Στηρίζουμε!

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

ΜΗΝΥΜΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ



Με επιτυχία διεξήχθη η πρώτη προεκλογική συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας στην Πάτρα, την Τετάρτη 26 Ιουνίου στην Αγορά Αργύρη.

Την εκδήλωση άνοιξε ο συντονιστής της νομαρχιακής επιτροπής της ΛΑΕ, Γιώργος Σουβαλιώτης παρουσιάζοντας το ψηφοδέλτιο. Την κεντρική ομιλία έκανε ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου Αχαΐας, Θανάσης Πετράκος, ο οποίος εστίασε στην ανάγκη ενίσχυσης της Λαϊκής Ενότητας, ως δύναμη της αριστεράς που θα κληθεί να ανασχέσει το νέο κύμα της νεοφιλελεύθερης επέλασης που φέρνει η νέα κυβέρνηση, συνέχεια των πολιτικών που διαφήμισε και εφάρμοσε η απελθούσα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Τον λόγο πήραν και οι υπόλοιποι υποψήφιοι του ψηφοδελτίου, όπως και φίλοι που παρευρέθηκαν στη συγκέντρωση. Η ΛΑΕ   Αχαΐας ανανέωσε τα ραντεβού της, τις επόμενες μέρες στις γειτονιές της Πάτρας, του Αιγίου και της Δυτικής Αχαΐας.

Στην εκδήλωση έδωσαν το παρών ο επικεφαλής της «Αντίστασης Πολιτών Δυτικής Ελλάδας», Βασίλης Χατζηλάμπρου, και ο επικεφαλής της δημοτικής κίνησης της Πάτρας «Ανυπότακτη Πολιτεία», Χρήστος Πατούχας.


Διαβάστε Περισσότερα »

Η εποχή των τεράτων και των τερατολάγνων

Προκόπης Μπίχτας



«Σήμερα με την έννοια εθνικός δεν σκεπάζουμε τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, μιας μικρής μερίδας του λαού, που εκμεταλλευότανε την έννοια αυτή για να προσδώσει γενικό χαρακτήρα σ’ εκείνο που ανταποκρινότανε μόνο στα προνόμια και τα συμφέροντά της. Σήμερα η έννοια εθνικός σημαίνει παλλαϊκός. Σήμερα, που συνειδητοποιούνται όλα τα στρώματα του λαού, έθνος και λαός τείνουν και πρέπει να συμπέσουν. Δεν μπορεί να είναι εθνικό ό,τι δεν είναι παλλαϊκό. Και εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, σημαίνει παλλαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο. Και εθνικός αγώνας για τη λευτεριά, σημαίνει παλλαϊκός αγώνας για τη λευτεριά, και για σήμερα και για αύριο και για πάντα…»

Δημήτρης Γληνός


Είναι κοινή διαπίστωση ότι η αριστερά απέτυχε να δώσει λύσεις στα προβλήματα των λαών στην Ελλάδα και παγκόσμια. Όσο οξύνονται τα προβλήματα των εργαζομένων μαζών, η αποτυχία της γίνεται μεγαλύτερη και οφθαλμοφανέστερη.

Η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και οι πρακτικές της Νέας Τάξης, ύστερα από πολλά χρόνια προπαγάνδας, οικονομικής κατάστασης, πολιτικών πρακτικών και ανυπαρξίας αντίθετου λόγου έχει αλλοτριώσει τις συνειδήσεις των δεξιών, των κεντρώων και των αριστερών και έχει διαστρεβλώσει κάθε έννοια που, κάποτε, θεωρούνταν ορισμένη.

Σήμερα, στις αντικειμενικές συνθήκες της παγκόσμιας κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, δηλαδή στις αντικειμενικές συνθήκες της αποσύνθεσης του καπιταλισμού, η αριστερά και, κυρίως, οι αυτοαποκαλούμενες “πρωτοπορείες της εργατικής τάξης”, δεν βοηθούν του εργαζόμενους του χεριού και του πνεύματος να αποκτήσουν την ταξική συνείδηση που αναλογεί στην θέση τους στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής -όπως αυτή έχει ορισθεί στα τρία της σημεία– και δεν προωθούν την ταξική πάλη, σε κανένα από τα σημεία που αποτελούν την ολότητά της. Δεν συσπειρώνουν τον ελληνικό και τους άλλους λαούς στην κατεύθυνση της κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας. Αντίθετα, ονομάζουν “εθνικιστικό”, “φασιστικό” και “ρατσιστικό” ο,τιδήποτε έχει σχέση με τις δημοκρατικές διεκδικήσεις του ελληνικού λαού, την λαϊκή κυριαρχία και τον διεθνισμό κι έχουν βαφτίσει «διεθνιστικό» και «δημοκρατικό» κάθε επιταγή του ισοπεδωτικού κοσμοπολιτισμού και της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης. Αντίστοιχα, οι δεξιοί και κεντρώοι υπηρέτες του κατεστημένου ονομάζουν «λαϊκισμό» ο,τιδήποτε έχει σχέση με ανάλογες διεκδικήσεις.

Έτσι η αριστερά, με την απόλυτη ιδεολογική θολούρα της, με την υιοθέτηση των θέσεων της παγκοσμιοποίησης και με την πολιτική της οκνηρία έχει αποκοπεί από τα πραγματικά προβλήματα της εποχής, έχει αποξενωθεί από τις ανάγκες και την πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού κι έχει ανοίξει τον δρόμο για την επικράτηση κάθε αντιδραστικής πολιτικής και οικονομικής δύναμης. Ακόμα κι ένας αποτυχημένος Μπαρούφας απειλεί να την ξεπεράσει σε επιρροή.

Με τον τρόπο αυτόν, ενισχύει έμμεσα αλλά καθοριστικά και με το πείσμα του φανατικού τις φασιστικές και ρατσιστικές θέσεις. Με τις ελιτίστικες αντιλήψεις της και τις καθημερινές της πρακτικές βαθαίνει τον λάκκο κάθε ριζοσπαστικού κινήματος. Οποιαδήποτε κριτική ή πολεμική της ενάντια στο κεφάλαιο, τον φασισμό και τον ρατσισμό έχει γίνει στείρα κραυγή χωρίς περιεχόμενο και κύρος.

Δεν υπάρχει καλύτερο στήριγμα μιας αντιδραστικής κατάστασης από αυτόν που, θεωρητικά, την αντιμάχεται αλλά, πρακτικά, την στηρίζει.

Στο όνομα ενός δήθεν διεθνισμού και ενός δήθεν αντιεθνικισμού θεωρεί σαν «φίλους λαούς» κρατικές πολιτικές γειτονικών χωρών, που μόνιμα και διαρκώς προβάλλουν εδαφικές και άλλες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας. Από την εποχή της μεταπολίτευσης ακόμα, δικαιολογεί αυτή την θέση της με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα «είναι μια καπιταλιστική χώρα και δεν θα αγωνιστούμε για το κεφάλαιο», λες και οι άλλες χώρες έχουν περάσει στην αταξική κοινωνία. «Δεν» καταλαβαίνει ότι αυτή η στάση οδηγεί, αργά η γρήγορα σε αλλαγή συνόρων, δηλ. σε πόλεμο, χιλιάδες νεκρούς, ανάπηρους και πρόσφυγες, ειδικά σήμερα που όλα φλέγονται γύρω μας. «Δεν» καταλαβαίνει ότι μια αλλαγή συνόρων θα φέρει οποιαδήποτε ριζοσπαστική προσπάθεια πίσω για πολλές δεκαετίες κι ότι η κατάσταση των εργαζομένων και όλων των αδύναμων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας θα χειροτερεύσει, οικονομικά και πολιτικά σε ασύλληπτο βαθμό. Η φράση του Τσίπρα «δεν βλέπω σύνορα στη θάλασσα» που, φανερά ή κρυφά, την ενστερνίζεται η αριστερά, καλύπτει και δικαιολογεί τέτοιου είδους απόψεις.

Τις συνέπειες αυτών των αριστερών πολιτικών τις ζούμε με την αυξανόμενη φτώχεια και εξαθλίωση του ελληνικού λαού, την παρουσία της FRONTEX και του στόλου του ΝΑΤΟ, την συμφωνία των Πρεσπών, τις κινήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Θράκη, που καταλύουν κάθε υπόλειμμα λαϊκής κυριαρχίας. Η παλιότερη δήλωση του Γερμανού Στάιενμάγιερ «η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να αναχαιτίζει τα τουρκικά αεροπλάνα» καθιστά περιττή κάθε περαιτέρω αναφορά στο ζήτημα. Φυσικά η κυβέρνηση, ολόκληρη η αντιπολίτευση αλλά και όλη «δεν» ακούν και «δεν» βλέπουν τίποτα.

Η αριστερά, μαζί με τους εταίρους και συνεταίρους της έχει «ξεχάσει» ότι τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας τα χάραξε ο ελληνικός λαός με το αίμα του και όχι τα μεταξωτά κουστούμια και οι λευκοί γιακάδες.

Μ’ αυτές τις αντιλήψεις η αριστερά συνηγορεί και ενθαρρύνει τον εθνικισμό των γειτόνων και τις επεκτατικές τους βλέψεις. Η αριστερά «δεν» αναρωτήθηκε ποτέ, αν ο ελληνικός χώρος συρρικνωθεί, σε ποιόν χώρο και με ποια εργατική τάξη θα γίνει η επανάσταση; Σε ποιόν χώρο και με ποιόν τρόπο η εργατική τάξη θα γίνει «κυρίαρχη τάξη του έθνους» πράγμα που αποτελεί βασική προϋπόθεση για το πέρασμα στον σοσιαλισμό, σύμφωνα με την ρήση των κλασσικών του Μαρξισμού; Ποιός λαός και ποιό έθνος της εργατικής τάξης θα αγωνιστεί για την αυτοδιάθεσή του από τον εφιάλτη του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου;

Η αριστερά δεν εξετάζει το θέμα των μεταναστών σε διαλεκτική βάση. Βλέπει το ζήτημα σαν κάτι «έξω» και «αδιάφορο» προς τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και το αντιμετωπίζει με έναν ηθικό, μεταφυσικό τρόπο. «Δεν» βλέπει ότι στον καπιταλισμό υπήρχε πάντα το φαινόμενο της μετανάστευσης, σε βαθμό που ολόκληρα κράτη όπως οι ΗΠΑ και η Αυστραλία δημιουργήθηκαν εξ’ ολοκλήρου από μετανάστες. Κυρίως «έχει ξεχάσει» ότι οι οικονομικοί μετανάστες είναι κομμάτι της παγκόσμιας εργατικής τάξης και πρέπει, μαζί με τους Έλληνες εργαζόμενους, να στραφούν ενάντια στον κοινό εχθρό: τo κεφάλαιο. Η αριστερά δεν έχει παρουσιάσει ποτέ μια ανάλυση τέτοιου είδους και, πολύ περισσότερο ένα ανάλογο σχέδιο. Αντίθετα, όταν δεν σύρεται πίσω από τις ΜΚΟ των ΗΠΑ, της Γερμανίας και του Σόρος, παραδίδει τους μετανάστες στην φιλανθρωπία των ΜΜΕ και του κράτους.

Οι διανοούμενοι της Αριστεράς, μέσα σε συνθήκες πλήρους ηγεμονίας των ιδεών της άρχουσας τάξης είτε λόγω αδυναμίας τους να διερμηνεύσουν την πραγματικότητα των τελευταίων πολλών δεκαετιών είτε από την ανάγκη της φυσικής τους επιβίωσης και της ένταξής τους σε διάφορα payrolls, έχουν ταχθεί με το μέρος της αστικής τάξης και, μάλιστα με το πιο ισχυρό και αντιδραστικό τμήμα της, το τμήμα της παγκοσμιοποίησης.

Η αριστερά «έχει ξεχάσει» ότι, σύμφωνα με την διαλεκτική ανάλυση, το έθνος είναι μια μορφή συλλογικής ταυτότητας που έχει προκύψει μέσα από μια ιστορική πορεία αγώνων και αίματος και περικλείει τις προσδοκίες ενός λαού για το μέλλον. Έχει ξεχάσει ότι η ταξική πάλη παίρνει σάρκα και οστά στα πλαίσια του έθνους, στην αρχή. Παραβλέπει ότι παράγοντες όπως η οικονομία, το νόμισμα, η ιστορία και οι παραδόσεις, το πολιτισμικό επίπεδο, η εδαφική έκταση, ο αριθμός του πληθυσμού και η σύνθεσή του, το πολίτευμα, ο δημόσιος πλούτος και πολλά άλλα στοιχεία που συγκροτούν την γεωπολιτική ισχύ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, σε κάποια άλλη κατάσταση, προς όφελος των εργαζομένων. Όταν η αριστερά μιλάει για έθνος λαμβάνει υπ’ όψη της μόνο την αστική άποψη για το «όμαιμον», το γένος και τη φυλή. Η πολεμική που κάνει σ’ αυτή την άποψη δεν είναι από την πλευρά των εργαζομένων του χεριού και του πνεύματος, αλλά από την πλευρά του αντιδραστικού κοσμοπολιτισμού. Τα τελευταία χρόνια, και σε αυτό το σημείο, έχει συρθεί πίσω από τις θέσεις του αμερικάνικου μεταμοντερνισμού και θετικισμού, δηλ. της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης.

Είναι ευνόητο ότι μέσα από τις αναλύσεις και επιταγές του κοσμοπολιτισμού επιδιώκεται η υποταγή των πιο αδύναμων χωρών στις βουλές των ισχυροτέρων. Το μερίδιο της δυστυχίας πέφτει πάλι στους λαούς. Είναι ευνόητο, αλλά για τους διανοούμενους και το πολιτικό προσωπικό της Αριστεράς είναι δυσνόητο.

Όταν η αριστερά μιλάει για αντιρατσιστικές πολιτικές εννοεί την υποκριτική, χριστιανικού τύπου, «αγάπη», «συμπόνια» και «αλληλεγγύη» για τους αλλοδαπούς μετανάστες και πρόσφυγες, χωρίς να αγωνίζεται ενάντια στις αιτίες του κακού. «Αγάπη», «συμπόνια» και «αλληλεγγύη» που εξαντλούνται σε κάποιο συσσίτιο ντροπής, ή στην ανεύρεση κάποιας αμφίβολης και ποντικοκατεχόμενης στέγης, και σε κραυγές υποκριτικής αγανάκτησης για τους δουλεμπόρους και τα πνιγμένα παιδιά. Αυτά τα κάνει κι ο παπάς από τον άμβωνα της εκκλησίας.

Ταυτόχρονα, δείχνει πλήρη αδιαφορία και απραξία που ξεπερνάει τα όρια της περιφρόνησης για τους Έλληνες ανέργους και αστέγους. Η αριστερά έχει διαχωρίσει, στην ΠΡΑΞΗ τους δυστυχισμένους που ζουν στη χώρα μας σε «καλούς» αλλοδαπούς και «ανάξιους» Έλληνες. Οι δεύτεροι ή είναι ανύπαρκτοι για τις Αριστερές πολιτικές ή είναι άξιοι της μοίρας τους. Αυτή η στάση αποτελεί αντίστροφο ρατσισμό, αλλά πάντα ρατσισμό. Είναι ένα ξεκάθαρο απαρτχάιντ που έχει δημιουργήσει η αριστερά και οι συνεταίροι της, όχι στην βάση του χρώματος του δέρματος, αλλά στην βάση της εθνικότητας. Αυτή η στάση έχει ποτίσει μέχρι το κόκαλο ακόμα και τα ξεχωριστά άτομα και εκδηλώνεται με καθημερινές πρακτικές κάθε είδους. Και σ’ αυτό το σημείο η Ακροδεξιά χορεύει, έξαλλη από χαρά.

Αυτές οι πολιτικές μοιάζουν σχιζοφρενικές, αλλά δεν είναι. Είναι απόρροια της πλήρους υποταγής της Αριστεράς στις επιταγές και τις πολιτικές των κέντρων της παγκοσμιοποίησης. Η αριστερά έχει ενστερνιστεί αυτές τις πολιτικές ίδια κι απαράλλαχτα με το Κέντρο, την Δεξιά και την Ακροδεξιά. Μ’ αυτούς τους τρόπους πριμοδοτεί έμμεσα, αλλά με σαφήνεια και ενισχύει την δράση και ανάπτυξη της ακροδεξιάς, η οποία χρησιμοποιεί τις Αριστερές πολιτικές προς όφελός της.

Σήμερα, ύστερα από εννέα χρόνια αποικίας χρέους, κυβερνήσεων και την ύπαρξη της σημερινής, 100% μνημονιακής βουλής, τα δικαιώματα του ελληνικού λαού και η εθνική του κυριαρχία έχουν τραυματιστεί βαριά και έχουν τυλιχθεί μέσα σε ένα οικονομικό και νομικό ατσάλινο πλέγμα. Τώρα πια, οι κόμποι είναι τόσοι πολλοί και αξεδιάλυτοι, που μόνο μια εξέγερση μπορεί να τους κόψει. Μόνο αν ενώσουν τις φωνές τους και την δράση τους όλοι οι πληττόμενοι από τα μνημόνια, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις, μόνο αν βρίσκονται ενωμένοι στους δρόμους με κάθε αφορμή, με κάθε ευκαιρία, θα υπάρξει ελπίδα. Αν όχι… Η Ιστορία δεν αστειεύεται. Είναι αμείλικτη και μισεί θανάσιμα τους λαούς που δεν αγωνίζονται.



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Στο απροχώρητο η κατάσταση με την Airbnb»

Κόσμος


Δέκα ευρωπαϊκές πόλεις ζήτησαν περισσότερη βοήθεια από την ΕΕ στη μάχη τους με την Airbnb και άλλες ιστοσελίδες ενοικίασης δωματίων, οι οποίες υποστηρίζουν ότι αποκλείουν τους κατοίκους από τη στέγαση και αλλάζουν ριζικά το πρόσωπο των γειτονιών. Σε μια κοινή επιστολή, Άμστερνταμ, Βαρκελώνη, Βερολίνο, Μπορντό, Βρυξέλλες, Κρακοβία, Μόναχο, Παρίσι, Βαλένθια και Βιέννη ανέφεραν ότι η «εκρηκτική ανάπτυξη» των πλατφόρμων ενοικίασης βραχείας διαμονής παγκοσμίως πρέπει να ενταχθεί στην ατζέντα της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο γενικός εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου πρότεινε να χαρακτηριστεί η Airbnb «πάροχος ηλεκτρονικών υπηρεσιών» και όχι επιχείρηση μεσιτικών υπηρεσιών και αν η πρόταση αυτή γίνει δεκτή από το δικαστήριο, τότε τόσο η Airbnb όσο και παρόμοιες εταιρείες δεν θα υποχρεούνται να συμμορφώνονται με τον νόμο που υποχρεώνει να συνεργάζονται μόνο με ιδιοκτήτες που τηρούν τους τοπικούς ρυθμιστικούς κανόνες μισθώσεων. Ο εισαγγελέας χρησιμοποιεί ως επιχείρημα την προώθηση του ηλεκτρονικού εμπορίου και της ψηφιακής οικονομίας. Η πρόταση αυτή έγινε και η αφορμή για την επιστολή των 10 πόλεων στην Κομισιόν, σύμφωνα με τον Guardian.

«Οι ευρωπαϊκές πόλεις πιστεύουν ότι οι κατοικίες πρέπει να χρησιμοποιούνται πρώτα και κύρια για να κατοικούν άνθρωποι σε μόνιμη βάση. Πολλοί είναι αυτοί που υποφέρουν από την έλλειψη στέγασης. Όταν οι κατοικίες ενοικιάζονται πολύ ακριβά στους τουρίστες, τότε αποσύρονται από την παραδοσιακή αγορά κατοικίας», ανέφεραν οι πόλεις σε δήλωση που εξέδωσε το δημοτικό συμβούλιο του Άμστερνταμ.

Οι πόλεις δήλωσαν ότι οι τοπικές αρχές πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές συνέπειες των βραχυχρόνιων μισθώσεων, όπως η αύξηση της τιμής των ενοικίων για τους μόνιμους κατοίκους, αλλά και η «τουριστικοποίηση» που υφίστανται ολόκληρες γειτονιές, μέσω της θεσμοθέτησης «δικών τους κανονισμών ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες». «Πιστεύουμε ότι οι πόλεις πρέπει να απαντούν στις ανάγκες των κατοίκων τους», τονίζουν οι 10 πόλεις. «Μέχρι στιγμής τους επιτρεπόταν να ρυθμίζουν την τοπική δραστηριότητα μέσα από τον αστικό σχεδιασμό και τους κανόνες στέγασης. Ο γενικός εισαγγελέας φαίνεται να καθιστά αυτή την αρμοδιότητα ανενεργή, ειδικά όταν έρχεται σε σύγκρουση με τους γίγαντες του διαδικτύου».

Μετά από αρκετά χρόνια ισχυρής ανάπτυξης, η Airbnb διαχειρίζεται σήμερα περισσότερες από 18.000 κατοικίες στο Άμστερνταμ και τη Βαρκελώνη, 22.000 στο Βερολίνο και σχεδόν 60.000 στο Παρίσι. Τα στοιχεία από την InsideAirbnb δείχνουν ότι πάνω από το ήμισυ ήταν ολόκληρα διαμερίσματα ή σπίτια, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε μακροχρόνιες μισθώσεις. Πολλές πόλεις υποστηρίζουν ότι «εκρηκτική ανάπτυξη» των πλατφόρμων ενοικίασης βραχείας διαμονής συμβάλλει στην άνοδο των μακροχρόνιων ενοικίων, αν και οι κερδοσκοπία και η κακή παροχή κοινωνικής στέγης αποτελούν επίσης παράγοντες. Πέρυσι η Πάλμα ντε Μαγιόρκα ψήφισε την απαγόρευση σχεδόν όλων των λιστών, μετά την αύξηση κατά 50% της τουριστικής κίνησης που είχε ως αποτέλεσμα αύξηση στις τιμές των ενοικίων κατά 40%.

Πολλοί προσπαθούν τώρα να αναλάβουν δράση. Για παράδειγμα στο Παρίσι, οι ιδιοκτήτες κινδυνεύουν με πρόστιμο εάν δεν εγγραφούν στο δημαρχείο προτού νοικιάσουν την ιδιοκτησία τους βραχυπρόθεσμα, ενώ το Αμστερνταμ προσπάθησε να μειώσει το ετήσιο όριο για διακοπές σε ένα μήνα από τους 12. Από τη μεριά της η Βαρκελώνη ανέστειλε όλες τις νέες βραχυπρόθεσμες άδειες ενοικίασης. Ωστόσο, οι αρχές της πόλης φοβούνται ότι οι προσπάθειες της ΕΕ να προωθήσουν το ηλεκτρονικό εμπόριο και την «κοινή οικονομία» σε όλο το μπλοκ παρεμποδίζουν τις προσπάθειές τους να εξασφαλίσουν ότι οι γειτονιές θα παραμείνουν προσιτές και ζωντανές για τους κατοίκους. Ειδικότερα, ανησυχούν για τη σημασία που έχει η άποψη του γενικού εισαγγελέα ότι οι πλατφόρμες δεν είναι υποχρεωμένες να δίνουν πληροφορίες σχετικά με τις μισθώσεις.

Η Airbnb δήλωσε τον Απρίλιο ότι εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη γνώμη του γενικού εισαγγελέα, δηλώνοντας ότι έδωσε «σαφή εικόνα των κανόνων που ισχύουν για τις πλατφόρμες συνεργατικής οικονομίας και πώς αυτοί οι κανόνες συμβάλλουν στη δημιουργία ευκαιριών για τους καταναλωτές». Ο Ian Brossat, αναπληρωτής δήμαρχος του Παρισιού, δήλωσε ότι η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε στα τέσσερα κεντρικά διαμερίσματα του Παρισιού, το ένα τέταρτο όλων των ακινήτων δεν είναι πλέον κατοικίες αλλά ακίνητα βραχυχρόνιας μίσθωσης για τουρίστες. Ο Brossat πρόσθεσε ότι «οι ψηφιακές πολυεθνικές δεν θα μπορούσαν να γίνουν πιο ισχυρές από τις πόλεις». «Χρειαζόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι στην πλευρά των κατοίκων, όχι σε αυτή των μεγάλων εταιρειών».

Η περίπτωση της Μαδρίτης


Υπενθυμίζεται πως ένα νέο και αυστηρό σχέδιο αναμένεται να υιοθετήσει τo δημοτικό συμβούλιο της Μαδρίτης για το Airbnb, που θα μπλοκάρει τη διάθεση πάνω από 10.000 ακινήτων. Το νέο αυστηρό σχέδιο θα βάζει ένα όριο 90 ημερών και θα βασίζεται σε έναν χάρτη τριών ζωνών.

Η πρώτη προϋπόθεση θα είναι να υπάρχει ξεχωριστή είσοδος και ασανσέρ από αυτή που χρησιμοποιούν οι ένοικοι της πολυκατοικίας. Συνεπώς οι επισκέπτες δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν την ίδια είσοδο του κτιρίου ή τους ίδιους ανελκυστήρες με τους μόνιμους κατοίκους. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το 95% των ακινήτων, δηλαδή περίπου 10.000, που ήδη είναι εγγεγραμμένα στην πλατφόρμα του Airbnb δεν θα μπορέσουν να λάβουν την απαιτούμενη άδεια για την ενοικίαση.

Το δημοτικό συμβούλιο της Μαδρίτης αποφάσισε επίσης να υιοθετήσει τον όριο ενοικίασης των 90 ημερών κι αν κάποιος επιλέξει να ενοικιάζει διαμερίσματα για μεγαλύτερο διάστημα θα πρέπει να βγάζει νέα ειδική άδεια.

Τι συμβαίνει στην Αθήνα;


Αλλά και στην Αθήνα παρατηρείται πλέον μεγάλη έλλειψη διαθέσιμων προς ενοικίαση ακινήτων, ενώ την ίδια στιγμή αυξάνονται οι τιμές των ενοικίων. Σημαντικό ρόλο για αυτή την κατάσταση έχει παίξει αδιαμφισβήτητα και η ραγδαία εξάπλωση που παρουσιάζουν οι πλατφόρμες τύπου Airbnb. Ήδη υπολογίζεται πως τα ακίνητα που έχουν εγγραφεί σε τέτοιου είδους πλατφόρμες, μόνο στην Αττική ξεπερνούν πλέον κατά πολύ τις 5000, ενώ στο «παιχνίδι» φαίνεται πως έχουν μπει εδώ και καιρό, εκτός από ιδιώτες και κατασκευαστικές εταιρίες, οι οποίες αγοράζουν ολόκληρα κτίρια, προκειμένου να τα διαθέσουν για βραχυχρόνια μίσθωση μέσω της Airbnb.

«Η κατάσταση είναι πλέον τραγική. Υπάρχουν πλέον περιπτώσεις, όπου ενοικιαστές βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στο δρόμο, καθώς υπέστησαν έξωση προκειμένου να μετατρέψουν οι ιδιοκτήτες τα διαμερίσματα σε Airbnb» είχε επισημάνει στο παρελθόν μιλώντας στο Τvxs.gr o πρόεδρος της Πανελλήνιου Συλλόγου Προστασίας Ενοικιαστών, Άγγελος Σκιαδάς. «Από τη στιγμή μάλιστα, που καλύπτεται από τον νόμο, καθώς πλέον ο ενοικιαστής καλύπτεται μόνο για τρία χρόνια, είναι πολύ εύκολο για τον ιδιοκτήτη να κινηθεί νομικά. Το όλο πρόβλημα έκανε την εμφάνισή του πριν από ένα χρόνο από τα νησιά, όμως πλέον έχει διογκωθεί. Δεν αφορά μόνο τουριστικές περιοχές, έχουμε ζητήματα ακόμη και στο Περιστέρι».

Ακόμη πιο ευάλωτοι είναι οι φοιτητές, οι οποίοι καλούνται να βρούνε σπίτι να νοικιάσουν, ιδιαίτερα σε τουριστικές περιοχές. «Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι χρειάζεται να ξοδέψουν ενδεχομένως και μήνες για να βρουν κάτι το αξιοπρεπές για να μείνουν. Σε περιοχές, όπως η Κρήτη, αναγκάζονται να νοικιάζουν ένα μικρό διαμέρισμα από τον Οκτώβρη μέχρι το Μάιο και να το αδειάσουν για τους υπόλοιπους μήνες, να μεταφέρουν τα πράματά του όπου μπορούν, προκειμένου οι ιδιοκτήτες  να μπορούν να το έχουν ελεύθερο για την τουριστική περίοδο. Με αυτό τον τρόπο πολλά παιδιά δεν έχουν πού να μείνουν σε περιόδους εξεταστικής, όπως ο Ιούνιος ή ο Σεπτέμβριος», είχε προσθέσει.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Συγκλονίζει η φωτογραφία με τους νεκρούς μετανάστες στα σύνοτα ΗΠΑ-Μεξικό, που καθιστά τον Τραμπ, δολοφόνο


Τη φωτογραφία τράβηξε η δημοσιογράφος Τζούλια Ντε Λουκ, που ζει στο Μεξικό

Σοκάρει η φωτογραφία ενός πατέρα από το Σαλβαδόρ, ο οποίος πνίγηκε μαζί με την κόρη του στον ποταμό Ρίο Γκράντε, στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό. 

Ο Όσκαρ Αλμπέρτο Μαρτίνες και η δύο ετών κόρη του, Άντζι Βαλέρια, πνίγηκαν στα ρεύματα του Ρίο Γκράντε την Κυριακή, προσπαθώντας να μπουν στις ΗΠΑ. Οι σοροί τους βρέθηκαν τη Δευτέρα.

Στη φωτογραφία, το χέρι της Άντζι Βαλέρια είναι περασμένο μέσα από τη μπλούζα του πατέρα της. Τον κρατούσε από τους ώμους μήπως να καταφέρουν να διασχίσουν το ποτάμι. Τα σώματά τους, όμως, βρέθηκαν δίπλα σε άδεια και πεταμένα κουτιά μπύρας.

Τη φωτογραφία τράβηξε η δημοσιογράφος Τζούλια Ντε Λουκ, που ζει στο Μεξικό.

ethnos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Φάτε τους πλούσιους

Άρης Χατζηστεφάνου


Μια φράση που αποδίδεται στον Ζαν-Ζακ Ρουσό αποκτά νέα χρήση και σημασία στην εποχή του καπιταλισμού του Τραμπ. Είμαστε όμως πραγματικά έτοιμοι να... γευτούμε την αλλαγή;

«Ο Μπέρνι παρουσιάζει το δικό του σχέδιο για το πώς να φάμε τους πλούσιους», τιτλοφορούσε μακροσκελές ρεπορτάζ του το περιοδικό Vanity Fair, στις αρχές του 2019. Ουσιαστικά ήταν μια συγκριτική ανάλυση ανάμεσα στα διαφορετικά σχέδια για τη φορολόγηση των πλουσιότερων Αμερικανών πολιτών, που την είχε παρουσιάσει ο υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών, Μπέρνι Σάντερς, και το μέλος του Κογκρέσου Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, από την αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος.

Το σύνθημα «Μπέρνι Σάντερς – φάτε τους πλούσιους» είχε ήδη κυκλοφορήσει σαν στάμπα σε T-shirt, ενώ όλο και περισσότεροι αρθρογράφοι το χρησιμοποιούσαν σε αναλύσεις σχετικά με τη διεύρυνση των ανισοτήτων στο εσωτερικό των ΗΠΑ και σε ολόκληρο τον κόσμο. Μια φράση, η οποία τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρχε μόνο σαν στίχος σε τραγούδια των Aerosmith και των Motorhead, εισερχόταν στο καθημερινό λεξιλόγιο των Αμερικανών πολιτών.

Προφανώς έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή που ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Ζακ Ρουσό φέρεται να προειδοποιούσε πως «όταν πλέον οι άνθρωποι δεν θα έχουν τίποτα να φάνε, θα φάνε τους πλούσιους». Το ενδεχόμενο να φάει κάποιος έναν πλούσιο έχει μειωθεί δραστικά, δεδομένου ότι ακόμη και στα πιο ριζοσπαστικά χρόνια της Γαλλική Επανάστασης χρησιμοποιούσαν την πολύ πιο ανθρωπιστική μέθοδο του αποκεφαλισμού με γκιλοτίνες.

Παρ' όλα αυτά η επιστροφή της φράσης στην επικαιρότητα ίσως υποκρύπτει μια πολύ σημαντική αλλαγή για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται εκατομμύρια άνθρωποι τους μηχανισμούς αναδιανομής πλούτου. Η παλαιότερη, ψευδής αντίληψη, ότι οι δισεκατομμυριούχοι μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά με τα φτωχότερα στρώματα (αφού η γιγάντωση της περιουσίας τους οδηγεί σε συνολική άνοδο της οικονομικής ανάπτυξης και του βιοτικού επιπέδου για ολόκληρο τον πληθυσμό), καταρρίπτεται με πάταγο.

Το σύστημα αντιμετωπίζεται και πάλι σαν ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου τα κέρδη των δισεκατομμυριούχων αποτελούν ζημιά (για την ακρίβεια κλοπή) για τα εισοδήματα των φτωχών. Πιο απλά, η συζήτηση περί του πολέμου των τάξεων επανέρχεται στην πολιτική επικαιρότητα.

H σύγχρονη πεποίθηση, ότι πρέπει να «φάμε τους πλούσιους», στηρίζεται συνήθως σε σειρά στατιστικών στοιχείων που αποδεικνύουν ότι τις τελευταίες δεκαετίες το εισόδημα των πλουσιότερων ανθρώπων των ΗΠΑ (και ολόκληρου του κόσμου) εκτινάχθηκε στα ύψη, τη στιγμή που το πραγματικό εισόδημα των υπόλοιπων πολιτών είτε παρέμεινε σταθερό είτε υποχώρησε σημαντικά.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Διανεμητικού Οικονομικού Λογαριασμού, με τον οποίο η αμερικανική κεντρική τράπεζα εξετάζει τη διανομή του πλούτου, από το 1989 έως το 2018 η καθαρή περιουσία του περίφημου 1% του πληθυσμού αυξήθηκε κατά 21 τρισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το κατώτερο 50% του πληθυσμού είδε τα καθαρά εισοδήματά του να μειώνονται κατά 900 δισεκατομμύρια δολάρια.

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η οργή των πολλών για τον πλούτο των λίγων προσωποποιείται με συγκεκριμένα παραδείγματα. Χάρη στον Μπέρνι Σάντερς, παραδείγματος χάριν, ο οποίος κήρυξε μια σταυροφορία εναντίον του πλουσιότερου ανθρώπου του κόσμου, Τζεφ Μπέζος, χιλιάδες άνθρωποι έμαθαν ότι ο ιδιοκτήτη της Amazon κερδίζει κάθε 12 δευτερόλεπτα όσα ο μέσος Αμερικανός φορολογούμενος σε διάστημα ενός χρόνου.

Αυτού του είδους οι παρατηρήσεις καταρρίπτουν και τον κυρίαρχο μύθο του φιλελευθερισμού, ότι οι σύγχρονοι δισεκατομμυριούχοι κέρδισαν επάξια τις περιουσίες τους χάρη σε καινοτομίες που τους έδωσαν κάποιου είδους προβάδισμα στην παγκόσμια αγορά. Είναι πλέον προφανές ότι δεν υπάρχει καμία ιδέα και καμία καινοτομία που να μπορεί να συγκριθεί με την καθημερινή χειρωνακτική και πνευματική εργασία δισεκατομμυρίων πολιτών, οι οποίοι αθροιστικά κερδίζουν λιγότερα από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη.

Θα μπορούσε μήπως η σημερινή κατάσταση να συγκριθεί με την προ-επαναστατική Γαλλία και συνεπώς να επικαιροποιήσει την πρόταση του Ρουσό – πάντα σε συμβολικό επίπεδο;

Αν και κορυφαίοι οικονομολόγοι που εξετάζουν την ανισότητα του πλούτου, όπως ο Τομά Πικετί, προειδοποιούν ότι τα ιστορικά στοιχεία δεν επαρκούν για ακριβείς συγκρίσεις, όλο και περισσότεροι αναλυτές βρίσκουν ομοιότητες στις συνθήκες που επικρατούσαν πριν από το 1789 με τα σημερινά επίπεδα ανισότητας. Αν υπάρχει όμως ένα πραγματικά συγκρίσιμο στοιχείο, είναι η αδιαλλαξία με την οποία αντιμετώπιζαν οι έχοντες τα αιτήματα ακόμη και για τη μικρότερη αναδιανομή πλούτου προς τους ασθενέστερους.

Αφού λοιπόν συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη να «φάμε τους πλούσιους» και τις ομοιότητες με την εποχή της προεπαναστατικής Γαλλίας, είμαστε έτοιμοι να εφορμήσουμε προς τη σύγχρονη Βαστίλη; Πριν βιαστούμε να γιορτάσουμε για την επιστροφή μιας επαναστατικής φράσης στο καθημερινό λεξιλόγιο, θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε την τρομακτική ικανότητα του κυρίαρχου συστήματος να εκτονώνει, να αποπροσανατολίζει ή απλώς να εμπορευματοποιεί την οργή μας.

Πριν από μερικές εβδομάδες, όταν η τραγουδίστρια Σερ δήλωσε ότι έχασε το αγαπημένο της μπλουζάκι με το σύνθημα Eat The Rich, το οποίο φορούσε για σχεδόν «30 με 40 χρόνια», ο οίκος Σβαρόφσκι έσπευσε να της χαρίσει ένα καινούργιο, στο οποίο οι λέξεις φάτε τους πλούσιους είναι γραμμένες με μικρούς κρυστάλλους που τοποθετήθηκαν ένας ένας με το χέρι. Και η Σερ απάντησε: «Είστε τόσο γλυκοί».

Πηγή: efsyn.gr



Άρης Χατζηστεφάνου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ένωση φραγκοφονιάδων και η Ψωροκώσταινα

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης


Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρατείνει τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας για έναν χρόνο λόγω της Ουκρανίας, που δεν είναι μέλος της. Επίσης, συνεχίζει στις κυρώσεις κατά της Συρίας, που δεν απειλεί την ΕΕ. Εδώ και 9 χρόνια έχει καταστρέψει τις ζωές 50.000.000 πολιτών σε 4 χώρες- μέλη της για να σωθούν οι Γερμανικές, Γαλλικές, Ολλανδικές Τράπεζες, με πρόσχημα τα ελλείμματα. Αλλά, όταν η Τουρκία απειλεί ανοιχτά ένα μέλος της σκέφτεται αν θα επιβάλει κυρώσεις!

Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση της αλληλεγγύης των κρατών και της υπεράσπισης του Δικαίου ή μήπως είναι μια συμπαιγνία οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, που δεν έχουν σχέση ούτε με το Δίκαιο, ούτε με την αλληλεγγύη, ούτε με τα ιδεώδη ενός ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μήπως είναι μόνο φράγκα και εμπόριο;

Η απάντηση είναι σαφής από τα γεγονότα. Το χτεσινό τελεσίγραφο της Άγκυρας, που εξευτελίζει την ΕΕ μέχρι κεραίας δεν είναι παρά η απόδειξη ότι η ΕΕ είναι κεκραγμένα ανίκανη και άβουλη στο να κάνει αποτελεσματικά το μείζον: Να υπερασπιστεί μια χώρα- μέλος της- την Κυπριακή Δημοκρατία- όταν αυτή απειλείται από οποιονδήποτε, πολύ περισσότερο από τρίτο κράτος.

Και να υπερασπιστεί και μια δεύτερη χώρα- μέλος της, την Ελλάδα, που απειλείται επίσης ανοιχτά από το τουρκικό τελεσίγραφο, με στρατιωτική επιβουλή! Όχι όταν απλώς λοιπόν, απειλούνται δύο χώρες-μέλη της, αλλά όταν απειλείται η εδαφική τους ακεραιότητα!

Το προκλητικό τουρκικό τελεσίγραφο είναι σαφές. Καλεί από θέση ισχύος της ΕΕ να απόσχει από την υπεράσπιση μελών της, με ύφος σουλτάνου. Που σημαίνει ότι η Τουρκία δεν υπολογίζει την ΕΕ. Και γι αυτό δεν είναι υπεύθυνη η Τουρκία. Η ΕΕ της έχει δώσει αυτό το δικαίωμα. Με τη διαρκή ανοχή, αν όχι τροφοδοσία της τουρκικής τραμπούκικης πολιτικής.

Ενώ η Τουρκία έχει παραβιάσει την κυριαρχία της Κύπρου, επομένως και τα οικονομικά συμφέροντα της ΕΕ, οι ηγέτες της Ευρώπης ασχολούνται μόνο με το ποιόν θα βάλουν στα γραφειοκρατικά όργανα ως επικεφαλής, επίτροπο, εκπρόσωπο. Γιατί;

Αν τα όργανα της Ένωσης είναι ανίκανα και απρόθυμα να υπερασπιστούν τα κράτη μέλη και τις αξίες της Ευρώπης και της έννοιας της Ένωσης, τότε γιατί υπάρχουν; Για να φτωχοποιούν λαούς με προγράμματα λιτότητας και να χρεώνουν με δάνεια τα κράτη μέλη που εκτρέπονται αντί να τα ενισχύουν όπως κάνει η FED με τις πολιτείες της Αμερικής, άτοκα;

Αν τα όργανα της ΕΕ είναι ανίκανα και απρόθυμα να μεταβάλουν την Ένωση σε πολιτική οντότητα, σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, τότε ποιος ο λόγος ύπαρξής τους; Για να μηχανορραφούν πάνω από οικονομικά και εξουσιαστικά παιχνίδια των ισχυρών κρατών και των εκατομμυριούχων, που αυξάνουν τις περιουσίες τους με γεωμετρική πρόοδο κάθε χρόνο;

Αν η ΕΕ είναι τόσο δειλή και τόσο αναξιοπρεπής, που να δέχεται αγόγγιστα τα προσβλητικά τελεσίγραφα της Τουρκίας, που την απειλεί κι όλας με … απώλειες αν υπερασπιστεί τα κράτη- μέλη και το διεθνές δίκαιο, τότε ποιος ο λόγος ύπαρξής της; Για να χειρίζεται ένα σκληρό, ακριβό και δύσχρηστο νόμισμα, που εξυπηρετεί όλους τους ισχυρούς παράγοντές της εκτός από τους πολίτες της;

Η ΕΕ είναι μια χρήσιμη οντότητα ως πολιτική ενότητα των Ευρωπαίων, όπως την οραματίστηκαν οι ιδρυτές της. Οι οποίοι, ομόφωνα, διαπίστωσαν την τελευταία 20ετία, ότι οι ηγέτες της Ένωσης και των ισχυρών κρατών είναι κατώτεροι των περιστάσεων και των προσδοκιών των λαών. Με πρώτο τον εκλιπόντα Χέλμουτ Κολ και τελευταίο τον εν ζωή Ζισκαρ ντ Εστέν.

Το προσβλητικό τελεσίγραφο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μια ντροπή για την Τουρκία. Η Τουρκία αυτή ήταν πάντα. Ένας τραμπούκος. Το τελεσίγραφο είναι μια ντροπή για την ΕΕ και τους θλιβερούς ηγέτες των χωρών της.

Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα, ούτε καμιά άλλη κρατική οντότητα θα ανέχονταν το προσβλητικό, μειωτικό τουρκικό τελεσίγραφο, που απειλεί κι όλας την ΕΕ με δική της χασούρα αν υπερασπιστεί τα μέλη της! Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σοβαρή οντότητα θα είχε επιβάλλει στην Τουρκία τέτοια οικονομικά μέτρα, που η Άγκυρα θα σκεφτόταν δυό φορές πριν ξανααπειλήσει οποιονδήποτε από τα μέλη της.

Η ΕΕ είναι τόσο σοβαρή οντότητα, που η Ολλανδία και η Γερμανία αντέδρασαν στο να παρθούν μέτρα κατά της Τουρκίας την περασμένη βδομάδα. Γιατί τα οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντά τους είναι πάνω από τα συμφέροντα της ΕΕ! Και τα φραγκάκια είναι τόσα πολλά, που αξίζουν κι έναν εξευτελισμό παραπάνω για τις χώρες τους και την Ένωση.

Ο υπουργός Άμυνας Αποστολάκης, μέσα σε όλη την αμφιλεγόμενη παρουσία του, είπε μια μεγάλη αλήθεια. Ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία η Ελλάδα θα είναι μόνη. Η Ελλάδα, με εξαίρεση τους Βαλκανικούς, ήταν πάντα μόνη. Και δεν φοβήθηκε ποτέ τη μοναξιά. Και, παρ όλα αυτά, κράτησε ψηλά το αξιοπρεπές όνομά της. Μέχρι την τελευταία 40ετία. Που είτε από τους ηγέτες της είτε από τους «συμμάχους» της έχει γίνει του κλώτσου και του μπάτσου. Του κάθε εσωτερικού ή εξωτερικού αλήτη. Είναι καιρός αυτή η κατάντια να σταματήσει. Και να σηκωθεί ένα ανάστημα και να διεκδικηθούν τα αυτονόητα δικαιώματα της χώρας. Με πυγμή και όχι με ψοφοδεείς επικλήσεις στα συμβούλια της κάθε ΕΕ, όπως γίνεται μέχρι σήμερα.

Πηγή: liberal.gr



Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μικρά κόμματα και αυτοδυναμία ΝΔ

Ελλάδα


Τα εκλογικά σενάρια που εξασφαλίζουν αυτοδυναμία στη ΝΔ


Στο κρισιμότερο διακύβευμα των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου εξελίσσεται η πιθανή ή όχι αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, καθώς, με βάση το εμφατικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, οι ρεαλιστικοί πλέον στόχοι των δύο μεγάλων κομμάτων είναι για τον μεν Κυριάκο Μητσοτάκη η δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης, για τον δε Αλέξη Τσίπρα η αποτροπή της.

Πριν αναλυθούν τα πιθανά σενάρια και ποιες παράμετροι ενισχύουν ή αποτρέπουν την πιθανότητα αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας, είναι απαραίτητη μία επισήμανση: οι εκλογές της 7ης Ιουλίου θα γίνουν με τον εκλογικό νόμο του Προκόπη Παυλόπουλου (2008), ο οποίος δίνει μπόνους 50 εδρών για το πρώτο κόμμα, προβλέποντας αναλογικό καταμερισμό για τις εναπομείνασες 250 έδρες των κομμάτων που θα περάσουν το όριο του 3%. Βάσει του ίδιου εκλογικού νόμου, η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος εξαρτάται άμεσα από τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής.

Συγκεκριμένα, ο νόμος προβλέπει πως για κάθε 1% που θα λάβουν οι κομματικοί σχηματισμοί που δεν θα μπουν στη Βουλή, μειώνεται κατά 0,4% το ποσοστό που είναι αναγκαίο για την αυτοδυναμία.

Το ποσοστό αυτό ξεκινά από το θεωρητικό ταβάνι του 40,4% και αρχίζει να πέφτει. Επί παραδείγματι, αν το άθροισμα των εκτός Βουλής κομμάτων φθάσει το 10%, τότε το ποσοστό αυτοδυναμίας «πέφτει» στο 36,4%, καθώς 10 επί 0,4% μας κάνει 4%, το οποίο, αφαιρούμενο από το 40,4%, μας δίνει το απαραίτητο ποσοστό για την αυτοδυναμία.

Από την παραπάνω εξίσωση προκύπτει σαφώς πως η Νέα Δημοκρατία, για να πετύχει τον κομβικό στόχο της αυτοδυναμίας, θέλει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό για τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής –άρα, θεωρητικά, και όσο το δυνατόν λιγότερα κόμματα να καταφέρουν να περάσουν το όριο του 3%–, ώστε να ρίξουν τον πήχυ της αυτοδυναμίας χαμηλά και να την κάνουν πιο εφικτή.

Αντίθετα το Μαξίμου, για να καταφέρει να «μπλοκάρει» την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, θα ήθελε πολύ υψηλή συσπείρωση και πόλωση όχι μόνο για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για όλα τα κόμματα που είναι σε τροχιά εντός Βουλής, ώστε όσα μείνουν εκτός Βουλής να έχουν αθροιστικά πολύ μικρό ποσοστό και να ανεβάσουν ψηλά τον πήχυ που χρειάζεται η Ν.Δ. για αυτοδυναμία.

Οι ευρωεκλογές


Επειδή υπάρχει πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα που αποτελεί και την πιο αξιόπιστη δημοσκόπηση, ας μιλήσουμε με βάση αυτό που έβγαλε η ευρωκάλπη. Σύμφωνα με την Καθημερινή, αν το αποτέλεσμα αυτό ερχόταν σε εθνικές εκλογές, τότε η Νέα Δημοκρατία θα είχε ήδη εξασφαλίσει εύκολα την αυτοδυναμία, η οποία έπεσε μόλις στο όριο του 32%. Τούτο θα συνέβαινε γιατί τα κόμματα που δεν κατάφεραν να πιάσουν το όριο του 3% αθροιστικά έφθασαν τον τεράστιο αριθμό του 21% (πίνακας 2), ρίχνοντας το ποσοστό πολύ χαμηλά. Ως εκ τούτου, η Ν.Δ. (με το ποσοστό 33,12%) θα εξέλεγε 155 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ 75, το ΚΙΝΑΛ 25, το ΚΚΕ 17, η Χρυσή Αυγή 15 και η Ελληνική Λύση 13.


Το παραπάνω παράδειγμα είναι μόνο για την καλύτερη κατανόηση του τρόπου που βγαίνουν οι έδρες και του πώς λειτουργεί ο εκλογικός νόμος, μια και στις εθνικές εκλογές αναμένεται τα κόμματα που δεν θα μπουν στη Βουλή να αθροίζουν πολύ μικρότερο ποσοστό από το 21% των ευρωεκλογών. Υπάρχουν ήδη τρία στοιχεία που δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Πρώτον, η ίδια η φύση των εθνικών εκλογών, όπου διακυβεύεται η νέα κυβέρνηση, οδηγεί σε πόλωση και συμπίεση των μικρών κομμάτων. Δεύτερον, η ενίσχυση της αίσθησης της «χαμένης ψήφου». Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι πολύ πρόσφατο και κάποιος ο οποίος ψήφισε μικρό κόμμα που έλαβε πολύ χαμηλό ποσοστό ενδέχεται να μετακινηθεί σε κάποιο μεγαλύτερο. Τρίτον, υπάρχουν μικρά κόμματα που κινούνται στη λογική της μη καθόδου στις εθνικές εκλογές. Ηδη, άλλωστε, το Ποτάμι (έλαβε 1,52%) ανακοίνωσε τη μη κάθοδο του, το ίδιο έπραξε το κόμμα Τσιτουρίδη (έλαβε 0,16%) και στον ίδιο δρόμο βαδίζουν και οι ΑΝΕΛ (0,8%), δίνοντας ήδη ένα «κρίσιμο» 2,5%, που κανείς δεν ξέρει πώς θα συμπεριφερθεί.

Ανάλογα σενάρια για την εκτίμηση εδρών που θα λάβουν τα κόμματα στις εθνικές εκλογές έδωσε και η Pulse RC σε δημοσκόπηση της για λογαριασμό του ΣΚΑΪ. Αναλυτικότερα το πρώτο σενάριο προβλέπει επτακομματική Βουλή με πρώτη τη ΝΔ και 151 έδρες. Ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με 74 έδρες, το Κίνημα Αλλαγής με 23 έδρες, το ΚΚΕ με 16 έδρες, η Χρυσή Αυγή με 15 έδρες, η Ελληνική Λύση με 12 έδρες και η Μέρα25 με 9 έδρες.

Το δεύτερο σενάριο προβλέπει εξακομματική Βουλή με το κόμμα «Μέρα25» του Γιάνη Βαρουφάκη να μένει εκτός. Σε αυτό το σενάριο η ΝΔ λαμβάνει 154 έδρες και ο ΣΥΡΙΖΑ 77 έδρες. Ακολουθεί το Κίνημα Αλλαγής με 25 έδρες, το ΚΚΕ με 17 έδρες, η Χρυσή Αυγή με 15 έδρες και η Ελληνική Λύση με 12 έδρες

Δεδομένο είναι, πάντως, ότι οι εθνικές εκλογές είναι μια εξίσωση με πολλούς παρονομαστές και πολλά «αγκάθια», κυρίως για την κυβερνητική παράταξη. Επί παραδείγματι, η είσοδος στην εθνική αντιπροσωπεία του Γιάνη Βαρουφάκη –ο οποίος στις ευρωεκλογές κατέγραψε το οριακό 2,99% και άρα έχει μεγάλες πιθανότητες να μπει στη Βουλή– θεωρητικά βοηθά τη στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ, καθώς φεύγει ένα μεγάλο ποσοστό από τα εκτός Βουλής κόμματα, ανεβάζοντας τον πήχυ αυτοδυναμίας της Ν.Δ.

Πιθανή όμως άνοδος του ΜέΡΑ25 μπορεί να σημαίνει υφαρπαγή ψήφων από τη δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας μια αντιφατική κατάσταση για το κυβερνών κόμμα. Αντίθετα, για τη Ν.Δ. η στρατηγική είναι πιο ξεκάθαρη, καθώς έχοντας τον αέρα του πρώτου με διαφορά κόμματος, μπορεί να αντλήσει ψήφους σχεδόν από παντού (υπάρχουν ψηφοφόροι που θέλουν να είναι με τον νικητή) ζητώντας «καθαρή εντολή» για αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης στη χώρα.

Εν κατακλείδι, στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου γνωρίζουν πολύ καλά πως το αποτέλεσμα πολύ δύσκολα ανατρέπεται, θεωρούν κομβική τη μη επίτευξη αυτοδυναμίας της Ν.Δ. Κυρίως γιατί σε μια τέτοια περίπτωση προεξοφλούν τη «γαλάζια» συμπόρευση με το ΚΙΝΑΛ, πιστεύοντας πως έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για τη δική τους σύγκλιση με την πτέρυγα του κόμματος που δεν θα θέλει «νέα συνεργασία με τη Δεξιά».

Πηγή: konstantakopoulos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αυξήσεις-σοκ, έως και κατά 33%, στα ενοίκια το 2019


Σε απαγορευμένη ζώνη για τον μέσο εργαζόμενο εξελίσσεται το ευρύτερο κέντρο της Αθήνας, με τα ενοίκια το 2019 να έχουν αυξηθεί έως και κατά 33%, συγκριτικά με το 2018.

Από την έρευνα του iefimerida προκύπτει ότι η τουριστικοποίηση των περιοχών του κέντρου, λόγω της «έκρηξης» του φαινομένου των βραχυχρόνιων μισθώσεων -τύπου Airbnb– είχε ως αποτέλεσμα να συμπαρασύρει στα ύψη τα ενοίκια ακόμα και στις πιο «λαϊκές» περιοχές της πρωτεύουσας, όπως η Κυψέλη, ο Κολωνός, τα Σεπόλια, το Μεταξουργείο, τα Πατήσια ή και η πλατεία Αττικής.
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, έγιναν ακόμη πιο απλησίαστες και οι δημοφιλείς συνοικίες, όπως το Κολωνάκι, ο Λυκαβηττός, το Παγκράτι, το Κουκάκι και το Ιστορικό Κέντρο, όπου υπάρχει έντονη δραστηριότητα βραχυχρόνιων μισθώσεων τύπου Airbnb.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρείχε στο iefimerida η γνωστή εταιρεία αγγελιών ακινήτων Spitogatos, τα ενοίκια στην Αθήνα ξεκινούν από τα 6 ευρώ ανά τ.μ. σε περιοχές όπως τα Πατήσια και η Κυψέλη (6,5 ευρώ/τ.μ.), ενώ ξεπερνούν τα 13 ευρώ σε σημεία όπως το Ιστορικό κέντρο (περιλαμβάνονται Ακρόπολη, Θησείο, Μοναστηράκι, Πλάκα, Φιλοπάππου) και το Κολωνάκι.
Όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα, τα ενοίκια αυξήθηκαν σε όλες τις περιοχές του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας, πλην της -ήδη πολύ ακριβής- συνοικίας του Μετς – Καλλιμάρμαρου, όπου από 12,4 ευρώ το τ.μ. το 2018, το μέσο ενοίκιο «υποχώρησε» στα 11,5 ευρώ το τ.μ. το 2019.
Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στις μέσες τιμές ενοικίων, ωστόσο, καταγράφηκαν στις λαϊκές γειτονιές των Σεπολίων – Σκουζέ (+33%), στην Κυψέλη (+30%), σε Γκύζη – Πεδίον του Αρεως (+29%), στην πλατεία Αττικής (+28%) και στην περιοχή Γκάζι-Μεταξουργείο-Βοτανικός (+26%).

Στον πίνακα εμφανίζονται οι τιμές ενοικίων ανά τ.μ. και η μεταβολή συγκριτικά με το 2018 / Πηγή: SPITOGATOS.GR
Τα πραγματικά μεγέθη των ενοικίων στην Αθήνα το 2019
Από τα στοιχεία του Spitogatos για τις μέσες τιμές ενοικίων αποκαλύπτονται ανησυχητικέςτιμές για τα πραγματικά ύψη των ενοικίων στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας. Λαμβάνοντας ως παράδειγμα ένα μέσο σπίτι των 70 τ.μ. (ανεξαρτήτως παλαιότητας, κατάστασης, ορόφου και παροχών) προκύπτει, ενδεικτικά, ότι στα Άνω Πατήσια το μέσο ενοίκιο είναι τα 420 ευρώ, στην Κυψέλη τα 455 ευρώ, στα Σεπόλια-Σκουζέ 476 ευρώ και στην πλατεία Αττικής 483 ευρώ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, για το 2018, οι μέσες μηνιαίες αποδοχές στην Ελλάδα καθορίστηκαν στα 898 ευρώ, μια τιμή κατά 28% μειωμένη συγκριτικά με τα στοιχεία του 2010 (1.247 ευρώ οι μέσες αποδοχές).
Αυτές είναι οι μέσες τιμές προσφοράς ενοικίων, ανά περιοχή, για ένα διαμέρισμα 70 τ.μ.,το 2019:
Αγ. Ελευθέριος-Προμπονά-Ριζοόυπολη – 448 ευρώ
Αμπελόκηποι – Πεντάγωνο – 588 ευρώ
Ανω Πατήσια – 420 ευρώ
Αττική – 483 ευρώ
Εξάρχεια-Νεάπολη – 532 ευρώ
Γκάζι-Μεταξουργείο-Βοτανικός – 630 ευρώ
Γκύζη-Πεδίον Αρεως – 504 ευρώ
Γουδή – 574 ευρώ
Ιστορικό Κέντρο* – 917 ευρώ
Ιλίσια – 672 ευρώ
Κέντρο** – 721 ευρώ
Κυψέλη – 455 ευρώ
Κολωνάκι-Λυκαβηττός – 931 ευρώ
Κολωνός-Κολοκυνθούς – 476 ευρώ
Κουκάκι-Μακρυγιάννη – 784 ευρώ
Μετς-Καλλιμάρμαρο – 805 ευρώ
Νέος Κόσμος – 574 ευρώ
Παγκράτι – 637 ευρώ
Πατήσια – 448 ευρώ
Πατησίων – Αχαρνών – 420 ευρώ
Πετράλωνα – 630 ευρώ
Πολύγωνο – Τουρκοβούνια – 483 ευρώ
Σεπόλια – Σκουζέ – 476 ευρώ

*στο Ιστορικό κέντρο συμπεριλαμβάνονται: Ακρόπολη, Θησείο, Μοναστηράκι, Πλάκα, Φιλοπάππου
**στην περιοχή Κέντρο αναφέρονται οι περιοχές: Ακαδημία, Ομόνοια, Πλ. Βάθης, Σύνταγμα, Ψυρρή κ.λπ.

*Πηγή: iefimerida.gr 
Διαβάστε Περισσότερα »

Συνεχείς διακοπές ρεύματος λόγω έλλειψης υλικών και μείωσης προσωπικού στη ΔΕΗ


Για δεύτερη μέρα συνεχίζονται οι διακοπές ρεύματος στην Αττική μετά τις βλάβες που σημειώθηκαν χθες στο δίκτυο καλωδίωσης.
Όπως ανακοινώνει η ΔΕΗ, χωρίς ρεύμα είναι η Νέα Μάκρη, η Λούτσα και το Μάτι. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η γραμμή που φεύγει από τη Λούτσα παρουσίασε βλάβη εξαιτίας προβλήματος στον μετασχηματιστή.
Αιτία του προβλήματος είναι η υπερφόρτωση του δικτύου και των καλωδιώσεων λόγων υψηλών θερμοκρασιών.  Συνεργεία του ΔΕΔΔΗΕ εργάζονται για την αποκατάσταση των βλαβών.
Σύμφωνα με δηλώσεις του προέδρου της Ένωσης Τεχνικών Ελλάδας της ΔΕΗ Κώστα Μανιάτη, ο Διαχειριστής Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΔΔΗΕ) που έχει την αρμοδιότητα των γραμμών και των υποσταθμών μέσης και χαμηλής τάσης «παρουσιάζει τεράστιες ελλείψεις υλικών και προσωπικού». Το αποτέλεσμα σύμφωνα με τον ίδιο είναι «να μη γίνεται σωστή συντήρηση του δικτύου και με τις πρώτες ακραίες καιρικές συνθήκες να εκδηλώνονται διακοπές ρεύματος».
Ο κ. Μανιάτης προσθέτει ότι από το σύνολο του προσωπικού του ΔΕΔΔΗΕ, «οι τεχνίτες είναι γύρω στους 2.000 και δεν αρκούν για τη συντήρηση του δικτύου διανομής και την αποκατάσταση βλαβών. Ιδίως στη θερινή περίοδο για προληπτικούς λόγους πολλοί συνάδελφοί μας μετακινούνται στα νησιά για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών ηλεκτροδότησης με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η άμεση επέμβαση σε περιπτώσεις βλαβών».
Ο ίδιος κάνει γνωστό ότι «αποχωρεί μεγάλος αριθμός προσωπικού και μόνο πέρυσι έφυγαν οικειοθελώς περίπου 300 άτομα που είναι στα όρια της συνταξιοδότησης. Οι εργαζόμενοι που μένουν πίσω είναι μεγάλης ηλικίας καθώς δεν έχουν γίνει προσλήψεις νέων».
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, οι επενδύσεις του ΔΕΔΔΗΕ από το 2013 έως και το 2018 μειώθηκαν κατά 39%. Πιο συγκεκριμένα πριν από πέντε χρόνια είχαν ανέλθει στο ύψος των 255 εκατ. ευρώ και πέρυσι ήταν στα 155,5 εκατ. ευρώ. Μάλιστα μέχρι το 2017 οι επενδύσεις έβαιναν διαρκώς μειούμενες με αποτέλεσμα να κατρακυλήσουν στα 138 εκατ. ευρώ.
Κατά συνέπεια, το δίκτυο διανομής ρεύματος είναι επί της ουσίας ελάχιστα συντηρημένο και δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με τις δύο τελευταίες ετήσιες εκθέσεις του ΔΕΔΔΗΕ αυξήθηκαν και οι διακοπές ηλεκτροδότησης. Σύμφωνα με σχετικό δείκτη που δημοσίευσε το 2017 και το 2018 ο Διαχειριστής ο μέσος όρος διάρκειας διακοπής (SAIDI) ισχύος / ρευματοδότηση (μέσος ετήσιος χρόνος διακοπής σε λεπτά ανά πελάτη) ανέβηκε πέρυσι στα 119 λεπτά από 98 λεπτά που ήταν το 2017.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μείωση της μετακίνησης με ταξί κατά 60% στα χρόνια των μνημονιών!


Κατά 60% έχουν μειωθεί οι μετακινήσεις με ταξί στην Αθήνα την τελευταία δεκαετία, ως συνέπεια της κάθετης πτώσης του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης λαϊκής πλειονότητας.

Όπως προκύπτει από σχετική έρευνα του ΕΜΠ, το ταξί δεν αποτελεί πρώτη επιλογή των μετακινούμενων, κυρίως λόγω κόστους, ενώ οι ίδιοι οι οδηγοί φαίνεται ότι βρίσκονται πίσω από το τιμόνι πολύ περισσότερες ώρες από όσες επιτρέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Λόγω κρίσης, το μεταφορικό έργο έχει περιοριστεί κατά 60% την τελευταία δεκαετία, ενώ η έλλειψη πόρων οδηγεί στη γήρανση του στόλου, που έχει άμεσο αντίκτυπο τόσο στο επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών όσο και στο κόστος συντήρησης και κυκλοφορίας των ταξί. Όσο πιο παλιό ένα ταξί και όσο περισσότερα χιλιόμετρα «μετρά», τόσο αυξάνεται η κατανάλωση καυσίμων, αλλά και οι μηχανολογικές απαιτήσεις συντήρησης του οχήματος.
Ειδικότερα, μόλις το 10% των ταξί που κυκλοφορούν στην Αθήνα είναι κάτω των τριών ετών, διάστημα κατά το οποίο υπολογίζεται ότι έχει διανύσει περίπου 300.000 χιλιόμετρα. Ποσοστό που ξεπερνά το 70% του στόλου της Αττικής υπερβαίνει τα έξι χρόνια ζωής, ενώ το 33% είναι άνω των 10 ετών, άρα και χωρίς κινητήρες αντιρρυπαντικής τεχνολογίας.
Τα παραπάνω στοιχεία της έρευνας του ΕΜΠ παρουσιάστηκαν από τον γενικό διευθυντή της BEAT Βασίλη Ντάνια, στο πλαίσιο συζήτησης που έλαβε χώρα στο 3ο Συνέδριο Υποδομών – Μεταφορών, με αντικείμενο τη βιώσιμη αστική κινητικότητα.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι, μεταξύ των επαγγελματιών ταξί, μόλις το 27%πιστεύει ότι τα οχήματα θα πρέπει να είναι έως επτά ετών, ενώ το 34% δηλώνει ότι θα πρέπει τα ταξί να είναι τουλάχιστον 11 ετών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, οι οδηγοί ταξί βρίσκονται πίσω από το τιμόνι πολύ περισσότερες ώρες από όσες επιτρέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Σύμφωνα με αυτήν, δεν θα έπρεπε να ξεπερνούν τις 45 ώρες οδήγησης την εβδομάδα, ενώ στην Ελλάδα δεν είναι λίγοι εκείνοι που οδηγούν ακόμη και 90 ώρες την εβδομάδα. Η οικονομική κρίση έχει αναγκάσει το 93% των οδηγών να κάθεται στο τιμόνι για τουλάχιστον 10 ώρες την ημέρα, ενώ το 65%ξεπερνά τις 12 ώρες ημερησίως. Η πλειονότητα των οδηγών (96%) απασχολείται για 6ημέρες την εβδομάδα τουλάχιστον και το 60% εργάζεται 7 ημέρες την εβδομάδα.
Iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελληνικός τουρισμός: Συναγερμός λόγω μείωσης αφίξεων και πληρότητας ξενοδοχείων


Η ξαφνική πτώση στις αφίξεις και στις πληρότητες των ξενοδοχειακών μονάδων κατά το δίμηνο Απριλίου – Μαΐου αλλά και το μουδιασμένο ξεκίνημα του Ιουνίου έχουν σημάνει συναγερμό για τον ελληνικό τουρισμό, έπειτα από πέντε χρόνια συνεχούς αύξησης των μεγεθών του.


Το φαινόμενο είναι πιο έντονο στα εποχικά ξενοδοχεία, όπου ελλοχεύει πλέον ο κίνδυνος οι τελικές τιμές που θα προσφερθούν για την προσέλκυση των κρατήσεων της τελευταίας στιγμής να αποτελέσουν παρακαταθήκη και για τα συμβόλαια του 2020.
Τις δυσοίωνες προοπτικές για τις πληρότητες αλλά και τις μειώσεις τιμών στα ξενοδοχεία της χώρας έρχεται να επιβεβαιώσει η πρόσφατη «Έρευνα Συγκυρίας» που διενήργησε για λογαριασμό του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΞΕΕ) το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων (ΙΤΕΠ).
Τα στοιχεία της έρευνας του ΙΤΕΠ ανατρέπουν το success story του ελληνικού τουρισμού, καθώς αποτυπώνουν με αριθμούς τη ζημιά που προκαλεί στον τουρισμό η ισχυρή ανάκαμψη των ανταγωνιστικών προορισμών της Τουρκίας, της Αιγύπτου και του Μαρόκου.
Ειδικότερα, η Τουρκία φέτος έχει κάνει πλήρες comeback και είναι αδιαμφισβήτητα η μεγάλη κερδισμένη του 2019 από όλους τους προορισμούς της Μεσογείου, με αρκετούς Ευρωπαίους να επιλέγουν για τις διακοπές τους τα τουρκικά παράλια, όπου ένα πεντάστερο ξενοδοχείο έχει την τιμή ενός τετράστερου (και ακόμη λιγότερο) στη σαφώς πιο ακριβή και λιγότερο ανταγωνιστική Ελλάδα.
Η αύξηση των κρατήσεων στην Τουρκία, σε σχέση με πέρυσι, ανέρχεται στο 40%, ενώ δυσανάλογα (σε σχέση με άλλους προορισμούς της Μεσογείου) υψηλά, διψήφια ποσοστά σημειώνουν τόσο η Αίγυπτος, με άνοδο της τάξεως του 31% σε σχέση με την περασμένη χρονιά, όσο και η Κύπρος, που κινείται φέτος με άνοδο κατά 19%. Στους μεγάλους κερδισμένους για το φετινό καλοκαίρι είναι και το Μαρόκο, με άνοδο κρατήσεων κατά 37% σε σύγκριση με πέρυσι.
Την ίδια στιγμή, τα στοιχεία της έρευνας του ΙΤΕΠ καταγράφουν τη ζημιά που προκαλεί στον ξενοδοχειακό κλάδο και συνακόλουθα στα έσοδα του ελληνικού Δημοσίου η ανεξέλεγκτη άνθηση του θεσμού των βραχυχρόνιων μισθώσεων.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την έρευνα του ΙΤΕΠ που αφορά τις έως τώρα επιδόσεις των ξενοδοχειακών μονάδων αλλά και τις προβλέψεις για ολόκληρη τη φετινή τουριστική σεζόν, το 43% των ξενοδόχων – ιδιοκτητών μονάδων εποχικής λειτουργίας διαπιστώνει ότι η πληρότητά τους κατά τη θερινή σεζόν θα είναι μειωμένη κατά 16% σε σχέση με πέρυσι.
Επίσης, άνω του 15% των ιδιοκτητών ξενοδοχείων εποχικής λειτουργίας κάνει λόγο για μείωση στις τιμές των μονάδων κατά 13% σε σχέση με την αντίστοιχη σεζόν του 2018.
Σε ό,τι αφορά τα ξενοδοχεία συνεχούς λειτουργίας, η ίδια έρευνα διαπιστώνει, μεταξύ άλλων, ότι:
– Το 45% των μονάδων εμφάνισε ήδη μειωμένες πληρότητες κατά 24% κατά το πρώτο τρίμηνο του 2019 σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό τρίμηνο.
– Κατά μέσο όρο, σε επίπεδο επικράτειας, η μείωση της πληρότητας ανήλθε ποσοστιαία στο 7,4%.
– Στο ίδιο διάστημα, 1 στα 4 ξενοδοχεία (25%) μείωσε τις τιμές του κατά 15%, ενώ το 64%των ξενοδόχων τις διατήρησε σταθερές.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Νετανιάχου: Μονιμοποίηση της κατοχής της Δυτικής Όχθης με συναίνεση ΗΠΑ


Τη μονιμοποίηση της κατοχής της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη από το Ισραήλ, που έχει καταλάβει την περιοχή από το 1967 και επιδίδεται σε αλλοίωση της πληθυσμιακής της σύνθεσης με εγκατάσταση Ισραηλινών εποίκων, εξήγγειλε και πάλι ο Μπένιαμιν Νετανιάχου.


Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού του Ισραήλ έγιναν χθες, Κυριακή, παρουσία του συμβούλου εθνικής ασφάλειας της αμερικανικής προεδρίας Τζον Μπόλτον, κατά την περιοδεία τους στην κατεχόμενη κοιλάδα του Ιορδάνη.
Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο το Ισραήλ να προσαρτήσει την κοιλάδα του Ιορδάνη,  οΝετανιάχου τόνισε: «Σε όσους διατείνονται ότι για να υπάρξει ειρήνη το Ισραήλ πρέπει να εγκαταλείψει την κοιλάδα του Ιορδάνη, απαντώ: αυτό δεν θα φέρει ειρήνη, αυτό θα φέρει τον πόλεμο και τον τρόμο».
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους, ο Νετανιάχου στράφηκε στον Μπόλτον και είπε «Τζον, όπως μπορείς να δεις, η κοιλάδα του Ιορδάνη προσφέρει στο Ισραήλ το ελάχιστο στρατηγικό βάθος (…) για την άμυνα της χώρας μας».
Στη διαπραγμάτευση για το όποιο ειρηνευτικό σχέδιο «η θέση μας θα είναι πως η παρουσία του Ισραήλ εδώ πρέπει να συνεχιστεί, για την ασφάλεια του Ισραήλ και για την ασφάλεια των πάντων», επέμεινε.
«Θα πω μόνο ότι χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει ειρήνη, δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη», αποκρίθηκε ο Μπόλτον, εκφράζοντας τη συναίνεση των ΗΠΑ στη μονιμοποίηση της ισραηλινής κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη.
Ο Μπόλτον βρίσκεται στο Ισραήλ για συνομιλίες επικεντρωμένες στην «περιφερειακή ασφάλεια», σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, με φόντο την ολοένα αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ άφησε να γίνει σαφές προχθές, Σάββατο, ότι η οικονομική πτυχή του μελλοντικού σχεδίου που υποτίθεται θα επιλύσει την ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη προβλέπει την συγκέντρωση 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τους Παλαιστίνιους και τη δημιουργία ενός εκατομμυρίου θέσεων εργασίας σε μια δεκαετία.
Η Παλαιστινιακή Αρχή θα απόσχει από τη διάσκεψη του Μπαχρέιν, καθώς θεωρεί ότι η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η οποία διατρανώνει με κάθε ευκαιρία την υποστήριξή της στο Ισραήλ, επιδιώκει να εξαγοράσει τους Παλαιστίνιους και να τους στερήσει το ανεξάρτητο κράτος που οραματίζονται.
Οι Παλαιστίνιοι ασφαλώς έχουν ανάγκη από οικονομική στήριξη, αλλά πάνω απ’ όλα «χρειάζεται πολιτική λύση», εξήγησε χθες ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς.
«Λένε ότι πρόκειται για τη συμφωνία του αιώνα. Εμείς λέμε τέλειωσε η συμφωνία του αιώνα. Δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε», τόνισε.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ερντογάν ή Ιμάμογλου; Υπάρχει δίλημμα ή βλάπτουν και οι δύο;



Στην Κωνσταντινούπολη δεν ηττήθηκε ο Γιλντιρίμ.
Συνετρίβη και μάλιστα ταπεινωτικά, ο Τ. Ερντογάν, αφού ήταν ο Ερντογάν που επιδίωξε μανιωδώς να επαναληφθούν οι εκλογές και ήταν ο ίδιος που χρεώθηκε προσωπικά την εκλογική μάχη.
Φυσικά, δεν συνετρίβη μόνο ο Τ. Ερντογάν αλλά κατά κάποιο τρόπο θριάμβευσε ο Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος αναδείχθηκε ως το νέο αστέρι της πολιτικής ζωής της Τουρκίας.
Το ερώτημα, βεβαίως, για το πως θα κινηθούν οι εξελίξεις στην γείτονα μετά το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών στην Πόλη είναι πολύ δύσκολο να προσεγγιστεί.
Είναι ανοιχτά πολλά ενδεχόμενα στο Ισλαμικό στρατόπεδο και εξίσου ανοιχτές οι ενδεχόμενες αντιδράσεις και πρωτοβουλίες Ερντογάν.
Από την άλλη πρέπει να περιμένουμε να δούμε το πως θα συμπεριφερθεί τώρα ο Ιμάμογλου από θέσεις εξουσίας.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διατείνονται πως ο Ιμάμογλου θα φέρει ένα καινούριο αέρα και ίσως προσανατολισμό στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας με περισσότερη δημοκρατία, μακριά από την Ισλαμική και τα τελευταία χρόνια “φιλορωσική”, πολιτική Ερντογάν.
Υπάρχουν και εκείνοι που βλέπουν στον Ιμάμογλου, λόγω και της Ποντιακής καταγωγής του, την πιθανότητα να εμφορείται από διαλλακτικές, ή έστω λιγότερες επιθετικές, θέσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.
Είναι πολύ πρόωρο να στοιχηματίσουμε σε εκείνη ή την άλλη εκδοχή για το μέλλον των προσανατολισμών του Ιμάμογλου.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι ο Εκρέμ Ιμάμογλου ανήκει στον κύκλο του παραδοσιακού κοσμικού κεμαλισμού της Τουρκίας, ο οποίος διακατέχεται από ένα σκληρό εθνικισμό και επεκτατισμό, ιδιαίτερα έναντι της Ελλάδας, εθνικισμό και επεκτατισμό που εκδηλώνονται μέσα από κατευθύνσεις Δυτικού προσανατολισμού και υπό τη Δυτική και ατλαντική ομπρέλα.
Οι ίδιοι αυτοί έγκυροι παρατηρητές μας τονίζουν ότι δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες για τον Εκρέμ Ιμάμογλου, θυμίζοντας μας ότι ακόμα και οι “δολοφόνοι” μπορεί να έχουν ή να δείχνουν όσο χρειάζεται για τους σκοπούς τους, αγγελικό πρόσωπο.
Το σίγουρο είναι ότι ενώ μέχρι τώρα η πολιτική ζωή της Τουρκίας ήταν ένας αγώνας που περιεστρέφετο γύρω από ένα πρόσωπο, τον Τ. Ερντογάν, τώρα ο Ερντογάν απέκτησε άξιο ανταγωνιστή, τον Εκρέμ Ιμάμογλου.
Αν ο ανταγωνισμός τους θα αφορά απλώς και μόνο την νομή και τα λάφυρα μιας εξουσίας σε μια επιθετική και επεκτατική Τουρκία.
Αν ο ανταγωνισμός τους θα σχετίζεται με τις διαφορές στρατηγικής και διεθνών συμμαχιών για την επίτευξη των ίδιων στην ουσία απαράδεκτων στόχων, θα το δείξει πιο καθαρά ο καιρός.
Μέχρι τότε ας είμαστε πολύ προσεκτικοί και ιδιαίτερα επιφυλακτικοί.
Και αντί να περιμένουμε να αλλάξει η Τουρκία, να σπεύσουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα!
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου