλυκόβραδο, από κείνα που η ζωή ακόμη κι αν σμίξει με το θάνατο, δεν την’ε μέλει, γιατί είναι πολύ σίγουρη για τη δύναμή της, η Αμαλία γύρισε σπίτι με τις δυο γιδούλες που είχε αναλάβει να βοσκάει τ’ απογέματα πιο πέρα, αλλαγμένη. Ολόφλογα τα μάτια, τα χείλη γλυστερά, μισάνοιχτα, μπουμπούκι στην πρώτη του άνθιση! Και σαν την είδε, τη βούτηξε και την έφερε φούρλες, αγνοώντας τις τρομαγμένες απ’ τη δύναμή της τσιρίδες! «Μ’ αγαπάει μωρή! Μ’ αγαπάει!» Και η εφτάχρονη αποδέκτρια της πρωτόγονης εκείνης ορμής της νιότης, κατάλαβε ότι έρωτας σημαίνει σίφουνας, που όλα τα παρασύρει στο διάβα του!

Στη συνέχεια βέβαια, κατάλαβε πως ο έρωτας ήταν κι άλλα πράγματα πολλά κι αντιφατικά. Αφηρημάδα, ονειροπόληση, ως και κλάμα, θυμός απογοήτευση, ανυπομονησία… όλα τα είχε ο ρημάδης. Και κοντά στην Τσίτσα της, μαθήτευε κι αυτή με σχολαστικότητα και περισυλλογή.

Όταν ήρθε σπίτι τους ο κύριος «Μαλακάσης», κατάλαβε από τις κουβέντες των γονιών, και τις ετοιμασίες πως ήταν ένα πολύ σημαντικό για την πόλη τους πρόσωπο. Την εποχή εκείνη, ο πατέρας της, απορροφημένος με τις διαδικασίες επέκτασης και αναμόρφωσης του σχολείου, κουβαλούσε σπίτι τους κάμποσους «επίσημους», παράγοντες και παραγοντίσκους, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ’ αυτό. Θυμάται τη μάνα της συνέχεια ανασκουμπωμένη για τα τραπεζώματα, με την Αμαλίτσα δίπλα της υπ’ ατμόν, να τρέχει πρόθυμη δεξιά κι αριστερά!

Ήταν πολύ μικρή, κοντά στα εννιά, και η μεγάλη της αδερφή -γιατί έτσι την ένοιωθε τότε-. η Τσίτσα, κοπελλάρα στα δεκαοχτώ, της παντρειάς σαν που λένε, όμως το μάτι της «έκοβε» ξουράφι, γιατί και τα βιβλία τα είχε πάντα παραμάσχαλα. Τον κύριο Μαλακάση, δεν τον συμπάθησε με τη μια. Μεσόκοπος, τσιτωμένος λες μεσ’ στο ακριβό κοστούμι του, σαν τους σφιχτοδεμένους κεφτέδες που η Τσίτσα, έπλαθε τις Κυριακές με τα λευκά χεράκια της και μετά τους καλόδενε με αμπελόφυλλο, για να κάμει τα γιουβαρλάκια! Αλλά αυτό που την απώθησε αμέσως πάνω του, ήταν το πονηρό, μυωπικό του βλέμμα, που πίσω από τους χοντρούς φακούς, σπίθιζε μια υπεροψία, δυσανάλογη με το κοντό του ανάστημα. Κι ακόμη περισσότερο κάτι, που η μικρή της ηλικία, δεν είχε προλάβει μέσα από τα βιβλία της να ορίσει ακόμη. Χυδαιότητα. Ίσως το πλατάγιασμα των χειλιών, καθώς περιαυτολογούσε, έχαφτε λαίμαργα τα φαγητά της μαμάς της, κι αμολούσε υποσχέσεις στ’ αυτιά του πατέρα της, να συνηγορούσαν σ’ αυτό ακόμη περισσότερο. Ίσως πάλι… Ο ανάρμοστος τρόπος που κοιτούσε την Αμαλίτσα τους! Δεν ήταν λαγνεία, δεν ήταν λαιμαργία, δεν ήταν ξετσιπωσιά! Ήταν όλα αυτά μαζί, αντάμα με το τσιριχτό, σχεδόν ευνουχοειδές του γέλιο…

Το βράδυ εκείνο, την ξύπνησε ο καυγάς των γονιών της. Πολύ σπάνια γινόταν αυτό, μα τώρα έμοιαζε σοβαρό. «Ούτε να τολμήσεις! -φώναζε η μαμά της-. Να πάει να βρει αλλού υπηρέτρια! Το κορίτσι εγώ δεν το δανείζω, δεν είναι για τα μούτρα του. Στο είπα από την αρχή! Να μην τον φέρεις σπίτι! Σκοτίστηκα για το σχολείο, ποτέ να μη φτιαχτεί».

Με βαριά καρδιά η Αμαλίτσα, κάμποσες μέρες μετά, επιβιβάστηκε με μια μικρή βαλιτσούλα στην κούρσα της κυρίας Μαλακάση, για το αρχοντικό τους. Την είχαν ζητήσει για κάποιους μήνες, μια και η δική τους παραδουλεύτρα, είχε αρρωστήσει, και η κυρία Μαλακάση, είχε δει «ιδίοις όμμασι», τι στολίδι ήταν η Αμαλία. Βέβαια η επιθυμία του κυρίου σαφώς και μετρούσε περισσότερο από τα μάτια της κυρίας του,-ούτε λόγος!-.

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδε την παλιά καλή Αμαλία που αγάπησε σαν αδερφή της. Τα υπόλοιπα δεν ήθελε καθόλου να τα θυμάται. Ίσως και για τον επιπλέον λόγο ότι οι γονείς της έφτασαν να μαλώνουν –και η μαμά της να κλαίει με λυγμούς-, σχεδόν κάθε βράδυ και για καιρό. Και ο μπαμπάς της φαινόταν πραγματικά μετανοιωμένος για την απερισκεψία του.

Εκείνα που θυμάται, σαν λέξεις-φαλτσέτες, ήταν κουβέντες όπως βιασμός, γκαστριά, μούλικο, έκτρωση, δικαστήριο. Ανάμεικτες με αίσχος, ντροπή, μέσον, αδικία!

Η Αμαλία, δεν ξαναγύρισε σπίτι τους. Όχι γιατί δεν την ήθελαν μετά απ’ όλα όσα έγιναν, το αντίθετο. Αλλά γιατί δεν ήθελε αυτή. Ούτε και στο χωριό της ξαναπήγε για να μείνει.

Χρόνια μετά την βρήκε, τραγουδιάρα, σε κάτι συγκροτήματα περιοδεύοντα για τα πανηγύρια. Εκεί τής συγκέντρωσε σε λίγες κουβέντες αυτά που δεν ήθελε να ξέρει. «Αυτός που με δώκατε τότε,-ούτε τ’ όνομά του δεν ανέφερε-, με γκάστρωσε το άλλο βράδυ. Με το Νίκο, το παιδί που ξέρεις ότι αγάπησα, δεν είχα καμωμένο την πράξη. Ο τρισκατάρατος κάθε βράδυ πάνω μου. Και η γυναίκα του, να ξέρει, να με βρίζει και να με σουρομαδάει το άλλο πρωί. Σαν έμεινα έγκυος την κοπάνησα ένα βράδυ, έφτακα στο χωριό μου. Άλλο ξύλο εκεί! Μας ξεφτίλισες, ατίμασες και τους ανθρώπους που σε μαζέψανε. Να το ρίξω το παιδί, ούτε λόγος, ήμουνα σε προχωρημένη. Μια και δυο ο πατέρας μου, βρίσκει τον δικό σου και τραβάνε κατά το σπίτι του. Όλα κι’ όλα, έδειξε μετάνοια πολλή ο δικός σου, όλο μουτζωνότανε που με έδωσε! Δεν καταφέρανε τίποτε όμως, εκείνος είχε όλα τα μέσα με το μέρος του, νομαρχαίους, δικαστάδες, βουλευτάδε ς, απειλήσανε και τον πατέρα σου με μετάθεση άκρη κόσμου! Ο καϋμένος ο μπαμπάς σου μέχρι τελευταία στιγμή το πάλεψε. Και να με πάρει πίσω σπίτι σας ακόμη κι’ έτσι! Εγώ όμως δεν ήθελα να σας φορτώσω προβλήματα άλλα. Καταλάβαινα πως άμα μάθαινε το τέρας ότι με περιμαζέψατε, θα ξεσπούσε στην οικογένειά σας. Άσε που δεν είχα μούτρα ν’ αντικρύσω και το Νίκο! Πρώτος μου έρωτας βλέπεις!»

Τον χυδαίο άντρα που έφερε τα πάνω-κάτω στη ζωή της παιδικής της ηλικίας, τον συνάντησε κάποια μέρα στη «Μικρή Συμφωνία Εις Α Μείζων» του Καρυωτάκη. Και τον ονόμασε «κύριον Μαλακάση».

Πηγή: artinews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου