Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

ΗΠΑ και ΕΕ παίζουν με την φωτιά στο Κόσοβο


Αμερικανοί και Ευρωπαίοι παίζουν ξανά με τη φωτιά στα Βαλκάνια. Με αμερικανικές και ευρωπαϊκές ευλογίες, το Κόσοβο αποφάσισε να αποκτήσει στρατό, προκαλώντας την οργή της Ρωσίας και της Σερβίας και την ικανοποίηση της Αλβανίας.
Τα ΜΜΕ της Σερβίας μεταδίδουν ότι ο πρόεδρος Αλεξάντερ Βούσιτς επιθεωρεί στρατιωτικές μονάδες στα νότια της χώρας. Το Βελιγράδι μαζί με τη Μόσχα απαιτούν τη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αφού θεωρούν ότι η απόφαση για δημιουργία στρατού στο Κόσοβο παραβιάζει την απόφαση 1244.
Η απόφαση της Πρίστινα πρέπει να συζητηθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας, δήλωσε ο Κ.Κοσάτσεφ, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. “Είναι πολύ πιθανό η Πρίστινα να προετοιμάζεται για πόλεμο”, δήλωσε ο Κοσάτσεφ. “Πιστεύω ότι αυτό πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στο Συμβούλιο Ασφαλείας…Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται πίσω από αυτή την παράνομη και ανυπόληπτη πράξη”.
Η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξαν επίσης την κίνηση της Πρίστινα. «Ως κυρίαρχη χώρα, το Κόσοβο έχει το δικαίωμα να αποκτήσει τακτικές ένοπλες δυνάμεις», δήλωσε ο Ράινερ Μπρελ , εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο βρετανός πρέσβης στην Πρίστινα Ρουαρί Ο’Κόνελ δήλωσε ότι το Λονδίνο θεωρεί ότι τα προσωρινά θεσμικά όργανα στην Πρίστινα έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν στρατό.
Τα Τίρανα επαίνεσαν την απόφαση. Ο Αλβανός πρόεδρος, Ίλιρ Μέτα, δήλωσε ότι αυτή η ιστορική απόφαση δείχνει ότι το Κόσοβο είναι ικανό να αναλάβει νέες ευθύνες.
Ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα πανηγύρισε για την φωτογραφία του προέδρου του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι στην οποία φορά στρατιωτική στολή.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Έτοιμη να «ανάψει» το φυτίλι σε Συρία και Ιράκ η Τουρκία


Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε την Τετάρτη ότι ο τουρκικός στρατός θα επιτεθεί ξανά εναντίον της κουρδικής πολιτοφυλακής Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) ανατολικά του Ευφράτη ποταμού. Δεν έδωσε σαφές χρονοδιάγραμμα.
Η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί το YPG «τρομοκρατική» οργάνωση, τον συριακό βραχίονα του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK). Αλλά η κουρδική πολιτοφυλακή αυτή είναι η κύρια συνιστώσα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (ΣΔΔ), της κουρδοαραβικής συμμαχίας που αποτελεί αιχμή του δόρατος στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ, σε στενή συνεργασία με τον διεθνή αντιτζιχαντιστικό συνασπισμό υπό την ηγεσία της Ουάσιγκτον.
«Οι δηλώσεις περί ενδεχόμενης (νέας) τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στη βορειοανατολική Συρία είναι πηγή ανησυχίας», επέμεινε η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ στην ανακοίνωσή της.
Άγκυρα: Πλήγμα κατά του ΡΚΚ στο Β. Ιράκ – Καταδίκη από Βαγδάτη
Στο μεταξύ, αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας της Τουρκίας έπληξαν θέσεις του PKK στο βόρειο Ιράκ το Σάββατο, ανακοίνωσε το τουρκικό γενικό επιτελείο, καθώς η Άγκυρα μοιάζει αποφασισμένη να συνεχίσει να αψηφά τις διαμαρτυρίες της Βαγδάτης, η οποία καταγγέλλει πως οι επανειλημμένες τουρκικές αεροπορικές επιδρομές παραβιάζουν την ιρακινή εθνική κυριαρχία και θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές αμάχων.
Οι ιρακινές αρχές κάλεσαν τον πρεσβευτή της Τουρκίας στη Βαγδάτη την Παρασκευή και του επέδωσαν διαμαρτυρία μετά την ανακοίνωση της Άγκυρας ότι οι ένοπλες δυνάμεις της σκότωσαν 8 μαχητές της οργάνωσης Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ. Η Άγκυρα όμως διεμήνυσε ότι θα συνεχίσει να επιτίθεται στο PKK στο Ιράκ, εφόσον οι μαχητές του βρίσκουν καταφύγιο στο έδαφος αυτής της χώρας.
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ανέφεραν μέσω Twitter ότι διεξήγαγαν αεροπορικές επιδρομές στο βόρειο Ιράκ τη 14η και τη 15η Δεκεμβρίου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν επτά κούρδοι αυτονομιστές αντάρτες. Δεν έγινε αμέσως σαφές αν αυτός ο απολογισμός θα πρέπει να προστεθεί σε εκείνον που ανακοινώθηκε την Παρασκευή.
Η Άγκυρα εξαπολύει συχνά επιθέσεις εναντίον βάσεων του PKK στο Ιράκ. Διατείνεται ότι ο αντάρτες χρησιμοποιούν τις ορεινές παραμεθόριες περιοχές ως βάση για να συνεχίζουν τη δράση τους στην Τουρκία. Οι αυτονομιστές κούρδοι μαχητές πήραν τα όπλα εναντίον του τουρκικού κράτους τη δεκαετία του 1980.
Σε ομιλία του το Σάββατο, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τόνισε ότι οι επιδρομές εναντίον των μελών του PKK στην περιοχή Σίντζαρ του βόρειου Ιράκ «μετέτρεψαν αυτές τις περιοχές στους τάφους τους».
«Θα τους θάψουμε στα ορύγματα που σκάβουν», συνέχισε ο τούρκος πρόεδρος στον ίδιο τόνο, απευθυνόμενος σε οπαδούς του στην πόλη Ντενιζλί της νοτιοδυτικής Τουρκίας.
Ο Ερντογάν απείλησε νωρίτερα φέτος να διατάξει χερσαία επιχείρηση στο βόρειο Ιράκ. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, απείλησε επίσης ότι πολύ σύντομα θα αρχίσει μια επιχείρηση εναντίον κούρδων μαχητών στη γειτονική Συρία PKK στην επικράτεια του Ιράκ και της Συρίας έχουν γίνει πρόβλημα για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας», είπε από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Χαμί Αξόι.
Οι τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις «θα συνεχιστούν για όσο τρομοκρατικές οργανώσεις φωλεύουν στο ιρακινό έδαφος και για όσο το απαιτούν οι ανάγκες της Τουρκίας ως προς την προάσπιση της εθνικής της ασφάλειας», είπε από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Χαμί Αξόι.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Λάουρα Βαρλέ: Μαζί Αριστερά, εργάτες και «Κίτρινα Γιλέκα»


Η Λάουρα Βαρλέ είναι σιδηροδρομικός και συμμετέχει ενεργά στον συντονισμό της ταξικής συγκέντρωσης του Σαν Λαζάρ, που στοχεύει στην ενοποίηση των «Κίτρινων Γιλέκων» με το εργατικό κίνημα του Παρισιού, ενώ πρωτοστάτησε στην μεγάλη απεργία του κλάδου της που πραγματοποιήθηκε την περασμένη άνοιξη. Ανήκει στο Επαναστατικό Κομμουνιστικό Ρεύμα (CCR) του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA).
Συνέντευξη στον Βαγγέλη Μόσχο
Οι συνθήκες για μια γενική απεργία έχουν ωριμάσει περισσότερο από ποτέ. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αποτελούν σήμερα το βασικό εμπόδιο για τη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος
Ο σεισμός που χτύπησε τη Γαλλία μας θυμίζει την πρόσφατη εμπειρία του ελληνικού κινήματος. Αλλά τι συμβαίνει ακριβώς στη χώρα σας, στην καρδιά της ΕΕ?
Το σημερινό κίνημα στη Γαλλία είναι κατά κάποιον τρόπο «πρωτοφανές». Κομμάτι της διαμαρτυρίας για τη φορολόγηση της βενζίνης, το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» πυροδότησε ένα τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας κόντρα στις ανισότητες, τους χαμηλούς μισθούς, τη φορολογική αδικία (δηλαδή όλους αυτούς τους φόρους, άμεσους ή έμμεσους, που επηρεάζουν κυρίως τις λαϊκές τάξεις). Το κίνημα, που κινητοποίησε κυρίως χαμηλόμισθους, αυτοαπασχολούμενους και μεσαίες τάξεις που φτωχοποιούνται, υιοθέτησε γρήγορα ένα πολύ πολιτικό και σπάνιο σύνθημα στη γαλλική πολιτική παράδοση: «Μακρόν Παραιτήσου!»
Ακόμα και αν στην αρχή το κίνημα φαινόταν πολύ περιορισμένο και ότι η ακροδεξιά έψαχνε (και ακόμα ψάχνει) να επωφεληθεί από αυτό, σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα ότι πρόκειται για ένα λαϊκό κίνημα που εκφράζει μια δυσαρέσκεια πολύ βαθιά, κυρίως με προοδευτικές απαιτήσεις και ότι οι λίγες παραχωρήσεις του Μακρόν δεν επαρκούν για να το διασπάσουν.
Πρέπει το εργατικό κίνημα και η αριστερά να στηρίξουν το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» και γιατί?
Για εμάς είναι θεμελιώδες το εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική αριστερά να το στηρίξουν και να πάρουν μέρος ενεργά σε αυτό. Οι ενέργειες αποκλεισμού των «Κίτρινων Γιλέκων», οι διαδηλώσεις στο Παρίσι και σε όλη τη χώρα, η συμπάθεια της κοινής γνώμης προς το κίνημα, η αποδυνάμωση της κυβέρνησης και ιδιαίτερα του Μακρόν, δείχνουν ότι ήρθε η στιγμή να προχωρήσουμε στην επίθεση και να προκαλέσουμε μια αποφασιστική ήττα στην κυβέρνηση και στη νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας που ακολουθεί.
Οι συνθήκες για μια γενική απεργία έχουν ωριμάσει περισσότερο από ποτέ. Για εμάς είναι θεμελιώδες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να εγκαταλείψουν την πολιτική της ντε φάκτο υποστήριξης στην κυβέρνηση και να την προετοιμάσουν. Υπό αυτή τη λογική, οι σύντροφοι μας που συμμετέχουν στη CGT πήραν μέρος στην πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας πλατφόρμας αγωνιστών και συνδικαλιστών του συνδικάτου, που γνώρισε μεγάλη απήχηση και δημοσιεύτηκε από τη Liberation, μια από τις κορυφαίες εφημερίδες της χώρας. Με αυτήν καλείται η εθνική ηγεσία της CGT να συμμετάσχει ανοιχτά στο κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων».
Συμμετείχατε στην οργάνωση της ταξικής συγκέντρωσης του Σαν Λαζάρ στο Παρίσι. Ποιος είναι ο σκοπός της και τι κατάφερε;
Μια ακόμη δράση που αναπτύξαμε είναι η δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου με τα αντιρατσιστικά κινήματα και τα λαϊκά προάστια, με την επιτροπή Δικαιοσύνη και Αλήθεια για τον Ανταμά (σ.σ. δολοφονημένος από την αστυνομία νέγρος), αλλά και με τμήματα εργαζομένων, που συγκροτήθηκε στη συγκέντρωση του Σαν Λαζάρ. Πρόκειται για μια προσπάθεια συγκρότησης ενός μαχόμενου κομματιού του κινήματος, αποτελούμενου από αγωνιστικά τμήματα της εργατικής τάξης, όπως για παράδειγμα αυτό του συντονισμού των σιδηροδρομικών, που πραγματοποίησε τρεις μήνες απεργία την περσινή άνοιξη, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της SNCF (γαλλικός ΟΣΕ).
Οργανώσαμε μια πρώτη συνάντηση μεταξύ αυτών των αγωνιζόμενων κομματιών στις 6 Δεκέμβρη, όπου συμμετείχαν πάνω από 700 άτομα. Αυτό κατάφερε, μεταξύ άλλων, να υπερβεί τον σεχταρισμό και να ενοποιήσει ένα μεγάλο τμήμα του παριζιάνικου κινήματος, που είχε αρχικά επιφυλάξεις απέναντι στα «Κίτρινα Γιλέκα». Έτσι πετύχαμε η συγκέντρωση της 8ης Δεκέμβρη στο Σαν Λαζάρ να είναι ιδιαίτερα μαζική, με πάνω από 5000 άτομα. Σκοπός μας ήταν να προσεγγίσουμε τα Ηλύσια για να ενωθούμε με τα «Κίτρινα Γιλέκα», αλλά οι δυνάμεις καταστολής που είχε αναπτύξει η κυβέρνηση, με 8.000 αστυνομικούς μόνο στο Παρίσι, μας εμπόδισαν. Είμαστε, ωστόσο, αποφασισμένοι να διαδηλώσουμε ξανά αυτό το Σάββατο (15/12) και να ενωθούμε με τα «Γιλέκα» στα Ηλύσια.
Η πλειοψηφία των μεγάλων γαλλικών συνδικαλιστικών οργανώσεων δέχτηκε να συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, στο όνομα της εθνικής ενότητας. Πως μπορεί να οργανωθεί μια γενική απεργία, κόντρα στις επιταγές των γραφειοκρατών;

Παρότι αναγνωρίζουμε τη δύναμη που έχουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, κατέχοντας τα υλικά μέσα και την επιρροή στο εργατικό κίνημα για την οργάνωση της γενικής απεργίας, κατανοούμε ότι σήμερα αποτελούν το βασικό εμπόδιο για να αποκτήσει το κίνημα μια ριζοσπαστικότερη έκβαση. Υπό αυτήν την έννοια, προτείνουμε την οργάνωση «επιτροπών δράσης» και διαφορετικών οργάνων «από τα κάτω», που μερικές φορές αναδεικνύονται αυθόρμητα σε διαφορετικές γωνιές της χώρας. Η οργάνωσή τους είναι απαραίτητη για να μπορέσει το κίνημα να χτίσει ένα δικό του πρόγραμμα, αιτήματα, τους αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους του –μεταξύ άλλων– αλλά και για να μειώσει την επιρροή της ακροδεξιάς και των μανούβρων της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι βρίσκονται στους δρόμους. Είναι δυνατή μια ενότητα των αγώνων; Τι μπορεί να πετύχει απέναντι στην κυβέρνηση Μακρόν;

Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι, ακριβώς, η είσοδος των φοιτητών και των μαθητών στο κίνημα. Η νεολαία, με την εκρηκτικότητα και την ενέργειά της, αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο για την ενδυνάμωση της πόλωσης και του αγώνα. Αυτό το γνωρίζει καλά η κυβέρνηση και ανησυχεί. Όλα αυτά, καθώς ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας βρίσκεται στην επισφάλεια, με περιστασιακή εργασία, δυσκολία πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση λόγω ταξικών φραγμών, αλλά και με την τωρινή απαράδεκτη και απίστευτη αύξηση των διδάκτρων στα πανεπιστήμια για τους ξένους φοιτητές, που αποτελεί βήμα προς την ιδιωτικοποίησή τους. Η δυνατότητα της νεολαίας να δώσει νέα ώθηση στη μάχη μπορεί να φανεί από μια απλή αναδρομή στην αγωνιστική παράδοση της Γαλλίας. Η νεολαία συχνά έπαιζε τον ρόλο της αιχμής του δόρατος, της σπίθας που έθετε σε κίνηση το εργατικό κίνημα, ξεκινώντας από τον Μάη του ‘68.


Διαβάστε Περισσότερα »

Έλληνες εφοπλιστές: Πρώτοι σε αγορές πλοίων. “Συγκλονιστικοί καιροί” Τσακαλώτου


Με επενδύσεις εκατοντάδων εκατ. δολαρίων σε αγορές πλοίων, αλλά και νέες παραγγελίες, κλείνει η χρονιά για τους  Έλληνες εφοπλιστές, δικαιώνοντας τον ενθουσιασμό του Τσακαλώτου που δήλωνε πριν λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη ότι “οι καιροί στην Ελλάδα είναι συγκλονιστικοί”. Αποφεύγοντας να διευκρινίσει για ποιους ακριβώς.
Μέσα στην εβδομάδα σε ελληνικά χέρια έχουν καταλήξει τέσσερα bulk carriers και δύο δεξαμενόπλοια, συνολικής αξίας 169 εκατ. δολαρίων, ενώ σε επίπεδο νέων παραγγελιών κυριαρχούν δύο LNG Carriers ύψους 370 εκατ. δολαρίων, με αποτέλεσμα το σύνολο των συμφωνιών να φθάνει σε αξία τα 569 εκατ. δολ.
Ειδικότερα, σε επίπεδο αγοραπωλησιών τα 169 εκατ. δολ. των Ελλήνων ήταν σε ένα σύνολο 290 εκατ. δολαρίων που «έπεσαν» στην αγορά μέσα στην εβδομάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Golden Destiny.
Στα second hand
Στη second hand αγορά, σε ελληνικά συμφέροντα πουλήθηκε το capesize «Five Stars Benjin» ναυπήγησης 2010, έναντι 23,1 εκατ. δολαρίων. Το πλοίο είναι χωρητικότητας 181.417 dwt, με αποτέλεσμα το τόνος μεταφορικής ικανότητας να κοστίζει 127,33 δολάρια.
Επίσης σε ελληνικά χέρια πέρασαν enbloc, έναντι 66 εκατ. δολαρίων συνολικά, τα bulk carriers Shangang Hongchang και Shagang Hongfa, ναυπήγησης 2011. Τα δύο πλοία είναι χωρητικότητας 179.460 dwt και το κόστος ανά τόνο είναι στα 183 δολάρια.
Τέλος, το Veronique D, χωρητικότητας 58.642 dwt, πουλήθηκε σε ελληνική εταιρεία έναντι 16 εκατ. δολαρίων, με τον τόνο να φτάνει σε αξία 135 δολάρια.
Στον τομέα των δεξαμενόπλοιων υπήρχε, σύμφωνα με την Golden Destiny, μια συναλλαγή enbloc των Gulf Vision και Gulf Valour, έναντι 64 εκατ. δολαρίων.
Τα δύο πλοία ναυπηγήθηκαν το 2012 και 2013 αντίστοιχα και έχουν μεταφορική ικανότητα 114.700 δολαρίων το καθένα.

Στα DSME
Τα νέα στις παραγγελίες πλοίων έρχονται από τη Maran Gas του ομίλου Γιάννη Αγγελικούσηκαι της Alpha Tankers της Άννας Αγγελικούση. Οι δύο εταιρείες προχώρησαν σε παραγγελίες δύο LNG Carriers στα ναυπηγεία της DSME για παράδοση το 2020, έναντι 370 εκατ.δολαρίων.
Ο όμιλος Αγγελικούση έχει πολύ στενή συνεργασία με τα ναυπηγεία της Daewoo (DSME), ειδικά σε ό,τι αφορά την κατασκευή των LNG Carriers. Με τη νέα παραγγελία ο όμιλος Αγγελικούση μέσω της Maran Gas θα ελέγχει έναν στόλο από 37 LNG Carriers και καθίσταται ένας από τους μεγαλύτερους πλοιοκτήτες μονάδων αυτής της κατηγορίας στον κόσμο.
Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι ο Έλληνας εφοπλιστής με την προαναφερόμενη παραγγελία ανεβάζει στις 101 τις συνολικές παραγγελίες πλοίων όλων των τύπων από το 1994 στα συγκεκριμένα ναυπηγεία.
Συνολικά φέτος τα DSME έχουν δεχθεί 16 παραγγελίες για LNG Carriers, ενώ ο συνολικός αριθμός των νέων παραγγελιών έφτασε τα 44. Σε αυτά περιλαμβάνονται και εφτά containerships καθώς και πέντε πολεμικά πλοία. Το σύνολο των παραγγελιών έχει φτάσει σε αξία τα 6,4 δισ. δολάρια, ενώ ο στόχος για όλο το έτος είναι στα 7,3 δισ. δολάρια.
Το σύνολο
Συνολικά 293 πλοία έχουν περάσει σε ελληνικά χέρια μέχρι τώρα μέσα στο 2018, σε σύνολο 1.400 συναλλαγών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Allied Shipbroking, από αυτά 173 είναι bulk carriers, τα 80 δεξαμενόπλοια, τα 30 containerships και τα υπόλοιπα είναι πλοία μεταφοράς gas.
Το συνολικό ποσό των επενδύσεων στη second hand για τα ελληνικά συμφέροντα φτάνει τα 4,76 δισεκατομμύρια δολάρια, έναντι συνόλου 18,1 δισ. δολαρίων.
Στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Κίναμε αγορές 202 πλοίων συνολικής αξίας 1,8 δισ. δολαρίων και στην τρίτη θέση η Νορβηγία, με 69 αγορές 1,78 δισ. δολαρίων.
Ακολουθεί η Γερμανία, με 67 αγορές πλοίων, αξίας 405 εκατ. δολάρια.
Πιο κάτω στη λίστα με τις αγοραπωλησίες, σε ό,τι αφορά τον αριθμό πλοίων, βρίσκεται το Ηνωμένο Βασίλειο με 47 αγορές πλοίων αξίας όμως 1,74 δισ. δολαρίων, γεγονός που το κατατάσσει στην τέταρτη θέση αναφορικά με την αξία συναλλαγών.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Λέσβος: Σβήστηκε το ναζιστικό ρητό. Αντιφασιστική η μεγάλη πλειοψηφία στρατιωτών-στελεχών


Σβήστηκε το ναζιστικό ρητό από τοίχο στο  265 Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής στον Μανταμάδο Λέσβου, που είχε αναγραφεί με ευθύνη της διοίκησης.
Συγκεκριμένα, σε τοίχο της στρατιωτικής μονάδας φιγουράριζε ρητό του στρατάρχη της ναζιστικής Βέρμαχτ και εγκληματία πολέμου, Έριχ Φον Μάινσταιν.
Τη φασιστική αυτή πρόκληση κατήγγειλε ο στρατιώτης Δημήτρης Ανδρονιάδης. που βγήκε στην αναφορά ζητώντας να σβηστεί το σύνθημα, όπως και έγινε τελικά.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι παραπέμφθηκε στον διοικητή της μονάδας, ο οποίος του είπε ότι “το σύνθημα γράφτηκε για να εμπνεύσει”!
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η καταγγελία του στρατευμένου, όπως λέει ο ίδιος, “βρήκε πολύ θετική ανταπόκριση από τη μεγάλη πλειοψηφία των στρατευμένων, αλλά και στελέχη. Παράλληλα άνοιξε και τη συζήτηση μέσα στο στρατόπεδο για το ότι ο ναζισμός είναι εγκληματική ιδεολογία που προσβάλει κάθε πραγματικό πατριώτη και ότι οι φαντάροι πρέπει να μη δείχνουν καμία ανοχή σε όσους προσπαθούν να χύσουν το φασιστικό – ναζιστικό δηλητήριο μέσα στα στρατόπεδα, να τους απομονώνουν παντού”.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνοικιακοί γκόμενοι. Του Περικλή Κοροβέση


«Ολοι οι πολιτικοί λένε ψέματα». Αυτή τη φράση-κλισέ την έχουμε πει όλοι μας σαν να ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα κάποιου επαγγέλματος. Ολες οι δουλειές έχουν κάποια χαρακτηριστικά που τις ξεχωρίζουν από τις άλλες. Δεν μπορείς να μπερδέψεις έναν φούρναρη με έναν γιατρό, επειδή και οι δυο φορούν άσπρες μπλούζες. Ούτε μια μοδίστρα με μια κομμώτρια επειδή και οι δυο είναι δεξιοτέχνισσες στο ψαλίδι.
Πολλά επαγγέλματα εξυμνήθηκαν, έγιναν τραγούδια και μάλιστα κάποια από αυτά ήταν μεγάλες επιτυχίες. («Μοδιστρούλα», «Γκαρσόνα», «Αρμενιστής», «Εργατιά», «Τσοπανάκος» κ.λπ.). Αλλά για το επάγγελμα του πολιτικού έχουμε μόνο σκωπτικά τραγούδια και σάτιρες στις επιθεωρήσεις. Εντούτοις λέμε και καμιά καλή κουβέντα για τους πολιτικούς. Και η καλύτερη που μπορούμε να πούμε, μετά θάνατον βέβαια, είναι πως ο μακαρίτης ήταν έντιμος. Πέθανε στην ψάθα. Ασχετα βέβαια αν ήταν δικτάτορας. Αλλά και αυτό δεν είναι τόσο κολακευτικό. Δείχνει πως η εντιμότητα είναι η εξαίρεση του κανόνα. Αρα οι πολιτικοί είναι ανέντιμοι. Δηλαδή απατεώνες και κλέφτες.
Πόση αλήθεια, άραγε, υπάρχει σε αυτές τις λαϊκές ετυμηγορίες; Πολιτικός ίσον ψεύτης και κλέφτης; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Πρέπει να δούμε το πολιτικό μας σύστημα και τι πολιτικούς χρειάζεται. Ζούμε σε μια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που είναι εφάμιλλη των ευρωπαϊκών. Ολοι οι νόμοι της Ε.Ε. γίνονται και εθνικοί. Ο λεγόμενος δυτικός κόσμος θεωρείται το πιο δημοκρατικό μέρος του πλανήτη που δεν έχει σχέση ούτε με δικτατορίες ούτε με ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Πώς λοιπόν, αφού είναι όλα τόσο καλά, έχουμε τέτοιους πολιτικούς; Εδώ πρέπει να ψάξουμε την απάντηση στην καθολική ψηφοφορία. Είναι σίγουρα μια μεγάλη νίκη του λαϊκού κινήματος. Αρχικά η ψήφος ήταν για τους προνομιούχους, με θεσμοθετημένους αποκλεισμούς (φτωχοί, γυναίκες, σκλάβοι κ.λπ.), αλλά από μόνη της αυτή η κατάκτηση δεν διασφαλίζει τη δημοκρατία και την ισονομία.
Μπορεί η ψήφος να βγάλει Χίτλερ, μπορεί να βγάλει και Ζορές. Εξαρτάται από το ποιες δυνάμεις θα δράσουν στην κοινωνία, τι μέσα διαθέτουν, τον λόγο που θα εκφράσουν και το πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο του κάθε λαού. Αλλά η ψήφος έχει πάντα έναν απαράβατο όρο: Θα είσαι κυρίαρχος λαός μία μέρα κάθε τέσσερα χρόνια, μετά θα γυρίσεις στη δουλειά σου και θα αφήσεις τα υπόλοιπα στους εκπροσώπους σου.
Αν και κάθε δημοκρατικό Σύνταγμα έχει στην ακροτελεύτια παράγραφό του πως εγγύηση της Δημοκρατίας είναι ο ίδιος ο λαός, ακόμα και με τα όπλα -αν δεν λέγεται σαφώς, το υπονοεί-, δεν του δίνει αυτό το δικαίωμα σε καθημερινή βάση. Σε περίπτωση που ο λαός ασκήσει αυτό του το δικαίωμα, τότε έχουμε οχλοκρατία, μπαχαλάκηδες και ακόμα τρομοκράτες.
Η Δημοκρατία του δρόμου είναι άνιση. Από τη μία πλευρά αιτήματα. Από την άλλη, καταστολή και ακραία αστυνομική βία που ίσως να προέρχεται από κόμμα που ψήφισες. Με άλλα λόγια, φιλήσυχος πολίτης είναι αυτός που κάνει μούγκα για τέσσερα χρόνια και σχηματίζει τη σιωπηλή πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Σε αυτή τη μάζα ποντάρουν τα κόμματα εξουσίας, όχι στους ενεργούς και σκεπτόμενους πολίτες που στην καλύτερη περίπτωση εντάσσονται στους ενοχλητικούς (όταν δεν έχουν δύναμη). Και αν κάποτε καταφέρουν να γίνουν υπολογίσιμο κοινωνικό κίνημα, τότε είναι εξτρεμιστές και τρομοκράτες.
Και αυτές οι μάζες πρέπει να δελεαστούν (δέλεαρ σημαίνει δόλωμα). Δεν χρειάζεται ορθός λόγος και επιχειρήματα, αλλά ένας μυθικός λόγος που να γοητεύει τις δεισιδαιμονίες και τις προκαταλήψεις ενός λαού που προτιμάει τη σιγουριά της υποταγής από την επώδυνη ανάληψη της ευθύνης του εαυτού του. Επομένως οι πολιτικοί δεν ψεύδονται (ψεύδος είναι να ξέρεις την αλήθεια και να την κρύβεις ή να λες κάτι άλλο). Στηρίζονται σε έναν μυθικό λόγο που δεν χρειάζεται αποδείξεις. Φτάνει να τους εξασφαλίσει την εκλογή τους και να πάρουν μέρος στη νομή της εξουσίας και του χρήματος (κοινώς μίζες).
Και όλα αυτά διαμορφώνουν ένα επάγγελμα, τους πολιτικούς, που δεν παράγουν απολύτως τίποτα. Ολη τους η ενέργεια είναι πώς θα κρατηθούν στην εξουσία και ο μεγάλος τους πανικός είναι να μη μείνουν άνεργοι. Εξ ου και οι μεταγραφές από κόμμα σε κόμμα, ακριβώς όπως οι ποδοσφαιριστές, και οι ανίερες συμμαχίες. Οι ΑΝ.ΕΛΛ. είναι Ακροδεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεξιά Σοσιαλδημοκρατία. Ενώθηκαν εναντίον των μνημονίων. Αλλά και οι δυο τους ψήφισαν ακόμα ένα μνημόνιο. Και η ενωτική τους κίνηση ήταν κατά και υπέρ μνημονίων.
Αυτό λέγεται οπορτουνισμός. Αλλά και αυτός εντάσσεται στον τρέχοντα πολιτικό λόγο. Το ζητούμενο ήταν να παραμείνουν στην εξουσία. Και τα κατάφεραν. Διαφωνεί ο κ. Καμμένος με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Δικαίωμά του.
Γιατί δεν παραιτείται; Προφανώς για να μη χάσει μεροκάματα. Οι πολιτικοί συγγενεύουν με τους συνοικιακούς γκόμενους που θέλουν να φάνε το προικώο σπίτι και το μαγαζί του πατέρα της νύφης. Μια κυρία στην Κυψέλη, μόλις είδε τον Κυριάκο Μητσοτάκη αναφώνησε: «Καλέ εσείς είστε γκόμενος». Για τον κ. Τσίπρα δεν έχουμε ακούσει κάτι τέτοιο, παρ’ όλο που μοιάζει φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου. Να προηγείται άραγε στα γκάλοπ ο κ. Μητσοτάκης λόγω αυτού του χαρίσματος;
*Πηγή: efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Χωρίς πυξίδα πια η προεδρία Μακρόν. Του Κώστα Ράπτη


Η αναρρίχηση του Εμανουέλ Μακρόν στην εξουσία καθοδηγούνταν από την ιδέα ενός πανευρωπαϊκού “μεγάλου συμβιβασμού”: η Γαλλία θα αποδείκνυε την αφοσίωσή της στη δημοσιονομική πειθαρχία και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και, σε αντάλλαγμα, η Γερμανία θα συναινούσε στην εμβάθυνση της Ευρωζώνης, ώστε να αμβλυνθούν οι ανισορροπίες (που μεταξύ άλλων μεταφράζονται σε διαρκή απώλεια γαλλικής ανταγωνιστικότητας) και να προληφθούν επόμενα εξωγενή σοκ.
Το σενάριο είχε ήδη αρχίσει να χωλαίνει, λόγω της χλιαρής και παρελκυστικής ανταπόκρισης του Βερολίνου όλο το προηγούμενο διάστημα – αλλά τουλάχιστον ο Μακρόν μπορούσε να προβάλλει ως σχετική επιτυχία τα όποια δειλά πρώτα βήματα συμφωνήθηκαν για την αλλαγή της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης. Όμως το ξέσπασμα του κινήματος των “κίτρινων γιλέκων” απέδειξε ότι η εξίσωση δεν βγαίνει ούτε ως προς το γαλλικό της σκέλος. Η μεταρρυθμιστική προσπάθεια προσκρούει σε ανυπέρβλητα πολιτικά όρια και η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης αποδεικνύεται ένας “ασθενής” περισσότερο προβληματικός από καθέναν προηγούμενο.
Στα 14 δισ. ο λογαριασμός
Στο τηλεοπτικό διάγγελμα της Δευτέρας, με το οποίο ο Γάλλος πρόεδρος επιχείρησε να κατευνάσει την κοινωνική αναταραχή, δόθηκε ένα μήνυμα δημοσιονομικής χαλάρωσης που μπορεί να φαντάζει ανεπαρκές και καθυστερημένο στα μάτια των “κίτρινων γιλέκων”, ωστόσο ήδη συνιστά ανατροπή των ευρωπαϊκών ισορροπιών. Πόσω μάλλον, που το τέλος της ιστορίας αυτής δεν έχει ακόμη γραφτεί, αφού το κίνημα διαμαρτυρίας συνεχίζεται και σήμερα, για πέμπτο κατά σειρά Σάββατο, έχοντας πια συμπαρασύρει και εργατικά συνδικάτα.
Εξαγγέλλοντας την αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 100 ευρώ μέσω κρατικού επιδόματος, την κατάργηση της φορολόγησης των υπερωριών και την εξαίρεση των χαμηλοσυνταξιούχων από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, ο ένοικος των Ηλυσίων αναγνώρισε έμπρακτα ότι η καρδιά του προβλήματος βρίσκεται στη συμπίεση της αγοραστικής δύναμης των Γάλλων.
Σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, επιβαρύνουν τον Προϋπολογισμό κατά 8 έως 10 δισ. ευρώ (περίπου 0,5% του ΑΕΠ), χωρίς να υπολογίζονται οι απώλειες από την αύξηση του φόρου στα καύσιμα, συνολικού ύψους 4 δισ. ευρώ, που αποτέλεσε τον πυροδότη της οργής των “κίτρινων γιλέκων” και έχει ήδη ακυρωθεί.
Προφανώς η γαλλική κυβέρνηση θα επιδιώξει περικοπές σε άλλους τομείς, με πρώτες τις αμυντικές δαπάνες. Όμως σε κάθε περίπτωση, η δέσμευση για περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 2,8% του ΑΕΠ (οριακά κάτω από τις προβλέψεις του Συμφώνου Σταθερότητας) γίνεται πλέον εξαιρετικά δύσκολο να τηρηθεί. Ιδίως αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι και ο “παρονομαστής” του λόγου ελλείμματος προς ΑΕΠ πρόκειται να συρρικνωθεί λόγω οικονομικής στασιμότητας. Ήδη η Τράπεζα της Γαλλίας επανεκτίμησε τη Δευτέρα τις προβλέψεις της για την ανάπτυξη του τελευταίου τριμήνου του 2018 από το 0,4% στο 0,2%. Ο υπουργός Οικονομικών, Μπρινό Λε Μερ, υπολόγισε ότι το κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” έχει ήδη αρνητικό αντίκτυπο της τάξης του 0,1% – χωρίς να υπολογίζονται οι επιπτώσεις από την προγραμματισμένη για χθες απεργία ή από τυχόν συνέχιση των αποκλεισμών οδικών κόμβων κ.ο.κ.
Ειρωνείες από τη Ρώμη
Η δυναμική του γαλλικού χρέους δεν μένει ανεπηρέαστη. Τα σπρεντ των δεκαετών ομολόγων αυξήθηκαν κατά 48 μονάδες βάσης (στο υψηλότερο επίπεδο από τις αρχές του 2017 όταν ο προεκλογικός καλπασμός της ηγέτιδας της ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν, γεννούσε φόβους ενδεχόμενου Frexit), ενώ δεν πρέπει να θεωρείται απίθανη η διαμόρφωση του δημόσιου χρέους στο 100% του ΑΕΠ.
Όλα αυτά ακούγονται εξόχως ειρωνικά σε μια συγκυρία κατά την οποία οι “λαϊκιστές” της Ρώμης σφυροκοπούνταν από τις Βρυξέλλες για την πρόθεσή τους να καταθέσουν Προϋπολογισμό με πρόβλεψη για έλλειμμα της τάξης του 2,4%. Τώρα, οι ηγέτες των Πέντε Αστέρων, Λουίτζι ντι Μάιο, και της Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, απαιτούν από την Κομισιόν να εφαρμόσει τα ίδια μέτρα και σταθμά στη Γαλλία του Μακρόν (την ώρα που ο Ιταλός πρωθυπουργός, Τζουζέπε Κόντε, αθορύβως συμφωνεί για περιορισμό του ελλείμματος στο 2,04%), ενώ την ανησυχία του για την γαλλική οικονομία εκφράζει ο αρμόδιος επίτροπος – ο ίδιος άνθρωπος που ως υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας εκπόνησε ορισμένους από τους 11 τελευταίους, άπαντες εκτός προβλέψεων Συμφώνου Σταθερότητας, Προϋπολογισμούς.
Παροδική η εκτροπή, υποστηρίζουν τα Ηλύσια Πεδία
Το ζήτημα είναι ότι η προεδρία Μακρόν έχει απομείνει πλέον όχι μόνο δίχως ερείσματα στο εσωτερικό (όπως καταδεικνύει η συνεχιζόμενη στήριξη της κοινωνικής πλειοψηφίας στα “κίτρινα γιλέκα” και η καταβύθιση της προεδρικής δημοφιλίας στο 18%) αλλά και δίχως κεντρικό αφήγημα, αφού βρίσκεται πλέον στην ίδια “λίγκα” με τους Ιταλούς ιθύνοντες δημοσιονομικά και με το αντιφιλελεύθερο “αντίπαλο δέος” πολιτικά. Το να καταδικάζεται η σκληρή καταστολή στους δρόμους της Γαλλίας, λ.χ., από τον Βίκτορ Όρμπαν ή τον Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί οπωσδήποτε ήττα.
Σύμφωνα με συνεργάτες του, ο Γάλλος πρόεδρος διαβεβαίωσε τους ομολόγους του στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, την Τετάρτη και την Πέμπτη, ότι παραμένει δεσμευμένος στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, καμία από τις οποίες δεν έχει ανακληθεί (σε αντίθεση λ.χ. με την Ιταλία όπου αντιστράφηκε η αποθάρρυνση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων). Η δε δημοσιονομική εκτροπή είναι ακριβώς προσωρινό μέτρο για τη διευκόλυνση της υλοποίησής τους, η οποία δεν θα ήταν εφικτή σε κλίμα κοινωνικής αναταραχής. Πρόκειται δηλαδή για το “φιλοδώρημα” με το οποίο θα προχωρήσει η αναγκαία μετάβαση της γαλλικής οικονομίας προς ένα μοντέλο διαφορετικό από αυτό του ανελαστικού εργατικού κώδικα και των δημόσιων δαπανών της τάξης του 55% του ΑΕΠ.
Η τύχη των προκατόχων
Με αυτή την έννοια, στο Μέγαρο των Ηλυσίων ελπίζουν και σε ουσιαστικότερη κατανόηση από γερμανικής πλευράς, παρά τα εύκολα πρώτα σχόλια στον Τύπο της Γερμανίας, που έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον Μακρόν “αναξιόπιστο” και “δεμένο Γκιούλιβερ”.
Παραγνωρίζει, ωστόσο, η συλλογιστική αυτή το γεγονός ότι το κίνημα των “κίτρινων γιλέκων” δεν προορίζεται απαραιτήτως να σβήσει μες στη χριστουγεννιάτικα ραστώνη και πάντως αποκαλύπτει ένα ρήγμα στη γαλλική κοινωνία το οποίο θα εξακολουθήσει να είναι παρόν.
Άλλωστε ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος εξελέγη πρωτίστως ως ανάχωμα στην Λεπέν και όχιλόγω της μαζικής προσχώρησης των Γάλλων στην ατζέντα του, δεν είναι ο πρώτος πρόεδρος που επιχειρεί μεταρρυθμίσεις και υποχρεώνεται σε υποχώρηση. Από τις μεγάλες απεργίες του 1995 που σημάδεψαν στο ξεκίνημά της την προεδρία του Ζακ Σιράκ μέχρι τις δημοσιονομικές και εργασιακές παρεμβάσεις του Φρανσουά Ολάντ το 2012 και 2014 τα διδακτικά παραδείγματα είναι πολλά.
*Πηγή: Capital.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Δολοφονήθηκαν στη Βραζιλία δύο ηγέτες του «Κινήματος Αγροτών Χωρίς Γη»


Δύο τοπικοί ηγέτες του Κινήματος Αγροτών Χωρίς Γη (MST) σκοτώθηκαν αφού πυροβολήθηκαν στον καταυλισμό Ντομ Ζοζέ Μαρία Πιρές, όπου ζούσαν μαζί με 450 οικογένειες στην πολιτεία Παραϊμπα (βορειοανατολική Βραζιλία), όπως ανακοίνωσε την προηγούμενη Κυριακή η συλλογικότητα και η Εισαγγελία.«Τα θύματα είναι ο Ροντρίγκο Καστελίνο και ο Ζοζέ Μπερνάρντο ντα Σίλβα (γνωστός ως Ορλάντο), και οι δύο συντονιστές του στρατοπέδου, γεγονός που δείχνει την φύση του εγκλήματος για να εκφοβίσει τον αγώνα για γη», ανέφερε το MST σε ανακοίνωση.

Τα γεγονότα συνέβησαν γύρω στις 7:30 μ.μ. το προηγούμενο Σάββατο, όταν αρκετοί άνδρες με κουκούλα μπήκαν στον καταυλισμό Ντομ Ζοζέ Μαρία Πιρές, στον δήμο Αλιάντρα, και γάζωσαν με σφαίρες το μέρος όπου τα θύματα έτρωγαν στον αγροτικό συνοικισμό, περίπου 45 χλμ από το Ζοάο Πεσόα, την πρωτεύουσα της πολιτείας, όπως ανέφερε το MST της Παραΐμπα.

Και οι δύο συντόνιζαν τις δραστηριότητες στο κτήμα, ιδιοκτησία του ομίλου Σάντα Τερέζα, που περίπου 450 οικογένειες έχουν καταλάβει και καλλιεργούν από τον Ιούλιο του 2017, αφού το βρήκαν εγκαταλειμμένο, σύμφωνα με τη συλλογικότητα.

Σύμφωνα με το MST και σχήματα της αριστεράς όπως το Εργατικό Κόμμα (PT) – το οποίο εξέδωσε σημείωμα με το οποίο καταδικάζει το συμβάν – οι δολοφονίες αυτές πρέπει να ερμηνευτούν στο πλαίσιο της ανησυχητικής κλιμάκωσης της βίας που υφίστανται τα κοινωνικά κινήματα στη Βραζιλία μετά το συντηρητικό κύμα που εξέλεξε τον Οκτώβριο τον ακροδεξιό Ζαΐρ Μπολσονάρου.

Γνωστός για την εμπρηστική αντι-αριστερή ρητορική του, ο πρώην λοχαγός του στρατού δήλωσε σε διάφορες περιστάσεις ότι σχεδιάζει να κατατάξει ως «τρομοκρατικές» τις καταλήψεις ιδιοκτησίας, ένα παραδοσιακό όπλο μάχης του MST.

Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Μπολσονάρου υποσχέθηκε να κλείσει τα σχολεία των καταυλισμών του MST, τα οποία χαρακτήρισε ως “εργοστάσια ανταρτών”.

*Πηγή: Cubadebate.cu

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου: Κινητοποιήσεις ενάντια στον νέο αντιλαϊκό προϋπολογισμό


Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου, ημέρα ψήφισης του προϋπολογισμού του 2019, η ΑΔΕΔΥ και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούν τους εργαζόμενους σε συγκέντρωση στην πλατεία Κοραή στις 6.30 μ.μ. και στη συνέχεια σε πορεία προς τη Βουλή.
Την ίδια ώρα θα πραγματοποιηθεί κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, ενώ ανάλογες κινητοποιήσεις θα γίνουν και σε πολλές άλλες πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα.
Με τις κινητοποιήσεις τους, οι εργαζόμενοι εκφράζουν την αντίθεσή τους σε ένα σχέδιο προϋπολογισμού το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, διαλύει κάθε αυταπάτη σχετική με «την έξοδο από τα μνημόνια» και την επιστροφή στο δρόμο της «ανάπτυξης» και της σταδιακής βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού.
Με τις δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και την κοινωνική ασφάλιση να διαμορφώνονται σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα, ενώ η φορολογική αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος κλιμακώνεται, το σχέδιο προϋπολογισμού περιλαμβάνει νέα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, όπως η μείωση φορολογίας επί των διανεμόμενων κερδών στο 10% από 15%.
Στο μεγάλο θέμα του χρέους, συνεχίζεται η πολύμορφη καταλήστευση του ελληνικού λαού για πληρωμή των τοκοχρεολυσίων με «αιματηρά πλεονάσματα» από τη φορολεηλασία λαϊκών στρωμάτων, μειώσεις μισθών και συντάξεων, περικοπές κοινωνικών και αναπτυξιακών δαπανών, καταλήστευση δημόσιας περιουσίας, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, κατασχέσεις για χρέη στις ΔΟΥ, στα ασφαλιστικά ταμεία, στους Δήμους κ.ά.
Σε αντιστάθμισμα επιστρέφουν σαν «κοινωνικό μέρισμα» το 1 από τα 10 που έχουν λεηλατήσει.
ISKRA.GR

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο βιασμός ως «άγραφος νόμος» της φυλακής. Του Κωνσταντίνου Πουλή


Ο Αντωνίτσης έφαγε τον Σακαφλιά μπαμπέσικα εκεί στη φυλακή, στη στενή, τόνε ξαπόστειλε στον άλλο κόσμο και με την αβάντα της διεύθυνσης. Και εκεί στη φυλακή στα Τρίκαλα μόλις πήγε άρχισε να μανουριάζει με τον Αντωνίτση [...] αυτός ήτανε ο μόνος κατάδικος που έβγαινε έξω όποτε ήθελε. [...] και ο Αντωνίτσης πήγε να γαμήσει τον Σακαφλιά. Να τόνε γαμήσει για να τον ξεφτιλίσει. (Ν. Μάθεσης, Χατζηδουλής, Ρεμπέτικη ιστορία, 89-90)

Υπήρξαν αρχικά φήμες ότι ο ένας κατηγορούμενος για το περιστατικό του βιασμού στη Ρόδο, αυτός που τα Μέσα αποκαλούν «Αλβανό», βιάστηκε. Δεν επιβεβαιώθηκε αυτό από το νοσοκομείο, αλλά εδώ ενδιαφέρουν οι κοινωνικές στάσεις που συνοδεύουν αυτά τα γεγονότα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, και ιδίως πάρα πολλές γυναίκες, που γράφουν ή δεν γράφουν για τα ζητήματα της κουλτούρας της πατριαρχίας, που εκφράστηκαν και προς τις δύο κατευθύνσεις: Θεώρησαν εύλογη ή σκανδαλώδη την υπεράσπιση ενός (αρχικά τουλάχιστον) καθ' ομολογίαν βιαστή-δολοφόνου. 

Με ενδιαφέρουν περισσότερο τα επιχειρήματα όσων υπερασπίστηκαν την πράξη των συγκρατουμένων του.  «Ό,τι και να πάθει λίγο είναι», αναφώνησαν, και ρωτούν τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση των γονιών της κοπέλας. Είναι μια παράξενη ειρωνεία της συγκεκριμένης ιστορίας, ότι ο πατέρας της μίλησε με έναν τρόπο εντελώς απρόσμενο: είπε ότι ο δολοφόνος της κόρης του έχει και αυτός γονείς, που δεν διανοείται πώς είναι να βλέπουν ένα τέτοιο βίντεο.  «Αντιλαμβάνομαι τι θα τραβάει αυτός ο άνθρωπος βλέποντας να κάνουν έτσι στο παιδί του». Αυτό είναι ένα φάλτσο της ιστορίας, αυτός ο άνθρωπος κράτησε μια στάση που δεν συνιστά απλώς εξαίρεση, είναι δύσκολο να το χωρέσει ο νους μας αυτό που είπε.

Ας δούμε όμως τι σημαίνει κατ’  ουσίαν αυτό το επιχείρημα των υπερασπιστών της πράξης: ότι αν ήσουν η μάνα ή ο πατέρας αυτού του κοριτσιού, θα ήθελες να φας ζωντανό τον φονιά και να φτύσεις τις σάρκες του. Συμφωνώ. Και προσθέτω ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν αφήνουμε πληγωμένους συγγενείς να αποφασίζουν για τη μοίρα των εγκληματιών, και αυτή είναι θεμελιώδης κατάκτηση για τη δικαιοσύνη. 

Μέσα στην πραγματική πολυπλοκότητα της ζωής, πολιτισμός ήταν για τη δικαιοσύνη να αναλαμβάνει να λύνει τις διαφορές ένας απρόσωπος τρίτος. Είχα γράψει παλιότερα για την Ορέστεια, τον καταγωγικό μύθο στον οποίο θεμελιώνεται η δικαϊκή άποψη πως το κακό των αντεκδικήσεων δεν σταματάει, εκτός αν τον νόμο αναλάβει να εκπροσωπεί ένας τρίτος, η δικαιοσύνη. Αυτό και είναι και το σκεπτικό της ποινικοποίησης της αυτοδικίας.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν καν συγγενείς ή οικείοι οι δράστες. Η πράξη αυτή των συγκρατουμένων δεν συνιστά αυτοδικία, ούτε με την τρέχουσα ούτε με τη νομική σημασία της λέξης. Ως προς την τρέχουσα σημασία, διότι αυτή προϋποθέτει την τιμωρία «κάποιου που μας αδίκησε». Ως προς τη νομική σημασία, διότι «Δράστης του εγκλήματος μπορεί να είναι και τρίτος, αν η ενέργεια έγινε με εντολή ή εξουσιοδότηση ή έγκριση ή κατά την τεκμηριωμένη βούληση του δικαιούχου». Δεν είμαι νομικός, αντιλαμβάνομαι όμως ότι κάπως πρέπει να διακριθεί ηθικά η πράξη ενός πατέρα που σκοτώνει τον φονιά του παιδιού του, γιατί δεν αντέχει να βλέπει τον φονιά ζωντανό, από την περίπτωση κρατουμένων που λένε «Δε θα μας ξεριζώσει όμως κανείς το δικαίωμα να αφουγκραζομαστε την κοινωνία από την οποία προερχομαστε και να αποδίδουμε ένα μικρό κομμάτι κοινωνικής δικαιοσύνης στο χώρο που ζούμε».

Το επιχείρημα των υπερασπιστών σε αυτήν την περίπτωση είναι πως όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, αυτό το κενό μερικές φορές καλύπτεται από αυτόκλητους τιμωρούς, και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Όντως, όπως δεν έχουμε κανέναν λόγο να εμπιστευόμαστε τη δικαιοσύνη όταν στέλνει καθαρίστριες-πλαστογράφους στη φυλακή, γιατί υπάρχει μια στρέβλωση ταξικής προέλευσης, δεν έχουμε κανέναν λόγο να εμπιστευόμαστε τη δικαιοσύνη και στην περίπτωση των βιασμών, διότι υπάρχει μια στρέβλωση έμφυλης προέλευσης. Με παρόμοια επιχειρήματα θα μπορούσε κανείς να ξεκινήσει αμφισβητώντας την αμεροληψία των δικαστηρίων και να δικαιολογήσει τη δράση αυτών που παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.

Ωστοσο και η ιδέα ότι κρατούμενοι θα αποφασίζουν πως αφουγκράζονται την κοινωνία και εκδικούνται εξ ονόματός της είναι προβληματική. Αν πράγματι αυτό έχει γίνει με συνεργασία δεσμοφυλάκων, που άφησαν το κελί ανοιχτό, είναι λογικό μια συλλογικότητα κρατουμένων να επικροτεί αυτή τη στάση, διότι κρίνουν πως αφουγκράστηκαν την κοινωνία; Και δεν υπονομεύουν την ίδια τους τη θέση με αυτόν τον τρόπο, νομιμοποιώντας την εξουσία των δεσμοφυλάκων να αποφασίζουν ποιον θα λιντσάρουν άλλοι κρατούμενοι; Το πιθανότερο είναι πως έχουν απλώς εξασφαλίσει ότι αυτό δεν θα συμβεί στους ίδιους - ή πάντως έτσι πιστεύουν τώρα. 

Εξάλλου «η κοινωνία» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) δεν παρέχει κανένα εχέγγυο ακριβοδίκαιης αντιμετώπισης των πραγμάτων, και αυτό φρόντισε να μας το δείξει τις αμέσως επόμενες μέρες η σχετική δημοσιογραφική κάλυψη. Ο ένας κατηγορούμενος είναι «ο Αλβανός» (οι λεπτομέρειες της εθνικής καταγωγής είναι ενδιαφέρουσες: δεν θα αναφερόταν ως Αλβανός αλλά ως βορειοηπειρώτης, αν γινόταν γνωστός για κάποιο ανδραγάθημα), ενώ ο άλλος αναφέρεται ως μετανοημένος, αλλαγμένος νεαρός, που έχει κόψει τις καταχρήσεις, τις σούζες και τα ξενύχτια (μέσα στη φυλακή!) και έχει βρει τον θεό. Αυτά τα αναφέρουν τα Μέσα, όχι οι πολίτες, αλλά δεν φαντάζομαι ότι η κοινωνία εξεγείρεται με αποτροπιασμό.

Και, εδώ που τα λέμε, δεν εμπιστεύομαι κανένα κομμάτι της κοινωνίας για να πάρει τέτοιες αποφάσεις. Όταν είχε φάει ξύλο ο Solup στα Εξάρχεια, το έφαγε από ανθρώπους που δεν ήταν αγανακτισμένοι χρυσαυγίτες του Αγίου Παντελεήμονα. Αλλά έφαγε ξύλο χωρίς λόγο και αιτία.

Θυμάται μήπως κανείς ότι ο Γιάννης Πανούσης είχε πει για την υπόθεση Δουρή ότι μπορεί να ήταν άλλος ο βιαστής και άλλος ο δολοφόνος; Ότι βρέθηκαν στο σώμα του παιδιού τρίχες γεννητικών οργάνων που δεν ανήκαν στον Μανώλη Δουρή; Θα μπορούσαμε να φανταστούμε μία περίπτωση κατά την οποία ο άνθρωπος αυτός θα ήταν όντως αθώος; Στην ταινία Μη αναστρέψιμος, ο άνθρωπος του οποίου το κρανίο πολτοποιείται με πυροσβεστήρα δεν είναι ο βιαστής της Μόνικα Μπελούτσι, ο Λε Τένια. Βεβαίως και η δικαιοσύνη κάνει λάθη, αλλά αναρωτιέμαι αν πιστεύει κανείς ότι οι αυτόκλητοι εκδικητές θα τα καταφέρουν καλύτερα.

Το ερώτημα εδώ θα ήταν: αφού δεν εμπιστεύεσαι τη δικαιοσύνη, γιατί αντιδράς όταν παίρνουν άλλοι τον νόμο στα χέρια τους; Διότι η κριτική στις φυλακές και τη δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι είμαι διατεθειμένος να τις αντικαταστήσω με οτιδήποτε. Τα δικαιώματα των κρατουμένων αφορούν και δικαιώματα εγκληματιών. Δεν επιχειρηματολογώ λέγοντας ότι ο τάδε κρατούμενος αξίζει την προστασία του νόμου διότι είναι συμπαθής. Εξάλλου, ποιος είναι συμπαθής στον καθένα είναι πολύ σχετικό (ορθώς ειπώθηκε ότι «η κοινωνία» ενδεχομένως ευχαρίστως θα λιντσάριζε τον Ζακ  ή οποιονδήποτε «μπαχαλάκια»). Ο Τάσος Θεοφίλου έγραψε ότι στη φυλακή χαίρουν σεβασμού πρόσωπα που μπορεί να έχουν διαπράξει φρικτά εγκλήματα, υπό τον όρο ότι διατηρούν το κύρος τους, δηλαδή τη δύναμή τους. Δεν θα ήθελα λοιπόν να προσθέσω κι εγώ τη φωνή μου σε αυτούς που αναφωνούν με κάποια κρυφή ικανοποίηση ότι ο βιαστής βρήκε αυτό που του άρμοζε «χάρη στον άγραφο νόμο των φυλακών». Κι αν επικαλείται η Αντιγόνη τα «άγραπτα των θεών νόμιμα», τους άγραφους νόμους, την υπερασπιζόμαστε γιατί δεν είναι κήρυγμα μίσους, αυτό που εκπροσωπεί.

Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο «Επιτήρηση και τιμωρία», του Μ. Φουκώ, δεν ξεχνάει την εναρκτήρια αφήγηση, του διαμελισμού και βασανισμού του εγκληματία, με τους ιερείς να τον ρωτούν τι έχει να πει και εκείνον να επαναλαμβάνει «Κύριε, ήμαρτον». Το γεγονός ότι ο δημόσιος βασανισμός δεν είναι μέρος της αντιμετώπισης του εγκλήματος σήμερα, οφείλεται στο ότι από τις αρχές του 19ου αιώνα θεωρείται πως ο δημόσιος βασανισμός εκπαιδεύει βασανιστές, αποτελεί ουσιαστικά μια πορνογραφία της οδύνης, λοιπόν η ποινή δεν στοχεύει πια στον σωματικό πόνο του θύματος. Αυτό δεν είναι κάποια λεπτομέρεια. Υποθέτω ότι δεν θα θέλαμε να ζούμε στην εποχή που η τιμωρία για την ψευδορκία και επιορκία ήταν η γλωσσοτμησία, η τιμωρία για την κλοπή, την παραχάραξη νομίσματος και τη σύληση τάφων ήταν η χειροκοπή, η ρινοτμησία για τα γενετήσια εγκλήματα κοκ. Η βαρβαρότητα των ποινών αποτελούσε μέσο αναπαραγωγής της βαρβαρότητας της κοινωνίας. Ότι μια βάναυση τιμωρία ενθαρρύνει αντί να αποθαρρύνει μια τέτοια κουλτούρα είναι και ο μόνος λόγος για τον οποίον παίρνω το θάρρος να γράψω όχι για μια κοπέλα που βιάστηκε και δολοφονήθηκε, αλλά για το τι ζητούμε για τον πιθανό δράστη.

Δεν έχω ούτε εγώ εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη. Πράγματι, καταγράφονται περιστατικά στα οποία γυναίκες που αντιστάθηκαν στον βιαστή τους δεν κατάφεραν να αναγνωριστεί στο δικαστήριο ούτε καν το ελαφρυντικό της νομιζόμενης άμυνας, μιας πλάνης ως προς την πραγματική υπόσταση του κινδύνου που διέτρεχαν, που θα ελάφραινε την ποινή.

Έχω την εντύπωση ότι το ερώτημα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι τι νιώθουμε, αλλά τι θέλουμε να προτείνουμε ως κανόνα. Υπάρχουν περιπτώσεις που νιώθει κανείς μια άγρια ευχαρίστηση, για το ότι κάποιος που έκανε μια κοπέλα να τρέμει από τον φόβο της πριν να πεθάνει, επειδή ήταν σωματικά δυνατότερος, θα έχει τώρα την ίδια τύχη: Θα φοβηθεί και θα υποφέρει. Νομίζω ότι μπορώ να αντιληφθώ γιατί μπορεί κανείς να νιώσει έτσι, ιδίως γυναίκες που έχουν βρεθεί σε τέτοια θέση. Το να το περιγράψουμε όμως με ένα κλείσιμο του ματιού ως κάτι θετικό, που αναλαμβάνει να καλύψει το κενό της δικαιοσύνης, γαμώντας τον δράστη για να μάθει πώς είναι να σε γαμάνε, δεν είναι το ίδιο. 

Πράγματι δεν εμπιστεύομαι τους αστικούς θεσμούς και υπογραμμίζω με κάθε ευκαιρία τη μεροληψία τους. Αλλά πιστεύω ότι χρειάζεται γι’ αυτό πολύ μεγάλη προσοχή όταν σκεφτόμαστε με τι θα θέλαμε να τους αντικαταστήσουμε. Η άγρια χαρά για το ότι αυτός που σκορπούσε τον τρόμο τώρα θα τρέμει ο ίδιος, δεν αρκεί. 

Αφιέρωσα αυτό το κείμενο στη συζήτηση για τον έναν κατηγορούμενο, αντί να συζητώ για το αρχικό θέμα, τον βιασμό και φόνο της Ελένης Τοπαλούδη. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό ότι αυτό δεν συνιστά μεροληπτική ευαισθησία, αλλά οφείλεται στην πεποίθησή μου ότι η τιμωρία που ζητούμε είναι μέρος της συζήτησης για το τι θα πει να είσαι άντρας, να είσαι γυναίκα, να έχεις δίκιο, να είσαι σε θέση ισχύος, να τρομάζεις ή να σε τρομάζουν, να νιώθεις ή να προκαλείς τον πόνο. Εν ολίγοις, πιστεύω ότι διαμορφώνονται (και με αυτόν τον τρόπο) οι στάσεις που ενθαρρύνουν ή αποθαρρύνουν αντίστοιχα εγκλήματα. 


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

Οι «πόνοι» και οι «κλώνοι» του Σαμαρά του Αντώνη. Του Γεράσιμου Χολέβα


Δεν χρειαζόταν η ομιλία του (ακρο)δεξιού, Αντώνη Σαμαρά, στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας για να καταλάβει κανείς ποιος κυριαρχεί στο κόμμα που είναι πρόεδρος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
   Η ομιλία του (ακρο)δεξιού Αντώνη Σαμαρά, όμως, ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμη για πολλούς λόγους. Οι δύο πρώτοι μπορούν να γίνουν εύκολα αντιληπτοί:
  • Ταύτιση λέξεων – κλειδιά, ορολογίας, ηρώων (;) και πατριδοκαπηλίας με τη Χρυσή Αυγή:«εθνομηδενισμός»«λαθρομετανάστες», «έχασε τη ζωή του ο Κ. Κατσίφας για τη γαλανόλευκη». Μπορεί οιΜπαλτάκοι να μην είναι στη ΝΔ αλλά οι Γεωργιάδηδες και οι Βορίδηδες, ως «μετεγγραφές» του Σαμαρά, βρίσκονται εκεί, στη βιτρίνα του κόμματος.
  • «Μακεδονομαχίας» συνέχεια και «ξαφνική» υπεράσπιση από τη ΝΔ των κινητοποιήσεων μαθητών για τη Μακεδονία«Προστάτης» των κινητοποιήσεων αυτών είχε αναλάβει ο αρχιναζί Μιχαλολιάκος (σχετική δήλωση εδώ): «μαθητές να κατεβαίνουν και να διαδηλώνουν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Μαζικά, αυθόρμητα, ενωτικά, ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες. Δεν έσπαγαν. Δεν έκαιγαν. Δεν κατέστρεφαν. Δεν απειλούσαν. Απλώς ζητούσαν να ακουστεί η αλήθεια τους. Η αλήθεια μας». Τόσα και τόσα χρόνια δεν έχουμε ξαναδει τον Σαμαρά να δείχνει τέτοια «ευαισθησία» για τους μαθητές και τη νεολαία… 
   Πάμε τώρα στα άλλα, στα (ακρο)δεξιά «πιασάρικα» που έγιναν τίτλοι (και ειπώθηκαν από τον Σαμαρά για να γίνουν τίτλοι). 
   Ο (ακρο)δεξιός Σαμαράς, αυτός ο αγνός και ανιδιοτελής πολιτικός άνδρας που έφυγε κι ήρθε στη ΝΔ εμφανίζοντας τώρα τον εαυτό του σαν ιδεολογικό νου των αρχών της, χρησιμοποίησε στην ομιλία του το ΕΑΜ και τον Άρη Βελουχιώτη, επιδιώκοντας και τον συνδυασμό τους με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ!
  Ο Σαμαράς μπορεί να είναι (ακρο)δεξιός, αλλά χαζός δεν είναι. Ο ίδιος και οι σύμβουλοι του γνωρίζουν καλά τι συμβολίζουν, μέχρι και σήμερα, το ΕΑΜ και ο Άρης Βελουχιώτης, ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ, στη συλλογική ιστορική συνείδηση του λαού μας.
  Ήθελε, λοιπόν, ο ακρο(δεξιός) Σαμαράς να συσπειρώσει όλα τα (ακρο)δεξιά αντανακλαστικά της ΝΔ και να επαναλάβει και εσωκομματικά τα ιδεολογικά του προτάγματα, γνωρίζοντας πως δεν έχει καμία σχέση η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την πορεία της κομμουνιστικής Αριστεράς (ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε σ’ ένα βαθμό να διαλύσει το βάρος της ελπίδας που φέρει η λέξη «Αριστερά» στην ελληνική κοινωνία – έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα τονίζοντας τον σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα του και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό του).
  Όπως είπαμε, λοιπόν, ο Σαμαράς μπορεί να είναι (ακρο)δεξιός, αλλά χαζός δεν είναι. Δεν πέταξε τυχαία εκείνο το «να κλαίνε και να οδύρονται, που έχασε το ΕΑΜ το 1944 τη “μάχη της Αθήνας”». Για να προσθέσει αμέσως μετά: «Για το πού θα βρισκόμασταν σήμερα, αν εκείνοι είχαν κερδίσει, ούτε κουβέντα, βέβαια».
   Το άλλο, δε, εκείνο «χαβιάρι και φαγοπότι και Άρη Βελουχιώτη», εκτιμούμε ότι το είχε προετοιμάσει πολλές φορές μπροστά στον καθρέφτη του ο (ακρο)δεξιός Αντώνης Σαμαράς. Ήθελε κάπως να το «κολλήσει» στην ομιλία του και το συνδύασε με τα γεύματα στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος επί Τσίπρα! Δεν γνωρίζουμε τι τρώνε στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος (επί Τσίπρα) αλλά οι σύμβουλοι του Σαμαρά θα μπορούσαν να βρούνε κάτι πιο έξυπνο. Τουλάχιστον θα μπορούσαν να ανατρέξουν με μεγαλύτερη επιμέλεια στα …εγχειρίδια φασιστίλας (στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής μπορούν να το βρούνε μεπιο επιτυχημένη ρίμα: «Σαμπάνια, χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη»). 
  Κάπου εδώ θα τελειώσουμε την αναφορά μας στην ομιλία Σαμαρά που τόσο απασχόλησε (για να πάρει δημοσιότητα την έφτιαξε έτσι άλλωστε ο ίδιος ο Σαμαράς), σημειώνοντας τα εξής:  
  Η ομιλία σας, κύριε Σαμαρά, δεν ήταν καθόλου πετυχημένη. Δεν «έπιασε» παρά μόνο σε μια μερίδα κλακαδόρων εντός κι εκτός της αίθουσας του συνεδρίου της ΝΔ. Οι παραλληλισμοί σας, άλλωστε, της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα με το ΕΑΜ και τον Βελουχιώτη, δεν μπορούν να πείσουν ούτε τον Βορίδη και τον Γεωργιάδη, που επιδιώκουν να κυκλοφορούν ως πολιτικοί σας «κλώνοι».  
  Μην δείχνετε πόσο σας στριμώχνει η αναφορά (και μόνο η αναφορά!) στο ΕΑΜ και στον Άρη Βελουχιώτη. Φαίνεται και εκτίθεστε στους (ακρο)δεξιούς σας φίλους.
  Από την άλλη, βέβαια, ο καθένας έχει τους «πόνους» του σε αυτή τη ζωή. Σωστό κι αυτό.
Υ.Γ: Κύριε Σαμαρά, όταν αναφέρεστε σε στίχους ψάξτε λίγο καλύτερα, γιατί όταν κάνετε λάθος δεν δείχνετε τόσο σοβαρός (ακρο)δεξιός, όσο θέλετε.  Λέμε για εκείνο το «Λευτεριά και Ρωμιοσύνη είναι αδέλφια δίδυμα», που σύμφωνα με τις …πληροφορίες σας ο Μίκης Θεοδωράκης το έκανε τραγούδι. Δεν θέλουμε να σας απογοητεύσουμε – κλείσατε τόσο δυναμικά την ομιλία σας με αυτό τον τρόπο – 

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου