Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

«Προσωπικό ήθος και συλλογική πλάνη». Του Κωνσταντίνου Κολοκυθά


του Κωνσταντίνου Κολοκυθά*

Ζούμε στον αστερισμό του νεοφιλελευθερισμού. Κι αυτό κυρίως σημαίνει μια θύελλα ιδιωτικοποιήσεων της δημόσιας περιουσίας, ξήλωμα όλων των εργασιακών κεκτημένων ενός αιώνα και κυρίως το βούλιαγμα της νεολαίας στη μιζέρια, τη φτώχεια και την επισφαλή εργασία αν όχι ανεργία. Βασικό μότο αυτής της κοσμοαντίληψης είναι το πως ο καθένας θα κυνηγήσει τον ατομικό του δρόμο, δίχως να νοιάζεται για συλλογικά επίδικα και συλλογικούς αγώνες. Ο καθένας τραβάει το δρόμο κι αν χρειαστεί εξοντώνει το διπλανό του, προκειμένου να «πετύχει».

   Στο προαναφερθέν κάδρο ανήκει ακριβοδίκαια η πλειοψηφία των δημοτικών παρατάξεων της Πάτρας, που σ’ αυτές τις εκλογές διεκδικούν την ψήφο σας. Οι στηριζόμενες παρατάξεις από τα κόμματα εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ) έβαλαν σε κεντρικό επίπεδο πλάτη στην καταστροφή των εργασιακών σας δικαιωμάτων (λ.χ. Μνημόνιο 1, 2, 3 και Μεσοπρόθεσμο), έδιωξαν τους συγγενείς και φίλους σας στο εξωτερικό και κυρίως έχουν δεσμεύσει τη δημόσια περιουσία όλων μας ως το 2090 δίχως να ζητάνε τα σπασμένα από τις τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα του τόπου, που ευθύνονται για τη δική μας φτωχοποίηση και το ολότελα δικό μας ζοφερό εργασιακό, προσωπικό και συλλογικό μέλλον. Σε τοπικό επίπεδο δε, και τα τρία κόμματα, όπως και οι τρεις συναφείς τους παρατάξεις, συμφωνούν στην ιδιωτικοποίηση του παραλιακού μετώπου, στη μεγαλύτερη φορομπηξία εναντίον των λαϊκών στρωμάτων και στην εξυπηρέτηση των μεγάλων συμφερόντων της πόλης μας κόντρα σε όλους εμάς και στις ζωές μας. Ήδη ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ συνεργάζονται σε περιφερειακό επίπεδο (κοινή στήριξη σε Απ. Κατσιφάρα) και είναι δεδομένο πως κάτω από το τραπέζι μια σειρά κοινών θέσεων και κοινών στόχων ετοιμάζονται για το επόμενο δημοτικό συμβούλιο. Δίπλα σ’ αυτές, άλλες μικρότερες δημοτικές παρατάξεις, δήθεν ανεξάρτητες και τάχα προοδευτικές, θέλουν να κάνουν την Πάτρα «έξυπνη πόλη» αλλά μοιράζονται ύποπτη ασάφεια για το πρόβλημα της ανεργίας, γιατί και οι ίδιες κατά βάθος είναι μέρος του προβλήματος, ταγμένες ενάντια στα συμφέροντα της άνεργης αλλά και της επισφαλώς εργαζόμενης νεολαίας. Ταγμένες ουσιαστικά εναντίον μας.

   «Ναι» θα πει κάποιος «αλλά ο μεμονωμένος υποψήφιος της χ ή της ψ παράταξης είναι τίμιος και πρέπει να υποστηριχθεί δίχως κομματικές κριτικές ή κατηγορίες». Κι εδώ εμείς ανταπαντάμε: «Ο μεμονωμένος τίμιος υποψήφιος μιας αποδεδειγμένα συστημικής παράταξης δεν μπορεί να αλλάξει τη συνολική εικόνα». Με άλλα λόγια η «τιμιότητα» ενός τυχαίου υποψηφίου δεν μπορεί να διορθώσει μια σειρά εγκληματικών παραλείψεων, παραγοντισμών και συστημικών επιθέσεων στην εργασία και τη ζωή μας, της ολότελα δικής του παράταξης. Κι αυτό γιατί το μεμονωμένο άτομο είναι ένα τίποτα μπροστά στην παράταξη που ανήκει και την πολιτική της ατζέντα, τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Η παράταξη αντίθετα καθορίζει το μεμονωμένο άτομο. Γι’ αυτό και η ψήφος στις δημοτικές εκλογές, αν είναι μόνο προσωποκεντρική και όχι πολιτική, κινδυνεύει να εξοστρακισθεί σαν σφαίρα εναντίον μας. Και ποιος είναι εκείνος που θέλει να βάλει πλάτη στη χειροτέρευση των όρων ζωής και δουλειάς του με τόση αφέλεια;

   Σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές λοιπόν, δεδομένου ότι στον πρώτο γύρο δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία για καμία παράταξη, στηρίζουμε την Ανυπότακτη Πολιτεία, τη δημοτική παράταξη που μετωπικά κι ενωτικά συσπειρώνει την αγωνιζόμενη και ανατρεπτική νεολαία της πόλης μας κόντρα στην ιδιώτευση, τους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας, τις ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας της πόλης και κυρίως κόντρα στην ψευδαίσθηση ότι εκείνοι που ευθύνονται για τα αδιέξοδα της γενιάς μας μπορούν να μας εξαπατούν ισχυριζόμενοι τους «ακομμάτιστους», τους «προοδευτικούς» και τους μεμονωμένα «τίμιους».

Στηρίζουμε Ανυπότακτη Πολιτεία για την ενίσχυση των λαϊκών διεκδικήσεων εντός δημοτικού συμβουλίου κόντρα στο μαύρο μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΚΙΝΑΛ και των ιδεολογικών τους παρατρεχάμενων!

Στηρίζουμε Ανυπότακτη Πολιτεία για τα ιδανικά των παιδιών μας – για τα ιδανικά της νεολαίας!

Γιατί όμορφη Πολιτεία είναι πάντα η Ανυπότακτη!

                                           

 Κολοκυθάς Κωνσταντίνος,παιδαγωγός - ιστορικός


Διαβάστε Περισσότερα »

Με επιτυχία η συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας στην Πάτρα


Επιτυχημένη ήταν η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας στην Πάτρα, που έλαβε χώρα σήμερα Κυριακή.

Με ομιλητές τους υποψήφιους ευρωβουλευτές Άλκη Αντωνιάδη, Σπύρο Δρίτσα και Χρήστο Σταυρακάκη. επισημάνθηκε ο αναβρασμός στο πολιτισκό γίγνεσθαι σε όλη την Ευρώπη. Σε ότι αφορά τα εσωτερικά οι τοποθετήσεις εστίασαν στην ανάγκη να πειστεί η κοινωνία ότι Τσίπρας και Μητσοτάκης αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας πολιτικής.

Διάχυτη ήταν η αισιοδοξία για ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα



Διαβάστε Περισσότερα »

Λαφαζάνης στην εφημερίδα "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ": Το ευρωμάρκο και η Γερμανική ΕΕ θηλιά στο λαιμό της χώρας


Του Παναγιώτη Λαφαζάνη*

Η ευρωζώνη αλλά και η ΕΕ έχουν εισέλθει σε τροχιά αποδιάρθρωσης και σταδιακής κατάρρευσης, οι οποίες ενδεχομένως να λάβουν μορφή χιονοστιβάδας το επόμενο διάστημα.

Ευρωζώνη και ΕΕ βρίσκονται σε διαρκή οικονομική στασιμότητα, υποβάθμιση και φτωχοποίηση των πολιτών, ενώ τις πνίγει ένας νέος ολοκληρωτισμός των Βρυξελλών και οι ευρυνόμενες ανισότητες στο εσωτερικό τους, οι οποίες γίνονται όλο και πιο βαθιές με την Ελλάδα στον πάτο του Βαρελιού.
Εξαιτίας του ευρώ, η Ελλάδα από το 2008 μπήκε βαθιά στη δίνη της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, κρίση που δεν θα είχε γνωρίσει καθόλου αν δεν ήταν μέσα στο ευρωμάρκο και είχε το δικό της νόμισμα.

Η Ελλάδα ακόμα χειρότερα θυσιάστηκε με την εφαρμογή καταστροφικών και αδιέξοδων μνημονίων, προκειμένου να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και η ευρωζώνη.

Η Ελλάδα από την ένταξη της στην ΕΕ δεν ωφελήθηκε καθόλου από την πορεία της μέσα στη Γερμανική Ευρώπη. Αντίθετα, είδε την παραγωγική της βάση, ιδιαίτερα στον πρωτογενή τομέα και στη μεταποίηση, να συρρικνώνεται μέχρι διάλυσης και να διευρύνονται τα ελλείματα στο εμπορικό ισοζύγιο και τα χρέη. Ακόμη, πιο επιζήμια για τη χώρα ήταν η ένταξη της στο ευρώ, η οποία έγινε χωρίς καμία συζήτηση και φυσικά χωρίς δημοψήφισμα.

Η μνημονιακή τραγωδία της χώρας μας συνεχίζεται και θα συνεχίζεται επ’ αόριστον για δεκαετίες, όσο και αν ψευδέστατα η κυβέρνηση μιλάει για μεταμνημονιακή φάση, βαφτίζοντας το κρέας σε ψάρι.

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να ξεφύγει από την σημερινή κρίση μέσα στο ευρώ. Το ευρώ σημαίνει γερμανική νομισματική πολιτική και εντελώς ανταγωνιστικές αγορές, οπότε οι λιγότερο παραγωγικές οικονομίες δεν έχουν εργαλεία προστασίας και το μόνο που απομένει είναι να χάνουν έδαφος. Ακόμα, και η παραμονή στην ΕΕ είναι απολύτως ασύμφορη και χωρίς αναπτυξιακή προοπτική για την Ελλάδα.

Χρειαζόμαστε επειγόντως μια Ελλάδα κυρίαρχη, βαθιά ανεξάρτητη, βαθιά δημοκρατική και δίκαιη, χωρίς ευρωατλαντικά δεσμά και χωρίς αμερικανο-γερμανοκρατία, σε έναν δρόμο παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης.

Είμαστε μια βαθιά πατριωτική και δημοκρατική Αριστερά με στρατηγική την αλληλεγγύη των λαών και την άμεση ανάταξη της χώρας και προοπτική ένα καινούριο βιώσιμο και δημοκρατικό σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

Η Ελλάδα μπορεί να ζήσει καλύτερα εκτός ευρωζώνης και ΕΕ και μπορεί με διαφορετική πολυδιάστατη πολιτική διεθνών οικονομικών και πολιτικών σχέσεων να προασπίσει τα εθνικά συμφέροντα, την ασφάλεια και την ακεραιότητα της, που δυστυχώς απειλούνται από τους προστάτες μας.


*Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας και πρώην υπουργός.

Διαβάστε Περισσότερα »

H Φωτεινή Πατούχα με την Ανυπότακτη Πολιτεία


Γεννήθηκα στην Πάτρα το 1977. Δουλεύω στην Δ/νση Οικονομικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Έχω δύο παιδιά 4 και 1 έτους. Ερασιτεχνικά έχω ασχοληθεί με το τραγούδι, με πολλές εμφανίσεις σε διάφορους χώρους, με πολλά μουσικά σχήματα και για πολλά χρόνια.
Είμαι υποψήφια με την Ανυπότακτη Πολιτεία. Την παράταξη των ιδεών και της συνέπειας. Με πάρα πολλούς νέους ανθρώπους, με πάρα πολλούς ανήσυχους συμπολίτες μας.
Ανεξάρτητοι από κάθε εξουσία, όχι όμως ουδέτεροι από τα καθημερινά και τα μακροχρόνια προβλήματα της πόλης και της χώρας μας. Όχι ουδέτεροι απέναντι στις δυσκολίες, αντίπαλοι σε όλους τους υπεύθυνους, σε όλους τους φταίχτες.
Θέλουμε έναν κόσμο καλύτερο, χωρίς την ανασφάλεια και την φτώχια, χωρίς την δυστυχία για τους πολλούς. Θέλουμε την πόλη μας καλύτερη για μας και τα παιδιά μας. Εκτιμώ και θαυμάζω όλους τους συνυποψηφίους μου, ξέρω τις μάχες που δίνουν καθημερινά, ξέρω την αφοσίωση τους στα ιδανικά και τις αξίες τους, την ανιδιοτέλεια και την ευγένεια τους.
Προσκαλώ όλους τους φίλους μου, να ψηφίσουν την Ανυπότακτη Πολιτεία. Η δύναμη που θα της δώσουν, θα είναι χρήσιμη για το σήμερα και το αύριο. Μέχρι να γυρίσει ο ήλιος! Μέχρι την ξαστεριά και το φως του μέλλοντος!

Φωτεινή Πατούχα
Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος
Εκλογική Περιφέρεια Πατρών


Διαβάστε Περισσότερα »

Εκατό χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων


Η γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού - που από το 1994 αναγνωρίζεται επισήμως από την ελληνική πολιτεία με την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου - αναφέρεται στα βίαια, μαζικά, φονικά γεγονότα, της δεύτερης και των αρχών της τρίτης δεκαετίας του 20 αιώνα που έλαβαν χώρα στην καταρρέουσα τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την φυσική εξόντωση, τον αφανισμό, τον εκτοπισμό, την εκρίζωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου από τις πατρογονικές τους εστίες.
Τα γεγονότα αυτά πυροδοτήθηκαν από την σταδιακά αυξανόμενη ανάδυση και εντεινόμενη επίδραση του τουρκικού εθνικισμού στην πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προς τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα κατέστη κυρίαρχη ιδεολογία, αναλαμβάνοντας δια των πολιτικών εκφραστών του, την εξουσία και τον έλεγχο της αυτοκρατορίας.
Η ανάληψη της εξουσίας από τουςΝεότουρκους το 1908 στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη θεωρείται η απαρχή του για τους «συστηματικούς» και «οργανωμένους» - όπως υποστηρίζουν σύγχρονοι ιστορικοί και ερευνητές - διωγμούς, εξαντλητικές πορείες εξόντωσης, εγκλεισμούς σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, λεηλασίες, βιαιότητες, σε βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Όπως επισημαίνουν, οι ίδιοι, οι ωμότητες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους και σε διάφορες φάσεις, μέσα στη δεκαετία 1913-1923 και μέσα σε εμπόλεμες συνθήκες, αλλά και σε ειρηνικά μεσοδιαστήματα, στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι δύσκολο να υπολογιστεί, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν. Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης αναφέρει :
«Οι Έλληνες σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πριν την έναρξη των διωγμών, σε ήταν περίπου 2 με 2.2 εκατομμύρια. Στο χώρο του Πόντου ήταν περίπου 450.000. Στην επίσημη απογραφή του 1928 καταμετρήθηκαν, ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, επισήμως, 1.2 εκατομμύρια. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων που χάθηκαν στην περίοδο 1914-22, αυτών που αγνοείται η τύχη τους, είναι της τάξης των 700.000- 800.000, σε όλη την έκταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας».
Το επίσημο τουρκικό κράτος, που διαδέχθηκε την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρνείται ότι διαπράχθηκε «γενοκτονία» εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτωντης Ανατολής τα τελευταία χρόνια ύπαρξης της αυτοκρατορίας.

«Η Τουρκική Δημοκρατία, δημιουργείται το 1923, δηλαδή μετά το τέλος των γεγονότων. Τα γεγονότα και τις γενοκτονίες τις προκάλεσε ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός, οι Νεότουρκοι στην αρχή και ο Κεμάλ στη συνέχεια. Η σχέση του σύγχρονου τουρκικού κράτους με αυτούς που διέπραξαν τις γενοκτονίες μπορεί να μην είναι θεσμική, είναι όμως οργανική, γιατί ουσιαστικά αυτοί δημιουργούν το τουρκικό κράτος» αναφέρει ο κ. Αγτζίδης.
Ο ίδιος, ο όρος «γενοκτονία» διατυπώθηκε και ενσωματώθηκε στο διεθνές δίκαιο, μεταγενέστερα (1948) από τον Πολωνό νομομαθή Ράφαελ Λέμκιν, με σκοπό τη νομική περιγραφή «μαζικών εγκλημάτων» από κυρίαρχες εξουσίες, με προσχεδιασμό, οργάνωση, συστηματικότητα και με σκοπό «τη μεθοδευμένη εξολόθρευση, ολική, ή μερική» διαφόρων «εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών, ή άλλων μειονοτήτων» και έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη ενός ευρύτερου επιστημονικού διαλόγου και κοινωνικού προβληματισμού.
Το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, σύμφωνα με μελετητές των γεγονότων, είτε εξαιτίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είτε και του συνεχιζόμενου επιστημονικού διαλόγου και της διαδικασίας τεκμηρίωσης, ή και των δύο, κρατήθηκε χαμηλά για δεκαετίες, ώσπου άρχισε σταδιακά να τίθεται εντονότερα από την προσφυγική «Κοινωνία των Πολιτών», τους επιζήσαντες και τους απογόνους τους, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα
Η οργανωμένη μελέτη των πηγών, η αξιοποίηση των μαρτυριών, αλλά και έργα νεώτερων ιστορικών, ελλήνων και ξένων, μεταξύ αυτών και σύγχρονων τούρκων ιστορικών, τις τελευταίες δεκαετίες βοήθησε στην αποσαφήνιση του ιστορικού τοπίου και σε ευρεία επιστημονική τεκμηρίωση του αιτήματος «μνήμης» και αναγνώρισης «γενοκτονικών» πρακτικών, οι οποίες εφαρμόστηκαν κατά των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, μεταξύ αυτών και κατά του ποντιακού ελληνισμού (1916-1922).
Έγκριτοι Έλληνες και ξένοι, ιστορικοί, νομικοί, κοινωνιολόγοι, αποφαίνονται σήμερα, παραθέτοντας στοιχεία και επιχειρήματα, ότι οι διωγμοί, οι θάνατοι, οι πυρπολήσεις χωριών και οι εκτοπίσεις, εκείνη της περιόδου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αποτελούσαν μέρος ενός «μεθοδευμένου» και «συστηματικού» σχεδίου της εθνικιστικής «ελίτ» των Νεότουρκων, με κύριο στόχο τον «εκτοπισμό», την "εκδίωξη από τα εδάφη της αυτοκρατορίας" με τη χρήση βίαιων, απάνθρωπων πρακτικών που είχαν ως αποτέλεσμα μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, με ανεπανόρθωτες συνέπειες για τις χριστιανικές μειονότητες της Ανατολής.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Μαριάνα Τσίχλη, υποψήφια Περιφερειάρχης Αττικής με την Ανυπότακτη Αττική, στο TPP


Ο Θάνος Καμήλαλης και ο Κωνσταντίνος Πουλής υποδέχονται στο στούντιο του TPP τη Μαριάνα Τσίχλη, υποψήφια περιφερειάρχη με την Ανυπότακτη Αττική. Συζητούν για το μνημονιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η αυτοδιοίκηση σήμερα, για τα φαραωνικά έργα που χρηματοδοτούνται από την περιφέρεια, όπως η «Αθηναϊκή Ριβιέρα» ή το «Γήπεδο Μελισσανίδη» και τη στάση της ΛΑΕ σε σχέση με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό.


TPP

Διαβάστε Περισσότερα »

Το «κατάμεστο» γήπεδο στην Κοζάνη για την ομιλία Τσίπρα, ήταν ΑΔΕΙΟ....ΦΩΤΟ


Μπορεί στελέχη της κυβέρνησης να κάνουν λόγο για κατάμεστες πλατείες σε κάθε ομιλία του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ωστόσο αυτό δεν φαίνεται να επιβεβαιώθηκε και στην Κοζάνη.

Παρότι λοιπόν γίνονταν λόγος για βροντερό «παρών» στο γήπεδο όπου μίλησε ο πρωθυπουργός στην Κοζάνη, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ισχύει, αφού μια εικόνα το διαψεύδει. Οπως εύκολα γίνεται αντιληπτό δεν γέμισε ούτε το μισό γήπεδο στην Κοζάνη.

Δείτε την χαρακτηριστική φωτογραφία:


Διαβάστε Περισσότερα »

Εντυπωσιακή μαζικότητα στην εκδήλωση για το νερό της Αυτοδιοικητικής Κίνησης Δυτικής Αχαΐας


Η Α.ΚΙ.Δ.Α. ευχαριστεί τους πολίτες που συμμετείχαν στην αποψινή εκδήλωση που διοργάνωσε στο εκλογικό της κέντρο.Με θέμα: "Το νερό είναι ζωή, η νεολαία μας διεκδικεί το μέλλον που της ανήκει".

Η αθρόα συμμετοχή σε μια εκδήλωση διαφορετική από τις συνηθισμένες εκδηλώσεις εγκαινίων,μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε στο δρόμο μέχρι τις κάλπες με περισσότερες δυνάμεις, προσπαθώντας να καταθέσουμε μια διαφορετική προεκλογική στάση ουσίας, με ζητούμενο να φτάσουν στους πολίτες θέσεις και προτάσεις, που θα απαντούν στις ανάγκες των δημοτών μέσα από διάλογο και ενημέρωση.


Διαβάστε Περισσότερα »

Στις 6,7 μονάδες το προβάδισμα της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με τη Metron Analysis


Ισχυρός ο δικομματισμός, πάνω από το 10% η αδιευκρίνιστη ψήφος

Στις 6,7 ποσοστιαίες μονάδες διαμορφώνεται το προβάδισμα της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου για της ευρωεκλογές, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση της εταιρείας Metron Analysis.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας Το Βήμα της Κυριακής, στην πρόθεση ψήφου για τις ευρωεκλογές η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό 30,3% έναντι 23,6% του ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο κόμμα έρχεται το ΚΙΝΑΛ, με ποσοστό 6,2% και στην τέταρτη θέση  βρίσκεται η Χρυσή Αυγή με 4,3%. Το ΚΚΕ συγκεντρώνει 3,9%.

Ακολουθούν η Ελληνική Λύση με 1,7% και η Ένωση Κεντρώων με 1,4%, ενώ 1,2% συγκεντρώνουν το Ποτάμι και η Πλεύση Ελευθερίας. Από 1% συγκεντρώνουν η Λαϊκή Ενότητα και η ΜέΡΑ25, οι ΑΝΕΛ βρίσκονται στο 0,7%, ενώ Άλλο Κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει το 3,8%, Άκυρο/Λευκό το 3,1%, Δεν θα ψηφίσει το 4,1%, Δεν Γνωρίζω/Δεν Απαντώ το 1,8% και το ποσοστό των αναποφάσιστων ανέρχεται στο 10,7%. Τα μικρότερα κόμματα εκτιμάται ότι θα επιλέξει η πλειονότητα των αναποφάσιστων.

eklogika.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Πού κρύβονταν οι Πόντιοι μισόν αιώνα;


Ένα αφηγηματικό κείμενο του Ζάχου Ε. Παπαζαχαρίου από το εξαντλημένο βιβλίο του

σε μια ντισκοτέκ της Αθηναϊκής παραλίας όταν το κέφι έφτασε στο φόρτε του, ή μάλλον όταν οι νεαροί θαμώνες πέρασαν χορεύοντας σε μια κατάσταση παραισθησιακή, βάλανε ξαφνικά… ποντιακή κασέττα! Κι όπως βρέθηκα αυτόπτης μάρτυρας αυτής της κοσμογονικής σκηνής, όπου πάνω από είκοσι μαλλιάδες με τις νεαρές τους ντάμες ξεμεσιάζονταν σαν παλαβοί πάνω στην πίστα εκφράζοντας το δαιμονιακό ποντιακό ρυθμό με τις πιο απίθανες χειρονομίες και μιμήσεις… τσακίστηκα κυριολεκτικά να βάλω «τον δάκτυλόν μου εις τους τύπους των ήλων». Άρχισα την ανάκριση χωρίς περιστροφές. Ρώτησα αν ο… ντισκ τζόκεϋ ήταν Πόντιος και μαθαίνοντας ότι δεν ήταν, ρώτησα αν η ποντιακή κασέττα ήταν παραγγελιά και ποιανού.
– Όχι, αρέσει σ` όλους! παρατήρησε ο μπάρμαν που είχε γένια και μαλλιά κι αυτός κι ήταν… βαθύς γνώστης της «ντίσκο» και της «ροκ» μουσικής.
Τέλος, μπρος στην επιμονή μου να μάθω αν υπήρχαν Πόντιοι ανάμεσα στους θαμώνες, ήρθε ο ιδιοκτήτης και διευκρίνισε πως «μάλλον όχι» και πως «και να υπήρχαν μερικοί, αυτό δεν είχε σίγουρα καμία σημασία!».
Το ποια σημασία είχε μια ποντιακή κασέττα στο φόρτε της παραισθησιακής διαδικασίας του χορού της ντισκοτέκ, αυτό μου το μαρτύρησαν οι ίδιοι οι νεαροί… «ροκάδες», όταν τους ρώτησα γιατί τους άρεσαν οι ποντιακοί ρυθμοί. Μου απάντησαν:
– Γιατί είναι πολύ μοντέρνοι…
Μετά απ` αυτό, αντί να πάω να πέσω στα φαληρικά νερά συμπαρασύροντας στο φούντο όλους τους κοινωνιολόγους και τους μελετητές και γνώστες της ελληνικής κοινωνίας, αποφάσισα να γράψω ετούτο το βιβλίο! Και να συρράψω στις σελίδες του όσα βρήκα ανάλογα με το παραπάνω, ανέκδοτα και περιστατικά που ξεφυτρώνουν κάπου ανάμεσα στην ανακάλυψη και στην αποκάλυψη, ανάμεσα στο ανήκουστο και στο πασίγνωστο, ανάμεσα στα παραμύθια του παλιού καιρού που αποχτάνε ξαφνικά τη διάσταση μιας προφητείας για το άμεσο μέλλον, κάπου ανάμεσα στο ανέλπιστο και στο αναπάντεχο, που όμως ήταν φυσική συνέπεια μιας τεράστιας ήρεμης κι αδιόρατης φουσκονεριάς.
Οι λέξεις «Πόντος» και «Πόντιοι» δε σήμαιναν και δεν έλεγαν τίποτε στους κατοίκους της Ελλάδας, ακόμα πριν από εκατό χρόνια.
Κανείς δεν ήξερε και δε νοιαζόταν για το ότι η Μαύρη Θάλασσα βρισκόταν στα χέρια κάποιων χριστιανών θαλασσινών που δεν ήταν τελείως αλλόγλωσσοι και που έχοντας για βάση τα βορειοανατολικά παράλια της Μικρασίας είχαν εποικίσει όλες τις χώρες γύρω απ` τον Εύξεινο Πόντο. Κι όμως αυτό ήτανε πασίγνωστο πριν απ` την επανάσταση του 1821 αφού κι ο Ρήγας ο Βελεστινλής τους ανάφερε στο Θούριό του με χαρακτηρισμούς που δείχνουνε το πόσο η φήμη τους ήταν απλωμένη:
«Λεβέντες ξακουσμένοι, ανίκητοι Λαζοί
χυθείτε στο μπογάζι κι εσείς με μας μαζί!»
Αλλά μετά το 21, από τότε που έγινε κράτος ανεξάρτητο, η Ελλάδα κλείστηκε για πολλές δεκαετίες στον εαυτό της και μόνο προς τα τέλη του αιώνα ξανάρχισε ν` ανακαλύπτει τις δυνατές προεκτάσεις της και να καλλιεργεί τις δυνατές επιρροές της πέρα απ` τα στενά της σύνορα. Κι όμως από τα μέσα του 19ου αιώνα Πόντιοι και ντόπιοι λόγιοι προσπάθησαν να πληροφορήσουν το ελληνικό κοινό για τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων του Πόντου. Μα οι εκδόσεις κι οι πραγματείες τους φτάνανε στα χέρια ενός κοινού πολύ περιορισμένου. Ο πρώτος που έδωσε κάποιες πληροφορίες για τον Πόντο στο πλατύτερο κοινό της Ελλάδας ήταν ο… Ανδρέας Καρκαβίτσας.
Στα 1895 ο θεμελιωτής αυτός της λογοτεχνίας μας στη δημοτική στέλνει ανταποκρίσεις στην εφημερίδα Εστία από ταξίδια που έκανε στη Μαύρη Θάλασσα σα ναυτικός γιατρός, και γράφει για τα λιμάνια του Πόντου, τους κατοίκους τους, την ιστορία τους.
(….)
Μετά τον Καρκαβίτσα, δύο Μωραΐτες δημοσιογράφοι και πολιτευτές σκαρφίστηκαν να πάνε να περιηγηθούν τον Πόντο στην αρχή του αιώνα μας. Κι ο ένας απ` αυτούς, ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος, στο βιβλίο του «Περιήγησις εις τον Πόντον», που τυπώθηκε στην Αθήνα το 1903, επικαλείται τρία κίνητρα που τον έσπρωξαν να πάει να τριγυρίσει σ` αυτή την άγνωστη χώρα: «Την εκδρομήν εκείνην επεχείρουν τότε δι` εμαυτόν μόνον, ελαυνόμενος προς αυτήν το μεν εκ της θερμής επιθυμίας να γνωρίσω εκ του εγγύς τους εν τω Πόντω κατοικούντας ομαίμονας και ομοδόξους και τα κατ` αυτούς, το δ` εξ ακαθέκτου ευλαβούς προθέσεως να επισκεφθώ τας περιωνύμους Ιεράς Μονάς του Πόντου, τέλος δ` εκ της ζωηράς περιεργίας να διερευνήσω κατά χώραν τα της πορείας των καταβαινόντων Μυρίων υπό την αξιοθαύμαστον ηγεσίαν του περιδόξου στρατηγού αυτών Ξενοφώντος…»
Η αρχαιολατρεία κι η αρχαιομανία, η ρατσιστική κι η σωβινιστική αντιμετώπιση της Ιστορίας, είχε ριζώσει στην Ελλάδα υπό την επιρροή των Γερμανών φιλοσόφων. Δεν είχε φτάσει όμως ακόμα στον παροξυσμό που την οδήγησε η γενιά των διανοουμένων του Μεσοπολέμου. Γι` αυτό μαζί με τους «ομαίμονες» που `χαν το ίδιο αίμα με τους κατοίκους της Ελλάδας τον ενδιαφέρανε κι οι «ομόδοξοι» κι οι Ιερές Μονές του Πόντου. Είναι ολοφάνερο όμως πως τα δύο πρώτα κίνητρα που επικαλείται προέρχονται απ` τη δεοντολογία του μορφωμένου Έλληνα της εποχής, του πατριώτη και του ατόμου που ασχολείται με τη διακυβέρνηση της χώρας. Ενώ το άλλο, το τελευταίο κίνητρο που επικαλείται, είναι δικό του. Αυτό τον ένοιαζε πιο πολύ και τον έσπρωχνε καθώς λέει: «ως ισχυρόν ελατήριον και κέντρον. Πόθεν είδον οι Μύριοι το υγρόν στοιχείον μετά πολύμηνον στέρησιν της παρηγόρου θέας αυτού και δακρύοντες και περιβαλλόμενοι αλλήλους ανεφώνουν: Θάλασσα! Θάλασσα!»
Με λίγα λόγια εκείνο που μετρούσε πιο πολύ απ` ολόκληρη την τρισχιλιόχρονη ένδοξη ιστορία του ποντο-καυκασιανού πολιτισμού δεν ήταν ούτε ο μύθος της Κολχίδας με το χρυσόμαλλο δέρας που ξεκίνησαν να κλέψουν οι ημίθεοι της Ελλάδας, ούτε ο Προμηθέας που χάρισε στους ανθρώπους τη φωτιά, ούτε οι Αμαζόνες που ήρθαν μέχρι την Αθήνα και τα βάλανε με το Θησέα, ούτε οι ξακουστές στο πανελλήνιο αποικίες που έστειλαν στην κλασική Ελλάδα τόσους ονομαστούς άντρες κι ανάμεσά τους και το Διογένη το Σκυλόσοφο. Ούτε ο Μιθριδάτης, ο μεγάλος βασιλιάς του Πόντου, που ήρθε μέχρι την Αθήνα πολεμώντας για να λευτερώσει την Ελλάδα απ` τους Ρωμαίους. Ούτε ο Διγενής Ακρίτας που τα αρχαιότερα τραγούδια της παλληκαριάς του είναι ποντιακά. Και βέβαια ούτε οι αυτοκράτορες της Τραπεζούντας. Εκείνο που κινούσε την περιέργεια ενός Μωραΐτη μορφωμένου από κεινούς που οδηγούσανε τις τύχες της Ελλάδας και του ελληνικού έθνους στην αρχή του αιώνα μας ήταν η εικόνα εκείνων των 10.000 μισθοφόρων που είχαν πάει ως την Περσία για να… «κονομίσουνε» και που ένας αληταράς διανοούμενος, μαθητής του Σωκράτη, τους οδήγησε να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους ρημάζοντας τον τόπο από το πλιάτσικο στο πέρασμά τους. Η εικόνα των Μυρίων που αντίκρυσαν απ` την κορφή του ποντιακού βουνού τη θάλασσα και μπήξαν τις φωνές απ` τη χαρά τους, αυτή γοήτευε το Μωραΐτη βουλευτή. Και τον γοήτευε τόσο, γιατί την εποχή εκείνη… γεννιόταν το μεγάλο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, δίνοντας στο ελληνικό ναυτικό, και στην Ελλάδα γενικότερα, διεξόδους σοβαρότερες απ` όσες είχε μέχρι τότε, δεμένη καθώς ήταν από την αρχή στην αγγλική αποικιοκρατία. Όλ` αυτά την ώρα που οι Ελλαδίτες βρίσκονταν ακόμα, στην πλειοψηφία τους, στην κατάσταση του ορεσίβιου που έβλεπε τη θάλασσα και θαύμαζε γιατί είχε τόσα πολλά νερά… Ενώ η εικόνα αυτή, η ανεκδοτική αυτή αναφορά στην κλασική αρχαιότητα, διαδραματιζόταν σε μία χώρα που οι κάτοικοί της – οι Ποντο-λαζοί – στάθηκαν οι πιο επιδέξιοι θαλασσινοί και ναυπηγοί όλης της Ανατολής και κυριαρχήσανε στα τελευταία πεντακόσια χρόνια στη Μαύρη Θάλασσα και σ` όλη τη Μεσόγειο.
Και το Πανελλήνιο θυμήθηκε το πως υπήρχαν Πόντιοι μετά το 1950, όταν αρχίσανε σιγά – σιγά ν` ακούγονται στο ράδιο τα ακαταλαβίστικα τραγούδια τους. Τότε σιγά – σιγά διάφοροι γύρω μας άρχισαν να μαρτυράνε ότι είναι … Πόντιοι. Ο Ψαθάς άρχισε να το γράφει και να το υπογράφει φαρδιά πλατιά. Ο Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα βάλθηκαν να τραγουδάνε ποντιακούς σκοπούς στα μπουζούκια, στις Τζιτζιφιές. Ο Ξανθόπουλος, το… «παιδί του λαού», άρχισε να το φωνάζει σ` όλες τις ταράτσες των συνοικιακών κινηματογράφων. Ήρθε κι η τηλεόραση και μας έδειξε τους πολεμικούς χορούς τους, την… καουμπόικη παραδοσιακή ενδυμασία τους. Ώσπου αποδείχτηκε πως οι Πόντιοι ήτανε πολλοί και δεν το ξέραμε.
Τέλος πάντων, μετά τη μνημειώδη περιγραφή της «Περιήγησης εις τον Πόντον» και πριν υπάρξει στην Ελλάδα πλατύτερη πληροφόρηση για τον Πόντο, ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι κι ήρθε σε συνέχεια ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σ` όλο αυτό το διάστημα οι Ελλαδίτες κάτι άκουγαν πού και πού για τους Πόντιους αντάρτες που πολέμαγαν μες στα βουνά ενάντια σε άνισες δυνάμεις οθωμανικές, κάτι λίγα για την Ποντιακή Δημοκρατία που κηρύχτηκε στην Τραπεζούντα και για τη διάλυσή της όταν με την Επανάσταση του 1917 τα ρωσικά στρατεύματα αποσύρθηκαν στον Καύκασο. Κάτι… ψιλά για τους Πόντιους διανοούμενους που ήρθαν εθελοντές να πολεμήσουν στον ελληνικό στρατό κι εκείνους που προσπάθησαν να σπρώξουν την Ελλάδα να υποστηρίξει τα δίκαια των χριστιανών του Πόντου και του Καυκάσου, να πάρει τις ευθύνες της απέναντι στο πολυεθνικό οθωμανικό κράτος που μεταβαλλόταν, από μια τραγική γι` αυτό εξωτερική επιρροή και προπαγάντα αγγλοσαξωνικής κατασκευής, σε εθνικό κράτος, την… Τουρκία.
Ύστερα ήρθανε, αναπάντεχα κι απανωτά, η Μικρασιατική Εκστρατεία, η Μικρασιατική Καταστροφή, η Ανταλλαγή των Πληθυσμών κι η έλευση των Ποντίων στην Ελλάδα. Και οι … 800.000 Πόντιοι που ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν εδώ, σα να άνοιξε η γη και να τους κατάπιε. Για τρεις σχεδόν δεκαετίες δεν ξανάγινε λόγος γι` αυτούς. Εξαφανίστηκαν στα γκέτο της υπαίθρου της Βόρειας Ελλάδας και των πανάθλιων ντενεκέ – μαχαλάδων και πλινθόκτιστων συνοικισμών των μεγάλων μας πόλεων. Κάποιες δηλώσεις και αντεγκλήσεις για την εγκατάστασή τους που `γιναν ρουτίνα, κάποιες προεκλογικές υποσχέσεις που `γιναν ανώδυνη μαστίχα των λαοπλάνων πολιτικών μας, κάποιες διεκδικήσεις στου κουφού την πόρτα, κάποιες αγωνιστικές διεκδικήσεις και κινήματα που αποσιωπήθηκαν ή παραλλάχτηκαν με επιμελές καμουφλάζ. Ποτέ κανένας δεν τους είδε στο προσκήνιο.
Και το Πανελλήνιο θυμήθηκε το πως υπήρχαν Πόντιοι μετά το 1950, όταν αρχίσανε σιγά – σιγά ν` ακούγονται στο ράδιο τα ακαταλαβίστικα τραγούδια τους. Τότε σιγά – σιγά διάφοροι γύρω μας άρχισαν να μαρτυράνε ότι είναι … Πόντιοι. Ο Ψαθάς άρχισε να το γράφει και να το υπογράφει φαρδιά πλατιά. Ο Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα βάλθηκαν να τραγουδάνε ποντιακούς σκοπούς στα μπουζούκια, στις Τζιτζιφιές. Ο Ξανθόπουλος, το… «παιδί του λαού», άρχισε να το φωνάζει σ` όλες τις ταράτσες των συνοικιακών κινηματογράφων. Ήρθε κι η τηλεόραση και μας έδειξε τους πολεμικούς χορούς τους, την… καουμπόικη παραδοσιακή ενδυμασία τους. Ώσπου αποδείχτηκε πως οι Πόντιοι ήτανε πολλοί και δεν το ξέραμε. Ανακαλύφτηκε πως η Μακεδονία ήταν ποντιακή επαρχία και πως ένας στους πέντε Έλληνες είναι Πόντιος. Πως το Ποντιακό στοιχείο είναι το πολυπληθέστερο και συμπαγέστερο μέλος της ελληνικής κοινωνίας, είναι ο κορμός και η σπονδυλική της στήλη!
Τότε οι υπόλοιποι Έλληνες σα να φοβήθηκαν. Και γύρισαν να ξορκίσουν αυτούς τους αγνώστους που ήτανε τόσο πολλοί και τόσο διαφορετικοί και δεν το μαρτυράγανε. Και βγάλανε τα ανέκδοτα για τους Ποντίους, διακωμωδώντας τους, καταλογίζοντάς τους κάποιον πρωτογονισμό, κάποια έλλειψη προσαρμοστικότητας στον πολιτισμό, κάποια χοντροκεφαλιά…
Ξέρετε βέβαια γιατί οι Πόντιοι αγοράζουν δύο ηλεκτρικά πλυντήρια. Για να βάζουν απάνω τη σκάφη και να πλένουν!
Ξέρετε σίγουρα γιατί ένας Πόντιος στέκεται και περιμένει στη γωνία του δρόμου μ` ένα μαχαίρι ακονισμένο στο χέρι. Για να κόψει κίνηση!
Ξέρετε δίχως άλλο γιατί οι Πόντιοι καρφώνουν το ηλεκτρόφωνο στο πάτωμα. Για να το κάνουν … «στέρεο»!

Και οι Πόντιοι αντιδρούν στον ίδιο τόνο:
Ξέρετε γιατί εμείς οι Πόντιοι περπατάμε μ` ανοιχτά τα σκέλια; Γιατί μας… τα `χετε πρήξει με τ` ανέκδοτά σας!

Βέβαια μετά την παραπάνω αποστροφή ο Πόντιος της παρέας συνεχίζει κι ο ίδιος να λέει ανέκδοτα για τους Πόντιους, καλλιεργώντας έτσι μια πρωτοφανή αυτοσάτιρα, που δείχνει – τι άλλο – το ότι είναι σίγουρος για τις παραδοσιακές του αξίες και τον εαυτό του σα φορέα τους, τόσο που να μην τον αγγίζουνε τα βέλη της διακωμώδησης.
Λοιπόν ο διάλογος είναι ανοιχτός, η διαδικασία της διαλεχτικής για τα καλά στημένη ανάμεσα στους Ποντίους σαν ιδιαίτερο σώμα της κοινωνίας μας και στ` άλλα μέλη της. Κι οι Πόντιοι είναι ικανοί να τα βγάλουν πέρα σε κάθε άμιλλα και ανταγωνισμό, να προχωρήσουνε σε κάθε σύνθεση. Γιατί η πολύχρονη εσωστρέφεια και σιωπή τους προφύλαξε από τη φθορά. Ανεβαίνουν στο προσκήνιο της ελληνικής πολυφωνίας άθικτοι και ανέπαφοι. Είναι άγνωστοι και γι` αυτό πρωτότυποι, γι` αυτό καινούργιοι και γι` αυτό – όπως θα` λεγαν οι νεαροί ροκάδες – πολύ… «μοντέρνοι»!
Το κείμενο αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο του εξαντλημένου βιβλίου του Ζάχου Ε. Παπαζαχαρίου «Είμαστε Πόντιοι» (εκδ. Καραμπερόπουλος, 1984)



Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πελετίδης για το «άθλιο ψέμα» των αμερικανοπροσκυνημένων


Για άθλιο ψέμα και αισχρή βρωμιά κάνει λόγο ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης απαντώντας σε όλα τις κατασκευασμένες συκοφαντίες που διακινούν από το πρωί, ορισμένα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι δήθεν εγκαινίασε μαζί με τον Αμερικανό πρέσβη το ξενοδοχείο που λειτουργεί στο κτίριο του πρώην «Μορέα».
Συγκεκριμένα, στη δήλωσή του ο δήμαρχος αναφέρει:
«Ως Δήμαρχος Πατρέων, δέχτηκα πρόσκληση για τα εγκαίνια του πρώην «Μορέα», ενός ιστορικού ξενοδοχείου της πόλης, που μετά από δεκαετίες πήρε και πάλι ζωή και ανταποκρίθηκα.
Ο Δήμος δεν είχε καμία εμπλοκή για τους προσκεκλημένους στη συγκεκριμένη εκδήλωση.
Είναι άθλιο ψέμα κι αισχρή βρωμιά, αυτό που διακινούν από το πρωί σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης, ότι εγκαινίασα μαζί με τον Αμερικανό Πρέσβη το ξενοδοχείο.
Δεν τον υποδεχθήκαμε ούτε θα τον υποδεχθούμε, γιατί η στάση μας είναι διαχρονική και σταθερή. Παλεύουμε με συνέπεια και για δεκαετίες ενάντια στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές ενάντια στους πολέμους και τις επεμβάσεις τους. Ενάντια στην μετατροπή της χώρας και της περιοχής μας σε μια απέραντη Αμερικανονατοϊκή βάση, να μην εγκατασταθούν πυρηνικά στον Άραξο.
Άλλοι πρέπει να απολογηθούν, όπως οι υποψήφιοι Δήμαρχοι Παπαδημάτος, Ρώρος και Αλεξόπουλος, που τρέχουν σε κάθε ευκαιρία να υποδεχθούν και να προσκυνήσουν τον Αμερικανό Πρέσβη, ικανοποιώντας κάθε του επιθυμία. Είναι οι ίδιοι που μόλις πριν λίγο καιρό, μας κατήγγειλαν ότι δεν τον υποδεχθήκαμε στην πόλη και δεν αξιοποιήσαμε την παρουσία του για την τουριστική ανάπτυξη.
Καταλαβαίνουμε την αγωνία τους και την άθλια προσπάθειά τους, να παρουσιάσουν το άσπρο, μαύρο. Όμως ο Πατραϊκός λαός γνωρίζει τον Δήμαρχό του και τους αγώνες του και θα δώσει την απάντησή του στην κάλπη στις 26 Μάη».
imerodromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Παλαιστίνιοι απορρίπτουν την εκ των έσω υπεράσπιση τους στην eurovision




Mήπως να τελειώσει αυτό το αστείο με τους #Hatari; Ανακοίνωση του PACBI 

«Η παλαιστινιακή κοινωνία των πολιτών απορρίπτει τις εκφράσεις αλληλεγγύης από διεθνείς καλλιτέχνες που διασχίζουν τη γραμμή ειρήνης. #Hatari

Οι Παλαιστίνιοι κάλεσαν όλους τους συντελεστές να αποσυρθούν από τον διαγωνισμό στο ισραηλινό απαρτχάιντ και ανάμεσά σε αυτούς ήταν και το συγκρότημα από την Ισλανδία Hatari.

Οι καλλιτέχνες που επιμένουν να περνάνε τη γραμμή μποϊκοτάζ και να εμφανίζονται στο Ισραήλ παρά τις εκκλήσεις, μόνο κακό κάνουν στον αγώνα για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Η παλαιστινιακή κοινωνία - ακολουθώντας το παράδειγμα του αγώνα κατά του απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής - απορρίπτει την κίνηση των Hatari να υψώσουν πανό μέσα στον χώρο της διοργάνωσης της Eurovision ως ένδειξη αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Ενώ εκτιμούμε τις εκφράσεις αλληλεγγύης, δεν μπορούμε να τις δεχτούμε όταν γίνονται με έναν τρόπο που υπονομεύει το μη βίαιο κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η πιο σημαντική έκφραση αλληλεγγύης για τους καλλιτέχνες είναι να ακυρώσουν τις εμφανίσεις τους στο ισραηλινό απαρτχάιντ.»

[Οι συντελεστές του τραγουδιού της Ισλανδίας στη #Eurovision διαμαρτυρήθηκαν κατά του ισραηλινού απαρτχάιντ κρατώντας πανό με την παλαιστινιακή σημαία που έγραφε επάνω "Παλαιστίνη", την ώρα που ανακοινώθηκε η τελική βαθμολογία τους.]





Διαβάστε Περισσότερα »

Αυξήστε τους κατώτατους μισθούς! Του Λεωνίδα Βατικιώτη


Σε εμφανή αντίθεση βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση κι ειδικότερα οι αρχές που έχουν αναλάβει την μεταμνημονιακή εποπτεία της Ελλάδας με τη γενικότερη τάση που παρατηρείται σε όλο τον κόσμο υποδεικνύοντας την ανάγκη αύξησης των κατώτατων μισθών.
Η σχετική αναφορά – παρατήρηση ή καλύτερα μομφή προς την ελληνική κυβέρνηση όπως περιλαμβάνεται στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που εκδόθηκε το Φεβρουάριο (Enhanced Surveillance Report, institutional Paper 099, ISSN 2443-8014) αποτελούσε μνημείο παρέμβασης στα εσωτερικά μιας χώρας. Ήταν δε αποτέλεσμα ιδεολογικής εμμονής και προσκόλλησης στα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Έγραφε συγκεκριμένα με αφορμή την αύξηση του βασικού μισθού κατά 10,9% την 1ηΦεβρουαρίου που είχε ως αποτέλεσμα ο βασικός μισθός να αυξηθεί από τα 586,08 ευρώ στα 650 (και το ημερομίσθιο από 26,18 σε 29,04 ευρώ) κι ήταν μάλιστα η πρώτη αύξηση μετά την μείωση κατά 22% που επιβλήθηκε το 2012 από την κυβέρνηση τεχνοκρατών την οποία στήριξαν ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και το ακροδεξιό ΛΑΟΣ: «Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αύξηση που αποφασίστηκε από την κυβέρνηση είναι υψηλότερη από αυτή που προτάθηκε από την επιτροπή των ειδικών (μια αύξηση μεταξύ 5% και 10%)» (σελ. 57). Αποφαίνονται στη συνέχεια τα …αστέρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που το 2010 εκτιμούσαν ότι η Ελλάδα θα έβγαινε στις αγορές το 2012 αλλά στο τέλος με τις συνταγές τους προκάλεσαν ύφεση της τάξης του 26%: «Καθώς δεν είναι δυνατό να κάνουμε καθαρές προβλέψεις για το αποτέλεσμα που θα έχει μια τέτοια αύξηση του ελάχιστου μισθού στην οικονομία και την αγορά εργασίας, μια διψήφια αύξηση αντιπροσωπεύει ένα αξιοσημείωτο σοκ σε μια υποτονική και εύθραυστη αγορά εργασίας ενώ εγείρει σημαντικούς προβληματισμούς για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη μεγέθυνση και την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας». (σελ. 58). Στη συνέχεια μάλιστα προβλέπουν ακόμη και αύξηση της ανεργίας λόγω της αύξησης των κατώτατων μισθών: «Το μέγεθος της αύξησης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένα σχετικά μεγάλο κομμάτι των εργατών αμείβονται με τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα αυξάνει τον κίνδυνο αρνητικών συνεπειών στην απασχόληση»…
Δε χρειάζεται να θυμηθούμε τις επιπτώσεις που είχαν στη μεγέθυνση, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση της Ελλάδας τα Μνημόνια και οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις για να αντιληφθούμε πόσο άσχετες με την πραγματικότητα είναι οι διαπιστώσεις των Ευρωπαίων τεχνοκρατών. Αρκεί να στραφούμε στις συζητήσεις που διεξάγονται σε όλο τον κόσμο και τις προτροπές που διατυπώνονται ιδίως προς κυβερνήσεις με μία και μοναδική επωδό: Αυξήστε τους βασικούς μισθούς! Έχει γραφτεί μάλιστα κατ’ επανάληψη ότι ένα από τα βασικά θέματα που θα προωθήσει η γερμανική προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση το δεύτερο εξάμηνο του 2020  θα είναι η πανευρωπαϊκή συμφωνία για ένα κοινό πλαίσιο κατώτατου μισθού. Η ομοσπονδιακή υπουργός Δικαιοσύνης και υποψήφια των σοσιαλδημοκρατών στις ευρωεκλογές Καταρίνα Μπάρλεϋ προχώρησε μάλιστα παραπέρα από τον κοινό τόπο που έχει διαμορφωθεί για τον καθορισμό του κατώτατου στο 60% του διάμεσου του εθνικού μισθού υποστηρίζοντας ότι «ο ευρωπαϊκός κατώτατος μισθός θα πρέπει να γίνει κεντρικό θέμα στις εκλογές καθώς ο καθένας θα πρέπει να ζει από τη δουλειά του».
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το σκεπτικό πίσω από την αναβάθμιση του θέματος του κατώτατου μισθού στην πολιτική ατζέντα: Σε μια εποχή που όλα τα επίπεδα μισθών (υψηλοί, μέσοι και χαμηλοί) πέφτουν, αλλού λίγο, αλλού πολύ, χρειάζεται περισσότερο από ποτέ να τεθεί με αυστηρότητα ένα κάτω όριο για να αποτραπεί η έκρηξη των εισοδηματικών και κοινωνικών αντιθέσεων, να διαφυλαχθεί η ενεργός ζήτηση και περισσότερο ίσως η κοινωνική σταθερότητα. Η πτωτική πορεία των μισθών αποτυπώθηκε στην τακτική έκδοση του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας, Global Wage Report 2016/2017, όπου αναφέρεται ότι το μερίδιο των μισθών έχει μειωθεί σε 91 από τις 133 χώρες, περιλαμβανομένων των περισσότερων ανεπτυγμένων και πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Η ίδια ακριβώς τάση συρρίκνωσης των μισθών καταγράφεται από τον ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ, χωρίς φυσικά αυτοί οι δύο οργανισμοί να θλίβονται κι ιδιαίτερα για την απαξίωση των μισθών.
Σε πλήρη συγχρονισμό με το αυξημένο ακαδημαϊκό και πολιτικό ενδιαφέρον για την διαφύλαξη ακόμη και την αύξηση του κατώτατου μισθού βρίσκεται η ετήσια έκδοση του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομική και Κοινωνικής Έρευνας WSI (που υπάγεται στο ινστιτούτο Hans-Bockler, εδώ το πλήρες κείμενο). Το σημαντικότερο συμπέρασμά του στην πιο πρόσφατη έκδοσή του είναι ότι στις αρχές του 2019 παρατηρήθηκε μια αύξηση της τάξης του 4,9%, σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, στους κατώτατους μισθούς της ΕΕ.
Οι γερμανοί ερευνητές διακρίνουν τρεις ομάδες χωρών στην ΕΕ με βάση το επίπεδο του βασικού μισθού, όπως αποτιμάται σε ευρώ. Στην πρώτη ομάδα το ωρομίσθιο υπερβαίνει τα 9 ευρώ (με εξαίρεση όπως …πάντα την Αγγλία): Λουξεμβούργο (11,97 ευρώ), Γαλλία (10,03), Ολλανδία (9,91), Ιρλανδία (9,8), Βέλγιο (9,66), Γερμανία (9,19) και Αγγλία (8,85). Στη δεύτερη ομάδα χωρών (που είναι και η πιο ολιγάριθμη) τα ωρομίσθια κυμαίνονται από 4 ως 8 ευρώ. Εδώ συμπεριλαμβάνονται: Ισπανία (5,45 ευρώ), Σλοβενία (5,1) και Μάλτα (4,4). Η τρίτη ομάδα χωρών, η πολυπληθέστερη, συμπεριλαμβάνει τα κράτη με ωρομίσθιο από 2 έως 4 ευρώ: Λετονία (2,54 ευρώ), Ρουμανία (2,68), Ουγγαρία (2,69), Κροατία (2,92), Σλοβακία (2,99), Πολωνία (3,05), Τσεχία (3,11), Εσθονία (3,21), Λιθουανία (3,39), Ελλάδα  (3,39 ευρώ επίσης) και Πορτογαλία (3,61 ευρώ). Μετά μάλιστα την αύξηση της 1ης Φεβρουαρίου που προκάλεσε την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το ωρομίσθιο στην Ελλάδα από 3,39 ευρώ διαμορφώθηκε σε 3,76 ευρώ. Και πάλι δηλαδή παραμένει στην τελευταία κατηγορία των ευρωπαϊκών χωρών…
*Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com

Διαβάστε Περισσότερα »

Πίσω από τις (ψεύτικες) λέξεις κρύβεται ο… Του Γιώργου Χελάκη


Να μιλήσουμε λοιπόν για “την Ελλάδα των πολλών”. Οι “πολλοί” έγιναν προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ και σαν τέτοιο βρίσκεται συνεχώς στα χείλη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

Ο ίδιος παρουσιάζει το κόμμα του και τον εαυτό του ως προστάτη των συμφερόντων των πολλών. “Στην Ελλάδα των πολλών” οι εργαζόμενοι υπολογίζονται σύμφωνα με τα στοιχεί του ΕΦΚΑ (Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης) σε περίπου δύο εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες. Από αυτούς, οι εξακόσιες πενήντα χιλιάδες αμείβονται με μισθό 384,22 ευρώ μικτά. Πάει να πει καθαρά γύρω στα 320 ευρώ το μήνα. Πάει να πει με τη σειρά του ότι καθένα και καθεμιά οφείλουν να ζουν με τρία ευρώ την ημέρα, όταν ένα κιλό ψωμί κοστίζει 1,40 ευρώ και ένα σουβλάκι με γύρο (τυλιχτό) δυο ευρώ προς το παρόν διότι επίκειται αύξηση.
Μη μου πείτε ότι δεν είναι πολλοί εξακόσιες πενήντα χιλιάδες εργαζόμενοι. Είναι πάρα πολλοί. Και κυρίως μη βιαστείτε να μου πείτε πως δεν είναι τα πράγματα έτσι διότι καταργήθηκε ο υποκατώτατος και αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός. Εγιναν αυτά, αλλά τους εξακόσιες πενήντα χιλιάδες εργαζόμενους δεν τους αφορούν διότι αυτοί πληρώνονται με καθεστώς μειωμένου ωραρίου. Κι εδώ χρειάζεται μια προσοχή διότι είναι άλλο να πληρώνεσαι με καθεστώς μειωμένου ωραρίου κι άλλο να εργάζεσαι λιγότερες ώρες. Φαντάζομαι ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως πάνε αυτά τα πράγματα. Υπογράφεις για τετράωρο και εργάζεσαι οχτάωρο. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που ασφαλώς δεν αγνοούν ο πρωθυπουργός , τα κυβερνητικά στελέχη και οι επικοινωνιολόγοι που εφηύραν το σύνθημα για την Ελλάδα των πολλών. Από τις ευέλικτες μορφές εργασίας των πολλών επωφελούνται κατά κύριο λόγο οι λίγοι. Ανάμεσά τους ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι, πολυεθνικές.
Εδώ δεν φτάσαμε τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Η βαλίτσα πάει πολύ πίσω. Αυτές οι… εφευρέσεις περί τα εργασιακά εντάθηκαν με τον “τρίτο δρόμο” του Μπλερ στην Μεγάλη Βρετανία και την “Ατζέντα 2000” του Σρέντερ στην Γερμανία. Και οι δυο τους επιφανείς Σοσιαλδημοκράτες αλλά θα μου πείτε πάλι πως δεν έχει σημασία. Ηρθε η οικονομική κρίση και τα μνημόνια για να γίνει η ευέλικτη εργασία καθεστώς. Πέρα από αυτό όμως,τα γενικότερα στοιχεία δείχνουν καθαρά πως οι πολλοί ευημερούν Ο «μέσος μισθός» των εργαζομένων «πλήρους απασχόλησης» ανήλθε στα 1.137,24 ευρώ μεικτά. Έτσι οι «μέσες αποδοχές» όλων των μισθωτών μερικής ή πλήρους απασχόλησης υπολογίζονται μόλις στα 916 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι μέσες αποδοχές όλων των εργαζομένων μειώθηκαν τον Νοέμβρη του 2018 σε σχέση με τον ίδιο μήνα ένα χρόνο πριν κατά 1% ευρώ το 2017. Ηταν 926,14 ευρώ και έπεσαν στα 916,03 ευρώ. Σύμφωνα με τη Eurostat, τo 2018 η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 0,2%. Δηλαδή είχαμε -παρά τη μείωση των αποδοχών- μια αύξηση της εκμετάλλευσης της εργασίας προς όφελος των λίγων και όχι των πολλών.
Η Ελλάδα των πολλών είναι ένα ακόμα σύνθημα χωρίς ουσία. Οι πολλοί είναι αυτοί που παλεύουν ακόμα να βρουν δουλειά χωρίς να το καταφέρνουν. Είναι αυτοί που αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη. Είναι αυτοί που καλούνται να ζήσουν με τρία ευρώ την μέρα. Η αγωνία του κ. Τσίπρα μπροστά στην επαπειλούμενη ήττα του κόμματός του, να βρει σημεία που διαφοροποιούν την πολιτική του σε σχέση με αυτή που επαγγέλλεται ο κ. Μητσοτάκης, είναι εμφανής. Συνθήματα βρίσκει. Συνθήματα που να αντιστοιχίζονται με την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολλοί είναι πρακτικά αδύνατο να βρει. Διότι πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιεί κρύβεται η πολιτική που εφαρμόζει….
*Πηγή: protothema.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Στήριξη σε ακροδεξιό ρατσιστή υποψήφιο από την υπουργό Παπακώστα


Νέο κρούσμα δημιουργίας διαύλων επικοινωνίας μεταξύ της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και της άκρας Δεξιάς είδε το φως της δημοσιότητας, μετά από την απροσχημάτιστη στήριξη της αναπληρώτριας υπουργού Προστασίας του Πολίτη Κατερίνας Παπακώστα στον ακροδεξιό υποψήφιο δήμαρχο Κερατσινίου – Δραπετσώνας Φίλιππο Καμπούρη.
Γνωστός για τις ακροδεξιές, φασιστικές και ρατσιστικές του απόψεις, ο Φίλιππος Καμπούρηςδιεξάγει την προεκλογική του εκστρατεία με κεντρικό ζήτημα την απομάκρυνση των μεταναστών και προσφύγων από την περιοχή.
Πρόκειται για ζήτημα το οποίο βρίσκει σύμφωνη την υπουργό της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία πριν από καιρό είχε χαρακτηρίσει “κατσαρίδες” τους μετανάστες και πρόσφυγες.
Η Κατερίνα Παπακώστα δεν δίστασε να συναντηθεί με τον ακροδεξιό ρατσιστή ομοϊδεάτη της και να εκφράσει τη στήριξή της. Τόνισε, μάλιστα, ότι η αστυνομία θα βρεθεί στο πλευρό του στον αγώνα του ενάντια στην εγκληματικότητα την οποία απέδωσε στους μετανάστες και πρόσφυγες.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αλέξη, η Αριστερά είναι αλλού! Του Αλέκου Καλύβη


Οι ευρωεκλογές είναι πολύ κρίσιμη μάχη, διότι κυρίως η Ελλάδα αλλά και η Ευρώπη στενάζουν κάτω από το βάρος ενός οιονεί νεοφιλελεύθερου προγράμματος λιτότητας και κοινωνικής καταστροφής. Αυτή η Ε.Ε. είναι υπερσυντηρητική και αυτοκαταστροφική. Δεν αλλάζει. Ανατρέπεται και χρειάζεται να οικοδομηθεί μια νέα μορφή ενισχυμένης συνεργασίας των εθνικών κρατών και λαών από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια.
Η χώρα μας δεν κέρδισε από τη συμμετοχή της στο ευρώ. Χρεοκόπησε εντός ευρώ. Η απομάκρυνση της χώρας μας από τα μνημόνια και τη λιτότητα και η πραγματικά ριζοσπαστική αλλαγή προϋποθέτουν ριζική αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων, ενώ απαιτούν τολμηρές ρήξεις με την ευρωζώνη και την Ε.Ε. Αυτές που εγκατέλειψε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το 2015.
Υπάρχει οργή αλλά και απογοήτευση στους Ελληνες πολίτες από τη στάση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων που λεηλάτησαν την κοινωνία. Μεγάλη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων θυμώνει όταν το όχι που ψήφισε στο δημοψήφισμα έγινε ναι σε όλα τα μνημόνια. Οι αριστεροί πολίτες μετανιώνουν όταν ψηφίζουν Αριστερά και τους βγαίνει δεξιά πολιτική και νοσταλγία της σοσιαλδημοκρατίας.
Σήμερα, με τα πλαστά διλήμματα και την ακραία πόλωση, οι δυνάμεις του δικομματισμού επιχειρούν να παγιδεύσουν τους πολίτες στη λογική του αναγκαίου ή μικρότερου κακού. Δεν πρέπει να το πετύχουν.
Η υπερψήφιση της ΛΑ.Ε. μπορεί να είναι μια θετική επιλογή για όσους αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες δυσανασχετούν και αποστασιοποιούνται από την οβιδιακή μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ και επιθυμούν να κρατηθεί ζωντανή η σπίθα του αγώνα και της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Οι νέοι της ανεργίας, της μετανάστευσης, της τρεχάλας για την επιβίωση, της επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας, οι νέοι που οργίζονται για τις απαγορεύσεις στην ελεύθερη διακίνηση πολιτιστικών αγαθών στο διαδίκτυο δεν μπορεί να ανέχονται αυτούς που τους δημιούργησαν το αδιέξοδο. Αυτοί που κινδυνεύουν τα σπίτια τους από τους συνεχιζόμενους πλειστηριασμούς, όσοι δεν βγάζουν τον μήνα και κινδυνεύουν από την ενεργειακή και απόλυτη φτώχεια, οι συνταξιούχοι με τις πετσοκομμένες συντάξεις, όλα τα θύματα της κρίσης και των μνημονίων δεν έχουν απολύτως κανένα κίνητρο να συνηγορούν σε συντηρητικές-νεοφιλελεύθερες πολιτικές που θα πλήξουν εκ νέου τα συμφέροντά τους.
Οι ευρωεκλογές δεν είναι ούτε δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης ούτε ψήφος εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση. Οι προεκλογικές παροχές της κυβέρνησης ή η «άσφαιρη» αντικυβερνητική στάση της αντιπολίτευσης δεν συνιστούν ένα αφήγημα για το μέλλον.
Είναι ανάγκη, λοιπόν, να σταλεί διπλό μήνυμα αποδοκιμασίας και στις Βρυξέλλες και στο μνημονιακό σύστημα στη χώρα μας. Ομως αυτό πρέπει να γίνει με έναν σαφή και κατηγορηματικό τρόπο, με την ενίσχυση της πραγματικά ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρωβουλή. Διότι η Αριστερά -μετά τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ- είναι αλλού.
* Ο Αλέκος Καλύβης είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο Ανατροπής
**Πηγή: efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου