Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Πως το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ξεβράκωσε τους μνημονιακούς με αφορμή το Athens Ledra


Του Βασίλη Πολυχρόνη               

Η μόνιμη επωδός και επιχείρημα των νεοφιλελέδων,αλλά και των ξεπουλημένων oikositistas για να απαξιώσουν και να στοχοποιήσουν το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ήταν πως από αντιπολιτευτική και μόνο διάθεση προς την νεομνημονιακή...κυβέρνηση της "αριστεράς" (μετά του...σ.Καμένου,βεβαίως βεβαίως) παρεμποδίζονται ακόμα και πλειστηριασμοί που τους επιζητούν εργαζόμενοι ώστε να πάρουν τα δεδουλευμένα τους.Μάλιστα,ως τέτοιο παράδειγμα "παρεμπόδισης" έφερναν τον πλειστηριασμό του "Ledra Athens".

Σήμερα λοιπόν,κατόπιν συνεννόησης των εργαζομένων και του κινήματος,ο πλειστηριασμός μπήκε κανονικά στο πρόγραμμα (υπήρχε μάλιστα και ενδιαφερόμενος κινεζικός όμιλος,όπως διαβεβαίωνε τους εργαζόμενους τις προηγούμενες ημέρες ο...προστάτης των δικαιωμάτων τους Νεφελούδης),όμως...δεν παραβρέθηκε κανείς "ενδιαφερόμενος" αφήνοντας πάλι τους εργαζόμενους ξεκρέμαστους,χωρίς δεδουλευμένα και με τις ελπίδες για λύση στο πρόβλημα τους να λιγοστεύουν.

Αλήθεια,που είναι τώρα ο...προστάτης Νεφελούδης,που είναι οι oikositistas,που είναι τα "κοράκια" συμβολαιογράφοι να κάνουν πάλι τις...βαρύγδουπες δηλώσεις περί "αναλγησίας του κινήματος απέναντι σε αυτούς που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους"?Μήπως να πάνε να το πουν στους εργαζόμενους του "Ledra Athens" που αν έβρισκαν σήμερα τον Νεφελούδη...θα τον "αγκάλιαζαν" (όχι από ευγνωμοσύνη)?

#ξεφτίλες


Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Έκαναν τον Τσίπρα «φωτομοντέλο» για να πουλάνε site


Η εταιρεία Themeforest που ειδικεύεται σε themes για τη δημοφιλή πλατφόρμα δημιουργίας ιστοσελίδων WordPress χρησιμοποιεί φωτογραφία του Τσίπρα (δίπλα στην αστερόεσσα) για να προσελκύει πελάτες στη νέα της δημιουργία.

Το νέο Theme, που ονομάζεται Nominee (υποψήφιος) πωλείται στην δελεαστική τιμή των 49 δολαρίων και σύμφωνα με τους δημιουργούς του απευθύνεται σε πολιτικά και δημόσια πρόσωπα αλλά και μη κερδοσκοπικές, φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Όπως αναφέρεται στη διαφήμισή του, «ο σχεδιασμός του είναι ευμετάβλητος για να προσαρμόζεται σε κάθε πολιτική επιλογή και κοινωνικό ζήτημα».

Όπως δηλαδή και ο Τσίπρας.


Διαβάστε Περισσότερα »

20 δις το χρόνο σε πλεόνασμα, τόκους και χρεολύσια.....Πανηγυρίστε κύριε Τσίπρα τώρα!


Του Σπύρου Γουδέβενου         

3,5% Πλεόνασμα για 5-6, 10 χρόνια σημαίνει πλεόνασμα 7 δις κάθε χρόνο. 

Βάλε και τόσους και χρεολύσια για τα επόμενα ετη:
Έτος 2017: χρεολύσια 7,480 - τόκοι 6,405
-Έτος 2018: χρεολύσια 4,672 - τόκοι 6,590
-Έτος 2019: χρεολύσια 9,949 - τόκοι 6,622
-Έτος 2020: χρεολύσια 7,052 - τόκοι 6,360
-Έτος 2021: χρεολύσια 7,169 - τόκοι 10,956

20 δις το χρόνο στο περίπου περίσσευμα........Και βέβαια νέα μέτρα λιτότητας!

ΑΚΟΜΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙ;;


Διαβάστε Περισσότερα »

Για μια Μεσογειακή Ένωση ελεύθερων λαών



Ο Σόιμπλε, το Grexit και ο ιταλικός εφιάλτης (τους)

Όταν ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Νέβιλ Τσάμπερλεν γύρισε από το Μόναχο, όπου μόλις είχε υπογράψει την επαίσχυντη συνθηκολόγηση με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ τον μαστίγωσε με την ιστορική φράση: “Είχες να διαλέξεις ανάμεσα στον πόλεμο και την ατίμωση. Επέλεξες την ατίμωση. Δεν θα αποφύγεις τον πόλεμο”.

Με ένα πολύ διαφορετικό, αλλά εξίσου αναπόδραστο δίλημμα βρέθηκε αντιμέτωπος ο Αλέξης Τσίπρας το δραματικό καλοκαίρι του 2015, όταν κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στον οικονομικό πόλεμο της Γερμανίας και την πολιτική ταπείνωση της κυβέρνησής του. Επέλεξε το δεύτερο, για να μείνει πάσει θυσία η Ελλάδα στο ευρώ. Στο τέλος της ημέρας, η Ελλάδα- όπως και άλλες χώρες που στενάζουν- δεν θα αποφύγει την έξοδο. Κάθε μήνα που περνάει, γίνεται πιο σαφές, για πιο πολλούς, ότι το ερώτημα δεν είναι αν φύγουμε, αλλά πότε, με ποιανού πρωτοβουλία και προς όφελος ποιων θα φύγουμε. Και πόσο αίμα, πόσο ιδρώτα και πόσα δάκρυα θα έχουμε σπαταλήσει μέχρι να το πάρουμε απόφαση.

Την καμπάνα ήρθε να χτυπήσει για λογαριασμό μας, για άλλη μια φορά, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Δεν πρόλαβαν να κοπάσουν οι ανόητοι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για τη δήθεν ελάφρυνση του χρέους και το επικείμενο κλείσιμο (με τι κόστος!) της δεύτερης αξιολόγησης, κι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ανέλαβε να τους προσγειώσει με τη συνηθισμένη του ωμότητα: Ή σκληρά μέτρα για πολλά, πολλά ακόμη χρόνια, ή Grexit- τρίτος δρόμος δεν υπάρχει, όπως μας είπε, λατινιστί, το αφεντικό του Eurogroup.

Δεν πρόκειται για τη μνησικακία ενός εμμονικού γέροντα, όπως με μεγάλη ελαφρότητα γράφουν κάποιοι. Είναι πασίγνωστο πλέον ότι ο Σόιμπλε είχε προτείνει ευθέως στον Ευ. Βενιζέλο το Grexit και δεν μπλόφαρε. Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση χρέους της ευρωζώνης, η Γερμανία είχε σαφή στρατηγική, με Σχέδιο Α και Σχέδιο Β και Σχέδιο Γ, για τη διαχείρισή της.

Το Σχέδιο Α ήταν να τιμωρηθεί παραδειγματικά η Ελλάδα με τα Μνημόνια- όχι μόνο και όχι τόσο για να μη ζημιωθούν οι γερμανικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος, όσο για να τρομοκρατηθούν οι άλλες δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες- σε πρώτη φάση Ισπανία και Πορτογαλία, έπειτα οι πολύ μεγαλύτερες Ιταλία και Γαλλία. Δηλαδή, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης με τα μεγαλύτερα ΚΚ μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με τις πιο πλούσιες παραδόσεις του εργατικού κινήματος και τις μεγαλύτερες “καθυστερήσεις” αναφορικά με την προσαρμογή τους στη νεοφιλελεύθερη Ορθοδοξία.

Το Σχέδιο Β, που αποσύρθηκε μετά τον Ιούλιο του 2015 από το τραπέζι, αλλά μόνο για να μπει στο συρτάρι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ήταν να εξωθηθεί η Ελλάδα στο Grexit, αφού προηγουμένως θα την είχαν απομυζήσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό και θα είχαν θωρακίσει τις γερμανικές και άλλες ξένες τράπεζες απέναντι στον κίνδυνο “μόλυνσης” από τη χρεοκοπία της. Και το σχέδιο Γ, που συνδυάζεται με οποιοδήποτε από τα δύο προηγούμενα, ήταν να χρησιμοποιηθεί η ελληνική τραγωδία ως μοχλός για μια νέα αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, με την καθιέρωση δύο ή και περισσότερων “ταχυτήτων”, που θα διαχωρίζουν έναν πυρήνα βορείων χωρών από τη Μεσογειακή περιφέρεια, με τη Γαλλία να αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο Χ της δύσκολης, ούτως ή άλλως, εξίσωσης.

Στον ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε, το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν λύθηκε, απλώς μπήκε κάτω από το χαλί. Οι αντιθέσεις μέσα στον παραδοσιακό, υπό αποδόμηση, γαλλογερμανικό πυρήνα εμποδίζουν την αντιμετώπιση των θεμελιακών προβλημάτων της ευρωζώνης, ακόμη και του πλέον επείγοντος, της τραπεζικής ένωσης. Η Γερμανία είναι η τελευταία που έχει λόγους να βιάζεται, καθώς συνεχίζει να ωφελείται από το ισχύον καθεστώς, ληστεύοντας με νόμιμο τρόπο τους πιο αδύναμους εταίρους της. Ήδη, το γερμανικό κράτος εκδίδει πενταετή ομόλογα με αρνητικά επιτόκια, που σημαίνει ότι οι υπόλοιποι πληρώνουμε για να… δανείζουμε τη Γερμανία! Μια εντελώς σχιζοφρενική κατάσταση πραγμάτων, που είναι φυσικό να εντείνει τα αντιγερμανικά και αντι- ΕΕ αισθήματα σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης.

Σ’ αυτό το φόντο, ήρθαν οι καινούργιοι κραδασμοί από το ΟΧΙ του ιταλικού δημοψηφίσματος. Αν και, σε αντίθεση με την περίπτωση της Βρετανίας, το ερώτημα δεν αφορούσε τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, αλλά ένα εσωτερικό ζήτημα (τη συνταγματική αναθεώρηση), οι επιπτώσεις στην ευρωζώνη μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα μεγαλύτερες. Η Βρετανία μπήκε απρόθυμα σε μια ήδη σχηματισμένη ευρωπαϊκή κοινότητα, όπου είχε πάντα αμφίθυμη στάση, έμεινε εκτός ευρώ και εκτός Σένγκεν. Αντίθετα, η Ιταλία ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ (η ιδρυτική συνθήκη των ευρωπαϊκών κοινοτήτων υπογράφτηκε το 1957 στη Ρώμη), μέλος της ευρωζώνης και μέχρι πρόσφατα μια από τις χώρες με την πιο φιλοευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Η κρίση του 2008 και όσα ακολούθησαν άλλαξαν δραματικά την εικόνα. Η Ιταλία έχασε τουλάχιστον το 25% της βιομηχανικής της παραγωγής, η ανεργία της νεολαίας εκτοξεύθηκε στο 40%, το 28% του πληθυσμού κινδυνεύει από ένδεια ή και περιθωριοποίηση, οι τράπεζές της είναι ζόμπι και το δημόσιο χρέος φτάνει το 133% του ΑΕΠ. Η πλειονότητα πλέον των Ιταλών θεωρεί το ευρώ, αν όχι και την ίδια την ΕΕ, βασικό παράγοντα της οικονομικής και κοινωνικής κακοδαιμονίας. Τον περασμένο μήνα, έρευνα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου έδειξε ότι μόνο το 22% των Ιταλών θεωρούν το ευρώ και την ΕΕ θετικούς παράγοντες για την οικονομία τους, κάτι που τους φέρνει στη δεύτερη θέση ως προς τον “αντιευρωπαϊσμό”, με πρώτους τους Έλληνες, όπου το αντίστοιχο ποσοστό είναι 17%. Οι αντιευρώ δυνάμεις κερδίζουν γρήγορα έδαφος σε όλο το φάσμα, από την άκρα Αριστερά και το Κίνημα Πέντε Αστέρων (που θα διεκδικήσει την πρώτη θέση στις πρόωρες εκλογές) μέχρι την ξενοφοβική Λέγκα του Βορρά.

Το πιο άμεσο πρόβλημα αφορά τον κίνδυνο κατάρρευσης των ιταλικών τραπεζών, που χρειάζονται επειγόντως ανακεφαλαιοποίηση. Μια τραπεζική κρίση στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, που αντιπροσωπεύει από μόνη της το ένα τρίτο όλων των ευρωπαϊκών κόκκινων δανείων, θα απειλούσε να παρασύρει ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η αντιμετώπισή της θα απαιτήσει τεράστια ποσά και θα θέσει υπό δεινή αμφισβήτηση τους κανόνες που ήδη έχει επιβάλει η Γερμανία για τις τραπεζικές διασώσεις.

Υπό αυτό’ το πρίσμα, η επιλογή του Σόιμπλε να ξαναφέρει στο προσκήνιο το φάντασμα του Grexit, μεταφράζεται και ως προειδοποίηση στους Ιταλούς, οι οποίοι θα κληθούν, πριν ή μετά τις εκλογές τους, να κάνουν μια πολύ σκληρή επιλογή: είτε να δεχθούν αυστηρότατους όρους, για τις τράπεζες και τα ελλείμματά τους, από τη Γερμανία (εντάξει, σε μια χώρα- μέλος του G7 δεν θα το πουν Μνημόνιο, αλλά από πολλές απόψεις θα του μοιάζει), είτε να οδηγηθούν, αν όχι εκτός ευρώ, πάντως στη δεύτερη ταχύτητα μιας αναθεωρημένης ευρωζώνης δύο ταχυτήτων.

Σε κάθε περίπτωση, γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι, όπως για την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, έτσι και για την Ιταλία, πιθανότατα και για τη Γαλλία δεν υπάρχει προοπτική οικονομικής ανόρθωσης και κοινωνικής σωτηρίας μέσα σε μια ευρωζώνη- θάλαμο βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε. Εάν η Αριστερά σε αυτές τις χώρες δεν υψώσει τολμηρά τη σημαία της αποχώρησης από το ευρώ και της ρήξης με το ευρωσύστημα, τότε υπάρχει ο πολύ άμεσος κίνδυνος (ίσως περισσότερο από ό,τι συνειδητοποιούμε στην Ελλάδα) να αποκτήσει επιταχυνόμενο χαρακτήρα η ήδη απειλητική άνοδος κάθε είδους ακροδεξιών, ξενοφοβικών ή και νεοναζιστικών δυνάμεων.

Η εποχή όπου ο ελληνικός λαός μπορούσε να τρομοκρατηθεί από πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους ανήκει στο παρελθόν. Ό,τι κακό μας έλεγαν ότι θα συμβεί αν βγαίναμε από την ευρωζώνη, έχει ήδη επισυμβεί, χωρίς να έχουμε κανένα από τα πλεονεκτήματα του εθνικού νοσμίματος και του ελέγχου των δημοσίων οικονομικών και της δημόσιας περιουσίας μας. Επιτέλους, όταν καίγεται όχι στο σπίτι σου, αλλά η φυλακή όπου σε έχουν ρίξει, δεν σκέφτεσαι μην τυχόν και βρέχει εκεί έξω- απλά δραπετεύεις!

Διαζύγιο με την ευρωζώνη δεν σημαίνει- δεν μπορεί να σημαίνει για τη ριζοσπαστική Αριστερά- εθνικιστική περιχαράκωση και οικονομική “αυτάρκεια”. Οφείλει να αποτελεί το πρώτο βήμα, αυτό που μπορεί να κάνει τώρα, ο δικός μας λαός, για μια καινούργια ένωση ελεύθερων λαών, σε βάσεις ισοτιμίας και αλληλεγγύης. Με τα σημερινά δεδομένα, η ελληνική Αριστερά θα μπορούσε και θα έπρεπε να προβάλει το σύνθημα για μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική Μεσογειακή Ένωση πάνω σε εντελώς νέες, προοδευτικές βάσεις- κάτι που βέβαια προϋποθέτει την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Οι λαοί της Μεσογείου (με την προσθήκη της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας που δεν ανήκουν μεν γεωγραφικά σ’ αυτή τη ζώνη, αλλά οικονομικά και πολιτικά είναι κοντινοί συγγενείς της) δεν αποτελούν μόνο θύματα του γερμανικού, οικονομικού Ράιχ. Έχουν μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες, κοινά συμφέροντα και ιστορικούς δεσμούς. Οι χώρες τους έχουν τεράστιο βάρος στη συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας, καθώς στα εδάφη τους βλάστησαν για πρώτη φορά οι αρχές της αρχαίας και της σύγχρονης Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η μεγάλη, κλειστή θάλασσα που τους ενώνει, τους έφερε σε επαφή με μια πανσπερμία πολιτισμών και τους χάρισε τους ανοιχτούς ορίζοντες, πέρα από τα τείχη της ξενοφοβίας και της εθνικιστικής περιχαράκωσης. Με την πλούσια παράδοση των εργατικών αγώνων και της κομμουνιστικής Αριστεράς, διαμόρφωσαν ένα σύγχρονο πολιτισμό, όπου ο άνθρωπος δουλεύει για να ζει, και όχι το ανάποδο. Η έξοδος από το πνιγηρό, τοξικό περιβάλλον της ευρωζώνης θα ανοίξει για τις χώρες της Μεσογείου (συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και των χωρών της Αραβικής Άνοιξης) ένα καινούργιο μέλλον δημιουργίας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Η Ελλάδα, το πρώτο θύμα της κρίσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, μπορεί να πρωτοστατήσει σε μια νέα πορεία αναγέννησης.

Διαβάστε Περισσότερα »

Επίδειξη καιροσκοπισμού από βουλευτές της ΝΔ με όπλα ΑΜΕΑ


Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας έλαβαν μέρος σήμερα σε αγώνα μπάσκετ με αναπηρικό αμαξίδιο.

Στον φιλικό αγώνα μεταξύ της ομάδας της ΝΔ και του Συλλόγου ΑΤΛΑΣ συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο εκπρόσωπος Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Βασίλης Κικίλιας και ο γραμματέας της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρης Αυγενάκης.

Κάποιος να πει στους γελοίους βουλευτές (εδώ φαίνονται ο Κικίλιας κι ο Αυγενάκης) πως η ζωή,αλλά και η άθληση γι αυτούς που είναι καθηλωμένοι σε αμαξίδιο είναι ένας διαρκής και τιτάνιος αγώνας και δεν προσφέρεται για επιδείξεις καιροσκοπισμού!

Αν θέλετε να δείξετε έμπρακτα πως είστε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους,τότε κάντε τους τη ζωή πιο ανθρώπινη,δώστε τους ανθρώπινες συνθήκες άθλησης και - προπάντων - σταματείστε να τους κόβετε επιδόματα,συντάξεις και πρόσβαση στις μονάδες υγείας!

Διαβάστε Περισσότερα »

Πανηγυρίζει ο Τσίπρας για το σταθερό επιτόκιο 1,5%, όταν τα ομόλογα έχουν επιτόκιο 0,5%


Του Βασίλη Πολυχρόνη  

Η επόμενη...μεγάλη επιτυχία της χθεσινής απόφασης του Eurogroup είναι η σταθεροποίηση του επιτοκίου στο 1,5% επειδή...υπάρχει πρόβλεψη (η οποία μπορεί να επαληθευτεί,μπορεί όμως και να διαψευστεί) αύξησης των επιτοκίων μελλοντικά και τη στιγμή που τα τωρινά ομόλογα έχουν για τα επόμενα τουλάχιστον 5 - 7 χρόνια επιτόκιο...0,5%!Δηλαδή,για 5 - 7 χρόνια θα πληρώνουμε κατά 1% παραπάνω...με την ελπίδα μετά να ανέβουν τα επιτόκια ώστε να λειτουργήσει το σταθερό επιτόκιο του 1,5%!

Ποιος...εγκέφαλος το σκέφτηκε αυτό για να τον βάλουμε στο Μουσείο εγκεφάλων???

Υ.Γ. Ίδια επιχειρηματολογία όπως αυτή των δομημένων ομολόγων:Πρώτα θα χάνουμε σίγουρα,αλλά αν η οικονομία πάει σε ανάπτυξη τότε θα κερδίσουμε (φέξε μου και γλίστρησα)!

#ξεφτίλες

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Χουλιαράκης αποδομεί την κυβερνητική παραμύθα. Πλεόνασμα 3,5% και μετά το 2018


Τον πολιτικό στόχο της κυβέρνησης για μείωση του στόχου για τα πλεονάσματα μετά το 2018 (όταν και τελειώνει το πρόγραμμα προσαρμογής) κατέρριψε από τις Βρυξέλλες ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης.

Μιλώντας στην Νομισματική Επιτροπή της Ευρωβουλής, ο κ. Χουλιαράκης επεσήμανε πως από το 2018 και μετά, η κυβέρνηση εκτιμά ότι για περιορισμένο αριθμό ετών θα διατηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα στο 3,5% του ΑΕΠ, ωστόσο ο Γ. Χουλιαράκης τόνισε ότι η Ελλάδα «δεν είναι υπέρ μιας τόσο απότομης ανόδου της δημοσιονομικής πορείας». Συνέχισε λέγοντας, ότι δεν θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα, διότι η Ελλάδα θα πετύχει τους δημοσιονομικούς στόχους το 2018. Ο Γ. Χουλιαράκης υπενθύμισε, ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν ζητούν πρόσθετα μέτρα μετά το 2018 κι ότι το πρόβλημα είναι το ΔΝΤ που προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 1,5% του ΑΕΠ το 2018 και γι’ αυτό ζητά μέτρα που αντιστοιχούν στο 2% του ελληνικού ΑΕΠ.

Η δήλωση Χουλιαράκη έρχεται σε συνέχεια της απόφασης του Eurogroup χτες. Σε αυτή τονίζεται ότι η τεχνική συμφωνία (staff level agreement) «θα πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα ώστε να επιτευχθεί ο συμφωνημένος στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, (…)Υπενθύμισε επίσης πως ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 θα πρέπει να διατηρηθεί και σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο. Υπενθύμισε επίσης ότι προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους με βιώσιμο τρόπο μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να συμφωνήσουν με τους Θεσμούς έναν μηχανισμό και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα το εξασφαλίσουν». 

Ωστόσο η εν λόγω αποστροφή του λόγου του αναπληρωτή υπουργού έρχεται σε αντίθεση με τον διακηρυγμένο στόχο της κυβέρνησης για μείωση των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018.

Αλλά και για το θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης ο υπουργός εμφανίστηκε προβληματισμένος. Σύμφωνα με την ΕΚΤ, είπε, η ένταξη στο πρόγραμμα μπορεί να συμβεί με δύο προϋποθέσεις: Ολοκλήρωση της αξιολόγησης και βιωσιμότητα του χρέους. Σε αυτό βοήθησε η χθεσινή απόφαση του Eurogroup για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, ωστόσο είπε πως «χρειαζόμαστε περισσότερα». 


Διαβάστε Περισσότερα »

Προβολή «I’m not there» & συζήτηση για τον Μπομπ Ντύλαν | Παρασκευή, 9/12, 8 μ.μ.



Με αφορμή τη βράβευση του Bob Dylan με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, η πολιτική-πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής, διοργανώνει την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου, στις 8:00 μ.μ. προβολή και συζήτηση της ταινίας του Τοντ Χέυνς: 

I’m not there
(Todd Haynes, 2007)


Φολκ τραγουδοποιός, πρωτοπόρος του ροκ, εκφραστής των κινημάτων κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ, ταυτισμένος ίσως και άθελά του με τον νεολαιίστικο ριζοσπαστισμό της δεκαετίας του 1960, φίλος και συνομιλητής της γενιάς των μπιτ ποιητών, σταρ που μεσουρανεί στο μουσικό στερέωμα, ιδιότροπος ποιητής, στιχουργός και μουσικός συχνά απομονωμένος για καιρό από τον έξω κόσμο, ο Ντύλαν ήταν πάντα ένας καλλιτέχνης που δεν μπορούσε κανείς να κατατάξει κάπου ή να χαρακτηρίσει οριστικά. Οι «ρόλοι» του μουσικού, του ποιητή, του στιχουργού, του στοχαστή, του δημόσιου διανοουμένου έμοιαζαν να συντίθενται στο πρόσωπό του κάνοντας τις διαχωριστικές γραμμές που συνήθως τους διακρίνουν να ξεθωριάζουν. Έτσι, η απόδοση του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Ντύλαν, ανεξάρτητα από το αν συνιστά κυρίως μια τολμηρή μοντερνιστική κίνηση ανανέωσης του λογοτεχνικού είδους ή μια απέλπιδα προσπάθεια της Σουηδικής Ακαδημίας να αναβαπτίσει το κύρος της, συμπυκνώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο αυτή την αντιφατικότητα και τον πολυσχιδή χαρακτήρα του καλλιτέχνη. Οι θυελλώδεις συζητήσεις που ξέσπασαν για το αν είναι δίκαιο ή όχι να αποδίδεται στον Ντύλαν ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας, όσο και για τον χρόνο που επιλέχθηκε να γίνει κάτι τέτοιο, ήταν αναμενόμενες αλλά καθόλου ασυνήθιστες, μια που στη διαδρομή του ο Ντύλαν ανέκαθεν υπήρξε στο επίκεντρο μεγάλων δημόσιων, καλλιτεχνικών και άλλων αντιπαραθέσεων.

***
Το κινηματογραφικό πορτρέτο που δημιουργεί το 2007 ο Τοντ Χέυνς για τον Μπομπ Ντύλαν με τον τίτλο Im not there συνιστά ενδεχομένως την καλύτερη εισαγωγή στην προσέγγιση της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του. Έξι διαφορετικοί ηθοποιοί ενσαρκώνουν έξι διαφορετικά πρόσωπά του, όπως τα ανασυνθέτει ο Χέυνς εμπνευσμένος «από τη μουσική και τις πολλαπλές ζωές του Μπομπ Ντύλαν», αναφορά που συνιστά άλλωστε και τη μόνη ρητή παραπομπή στο όνομα του Ντύλαν σε όλη την ταινία.

Μέσα σε ένα εντελώς πρωτότυπο χωροχρονικό, ανθρωπολογικό και μουσικό παζλ, η ταινία προσεγγίζει τον στοχαστή, τον ποιητή, τον σύζυγο και τον τραγουδοποιό Ντύλαν, αλλά επίσης το μικρό αγόρι που θαυμάζει τον Γούντυ Γκάθρι, καθώς και τον ενήλικο άντρα που αυτοεξορίζεται ως άλλος Billy the Kid. Χωρίς καμιά διάθεση ωραιοποίησης ή υμνολόγησης, άλλοτε αφήνοντας μια αίσθηση βιογραφικού ντοκιμαντέρ με αφηγήτρια τη μουσική του Ντύλαν, άλλοτε ακολουθώντας τις δαιδαλώδεις έως και ακατάληπτες δημιουργικές του διαδρομές, άλλοτε προσεγγίζοντας τον «σταρ» με όλη τη ματαιοδοξία, τη δημιουργικότητα, την αντισυμβατικότητα και τη μοναξιά του, άλλοτε «ρίχνοντας» τον ρυθμό για να αποτυπώσει την καθημερινή ζωή του «οικογενειάρχη» και άλλοτε επιχειρώντας μια ονειρώδη βουτιά στην παιδική του ηλικία ή τις ενήλικες ορμές ή/και απωθήσεις του, η ταινία του Χέυνς δεν συνιστά μονάχα μια τρομερή προσωπογραφία του Ντύλαν. Συνιστά ένα καλλιτεχνικό γεγονός, αφού οι φόρμες και το βλέμμα της ακολουθούν κάθε χαρακτήρα του καλλιτέχνη με την ιδιαιτερότητα που του αντιστοιχεί: οι ρυθμοί αλλάζουν, η οπτική τροποποιείται, οι χρόνοι και οι τόποι πηγαινοέρχονται και συμπλέκονται, η θέαση, τα χρώματα και η μουσική διαμορφώνουν κάθε στιγμή έναν ξεχωριστό καμβά, αποτυπώνοντας μέσα από αυτό το κολάζ ένα ενιαίο σκηνοθετικό αποτέλεσμα. Μέσα από ένα καστ σημαντικών ηθοποιών, ξεχωρίζει η οξυδερκής και τολμηρή επιλογή του Χέυνς να είναι η Κέιτ Μπλάνσετ εκείνη που θα ενσαρκώσει τον νεαρό «σταρ» Μπομπ Ντύλαν, όσο και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του Χηθ Λέτζερ.

Ο Κώστας Σακκαλής, μουσικός συντάκτης στο rocking.gr θα μιλήσει εισαγωγικά για τη ζωή και το έργο του Μπομπ Ντύλαν και θα παρουσιάσει το φιλμ στη συζήτηση που θα ακολουθήσει.


Μοιραστείτε το άρθρο: 



Σας περιμένουμε!


Πολιτική – Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής
Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, Αθήνα 
(Χαριλάου Τρικούπη, στάση Λασκάρεως)


elesxi.ektosgrammis@gmail.com
f: /EktosGrammis
t: @ektos_grammis

Διαβάστε Περισσότερα »

Σόιμπλε: Μέτρα ή Grexit, δεν υπάρχει τρίτος δρόμος


«Καρφιά» προς την ελληνική πολιτική ηγεσία εξαπέλυσε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ενώ παράλληλα έστειλε το μήνυμα ότι η λήψη σκληρών μέτρων αποτελεί μονόδρομο.
«Οι Ελληνες ηγέτες καλό είναι να σταματήσουν να λένε στους Έλληνες πολίτες ότι "κάποιοι ξένοι" φταίνε για τα ελληνικά προβλήματα» είπε με έμφαση ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ πετώντας τα «καρφιά» του προς την ελληνική κυβέρνηση στέλνοντάς της παράλληλα και το μήνυμά του: «Η λήψη σκληρών μέτρων αποτελεί μονόδορομο, από τη στιγμή που η Ελλάδα αποφάσισε να παραμείνει στην Ευρωζώνη», είπε. 
Mιλώντας μετά τη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών που διεξήχθη στις Βρυξέλλες ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, σύμφωνα με την Καθημερινή, είπε ότι «η αποστολή να φέρουμε την Ελλάδα σε μια βιώσιμη, ανταγωνιστική πορεία, υπό τον όρο της συμμετοχής στη νομισματική ένωση το παραδέχομαι- είναι μακράς διαρκείας και πολιτικά φιλόδοξη». Και πρόσθεσε ότι όσο «όσο όμως οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα το επιθυμούν, γιατί συζητήσαμε και εναλλακτικές προτάσεις, τρίτος δρόμος δεν υπάρχει» υπενθυμίζοντας εμμέσως ότι τόσο το 2012 όσο και το 2015 είχει προτείνει την έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ. 
Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποκάλυψε επίσης την απόγνωση του Ελληνα υπουργού Οικονομικών. «Ο Τσακαλώτος μού είπε πως αισθάνεται ότι έχει κολλήσει μεταξύ δύο ελεφάντων. Μάλλον βλέπει το ΔΝΤ σαν ελέφαντα, δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να είναι ο δεύτερος» δήλωσε δε χαριτολογώντας ο Γερμανός υπουργός.
Κλιμάκωσε, δε, την κριτική που ασκεί στην ελληνική κυβέρνηση, λέγοντας ότι οι «Έλληνες ηγέτες καλό είναι να σταματήσουν να λένε στους Έλληνες πολίτες ότι "κάποιοι ξένοι" φταίνε για τα ελληνικά προβλήματα» και διεμήνυσε στον απόηχο της συμφωνίας του Eurogroup της Δευτέρας. «Θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος».
Ακόμη, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ εξέφρασε την ανησυχία του για την Ιταλία, μετά από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, δηλώνοντας ότι ανησυχεί πως η Ιταλία μπορεί να αντιμετωπίζει μία περίοδο αβεβαιότητας. Παρόλα αυτά, πρόσθεσε, είναι σίγουρος ότι εκείνοι που επιβλέπουν τις ιταλικές τράπεζες ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.
Διαβάστε Περισσότερα »

Tέσσερις λόγοι μη εξόφλησης του χρέους προς το ΔΝΤ

Του Ερίκ Τουσέν


Στις 7 Δεκεμβρίου του 2016, το ΔΝΤ περιμένει από την Ελλάδα την πληρωμή μίας δόσης 299 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτό το χρέος αντιστοιχεί σε ένα μέρος του δανείου «σωτηρίας», που είχε χορηγηθεί από το ΔΝΤ το 2010. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να τολμάει να αρνηθεί να πληρώσει αυτό το ποσό στο ΔΝΤ για τέσσερις τουλάχιστον λόγους.

Πρώτον, αυτή η δόση προέρχεται από ένα αθέμιτο χρέος, καθώς μόνο το 5% των δανείων που χορηγήθηκαν το 2010 και το 2012 διατέθηκε για τον κρατικό προϋπολογισμό. Το υπόλοιπο 95% χρησίμευσε στην αποπληρωμή των ξένων – κυρίως ιδιωτικών – τραπεζών και στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Αυτά τα ποσοστά δεν είναι πόρισμα κάποιας επαναστατικής οργάνωσης αλλά προκύπτουν από μία έρευνα που διεξήγαγε το νεοφιλελεύθερο γερμανικό think-tank EuropeanSchool of Management and Technology. Βεβαίως, ισχύει πως πρόκειται για μία επιχείρηση διάσωσης – αλλά όχι όπως παρουσιάζεται από την επίσημη αφήγηση.

Δεν ωφελήθηκαν οι Έλληνες πολίτες αλλά οι ξένες και ελληνικές τράπεζες, που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα μέσω των δανείων του ΔΝΤ, των κρατών και των οργάνων της ΕΕ. Η περιβόητη «επιχείρηση διάσωσης» είναι λοιπόν αθέμιτη για τον ελληνικό πληθυσμό, που καλείται έτσι να αποπληρώσει στο ΔΝΤ (με επιτόκιο 3,6%!) ένα χρέος που προκύπτει από τη διάσωση των τράπεζων που ευθύνονται για την οικονομική κρίση. Στην πρώτη της έκθεση, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους που συστάθηκε από την πρώην πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, καταδεικνύει πως αιτία του «ελληνικού προβλήματος» δεν είναι η ανεξέλεγκτη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, αλλά η τραπεζική κρίση που μπαλώθηκε με δημόσια κεφάλαια.

Δεύτερον, η οφειλή που απαιτεί το ΔΝΤ είναι επονείδιστη στο σύνολό της. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία που βασίζεται στις εθνικές και διεθνείς νομολογίες, ένα χρέος αξιολογείται ως «επονείδιστο» όταν συνδυάζει δύο στοιχεία: αφενός την έλλειψη κέρδους υπέρ του πληθυσμού του κράτους που συνάπτει τη δανειακή συμφωνία και αφετέρου την επίγνωση αυτής της έλλειψης εκ μέρους των δανειστών1. Η έκθεση του Γραφείου ανεξάρτητης αξιολόγησης του ΔΝΤ, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 20162, αποδεικνύει πως η αξιολόγηση του ελληνικού χρέους ως «επονείδιστου» αρμόζει πλήρως στην περίπτωση της Ελλάδας. Πράγματι, η διεύθυνση του ΔΝΤ γνώριζε ήδη από το 2010 ότι το Ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και ότι το πρόγραμμα λιτότητας που επρόκειτο να επιβληθεί ως αντίτιμο του δανείου, μέσω μνημονίου, θα επιδείνωνε την κατάσταση της χώρας.

Αυτός ο ισχυρισμός βασίζεται στα πρακτικά της συνεδρίασης του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ στις 9 Μαΐου 2010, όπου διακυβεύτηκε η τύχη της Ελλάδας. Στη διάρκεια της συνεδρίασης μαθαίνουμε πως πολλοί Τοπικοί Γενικοί Διευθυντές, στελέχη του ΔΝΤ αναφέρθηκαν στην επικείμενη αποτυχία του μνημονίου. Σύμφωνα με τον Αργεντινό αντιπρόσωπο: «Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε το σκληρό μάθημα που μας έδωσαν οι δικές μας κρίσεις. Το 2001, παρόμοιες πολιτικές προτάθηκαν από το ΔΝΤ στην Αργεντινή. Οι καταστροφικές τους συνέπειες είναι βεβαίως γνωστές (…) Είναι πιθανό η Ελλάδα να καταλήξει χειρότερα. Τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που προτείνει το ΔΝΤ, θα υποβαθμίσουν την ευημερία του πληθυσμού της Ελλάδας και την πραγματική ικανότητά της χώρας να αποπληρώσει το χρέος μετά την εφαρμογή αυτού του προγράμματος».

Ο αντιπρόσωπος της Ελβετίας προσθέτει: «πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η αναδιάρθρωση του χρέους ως μέσο για την εξασφάλιση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας και για την ανάληψη ενός μέρος του φορτίου από τους ιδιώτες πιστωτές». Ύστερα να θέσουμε την ερώτηση-κλειδί: «Γιατί η αναδιάρθρωση του χρέους και η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα δεν λήφθηκαν υπόψη;» Πράγματι αν το ΔΝΤ είχε εφαρμόσει τα συνήθη κριτήρια βιωσιμότητας, θα είχε επιβάλει μία ελάφρυνση του χρέους ήδη από το 2010. Γιατί όμως δεν το έπραξε; Και γιατί άραγε κατέληξε να αλλάξει ξαφνικά τους κανόνες του ώστε να μπορέσει να δανείσει σε ένα αφερέγγυο κράτος;

Η απάντηση δόθηκε επισήμως τρία χρόνια αργότερα σε μία άλλη αναφορά του ΔΝΤ που υπογραμμίζει πως η αναβολή της αναδιάρθρωσης του χρέους εφαρμόστηκε προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών «για να μειωθεί η έκθεσή τους και για να μεταβιβαστεί το χρέος στα δημόσια όργανα.»3 Όπως δήλωσαν ο πρώην αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ και ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του Μπαρόζο σε ακρόασή τους στην Βουλή των Ελλήνων από την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, ο Γάλλος Στρως-Καν, ως διευθυντής του ΔΝΤ, επίτηδες απέκλεισε το 2010 την αναδιάρθρωση του χρέους προκειμένου να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες, καθώς οι πιο εκτεθειμένες ήταν κατά κύριο λόγο γαλλικές και γερμανικές.

Τρίτον, η απαίτηση του ΔΝΤ δεν πρέπει να ικανοποιηθεί καθώς είναι απολύτως παράνομη. Αφενός τα μέτρα που επιβλήθηκαν ως αντίτιμο για το δάνειο καταπατούν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και παραβιάζουν πλήθος διεθνών συνθήκων προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως τόνισε ο Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το χρέος στην αναφορά του για την Ελλάδα4. Αφετέρου, η ελληνική κυβέρνηση δεν πρότεινε για ψήφιση στη Βουλή τη δανειακή σύμβαση του 2010, αντίθετα με όσα προβλέπει το Σύνταγμα.

Αθέμιτο, επονείδιστο, παράνομο, το ελληνικό χρέος είναι επίσης μη βιώσιμο, ακόμα περισσότερο πλέον από το 2010, αφού τρία μνημόνια επιβλήθηκαν έκτοτε καταστρέφοντας μέρα με τη μέρα την οικονομία και τις συνθήκες ζωής του πληθυσμού. Το φορτίο αυτού του χρέους, που εμποδίζει το κράτος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ως προς ζητήματα θεμελιωδών δικαιωμάτων, αυξάνεται αυτόματα από τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις που απαιτούν οι πιστωτές, δημιουργώντας έτσι έναν φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζεται η κυβέρνηση και ζητά νέα δάνεια για να πληρώνει τα αυξανόμενα χρέη.

Προκειμένου να σπάσει ο φρικτός φαύλος κύκλος και να τερματιστεί το έγκλημα, επιβάλλεται η άνευ όρους ακύρωση του επονείδιστου, παράνομου, αθέμιτου και μη βιώσιμου μέρους του ελληνικού χρέους, ξεκινώντας από τη δόση που απαιτεί το ΔΝΤ στις 7 Δεκεμβρίου του 2016. Συγκριτικά, το ποσό των 299 εκατομμυρίων ευρώ αντιστοιχεί σε περισσότερο από το διπλάσιο της τιμής (130 εκατομμύρια) των μέτρων αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας που λήφθηκαν το 2015 προς όφελος των πιο φτωχών 400.000 ατόμων στην Ελλάδα.

Ποσό το οποίο η Τρόικα είχε θεωρήσει εξωφρενικό. Είναι μεγαλύτερο και από το ποσό των 200 εκατομμυρίων ευρώ που προέβλεπε το πρόγραμμα των συμπληρωματικών μέτρων της κυβέρνησης για τη δημιουργία ιατρικής περίθαλψης για 2,5 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες, πρόγραμμα που θα συντελούσε στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και στην κοινωνική αποκατάσταση των συνεπειών των μέτρων που επιβλήθηκαν με το Τρίτο Μνημόνιο. Όμως ενώπιον της αντίδρασης των πιστωτών, που απειλούσαν να μην εκταμιεύσουν ούτε μία δόση του δανείου στην Αθήνα, σε περίπτωση ψήφισης αυτού του προγράμματος, το θέμα αφαιρέθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 από την ημερήσια διάταξη της Βουλής των Ελλήνων.

Η Επιτροπή για την Ακύρωση των Αθέμιτων Χρεών (CADTM) δεν έχει ψευδαισθήσεις: η απόφαση ακύρωσης του χρέους δεν θα προέλθει από το ΔΝΤ, παρόλο που και το ίδιο αναγνωρίζει την ευθύνη του για τον ελληνικό μαρασμό στις αναφορές του, και παρά τις πρόσφατες δηλώσεις του ΔΝΤ, ευνοϊκές προς μία ελάφρυνση του χρέους η οποία όμως να τονίσουμε πως καθόλου δε θα επηρεάσει τις απαιτήσεις του παρά θα συνοδευτεί από μία νέα δόση λιτότητας. Η απόφαση αυτή δε θα προέλθει ούτε και από το Eurogroup, του οποίου οι Υπουργοί Οικονομικών θα συνεδριάσουν στις 5 Δεκεμβρίου.

Είναι επομένως μάταιο να πιστεύει κανείς πως θα βρεθεί μία δίκαια λύση για το ελληνικό χρέος μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο διαπραγματεύσεων. Για αυτόν τον λόγο η Επιτροπή μας συνιστά τη μονομερή λήψη μέτρων για το χρέος, στη βάση φυσικά στέρεων νομικών επιχειρημάτων – όπως αυτά αναπτύσσονται στην προκαταρκτική της έκθεση – με στόχο την αναστολή ή απάρνηση των αθέμιτων, επονείδιστων, παράνομων ή μη βιώσιμων χρεών. Τέτοια μέτρα πρέπει να συνοδεύονται άμεσα και από άλλα μέτρα για την κοινωνικοποίηση του ελληνικού τραπεζικού τομέα και τον αυστηρό έλεγχο της κυκλοφορίας των κεφαλαίων.

1. La dette odieuse selon Alexandre Sack et selon le CADTM
2. The IMF and the Crises in Greece, Ireland, and Portugal
3. Greece: Ex Post Evaluation of Exceptional Access under the 2010 Stand-By Arrangement
4. Report of the Independent Expert on the effects of foreign debt and other related international financial obligations of States on the full enjoyment of all human rights, particularly economic, social and cultural rights, on his mission to Greece

Μετάφραση: Ελένη Τσέκερη

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Προπαγάνδα... της πλάκας αυτοί; Πλάκα κι εμείς!!

Του Κώστα Γιαννιώτη 


Φαίνεται πως η ιστορία, που άνοιξε με το θάνατο του Φιντέλ, θα τραβήξει σε μάκρος!

Από μια άποψη το θεωρώ δικαιολογημένο, γιατί το ξύπνημα των φιδιών, που ‘’σφυρίζουν’’ αγριεμένα, δεν έχουν στόχο ούτε το Φιντέλ, ούτε την Κούβα!

Πήραν το μάθημά τους από εκεί! Ξέρουν ότι εκεί δεν ‘’μασάνε’’!

Αλλού στοχεύουν!

Έχουν στόχο την ίδια τη συνείδηση των λαών!

Τη συνείδηση των λαών, που άρχισε να αργοσαλεύει, αναζητώντας τα μονοπάτια που οδηγούν προς την αξιοπρέπεια και την αγάπη για την πατρίδα!

Αυτό τρέμουν, αλλά δεν το φανερώνουν, και βρίζουν οτιδήποτε έχει σχέση με την Κούβα, το ‘’κακό σπυρί’’, που μπορεί να φωτίσει δρόμους ελπίδας... ανεπίτρεπτους -γι` αυτούς– και να μολύνει μεγάλο μέρος του ‘’υγιούς’’ σώματος του ‘’ελεύθερου’’ κόσμου ΤΟΥΣ!

Απαντώντας σε όλους αυτούς που δεν τους ενδιαφέρει η κατάσταση της χώρας μας και δεν κοιτάνε τη μαύρη ζωή που ζουν, αλλά σκίζουν τα ιμάτιά τους για το λαό της Κούβας που... ‘’δεινοπαθεί’’, πιστεύω πως καλό είναι να το ρίχνουμε και λίγο στην πλάκα, μ` αυτούς, γιατί διαφορετικά μπορεί να πιστέψουν ότι τους παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά!

Ας τους ενημερώσω λοιπόν!

Σήμερα, πρωί πρωί, έλαβα γράμμα από το Φιντέλ, σαν απάντηση στην επιστολή που του είχα στείλει πριν λίγες μέρες!

Μου γράφει, λοιπόν...


«Κώστα, γεια χαρά!

Έλαβα το γράμμα σου, με τίτλο... ‘’Ας πρόσεχες, Φιντέλ!’’ και διάβασα με προσοχή όλα αυτά, για τα οποία με επιπλήττεις.

Από μια άποψη, έχεις δίκιο, με την προϋπόθεση ότι θα έκανα τα αντίθετα απ` αυτά που έκανα στην Κούβα, αν επεδίωκα τα χειροκροτήματα και τους επικήδειους του κάθε παπάρα του ‘’ελεύθερου’’ κόσμου, στον οποίο -δυστυχώς- ζεις κι εσύ!

Εγώ εδώ πάνω νιώθω ήρεμος και χαρούμενος, γιατί είμαι παρέα με τον αδερφό μου, τον Τσε, που είχα χρόνια να τον δω!

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν έρχονται και στιγμές που τα παίρνω στο κρανίο!

Κι αυτό γιατί... ξέρεις, εδώ πάνω, πολλές φορές περνούν, φευγαλέα, κάτι εικόνες που δημιουργούνται στη γη από ηλεκτρομαγνητικά κύματα, (σαν αυτά, μωρέ που χρησιμοποιούν οι τηλεοράσεις εκεί κάτω, όπως λένε οι φυσικοί), και που ταξιδεύοντας στο διάστημα, περνούν κι από δω και βλέπω!

Σε μια απ` αυτές είδα και το δικό σας, τον Αλέξη... πώς τον λέτε! Αυτόν τον σφουγκοκωλάριο του Σόιμπλε, μωρέ (τον οποίο θαυμάζει κιόλας για την απαράμιλλη λογική του, όπως λέει), που στην τελετή αναχώρησής μου με υμνούσε κι έδινε στους δικούς μου, εκεί κάτω, μαθήματα επανάστασης και αξιοπρέπειας των λαών!

Τα πήρα στο κρανίο και είπα να βουτήξω κατά κάτω, αλλά με κράτησε ο Τσε, λέγοντάς μου κατά πρώτον ότι απαγορεύεται και κατά δεύτερο ότι θα φροντίσει γι` αυτόν ο ελληνικός λαός!

Έτσι και δεν ήταν ο Τσε, θα είχατε και δεύτερη κηδεία!

Με την ευκαιρία αυτού του γράμματος θα ήθελα να με εξυπηρετήσεις και να γράψεις, όπου μπορείς, αυτά που σου γράφω!

Εγώ πλέον δεν ανησυχώ! Άφησα υγιή σπόρο πίσω μου, που θα ανθίσει και θα καρπίσει!

Αλλά πώς να στο πω. Εκεί που κάθομαι και βλέπω αυτές τις εικόνες να περνούν, κατευθείαν από CIA, NSA και βάλε, προς κάτι παλιοκάναλα της Αθήνας, είδα και κάτι για... 35.000 ερωμένες που είχα!!

Δε μου λες! Ξέρεις από αριθμητική;

Αν ξέρεις, σε παρακαλώ κάνε έναν υπολογισμό και στείλε τους ένα... ‘’μουρασιλέ’’ ( όπως λέγατε το μήνυμα εσείς οι Έλληνες, την εποχή του Ιμπραήμ), ότι εμείς στην Κούβα εξαλείψαμε τον αναλφαβητισμό!

Αυτοί ακόμα αγράμματοι είναι;

Δεν μπορούν να κάνουν έναν απλό υπολογισμό;

Εγώ έζησα 90 χρόνια! Δηλαδή 90 x 365 = 32.850 μέρες!

Επομένως θέλουν να πουν ότι έχω κάνει έρωτα (γιατί αλλιώς δε νοείται να τις λες ερωμένες) με 35. 000 γυναίκες, στη διάρκεια της ζωής μου, των 32.850 ημερών!!

Πηδηχτούλης πρέπει να ήμουνα και δεν το είχα πάρει είδηση!!

Βέβαια, εδώ που τα λέμε, μπορεί και να έχουν δίκιο, γιατί θυμάμαι τη μάνα μου που, όταν ήμουν 5-6 χρονών, για να μαζευτώ στο σπίτι τα βράδια από τους λασπωμένους δρόμους, μου φώναζε ‘’να τσακιστώ και να μαζευτώ γρήγορα, γιατί αλλιώς... θα έδιωχνε τις γκόμενες από το σπίτι’’!

Τότε, εγώ νόμιζα ότι μιλούσε για δυο σκυλίτσες που είχαμε και τις αγαπούσα πολύ! Τώρα... κάτι αρχίζω να ψυλλιάζομαι! Ίσως μου είχε φέρει από τότε γκόμενες στο σπίτι και δεν το είχα πάρει χαμπάρι!

Αλλά και πάλι ο λογαριασμός είναι σκάρτος! Δε βγαίνει!

Ρε, που να τους πάρει ο διάολος. Τι κατάντια!

Ακόμα και την προπαγάνδα τους την έκαναν πλαστική και μιας χρήσης!!

Αλλά για στάσου, ρε Κώστα!

Αν κατά τύχη και είναι αλήθεια ότι πηδούσα από 1 (ενός) έτους -ή ακόμα κι από την κοιλιά της μάνας μου- πού στο διάολο είναι το κακό και σε ποιον έκανα κακό;

Εγώ δεν έκρυψα ποτέ, ούτε ντράπηκα για το γεγονός ότι αγαπούσα τις γυναίκες, τον έρωτα, τη ζωή!

Γι` αυτό, άλλωστε, έγινα κι αυτό που ήμουνα! Επαναστάτης!

Ούτε νευρωτικός ανέραστος ήμουνα, ούτε παιδεραστής, ούτε κτηνοβάτης, ούτε... αιμομίκτης που κρύβεται πίσω από σφραγισμένες πόρτες σιωπής!

Κάτι τέτοια τα συνηθίζουν στις δικές τους κλειστές και ψευτοκυριλέ προτεσταντικές, πουριτανικές και ψευτοθρησκευόμενες κοινωνίες τους!

Τελειώνοντας, σε παρακαλώ κάνε μου μια χάρη!

Αν κι έχω αφήσει εκεί κάτω κάτι νεαρούδια, που θα τους γίνουν καρφί στο μάτι, παρ` όλα αυτά θέλω να τους το πω κι εγώ, και σε παρακαλώ γράψε το να το διαβάσουν: ‘’Όταν γυρίσω, θα τους γαμήσω’’!

Έτσι δε λέει ένα τραγούδι που τραγουδούσατε στο Σύνταγμα;

Αν υπάρξει ανάγκη θα τα ξαναπούμε!

Αν και όπως βλέπω τις εξελίξεις με τους Τούρκους, θα υπάρξει σύντομα η ανάγκη να τα ξαναπούμε!

Χαιρετισμούς από τον αδερφό μου, Ερνέστο Τσε».

Σε χαιρετώ

Φιντέλ Κάστρο Ρους

Οδός : Ηρώων της ανθρωπότητας

Οικοδ. Τετράγ.: Πάνθεον της Ιστορίας



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Άστεγες ψυχές...

Λίλα Μήτσουρα


Θες να μιλήσουμε για τους άστεγους ανθρώπους? Όχι αυτούς που ξέρουμε όλοι. Αυτοί είναι ορατοί και γνωρίζουμε όλοι πώς να βοηθήσουμε. Και αν είμαστε άνθρωποι το κάνουμε ήσυχα και απλά δίχως να το διατυμπανίζουμε. Βοηθάς γιατί το γουστάρεις απλά οκ?

Όχι θέλω να μιλήσουμε για τις άστεγες ψυχές. Τις έχεις δει τις έχεις προσπεράσει ίσως αδιάφορα. Γιατί χαμογελούν και σε μπερδεύουν. Αλλά αν κοιτάξεις μέσα στα μάτια τους θα τους καταλάβεις. Κανένα χαμόγελο δεν φτάνει εκεί.

Μόνο μια κραυγή κρύβεται κάτω από το βλέφαρα. Μαζεύει σιωπές πολλές και δάκρυα για να φτιάξει μια αξιοπρεπή δυνατή κραυγή από αυτές που βγαίνουν από τα χείλη όμως, όχι από τα μάτια. Αυτές δεν ακούγονται, δεν φαίνονται σε όλους.

Άστεγες ψυχές που περιπλανιώνται στο κόσμο σαν φυσιολογικοί άνθρωποι γυρεύοντας ένα παραμύθι για να κουρνιάσουν. Το λες και ελπίδα αν θες.

Γυρεύουν λίγη χρυσόσκονη να βάλουν πάνω στα σκοτάδια τους, έτσι για να ξεγελάσουν ίσως τη σκέψη τους. Σκέψεις που κινούνται σε ένα κύκλο, δίχως αρχή και τέλος που πάντα συγκρούονται μεταξύ τους. Γυρεύουν λίγο φως έστω και κάλπικο και προσωρινό μόνο για να βρουν μια μικρή χαραμάδα σε αυτόν τον κύκλο, για να δραπετεύσουν.

Μάτια θολά από τις σιωπές χρόνων, δεν βλέπουν καθαρά, δεν βλέπουν φως για να ξεφύγουν. Περιφέρονται συνέχεια εκτελώντας την καθημερινότητά τους τυπικά, γιατί πολύ απλά ακόμα αναπνέουν. Δίχως να βλέπουν το γέλιο εκείνο το μικρό και το αστείο που κρύβει η στιγμή, που αδιάφορα προσπερνούν.

Ένα παραμύθι σου λέω γυρεύουν να απαγκιάσουν, για να μπορούν να αντέξουν. Ένα παραμύθι σαν αυτό που έχεις και συ και εγώ... Διαφορετικό για τον καθένα μας.

Κατάλαβες για ποιους άστεγους μιλώ? Είναι ψυχούλες άστεγες που ζητούν λίγη αγάπη μόνο και ένα γάργαρο γέλιο γεμάτο νοιάξιμο μόνο για να μπορούν να πιαστούν από κάπου και να αντέξουν την πραγματικότητά τους.

Γυρεύουν να δουν μια μεγάλη αγκαλιά σε δυο μάτια απλά. Γυρεύουν βοήθεια, κραυγάζουν για βοήθεια μη τους προσπερνάς σε παρακαλώ.

Τώρα σε τούτες τις γιορτές,σε τούτα τα λαμπιοφορεμένα Χριστούγεννα, βάλε λίγα λαμπιόνια πολύχρωμα και στο βλέμμα και πήγαινε κοντά τους. Να φωτίσεις το χάος τους τα σκοτάδια τους. Φόρεσε το χαμόγελο σου το καλύτερο, εκείνο μωρέ της καρδιάς και πήγαινε κάτσε κοντά τους.

Και όπως θα πηγαίνεις να τους βρεις, μάζεψε από το δρόμο ότι χαρούμενο βρεις και πήγαινε τους το πεσκέσι. Ήρθα, πες, ήρθα να πιούμε καφεδάκι παρέα, να είμαστε μαζί Δεν θέλουν πολλά λόγια, μόνο πράξεις και λίγη αγάπη.

Αν σου περισσεύει λίγη, δώστη. Ψάξε στο παραμύθι το δικό σου μέσα και βρες του ένα ουράνιο τόξο να χει να ελπίζει και αυτός. Να χει κάπου να κουρνιάζει όταν έρχονται οι καταιγίδες. Λίγο φως στα σκοτάδια να μη τρελαίνεται το βλέμμα της καρδιάς. Να μη φοβάται ότι είναι μόνος του. Να νιώθει κάποιον γύρω του να πει έστω αυτό "φοβάμαι..."

Αν δεις κάποιον που να ταιριάζει σε αυτήν την περιγραφή μη τους προσπεράσεις σε παρακαλώ. Γίνε το ουράνιο τόξο τους, βοήθα τους να φτιάξουν ένα παραμύθι. Μοιάζουν ενήλικες αλλά είναι μικρά παιδιά φοβισμένα, σε κρυφοκοιτούν και προσμένουν ένα δώρο μικρό από σένα που περνάς δίπλα τους. Λίγη αγάπη και ένα όνειρο, για να στεγάσουν τη ψυχή τους.



Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Καββαδίας και τ’άστρα του Νοτιά

Γιάννης Μπρούζος


Έβραζε το κύμα του Γαρμπή, είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη, γύρισες και μου `πες πως το Μάρτη, σ’ άλλους παραλλήλους θα `χεις μπει

Καυτός νοτιοδυτικός άνεμος, ο λίβας που καίει τα σπαρτά, ο Γαρμπής που έβραζε. Ο χάρτης που σκύβεις για να χαράξεις πορεία. Εσύ, ο άλλος του ποιήματος, που μπορεί να είμαι και γώ, ή μια έκβαση του εαυτού μου σε ένα παράλληλο σύμπαν. Στους παραλλήλους που “θα χεις μπει” μέχρι το Μάρτη. Στους παραλλήλους της στρογγυλής μας γης, που έχει πάνω της τόσες στεριές και ακόμα πιο πολλές θάλασσες, που συνθέτουν το πανέμορφο φόρεμά της. Στους παραλλήλους που  κόβουν την γη μας σε φέτες, φέτες που το κλίμα αλλάζει, φέτες πιο βόρειες, φέτες πιο νότιες, φέτες σαν ζώνες.  Ή μήπως στους παραλλήλους ενός άλλου κόσμου;

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό, κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια, Κομπολόι κρατάς από κοράλλια, κι άκοπο μασάς καφέ πικρό


Ο Σταυρός του Νότου, ο λαμπερός αστερισμός του Νοτιά, το σημάδι, ο προσανατολισμός, η ελπίδα. Ή μήπως εκεί ανάμεσα στα στράλια, τα σκοινιά του καραβιού, αχνοφαίνεται το σύμβολο του μαρτυρίου; Ένας Σταυρός: ελπίδα ή μαρτύριο; Μήπως θα το δείξει ο χρόνος; Ο χρόνος στις χάντρες ενός κομπολογιού φτιαγμένου απο εξωτικά κοράλλια; Ο χρόνος των αναμνήσεων;

Το Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά με το παλλινώριο πήρα κάτου μου `πες με φωνή ετοιμοθανάτου, να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά

Το Άλφα, το πιο λαμπερό Αστέρι στον αστερισμό του Κενταύρου, το τρίτο λαμπερότερο σε όλο τον ουρανό. Πλάι στον Σταυρό του Νότου. Τι κρύβεται όμως πίσω απο την λάμψη του; Οι αστρονόμοι βρήκαν κρυμμένο ένα αέριο σάβανο ενός ετοιμοθάνατου άστρου. Πίσω απο τη λάμψη, ο Θάνατος. Πίσω απο τον δρόμο που φαίνεται λαμπερός, και που με το παλλινώριο το ναυτικό όργανο προσανατολισμού εύκολα εντοπίζεις, κρύβεται το μοιραίο. Κι Εσύ το ήξερες, και μου πες “να φοβάσαι τα αστρα του Νοτιά”

Άλλοτε απ’ τον ίδιον ουρανό, έπαιρνες τρεις μήνες στην αράδα, με του καπετάνιου τη μιγάδα, μάθημα πορείας νυχτερινό

Μάθημα νυχτερινό. Γιατί τη νύχτα, στο σκοτάδι, βλέπεις πιο καλά. Το φως θαμπώνει την πραγματικότητα. Θαμπώνει τις κρυμμένες δυσκολίες του καιρού, τους φάρους και τις στεριές σου κρύβει, και αν πλησιάζει σύγκρουση δεν την καταλαβαίνεις. Με τη μιγάδα, τον εξάντα, που μετράει την γωνία ενος αστεριού ή ενός πλανήτη απ’ τον ορίζοντα, μέσα στο σκοτάδι καταλαβαίνεις πιο καλά που είσαι και ποιος είσαι. Ή μήπως με μια μιγάδα ερωτική; Την νύχτα στο κατάστρωμα, κάτω απ τον έναστρο νυχτερινό ουρανό, να βλέπεις τον εαυτό σου όπως είναι: γυμνό, άμαθο και αληθινό.

Σ’ ένα μαγαζί του Nossi Be, πήρες το μαχαίρι δυο σελίνια, μέρα μεσημέρι απά στη λίνια, ξάστραψες σαν φάρου αναλαμπή

Στην λίνια, στην Γραμμή του Ισημερινού που χωρίζει τον Βορρά από το Νότο, το βόρειο από το νότιο ημισφαίριο, τους “πάνω” απο τους “κάτω” έτσι όπως βλέπουν τον κόσμο οι “πάνω”. Ο Ισημερινός ο πιο κεντρικός παράλληλος που κόβει τη γη μας στα δύο. Ο παράλληλος που Σε οδήγησε στον “άλλο κόσμο” με μια λάμψη.

Κάτω στις ακτές της Αφρικής, πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι, τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι
και το ωραίο γλυκό της Κυριακής


Ο νόστος, του νόστιμου γλυκού της Κυριακής, ο νόστος που σε κάνει να θυμάσαι και να συνεχίσεις να ζεις. Για τα κοράλλια, για τα φανάρια, τα πλευρικά τα φώτα της λοξής πορείας, για το ωραίο γλυκό, για την μιγάδα. Όχι για το Σταυρό.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 28.10.2016

Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η παγίδα

Στάθης


Το «αντισύστημα» είναι το επόμενο βήμα του συστήματος. Και στην Ευρώπη και στον πλανήτη. Στις ΗΠΑ ο λαός υπερψήφισε για να τον κυβερνήσουν οι υπερπλούσιοι.

Το σύστημα διολισθαίνει προς τα ακροδεξιά. Συνεπώς η άνοδος της ακροδεξιάς, συστημικής και «αντισυστημικής», οδηγεί προς την ίδια κατεύθυνση - το επόμενο στάδιο του συστήματος είναι το «αντισύστημα». Δηλαδή μια νέα, ακόμα πιο άγρια μορφή του καπιταλισμού. Η εμφάνιση του ακροδεξιού Φιγιόν για να ανακοπή η ακροδεξιά Λεπέν είναι ενδεικτική της σχέσης συστήματος - «αντισυστήματος».

Για παράδειγμα, ο συστημικός κομφορμισμός του Σόιμπλε βρίσκεται στον ίδιο παρονομαστή με τον «αντισυστημικό» νεοφασισμό στην Ουκρανία (ή τον συστημικό νεοφασισμό στις Βαλτικές χώρες). Υπ’ αυτήν την έννοια ο χερ Σόιμπλε θα μπορούσε να θεωρηθεί παρασκευαστής «αντισυστημικών» όσον και, σε άλλες περιπτώσεις, δαμαστής. Οπως στην περίπτωση Τσίπρα, όπου δουλειά του κ. Σόιμπλε ήταν να κάνει τη «στρίγγλα αρνάκι». Από τη στιγμή που το πέτυχε (γρήγορα και εύκολα), ο Τσίπρας έγινε ένα ακόμα σμπιρίδιον του συστήματος. Βλάπτοντας ταυτοχρόνως κάθε άλλη αμφισβήτηση του καπιταλισμού από τα αριστερά πανευρωπαϊκώς.

Στην τελευταία αυτή πρόταση οι λέξεις «καπιταλισμός» και «αριστερά» αποτελούν δύο κυριολεξίες, που η κυρίαρχη προπαγάνδα αποφεύγει να χρησιμοποιεί, βάζοντας στη θέση τους όρους και λέξεις που βοηθούν στη χειραγώγηση των πολιτών, όπως σύστημα, αντισύστημα, λαϊκισμός και άλλες. Κι έτσι η παγίδα γίνεται τέλεια.

Με τη χρήση των λέξεων λαϊκισμός, λαϊκιστής, μπαίνει η αμφισβήτηση του καπιταλισμού από τα αριστερά στον ίδιο ντορβά με την υποστήριξη του καπιταλισμού από τα δεξιά.

Ο Μπέπε Γκρίλο και ο Ακροδεξιός που «έχασε» με 47% στην Αυστρία είναι παραλλαγές στην ίδια φούγκα. Το ζητούμενο είναι να περιέλθει η Ιταλία υπό γερμανική διοίκηση.

Κουμάντο στην Ευρώπη κάνει ο σκιώδης φασισμός των Τραπεζών και των Πολυεθνικών. Αυτός είναι που κινεί κατά το δοκούν τα συστημικά και «αντισυστημικά» πιόνια. Σε όλες τις χώρες της Ενωσης. Οι διαφορές πλέον βρίσκονται στη διαβάθμιση της ανεργίας, της ευέλικτης εργασίας, των χαμηλών αμοιβών και όλων των άλλων δεινών που έχουν προκαλέσει οι «μεταρρυθμίσεις» σε κάθε χώρα. Από την ίδια τη Γερμανία έως την Ελλάδα.

Η Ευρώπη είναι πια κάτι σαν την Τουρκιά. Οπως δεν υπάρχουν κι εκεί διαφορές ανάμεσα στο κράτος και το βαθύ κράτος (όπως γελοιωδέστατα τόσα χρόνια «αναλύουμε»), έτσι και στην Ευρώπη, ελάχιστες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο σύστημα και το «αντισύστημα» (και μάλιστα όλες χειραγωγούνται από το σύστημα).

Ρωτούσε προ ημερών στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση (αυτόν τον φερετζέ της «δημοκρατίας») ο κ. Κιλιτσντάρογλου τον κ. Ερντογάν: «Είσαι ή δεν είσαι εθνικιστής; θα πάρεις πίσω ή δεν θα πάρεις τα 18 νησιά από τους Ελληνες;» (κοινώς «γκιαούρηδες», όπως το βελτίωσε στη συνέχεια ο Κουρτουλμούς αγάς).

Αλλά, αν οι διαφορές ανάμεσα στο ευρωπαϊκό σύστημα-αντισύστημα είναι ελάχιστες (κι ελέγχονται επιμελώς από τον φασισμό των Τραπεζοπολυεθνικών), εμείς ψάχνουμε εφτά χρόνια τώρα να βρούμε «διαφορές» ανάμεσα στον συστημικό χωροφύλαξ και τον συστημικό αστυφύλαξ. Μας σφάζουν με βάρδιες κι εμείς ελπίζουμε ότι δεν θα μας σφάξει ο κ. Μοσκοβισί στη βάρδια του κ. Ντάισελμπλουμ ή στο ρεπό του κ. Γιούνκερ. Μας σφάζουν όλοι το ίδιο, αλλά εμείς κάθε φορά ελπίζουμε ότι έχουν διαφορές μεταξύ τους ο κ. Σταϊνμάγερ και ο κ. Σόιμπλε, ο κ. Ολάντ και ο κ. Ολανδρέου - διαφορές, που αν τις εκμεταλλευτούμε δεν θα μας βγάζουν δυο-δυο το μάτι, αλλά ένας-ένας τα μάτια.

Εδώ πλέον εγείρεται το ερώτημα: ποιος είναι πιο μαλάκας; ο μωρός ή ο προσκυνημένος; Οπως επίσης εγείρεται και το ανθυποερώτημα: ο προσκυνημένος για την ψυχή της μάνας του προσκύνησε ή για να φτιάξει καζίνο στο Ελληνικό να δουλέψουν αύριο γκρουπιέρηδες οι βλαστοί του γένους του;..

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το χέρσο της νύχτας

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Χρόνια μπαινόβγαινε μέσα του.
Σχημάτιζε αυλές με ασβέστη και κόκκινα γεράνια πίσω απ’ το μέρος της καρδιάς.
Άλλες φορές πάλι, τότε που ‘καιγε ο νους απ’ τη δίψα,
έπαιρνε φουρκισμένος λίγο ουρανό και ζωγράφιζε λουλακιά κύματα στις φλέβες.
Φύτευε όνειρα κάτω απ’ το δέρμα.
Έσκαβε ακούραστα τη σάρκα κι έφτιαχνε φράγματα δροσερά
να αναχαιτίζουν το χέρσο της νύχτας που πολιορκούσε το στέρνο του.
Μενεξεδιά, ροδόχρωμα φράγματα κρατούσαν το κορμί του μακριά απ’ τις στάλες της ανυπαρξίας..
Κάτι φόρες έκλεβε πουλιά και τα έβαζε ανάμεσα στα πλευρά.
Εκεί να δεις τότε τιτιβίσματα χαράς σε κάθε ανάσα..
Εκεί να δεις πως ανεβοκατέβαινε η καρδιά, δυο δυο τα σκαλοπάτια της ελπίδας.
Μέχρι τις πατούσες έφταναν οι χτύποι.

Τον βρήκαν ένα πρωί να κάθεται κατάχαμα.
Η ματιά του κοιτούσε ίσα στα εντός του, εκεί που το περβολάκι του άνθιζε τις πεθυμιές.
Τα χέρια του ήταν βαμμένα ακόμη απ’ το γαλάζιο.
Λίγο κόκκινο έσταζε στην άκρη απ’ το χείλι μα χαμογελούσε..

Είχε καρπίσει η ροδιά του..
Είχε χαρά..

Μόνο μια μικρή, ανεπαίσθητη ρυτίδα στο μέτωπο φανέρωνε την έγνοια του..
Ποιος θα μπαινοβγαίνει τώρα μέσα του να φροντίζει το λυτρωμό του.. ;


Φωτο Γιώργος Βλαχάκης που τον ευχαριστώ από καρδιάς..



Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Άγριος ξυλοδαρμός δύο φοιτητών χθες από ΜΑΤ πολύ μακριά από τα επεισόδια



 Άγριος ξυλοδαρμός δύο φοιτητών μελών των ΕΑΑΚ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση, την ώρα που έφευγαν με μηχανάκι από την πορεία. 

Σε μεγάλη απόσταση από τα επεισόδια τους επιτέθηκε η μηχανοκίνητη ένστολη χρυσαυγίτικη αληταμπουρία των Τσίπρα-Τόσκα και τους σακάτεψε.

Καθώς δεν μπορούσε να σταθεί καμιά κατηγορία, τα παιδιά, μετά τον ξυλοδαρμό, αφέθηκαν ελεύθερα.

Τσίπρα, πολύ ψηλά τον έχεις πάρει τον αμανέ με τους ένστολους φασίστες και θα 'χουμε κακά ξεμπερδέματα. 

Τόσος φθόνος, ρε απίθανε συμπλεγματικέ, προς τα νέα παιδιά που παραμένουν έντιμοι αγωνιστές; Νομίζεις πως το κάνουν επίτηδες για να σου θυμίζουν πόσο θλιβερό ανθρωπάκι είσαι;   


Διαβάστε Περισσότερα »

Π. Παπακωνσταντίνου: Αντισυστημική Ψήφος σε μία Ε.Ε. υπό διάλυση (ηχητικό)


Η Αυστρία έδειξε ότι η επιλογή ανάμεσα σε δύο αντισυστημικούς υποψηφίους έναν ακροδεξιό φιλοναζιστή κι έναν Πράσινο ανεξάρτητο της Αριστεράς, η λύση ήταν αυτονόητα προοδευτική, ταυτόχρονα όμως η επιλογή ήταν ανάμεσα σε δύο πρόσωπα εκτός των συστημικών κομμάτων.

Ομοίως στην Ιταλία, ηττήθηκε ο εκλεκτός των Βιομηχάνων, Τραπεζών και Γερμανίας Ρέντσι, από ένα διαφορετικό στο εσωτερικό του μέτωπο, όπου όμως ον τόνο έδιναν δυνάμεις της Αριστεράς και το Κίνημα των 5 Αστέρων, που σκόπιμα αν και «θολό», βαφτίζεται περίπου ως συγγενικό του λαϊκισμού της Λεπέν, ενώ κινείται σε εντελώς διαφορετικό άξονα.

Έτσι σχολίασε τα αποτελέσματα σε Αυστρία και Ιταλία, ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Παπακωνσταντίνου μιλώντας στον 9.84 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη.

Παράλληλα σημείωσε ότι το Τραπεζικό θέμα της Ιταλίας είναι σοβαρότερο από το πολιτικό, όπου αν σκάσει θα συμπαρασύρει όλη την Ευρωζώνη.





Διαβάστε Περισσότερα »

Ιταλία – ΕΕ: Δεν ακούω! Πάρε το μηδέν


Κλείνοντας την μαραθώνια μετάδοσή τους για το ιταλικό δημοψήφισμα στην ΕΡΤ οι παρουσιαστές και οι καλεσμένοι έθεσαν ένα κοινό ερώτημα: Θα ακούσουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο το μήνυμα; (Υποθέτω το ίδιο ερώτημα θα έθεταν και τα ιδιωτικά κανάλια αν είχαν τα αντανακλαστικά, την ικανότητα και την ποιότητα προγράμματος για να κάνουν μια αντίστοιχη μετάδοση).

Το συγκεκριμένο ερώτημα όμως υποκρύπτει, έστω και ασυνείδητα, μια πολιτική τοποθέτηση. Υπονοεί ότι κάποιοι αξιωματούχοι στις Βρυξέλλες και κυρίως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε έχουν στυλώσει τα πόδια και δεν ακούν τα μηνύματα που τους στέλνουν οι λαοί της Ευρώπης.

Αν ζητήσεις διευκρινίσεις, ορισμένοι από τους σχολιαστές θα σου μιλήσουν για την προτεσταντική ηθική του γερμανικού καπιταλισμού, που δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις από την οικονομική ορθοδοξία. Ίσως να αναφερθούν και στο συλλογικό ψυχολογικό τραύμα του γερμανικού έθνους, που δεν ανέχεται ούτε τον ελάχιστο, υγιή πληθωρισμό, φοβούμενο ότι τα φαντάσματα της δημοκρατίας της Βαϊμάρης θα επιστρέψουν.

Ορθές παρατηρήσεις, αλλά εκτός θέματος. Το να αποδίδεις τα προβλήματα της ευρωπαϊκής περιφέρειας στο «ξερό κεφάλι» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι σαν να αποδίδεις την χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 στην ανηθικότητα ορισμένων τραπεζιτών και χρηματιστών – που αν εκλείψουν όλα θα επανέλθουν στην κανονική του μορφή.

Ή θέση αυτή συμφέρει φυσικά την κυβέρνηση, και άλλους υπηρέτες της ΕΕ, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι αν φύγουν οι συγκεκριμένοι κακοί πολιτικοί (λόγω εκλογών ή από βαθιά γεράματα) όλα θα γίνουν καλά. Θα φύγουν τα τσιρότα θα γίνουμε σαν πρώτα, που έλεγε και ο Θανάσης Βέγγος.

Δυστυχώς για εμάς, ακόμη και αν η Γερμανία εξαφανιζόταν αύριο το πρωί από τον χάρτη, τη θέση της θα καταλάμβανε αμέσως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Με το μέγεθός της θα προκαλούσε το ίδιο χάσμα ανταγωνιστικότητας μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας αναγκάζοντας τις μικρότερες οικονομίες να αυξήσουν τα ελλείμματά τους τα οποία στο τέλος θα συσσωρεύονταν σαν χρέη.

Αυτή είναι η δομή του ενιαίου νομίσματος και δεν πρόκειται να αλλάξει είτε βρίσκεται στην καγκελαρία η Μέρκελ, ο Γκρίλο ή ο Κουτσούμπας.

Για την ακρίβεια στα πρώτα χρόνια της ευρωζώνης το Βερολίνο δεν επεδίωκε καν να παίξει αυτό τον ηγετικό ρόλο στη νομισματική ένωση. Η ευρωζώνη αποτελούσε περισσότερο μια προσπάθεια άλλων ευρωπαϊκών χωρών (και κυρίως της Γαλλίας) να ελέγξουν την οικονομική παντοκρατορία της ενοποιημένης Γερμανίας.

Οι Ιταλοί έστειλαν το μήνυμά τους πρωτίστως στη δική τους κυβέρνηση και σε έναν πρωθυπουργό που δεν εξελέγη με εκλογές, αλλά κυβερνούσε με τη στήριξη της κονφιντούστρια – του συνδέσμου Ιταλών βιομηχάνων. Και αυτοί πρέπει να είναι πάντα οι πρώτοι αποδέκτες τέτοιων μηνυμάτων.

Αν προσπαθούσαν να στείλουν μήνυμα στην ΕΕ θα συνειδητοποιούσαν ότι δεν μπορούν να το κάνουν γιατί βρίσκονται στο λάθος δίκτυο – αυτό της ευρωζώνης.

Και αν το δίκτυο δεν στέλνει τα μηνύματά σου μάλλον έχει έρθει η στιγμή να αλλάξεις πάροχο.


Διαβάστε Περισσότερα »

8 Δεκέμβρη: Μουσείο 10.30 πμ|| Κάθε απεργός είναι «καρφί» στο μάτι της κυβέρνησης και της εργοδοσίας




8 Δεκέμβρη: Κάθε απεργός είναι «καρφί» στο μάτι της κυβέρνησης και της εργοδοσίας
Όλοι στα απεργιακά μπλόκα, στις εξορμήσεις στους χώρους δουλειάς
Όλοι στο Μουσείο στις 10.30 πμ

Οι «διαπραγματεύσεις» κυβέρνησης και δανειστών δείχνουν ότι νέα άγρια μέτρα ετοιμάζονται για τους εργαζόμενους, σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Το ΔΝΤ ζητά μέτρα 4,2 δισ. Ευρώ, ο ΣΕΒ απαιτεί να νομιμοποιηθεί ο σημερινός κοινωνικός μεσαίωνας, ενώ η ΕΕ θέλει να επιβάλλει στους λαούς το «ελληνικό μοντέλο». Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θέλει να κλείσει με κάθε τρόπο η δεύτερη αξιολόγηση, επιδιώκει να ψηφίσει χωρίς μεγάλες αντιστάσεις τα βάρβαρα νέα μέτρα. Αποδέχεται την επέκταση του δημοσιονομικού κόφτη όπως ζητούν οι δανειστές και εγγυάται πως θα εξασφαλίζονται τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα και η εξυπηρέτηση του χρέους. Στα εργασιακά θέλει να ψηφίσει μέτρα για τον ιδιωτικό αλλά και για τον δημόσιο τομέα, που είναι θέμα «ζωής και θανάτου» για το κεφάλαιο, όπως:

· «Υποκατώτατος μισθός» (των 200 και 300 ευρώ) για τους νεοεισερχόμενους στην εργασία!
· Ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, μέσω της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών σε βάρος των κλαδικών συμβάσεων και στην πράξη στην επιβολή ατομικών συμβάσεων, σε βάρος της συλλογικής διαπραγμάτευσης. Συνέχιση της απαγόρευσης της μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων στη διαιτησία (ΟΜΕΔ), με αποτέλεσμα να δίνεται η δυνατότητα στους εργοδότες να μπλοκάρουν κάθε προσφυγή.
· Παραπέρα «ελαστικοποίηση» της αγοράς εργασίας, με την επέκταση της εκ περιτροπής εργασίας αλλά και όλων των αντεργατικών μορφών μερικής απασχόλησης.
· Απελευθέρωση των Ομαδικών απολύσεων, την άμεση αύξηση του ορίου από 5% σε 10% και την κατάργηση του υπουργικού βέτο.
· «Παρεμβάσεις» στο συνδικαλιστικό νόμο, ώστε να περιορίζεται το δικαίωμα στην απεργία και τη συλλογική διεκδίκηση. Νομιμοποίηση του lock out, της εργοδοτικής ανταπεργίας.

Ο ΣΕΒ μάλιστα δεν αρκείται σε αυτά αλλά ζητάει ακόμα μεγαλύτερη μείωση του αφορολογήτου για τις επιχειρήσεις με ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας σε μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους και συνταξιούχους. Σε αυτή την νέα σφαγιαστική επίθεση, προσθέτονται και οι πολιτικές μοιράσματος της ανεργίας και της φτώχειας, όπως η χορήγηση του επιδόματος ανεργίας όχι στους άνεργους (!) αλλά στα αφεντικά για να προσλαμβάνουν τζάμπα εργατικό δυναμικό, τα νέα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», οι μαθητείες και πρακτικές κάθε είδους. Παράλληλα το εργοδοτικό έγκλημα της αλυσίδας… ταχυσφαγείων Έβερεστ ανέδειξε με τραγικό τρόπο την εργασιακή ζούγκλα που έχει εγκαθιδρυθεί τα τελευταία χρόνια σε πολλούς χώρους εργασίας.

Η μάχη της απεργίας της 8 Δεκέμβρη είναι δική μας υπόθεση

Ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός σε ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ όχι μόνο δε θα βάλει πλάτη στο να αναπτυχθεί ένα νικηφόρο, ταξικό εργατικό κίνημα αλλά δρα πυροσβεστικά σε οποιαδήποτε σπίθα αντίδρασης. Με τις αποφάσεις του δείχνει την συμφωνία του στα μέτρα της κυβέρνησης και της 2ης αξιολόγησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμφωνία ΣΕΒ, ΓΣΕΕ, κυβέρνησης για «εθνική γραμμή» διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς για το εργασιακό. Για αυτό και επιχείρησε να ναρκοθετηθεί και η απεργία στις 8 Δεκέμβρη. Εξάλλου είναι νωπή η εμπειρία από τη “μάχη” που δεν έδωσαν ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα…

Στις 8 Δεκέμβρη απεργούμε ενάντια στο κεφάλαιο, ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενάντια σε ΕΕ-ΔΝΤ. Δίνουμε πραγματική μάχη σε χώρους δουλειάς και κλάδους και όχι μια «άσφαιρη» διαμαρτυρία. Συσπειρωνόμαστε και συντονιζόμαστε για να αναπτυχθεί ένα σχέδιο συνέχειας και κλιμάκωσης, πέρα από την τακτική του υποταγμένου συνδικαλισμού. Εντάσσουμε την απεργιακή μας δράση στο αναγκαίο σχέδιο της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος.  Για να δοθεί ένας πραγματικός ανυποχώρητος και ανατρεπτικός αγώνας που θα βάζει φραγμό στα νέα αντεργατικά σχέδια και να ανατραπεί η ευρωμνημονιακή κόλαση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου