Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Η Πετρελαική TOTAL τού Μακρόν υπογράφει τήν θανατική ποινή γιά τά δάση τής Ινδονησίας


Από Διονύση Παππά

Ο γάλλος πρωθυπουργός Μακρόν "νοιάζεται" γιά τόν Αμαζόνιο; 

Aς σοβαρευτούμε..

Μπορεί ό Μακρόν νά "κλαίγεται" γιά τήν καταστροφή τού Αμαζόνιου,αλλά δέν κάνει τό ίδιο γιά τήν αποψίλωση τών δασών τής Ινδονησίας από τόν "επενδυτικό" ενεργειακό του κολοσσό ΤΟΤΑL πού έχει έρθει καί στήν χώρα μας γιά νά μάς "σώσει".

Ο Μακρόν είναι ένα γκρουπούσκολο τών τραπεζών καί εκπροσωπεί τό πιό κυνικό πρόσωπο τού μεγάλου κεφαλαίου πούχει ρημάξει τόν πλανήτη.

Τίς "κλάψες του" του γιά τό περιβάλλον καί τούς ανθρώπους τίς έχει "αποδείξει" καί μέ τούς τόνους χημικών πούχει πνίξει τίς πόλεις τής Γαλλίας,στοχεύοντας τά κεφάλια τών "Κίτρινων Γιλέκων"..

Ας νοιαστεί τότε καί γιά τήν εταιρεία PNB Paribas του(Γαλλία) πού αποψιλώνει τόν Αμαζόνιο γιά τήν σόγια.

Ας νοιαστεί πρώτα γιά τούς τόνους ξυλείας πού εισάγει ή γαλλική εταιρεία Guillemette & Cie and Groupe Rougier τού πιό σπάνιου δένδρου στο κόσμο καί στόν Αμαζόνιο,τό (ipe),τό ξύλο αυτού τού δένδρου είναι τό πιό ανθεκτικό στό κόσμο καί χρησιμοποιείται γιά οικιακά δάπεδα καί καταστρώματα πλοίων.

Ας αποσύρει πρώτα τήν ΤΟΤΑL από τήν Ινδονησία .

Ας ελέγξει πρώτα  τίς εταιρείες του λοιπόν πού αποψιλώνουν τήν Ινδονησία καί τόν Αμαζόνιο μαζί μέ παράνομες τοπικές εταιρείες καί μετά "ας μας βγεί κλαμένος" γιά τά δάση τής βροχής.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Η "ΤΟΤΑL" καί στήν Ινδονησία :ΑΠΟΨΙΛΩΝΕΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΦΟΙΝΙΚΕΛΑΙΟ

Είναι δύσκολο να πιστέψουμε σε μια οικολογική μετάβαση όταν οι μεγαλύτερες πετρελαικές εταιρείες τού κόσμου συνεχίζουν καταστρέφουν τίς προσπαθειές μας.
Σύντομα η Total πρόκειται να αρχίσει να μετατρέπει 300.000 τόνους φοινικέλαιο ετησίως σε βιοκαύσιμα.
Ένας "οικολογικός" παραλογισμός που υπογραμμίζει την αδράνεια των κυβερνήσεων γιά τις κλιματικές πρακτικές τών εταιρειών.Πίσω από τά δήθεν δάκρυα πού χύνουν γιά τήν καταστροφή τού περιβάλλοντος βρίσκεται ή ενοχή τους καί ή προσπάθεια νά τήν διαχειριστούν πολιτικά γιά νά βγούν καί "πρασινοι" από πάνω.
Τά βιοκαύσιμα είναι μιά επιστροφή σε ένα χαοτικό σκηνικό.

Δεκάδες επίσης επώνυμοι επενδυτές,όπως οι Credit Suisse (Ελβετία),Commerzbank (Γερμανία),BNP Paribas (Γαλλία),Barclays (Ηνωμένο Βασίλειο),JPMorgan Chase (ΗΠΑ) και κορυφαίοι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων των ΗΠΑ όπως οι BlackRock,μαζί μέ κακόβουλες εταιρείες της Βραζιλίας τροφοδοτούν τίς παγκόσμιες εταιρείες εμπορίας σόγιας σύμφωνα μέ την έκθεση τής GREENPEACE..
Μια έρευνα απαρίθμησε 37 αμερικανικές εταιρείες ως τους κύριους πελάτες των εξαγωγέων τής Βραζιλίας που πωλούν τό ξύλο ipe "με ισχυρές ενδείξεις παρανομίας".
Aμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρειες πωλούν το σκληρό ξύλο ipe για κατασκευές όπως δάπεδα και έπιπλα κήπου καί τροφοδοτούν ένα παράνομο εμπόριο ευρείας κλίμακας.
Το ipe είναι ικανό να μεγαλώνει 30-40 μέτρα (100-130 πόδια) είναι ψηλό και είναι ένα από τα πιο πυκνά καί σκληρότερα δένδρα στον κόσμο.
Αυτό κάνει ένα εξαιρετικά ανθεκτικό υλικό για υπαίθριες κατασκευές. 
Οι εταιρείες στο Βέλγιο,τη Γαλλία,τις Κάτω Χώρες και την Πορτογαλία είναι οι επόμενοι μεγαλύτεροι αγοραστές αυτού τού ξύλου καί αυτού τού υπέροχου δένδρου,σύμφωνα με την έκθεση Greenpeace των 27 σελίδων με τίτλο "Φανταστικά δέντρα,πραγματική καταστροφή".

Γιά νά επανέλθουμε στήν Ινδονησία,το φοινικέλαιο δεν αρέσει στους Γάλλους καταναλωτές μετά από πολλές αντιπαραθέσεις σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του.
Στην πραγματικότητα,το καύσιμο αυτό είναι υπεύθυνο για τη μαζική αποψίλωση των δασών στην Ινδονησία και τη Μαλαισία και την εξαφάνιση μιας σπάνιας βιοποικιλότητας,καί ζώων όπως ό ουρακοτάνγκος.
Σε 50 χρόνια,το ήμισυ της δασικής έκτασης της Ινδονησίας έχει εξαφανιστεί.
Μιά αποκάλυψη που έσπρωξε τους καταναλωτές να αρνηθούν την αγορά προϊόντων που περιέχουν φοινικέλαιο.

Τα αποτελέσματα; Η κατανάλωση μειώθηκε στον τομέα των γεωργικών προϊόντων διατροφής.
Αλλά η Total ομως έχει υπογράψει τη συνέχεια της καταστροφής.
Πράγματι,μετά τη μείωση της κατανάλωσης φοινικέλαιου σε τρόφιμα,αυτό το φτηνό καύσιμο έχει προσελκύσει εταιρείες καυσίμων.

Συνδυάζοντας τις καλλιέργειες φοινικέλαιου και ελαίου λαχανικών,οι εταιρείες μπορούν να δημιουργήσουν βιοκαύσιμα.

Εάν η ιδέα μιας τέτοιας ενέργειας μάς φαίνεται οικολογική στήν πραγματικότητα τά βιοκαύσιμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ.
Σήμερα το 45% περίπου του εισαγόμενου φοινικέλαιου στην Ευρώπη καταλήγει στά ρεζερβουάρ τών αυτοκινήτων.

Στά σχέδια τής Total είναι η επέκταση αυτής της επικερδούς αγοράς σε ολόκληρη τη Γαλλία.
Χάρη στη μετατροπή ενός πρώην διυλιστηρίου πετρελαίου στο "βιο-διυλιστήριο" του Mede,η Total θα είναι σε θέση να φιλοξενήσει 300.000 τόνους φοινικέλαιου,γεγονός που θα διπλασιάσει την ετήσια κατανάλωση αυτού του πετρελαίου στη Γαλλία.

Μια καταστροφική επίπτωση για τα δάση που δεν μπορούν να υποστηρίξουν άλλο την υπερκατανάλωση.

Στο τέλος της COP 24,βλέπουμε ότι οι φιλόδοξες αποφάσεις των κυβερνήσεων,αν και επείγουσες,δεν είναι έτοιμες να εφαρμοστούν πραγματικά.

Επομένως,πρέπει να καταπολεμήσουμε καί νά αποκαλύψουμε τις πολιτικές αυτών των πολυεθνικών.
Η Total πρέπει είτε να αναλάβει τις ευθύνες της και να προχωρήσει σε πραγματική οικολογική μετάβαση,δηλαδή νά σταματήσει νά αποψιλώνει δάση,είτε θα πρέπει να εξαφανιστεί.(νά ξεκουμπιστεί κι από δώ)..

Είναι καιρός να καταστήσουμε σαφές στις επιχειρήσεις ότι η εξουσία ανήκει στον πολίτη.
Με μποϊκοτάζ,δημόσιες ανακοινώσεις και διαδηλώσεις,μπορούμε να τερματίσουμε την καταστροφή τών δασών από τήν Total,η οποία καταδικάζει στόν αφανισμό τις μελλοντικές γενιές ιδίως αυτή τής Ινδονησίας..

Καί γιά νά μήν ξεχνιόμαστε ή ΤΟΤΑL(μπλεγμένη σέ ένα σωρό σκάνδαλα) είναι εδώ μέ τίς ευλογίες σχεδόν όλου τού "πολιτικού προσωπικού"..

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Οι αμετανόητοι αρχιχουνταίοι


Με την ανακοίνωση των ποινών τελειώνει στις 24 Αυγούστου 1975 η δίκη των πρωταιτίων της χούντας.  Το δικαστήριο επιβάλλει την ποινή του θανάτου στους τρεις αρχιπραξικοπηματίες Γ. Παπαδόπουλο, Γ. Μακαρέζο και Στ. Παττακό, κρίνοντάς τους ενόχους για τα αδικήματα της εσχάτης προδοσίας και της στάσης.

Η δίκη είχε αρχίσει στις 28 Ιούλη 1975 σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού, για λόγους ασφαλείας. Λίγα λεπτά πριν την έναρξη της διαδικασίας, ο Παπαδόπουλος παίρνει το λόγο και δηλώνει:

«Υπήρξα αρχηγός της επαναστάσεως (…). Ως εκ τούτου αναλαμβάνω την ευθύνη πλήρως, δι’ όλους όσοι συμμετέσχον εις την εκδήλωσίν της και δι’ όσα έπραξαν εντός του πνεύματος των διαταγών. Δε θα με ξανακούσητε εις το Δικαστήριόν σας. Θα αναμένω την απόφασίν σας (…)». Δήλωση αναλήψεως ευθυνών κάνουν στη συνέχεια οι Παττακός και Μακαρέζος, ενώ όλοι οι κατηγορούμενοι δηλώνουν: «Γνωρίζω την κατηγορία, αλλά δεν την αποδέχομαι». Αμετανόητοι, θρασείς, προκλητικοί.

Ενα από τα χαρακτηριστικά της δίκης είναι ότι γίνεται χωρίς πολιτική αγωγή (κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης), ενώ οι δικηγόροι των πραξικοπηματιών αποχωρούν με δήλωση ότι η καταδίκη των πελατών τους είναι προαποφασισμένη. Κατά τη διάρκεια της δίκης καλούνται να καταθέσουν 65 μάρτυρες κατηγορίας και μερικοί μάρτυρες υπεράσπισης.Ως μάρτυρες κατηγορίας καταθέτουν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες με εξαίρεση τον Α` Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, Χαρίλαο Φλωράκη, τον οποίο το δικαστήριο δεν κάλεσε να καταθέσει.

Στις 23 Αυγούστου, ο πρόεδρος του δικαστηρίου Γιάννης Ντεγιάννης διαβάζει την απόφαση του δικαστηρίου. Την ίδια μέρα από κυβερνητική ανακοίνωση διαφαίνεται ότι οι επιβληθείσες θανατικές καταδίκες θα μετατραπούν. Ξεσπά θύελλα αντιδράσεων από την αντιπολίτευση. Στις 25 Αυγούστου ο Κ. Καραμανλής συγκαλεί εκτάκτως το Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει ομόφωνα να κινηθεί η διαδικασία για τη μετατροπή της θανατικής καταδίκης των τριών σε ισόβια δεσμά.

Στις 29 Αυγούστου ο Καραμανλής, μιλώντας σε συγκέντρωση 1.000 αξιωματικών, διαβεβαιώνει για την έκταση των ποινών των τριών πρωταιτίων, δηλώνοντας: «Οταν ομιλούμε για ισόβια δεσμά, εννοούμε ισόβια δεσμά»…

*Στη φωτογραφία, από τα αριστερά: Γ. Παπαδόπουλος, Γ. Μακαρέζος, Στ. Παττακός, Γρ. Σπαντιδάκης και πίσω οι Οδ. Αγγελής και Δ. Ιωαννίδης



Διαβάστε Περισσότερα »

Αντί για τη σύνταξη στο θάνατο: Έπεσε από τη σκαλωσιά και σκοτώθηκε 62χρονος οικοδόμος στην Αμφιλοχία


Στα 62 του χρόνια έπρεπε να έχει βγει στη σύνταξη και ν’ απολαμβάνει τους κόπους μιας ζωής στο μεροκάματο, μαζί με τα αγαπημένα του πρόσωπα, κι όχι να κρεμιέται στο μαδέρι… 
Χιλιάδες οικοδόμοι παρά το ότι έχουν συμπληρώσει το ήδη ψηλό όριο ηλικίας που προβλέπεται, δεν έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν τα αναγκαία ένσημα και να πάρουν κι αυτή ακόμα την κουτσουρεμένη σύνταξη. Με την κρίση ο αριθμός αυτός έγινε ακόμα μεγαλύτερος. Έτσι, εργαζόμενοι που δεν θα έπρεπε, αναγκάζονται ν΄ανεβούν στη σκαλωσιά, όταν βρουν το πολυπόθητο μεροκάματο, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους.
Στο νέο δυστύχημα σε χώρο δουλειάς που συνέβηκε σήμερα, ένας 62χρονος ελαιοχρωματιστής έχασε τη ζωή του πέφτοντας απ’ τη σκαλωσιά στην Αμφιλοχία.
Σε ανακοίνωσή τους για το τραγικό αυτό γεγονός, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αγρινίου και η Ένωση Οικοδόμων και Εργαζομένων στα Συναφή Επαγγέλματα Αιτωλοακαρνανίας, σημειώνουν:
«Για μια ακόμη φορά οι ανύπαρκτοι έλεγχοι για μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς είχαν αποτέλεσμα το θάνατο ενός συναδέλφου και μάλιστα σε μια ηλικία που έπρεπε να είχε συνταξιοδοτηθεί.
«Οι θάνατοι στους χώρους δουλειάς δεν είναι απλώς ατυχήματα, είναι εργατικά εγκλήματα. Οι πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα.
• Απαιτούμε να επανδρωθούν οι υπηρεσίες με μόνιμο προσωπικό και να ενταθούν οι έλεγχοι στους χώρους.
Καλούμε την κυβέρνηση αντί να απαξιώνει παραπέρα το ΣΕΠΕ με βάση τις δηλώσεις και τα μέτρα του υπουργού κ. Βρούτση, που θέλει να το θέσει υπό τον έλεγχο της Γενικής Γραμματείας του υπουργείου για τη λειτουργία όλων των επιτροπών ελέγχου στους χώρους.
• Να εφαρμοστεί το πενθήμερο – 7ωρο – 35ωρο στον κλάδο των Κατασκευών.
• Να γίνει η άμεση αναγνώριση και διανομή των υπέρ αγνώστων ενσήμων σε όλους τους συναδέλφους οικοδόμους για να διευκολυνθούν να καταχωρήσουν τη συνταξιοδότησή τους.
Καλούμε τους συναδέλφους οικοδόμους να πρωτοστατήσουν στους χώρους δουλειάς για να παίρνονται όλα τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους του και απαιτούμε να διερευνηθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος».

(Φωτογραφία αρχείου)

katiousa.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Ινδιάνος αρχηγός Ραόνι κατά του Μπολσονάρου: «Θέλει να μας αποτελειώσει»


Ο ινδιάνος αρχηγός Ραόνι Μετουκτίρε κατηγόρησε τον πρόεδρο της Βραζιλίας Ζαΐχ Μπολσονάρου ότι θέλει να καταστρέψει το τροπικό δάσος του Αμαζονίου και ζήτησε τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας για την απομάκρυνσή του από την εξουσία το συντομότερο δυνατό.
«Πρέπει τον ξεφορτωθούμε όσο το δυνατόν συντομότερα», δήλωσε για τον ακροδεξιό Βραζιλιάνο πρόεδρο ο διάσημος ινδιάνος αρχηγός μαχητικός υπερασπιστής του δάσους του Αμαζονίου σε μια τηλεφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στο Γαλλικό Πρακτορείο.
«Θέλει να αποτελειώσει το δάσος, θέλει να αποτελειώσει εμάς (τους αυτόχθονες). Είναι πραγματικά τρομακτικό αυτό που κάνει», συνέχισε ο γηραιός ινδιάνος αρχηγός κατηγορώντας τον Μπολσονάρου ότι προωθεί την ανάπτυξη γεωργίας, υλοτοπίας και εξορυκτικής δραστηριότητας σε γη των αυτοχθόνων κοινοτήτων.
«Αυτός είναι που παρακινεί αυτούς τους ανθρώπους, όπως τους αγρότες, οι οποίοι τον ακούν, νομίζουν ότι έχουν όλα τα δικαιώματα και αρχίζουν να καίνε τα δάση», επισήμανε ο 89χρονος Ραόνι που αγωνίζεται για τον σεβασμό των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων κοινοτήτων.
Ζητώντας εξωτερική βοήθεια τόνισε πως: «θέλω να υπάρξει μια γενική κινητοποίηση για την κατάσβεση αυτών των πυρκαγιών. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε να καίγεται έτσι», δήλωσε ο Ραόνι, λέγοντας ότι «δεν έχει δει ποτέ κάτι τέτοιο».
Στον «πνεύμονα του πλανήτη»περίπου 700 νέες πυρκαγιές καταγράφησαν μέσα σε 24 ώρες την Πέμπτη, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε την Παρασκευή το Εθνικό Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας (INPE).
Ο Μπολσονάρου, έπειτα από αυξανόμενη διεθνή πίεση επέτρεψε χθες την κινητοποίηση του στρατού στον Αμαζόνιο για την καταστολή των πυρκαγιών.

Διαβάστε Περισσότερα »

Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο (και για όσους δεν τα κατάφεραν και δεν θα τα καταφέρουν να γίνουν σαν αυτόν). Του Γιώργου Σουβλή


Τον τελευταίο μήνα, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κέρδισε το βραβείο του πολυτιμότερου παίχτη του NBA. Με δεδομένο το στάτους της συγκεκριμένης λίγκας η οποία θεωρείται η πιο ανταγωνιστική σε παγκόσμια κλίμα, δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος ότι το βραβείο αυτό τον καθιστά τον καλύτερο παίκτη μπάσκετ στον κόσμο. Αυτή είναι ωστόσο μόνο μια από τις πολλαπλές διακρίσεις που ο εικοσιτετράχρονος παίκτης των Milwaukee Bucks έχει πετύχει στη σύντομη επαγγελματική του καριέρα.

Δημοσιεύτηκε στο Jacobin.


Ωστόσο, η ζωή του Γιάννη δεν ήταν πάντα τόσο αστραφτερή. Οι γονείς του, Charles και Veronika, έφτασαν στην Ελλάδα το 1991 και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Σεπολίων. Το 1994, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Γιάννης, η οικογένεια του αντιμετώπιζε πολλά και σοβαρά προβλήματα όπως και η πλειονότητα των μεταναστών που ζούσαν στη χώρα. Οι ρατσιστικές προσβολές και οι επιθέσεις συνιστούσαν μια καθημερινότητα και ενώ είχαν έρθει στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή, βρίσκονταν ως οικογένεια σε μόνιμη οικογενειακή επισφάλεια. Ως εκ τούτου, από την παιδική τους ηλικία, ο Γιάννης και τα δυο του αδέρφια έπρεπε να συμβάλλουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό όντας μικροπωλητές στους δρόμους της Αθήνας.

Μια σειρά άλλων προβλημάτων απέρρεαν από την εθνικότητα του. Παρότι είχε γεννηθεί στην Αθήνα, ως παιδί δεν είχε καμία υπηκοότητα, αφού δεν θεωρούνταν ούτε Νιγηριανός ούτε Έλληνας. Όταν έγινε 12 χρονών, άρχισε να ασχολείται με το μπάσκετ. Μόνο τότε απέκτησε νόημα ζωής και λόγους να ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον, παρότι είχε να αντιμετωπίσει τα άγχη και τους καθημερινούς αγώνες ενός άπατρη μετανάστη.

Σήμερα, η καριέρα του Γιάννη θεωρείται λόγος περηφάνιας για πολλούς Έλληνες, κάτι που έχει κάνει και την Ελληνική δεξιά να τον συγχαίρει ως παράδειγμα ενός νέου που πάλεψε για τα όνειρά του. Ωστόσο, η αφήγηση και η αναβάθμιση του Γιάννη από έναν απλό μετανάστη σε έναν που «αξίζει» να είναι Έλληνας ξεχνά κρίσιμες όψεις που εμπρόθετα διαστρεβλώνουν της ιστορίας της ζωής του υποτιμώντας εξαιρετικά τις δύσκολες συνθήκες εντός των οποίων μεγάλωσε. Εάν η απειλή της απέλασης που υπήρχε στον ορίζοντα για την οικογένεια του Γιάννη κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας έθετε σε κίνδυνο της ανάπτυξη των δυνατοτήτων του, με κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε κανένας να έχει έρθει αντιμέτωπος ή να αντιμετωπίσει στο μέλλον, εάν θέλουμε ως χώρα να βλέπουμε μη προνομιούχους ανθρώπους να πετυχαίνουν.

Οικειοποιούμενοι ένα είδωλο

Το πρόσφατο επίτευγμα του Γιάννη ως καλύτερου παίκτη του NBA τον έφερε στο επίκεντρο της ελληνικής δημόσιας συζήτησης και έτσι έκαναν την εμφάνιση τους πολλά άρθρα από δημοσιογράφους και αναλυτές που εκθείαζαν τα κατορθώματά του. Τα τηλεοπτικά κανάλια σχολίασαν εκτενώς την ιστορία του και οι πολιτικοί συνέτρεξαν από κοντά με τη σειρά τους να δηλώσουν και αυτοί τον θαυμασμό τους για αυτά. Ο πρόσφατα εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης δημοσίευσε ένα tweet τονίζοντας την εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων για τα επιτεύγματα του Γιάννη, επισημαίνοντας ότι παρά ταύτα δεν έχει ξεχάσει τις ρίζες του. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Κυρανάκης, πρώην αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπος του κόμματος, ανέφερε πως η Ελλάδα οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον παίκτη των Milwaukee Bucks. Ακόμη και ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιαδής – γνωστός για τις ακροδεξιές του θέσεις – αναπαρήγαγε ένα σχετικό tweet συγχαίροντας τον Γιάννη.

Με δεδομένο τον χαρακτήρα αυτών των αντιδράσεων, κάποιος που δεν είναι οικείος με το ελληνικό πολιτικό συγκείμενο θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα που στηρίζει τους μετανάστες υιοθετώντας φιλομεταναστευτικές πολιτικές. Ωστόσο κάτι τέτοιο απέχει σημαντικά από την πραγματικότητα.

Το 2015 ο Mητσοτάκης και το υπόλοιπο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας καταψήφισαν τον νόμο που στόχευε να δώσει την ελληνική ιθαγένεια σε παιδιά όπως ο Γιάννης που είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Επικαλουμένοι, μεταξύ άλλων, μια τυπική ακροδεξιά συνομοσιολογική ρητορική, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αντιτέθηκαν στην μεταρρύθμιση ισχυριζόμενοι ότι ήταν ένα χειριστικό νομοσχέδιο σχεδιαζόμενο από τον Σύριζα προκειμένου να ευνοηθεί μελλοντικά εκλογικά από την ψήφο των μεταναστών. Εάν ο νόμος δεν είχε περάσει, αυτό θα είχε αφήσει ως κατάλοιπα σοβαρά εμπόδια στην απόκτηση υπηκοότητας από παιδιά που γεννήθηκαν σε παρόμοιες συνθήκες με αυτές του Γιάννη. Στην πραγματικότητα, ο Γιάννης παρέμεινε άπατρης μέχρι τα 18 του και μόνο εξαιτίας της πιθανής επιτυχίας του ως διακεκριμένου μπασκετμπολίστα του δόθηκε η ελληνική ιθαγένεια.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής περιόδου και άλλες προσωπικότητες από τους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας κινήθηκαν με σαφήνεια στην ίδια γραμμή επιχειρηματολογίας. Ο Κυρανάκης ανάρτησε ένα tweet το οποίο έκανες σαφές ότι η πιθανή νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα παρέχει επιδόματα μόνο σε παιδιά από Έλληνες γονείς. Αυτή η ρητορική δεν διαφέρει ουσιωδώς από την αφήγηση (και στην πραγματικότητα την πολιτική πρακτική) που υιοθετήθηκε από το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, το οποίο επανειλημμένως είχε υποστηρίξει έμπρακτα την διανομή φαγητού μόνο σε Έλληνες.

Ο θαυμασμός για αυτήν την επιτυχία του Γιάννη, επιπρόσθετα, είναι κάτι αρκετά πρόσφατο εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας. Ένα χρόνο νωρίτερα, ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε εμφανιστεί σε κανάλι της τηλεόρασης και εμπρόθετα προέφερε περιπαικτικά λανθασμένα το όνομα του παίκτη των Milwaukee Bucks ισχυριζόμενος ακόμη ότι γεννήθηκε στην Νιγηρία. Ο σύνδεσμος Ελλήνων καλαθοσφαιριστών δημοσίευσε ως απάντηση σε αυτό το σχόλιο του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας ένα δελτίο τύπου που στήριζε τον Γιάννη προασπίζοντας τον «ως είδωλο για χιλιάδες παιδιά και ως διαφήμιση για την χώρα μας στο εξωτερικό», ως έναν άνθρωπο «που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα» δηλώνοντας ως σύνδεσμος «υπερήφανος για τον Γιάννη και οποιοδήποτε Έλληνα καλαθοσφαιριστή και αθλητή ευρύτερα». Η ανακοίνωση τελείωνε με τον εξής πικρό υπαινιγμό: «Ο Ελληνικός αθλητισμός κάνει την Ελλάδα υπερήφανη. Τι γίνεται ωστόσο με την πολιτική;»

Δαιμονοποιώντας τις μειονότητες

Φυσικά αυτή η δαιμονοποιήση των μειονοτήτων δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Ανά την υφήλιο η νεοφιλελεύθερη επέλαση έναντι των κοινωνικών δαπανών έχει χτίσει την ηγεμονία της χρησιμοποιώντας ένα ρατσιστικό λόγο ενάντια στους πραγματικούς ή στους υποτιθέμενα πραγματικούς αποδέκτες του φορολογηθέντος χρήματος. Στην επίθεση του έναντι των πολιτικών κοινωνικής ασφάλειας που εγκαθιδρύθηκε στις μεταπολεμικές Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ronald Reagan εφηύρε τον όρο «βασίλισσες της πρόνοιας» εννοώντας τις αφροαμερικάνες γυναίκες που ο ίδιος υποστήριζε ότι έκαναν κατάχρηση των επιδομάτων εξαιτίας της υποτιθέμενης τεμπελιάς τους και της απροθυμίας τους να εργαστούν. Τον ίδιο ρατσιστικό λόγο χρησιμοποίησαν τα κυρίαρχα γερμανικά μέσα ενημέρωσης προκειμένου να εξηγήσουν τα αίτια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Οι αφηγήσεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν έτσι από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ προκειμένου να δικαιολογήσουν τις επιθέσεις στις κοινωνικές δαπάνες σε Έλληνες και αφροαμερικάνους αντίστοιχα.

Το επόμενο βήμα στη λογική αυτή είναι η ανάγκη για περιστολή του κοινωνικού κράτους και παροχή προνομίων μόνο σε αυτούς που πραγματικά το αξίζουν, σε αυτούς που ενσωματώνοντας την προτεσταντική λογική εργάζονται σκληρά παρότι είναι φτωχοί. Παντρεύοντας αυτήν τη συλλογιστική με μια πιο σαφή ρατσιστική επιχειρηματολογία, ο Κυρανάκης πρότεινε έναν «προνοιακό νατιβισμό» – διακρίσεις στην κατανομή των επιδομάτων σε οικογένειες – ως λύση στο πρόβλημα υπογεννητικότητας της χώρας. Εάν ένα τέτοιο μέτρο εφαρμοστεί, τότε θα στερήσει στα μικρά παιδιά μη Ελλήνων – όπως ήταν κάποτε και ο Γιάννης – πρόσβαση στις παροχές που απολαμβάνουν οι Έλληνες περιθωριοποιώντας τους στην κατηγορία των ανάξιων και των στιγματισμένων φτωχών.

Σε περιόδους κρίσης, η νεοφιλελεύθερη δεξιά χρησιμοποιεί ρατσιστικά επιχειρήματα έτσι ώστε να ανακατέψει εκ νέου την κοινωνική τράπουλα δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό μπλοκ στη βάση της διάκρισης. Αυτός ο λόγος τονίζει τους υποτιθέμενους πολιτισμικούς παράγοντες που βρίσκονται πίσω από την αποκλίνουσα συμπεριφορά αυτών των ομάδων που δεν είναι, ή δεν μπορούν να είναι, μέρος της εθνικής ολότητας. Ακολουθώντας τον Πορτορικανό κοινωνιολόγο Eduardo Bonilla-Silva κάτι τέτοιο συνιστά έναν «ρατσισμό χωρίς φυλή», καθώς οι αιτίες αυτές δεν έχουν πλέον βιολογικές αλλά πολιτισμικές καταβολές. Μια εκδοχή αυτού είναι η αντι-μουσουλμανική ρητορική που έχει δημιουργηθεί και διαχυθεί κατά τη διάρκεια της οικονομική κρίσης και έχει υιοθετηθεί πλήρως από τη Νέα Δημοκρατία.

Ιστορικά τα νεοφιλελεύθερα κόμματα έχουν χρησιμοποιήσει αυτήν την αφήγηση σαν διανοητική κόλα έτσι ώστε να προσδώσει νοηματική συνοχή σε ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες παρέχοντας ένα συνολικό εξηγητικό σχήμα για το παρελθόν και το παρόν της χώρας. Αυτό βοηθά στη δημιουργία ενός οράματος για το μέλλον από το οποίο θα απουσιάζουν όλες οι βεβαιότητες της μεταπολεμικής κεϋνσιανής ρύθμισης και των δικαιωμάτων που αυτές συνεπαγόταν. Αυτό ο λόγος που έχει πλήρως υιοθετηθεί από τη Νέα Δημοκρατία ορίζει μεταξύ άλλων ποιος μπορεί να είναι μέλος του εθνικού κράτους ή να αποκλείεται από αυτό.

Αγωνιζόμενος για την επιτυχία

Για τους θιασώτες που υιοθετούν δημόσια αυτήν την επιχειρηματολογία, παραδόξως οι μόνοι άνθρωποι που δικαιωματικά ανήκουν στο έθνος είναι τα ίδια τα άτομα που ξεπερνούν τα δομικά εμπόδια που τίθενται από την κοινωνία και το κράτος εντός του οποίου τυχαίνει να ζούνε. Αυτό, κατά μια έννοια, είναι η επέκταση της φιλελεύθερης λογικής που προϋποθέτει ότι σήμερα όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για να επιτύχουν στη ζωή, καθώς, στο μέτρο που εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που εμφανίζονται, χρειάζεται απλά να δράσουν ορθολογικά.

Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, η οποία συγκλίνει προς μια εκδοχή του Αμερικάνικου ονείρου, οι άνθρωποι αυτοί αξίζουν τον θαυμασμό, αγνοώντας ωστόσο ότι βρίσκονται σε μια πολύ πιο δύσκολη ιστορική συγκυρία όπου οι περισσότεροι θεσμοί που συμβάλλουν στην κοινωνική άνοδο έχουν αποσαθρωθεί.

Στο φαντασιακό της Νέας Δημοκρατίας, ο Γιάννης ήταν από τους λίγους που πέτυχε επειδή εργάστηκε σκληρά και χρησιμοποίησε το ταλέντο του για να διακριθεί ως μπασκετμπολίστας. H ελληνική δεξιά μπορεί τώρα να επιβραβεύει τον Γιάννη επειδή μετά την επιτυχία του θεωρείται πλέον «ένας από εμάς», ένα μέλος της ελληνικής κοινότητας. Πλέον δεν είναι ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους μετανάστες που θεωρούνται από ένα σημαντικό μέρος της Ελληνικής δεξιάς ως μια από τις βασικές αιτίες για την εθνική μας κατάντια. Έτσι πλέον μπορεί νόμιμα ο παίκτης των Milwaukee Bucks να αποτελέσει ένα παράδειγμα για το οποίο οι Έλληνες μπορούν να νιώθουν υπερήφανοι. Ωστόσο, μια τέτοια συλλογιστική συνιστά μια μορφή μαγικής σκέψης, καθότι δεν λαμβάνει υπόψη της τα δομικά αίτια τα οποία εξηγούν τις συνθήκες ζωής των μεταναστών εν γένει καθώς και τις συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες που υπάρχουν για αυτές.

Δεν θα πρέπει ωστόσο η αριστερά να νιώθει περήφανη για τον Γιάννη και τα κατορθώματα του; Σαφώς και θα πρέπει, καθότι ευτέλισε την ακροδεξιά και τους τρόπους με τους οποίους παρουσιάζει η ίδια τους πληθυσμούς εκτός της εθνικής κοινότητας. Με τη βοήθεια της οικογένειάς του ο Γιάννης μπόρεσε να σταθεί στα πόδια του και να υπερπηδήσει τον δομικό ρατσισμό που αντιμετώπισε εντός της Ελληνικής κοινωνίας και να καταφέρει κάτι σχεδόν αδιανόητο. Η ιστορία του συνιστά ένα εκπληκτικό επίτευγμα όχι μόνο για έναν άνθρωπο που έζησε μεγάλο μέρος των νεανικών του χρόνων ως περιθωριοποιημένος μετανάστης στερούμενος τις υλικές και πολιτισμικές συνθήκες για μια τέτοια επιτυχία, αλλά και για οποιοδήποτε άνθρωπο με πρόσβαση σε αυτές.

Ωστόσο η ατομική επιτυχία ενός ανθρώπου δεν μπορεί από μόνη της να συνιστά επαρκή λόγο ικανοποίησης και επανάπαυσης. Παράλληλα με την επιτυχημένη πλέον ζωή του Γιάννη υπάρχουν χιλιάδες μετανάστες που συνεχίζουν να βιώνουν τις συνέπειες του κοινωνικού αποκλεισμού ερχόμενοι αντιμέτωποι καθημερινά με τον ρατσισμό και οδηγούμενοι στο κοινωνικό περιθώριο. Το βασικό μας πολιτικό αίτημα πρέπει να είναι αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όπως έχει ισχυριστεί ο Erik Olin Wright, οφείλουμε να αγωνιστούμε για μια δίκαιη κοινωνία «όπου όλοι άνθρωποι θα έχουν ίση πρόσβαση στα υλικά και κοινωνικά αναγκαία μέσα για μια βιώσιμη και ευημερής ζωή».

Ελάχιστοι από τους μη προνομιούχους θα καταφέρουν να επιτύχουν κάτι παρόμοιο με τον Γιάννη, ιδιαίτερα άμα μεγαλώσουν σαν αυτόν υπό την απειλή της απέλασης και να επικυρώσουν το καπιταλιστικό παραμύθι του «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω». Η αναίρεση αυτής της απειλής είναι το ελάχιστο το οποίο θα μπορέσει να συμβάλλει έτσι ώστε τα παιδιά των μεταναστών να ζήσουν ακμάζουσες ζωές. Την ίδια στιγμή ωστόσο η κοινωνική δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιορίζεται σε τυπικά μέτρα όπως αυτά που απορρέουν από την ιθαγένεια αλλά πρέπει να περικλείει όλα τα ουσιώδη μέσα που είναι αναγκαία για κάθε ανθρώπινο ον έτσι ώστε να αναπτύξει τις δυνατότητες του, εξαλείφοντας τα δομικά εμπόδια που αναχαιτίζουν την προσωπική του ανάπτυξη. Αυτό δεν θα πρέπει είναι ένα δικαίωμα για όσους τα καταφέρουν να γίνουν σημαντικοί αθλητές, αλλά για όλα τα ανθρώπινα όντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι με παρόμοιο υπόβαθρο με αυτό του Γιάννη κατηγοριοποιούνται στους «ανάξιους φτωχούς». Ωστόσο όλοι μας αξίζουμε τα δικαιώματα και τους πόρους που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε αξιοπρεπώς και να αναπτύξουμε τις δυνατότητες μας στο έπακρο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μόνο στην Ελλάδα...Εγκαίνια του VAR στην Superleague με σουβλάκια


H αναμέτρηση μεταξύ της Λαμίας και του Παναθηναϊκού έχει ιστορικό χαρακτήρα για το ελληνικό πρωτάθλημα, αφού αναμένεται να γίνει για πρώτη φορά χρήση του VAR.
Μάλιστα, την στιγμή που έκανε σύνδεση η ΕΡΤ με το βαν του VAR, όπου βρίσκονται οι διαιτητές, Γιώργος Κομίνης και Χρήστος Μπαλτάς, φαίνεται να μπαίνει ένας κύριος και να αφήνει μία παραγγελία φαγητού!

sport24.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Νεοδημοκρατικά όνειρα θερινής νυκτός

Δημήτρης Μηλάκας


Το καλοκαίρι τελειώνει μαζί με τις ψευδαισθήσεις που έχουν την τάση να επωάζονται τις θερινές νύχτες, ειδικά όταν αυτές συμπίπτουν με εκλογικές νίκες και θριάμβους. Τα μελτέμια της αισιοδοξίας που φουσκώνουν τις προσδοκίες μαζί με τα μυαλά των νικητών κοπάζουν καθώς αρχίζει να φαίνεται η κακοτράχαλη ακτή της πραγματικότητας, την οποία θέλει δεν θέλει θα πατήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τον Σεπτέμβριο.

Τότε, κατά την πρώτη επαφή των κυβερνητικών εξαγγελιών, των υποσχέσεων και των προσδοκιών που όλα αυτά δημιουργούν με τα κομπιουτεράκια των δανειστών θα αντιληφθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και οι προηγούμενοι που βρέθηκαν στη θέση του, ότι «τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται».

Το τι είναι υποχρεωμένη να τηρήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. το γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πριν να γίνει πρωθυπουργός. Άλλωστε αυτός και το κόμμα του ψήφισαν (και) το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015.

Ωστόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν απέφευγε τους πειρασμούς στους οποίους υπέκυψαν και οι προηγούμενοι που διεκδίκησαν και κέρδισαν την εξουσία. Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς με τα «Ζάππεια» όσο και ο Αλέξης Τσίπρας με το «θα καταργήσω τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο» υποσχέθηκαν πράγματα που δεν ήταν σε θέση να τηρήσουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είναι εξαίρεση.

Από τον Σεπτέμβριο, λοιπόν, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός πια, θα συνειδητοποιήσει ότι αυτήν τη χώρα δεν την κυβερνά η εκλεγμένη της κυβέρνηση, αλλά το βιβλίο οδηγιών των δανειστών. Και τότε, όπως και οι προκάτοχοί του, θα επιδοθεί σε μια αδιάκοπη μάχη με την πολιτική φθορά, η οποία είναι έτσι κι αλλιώς χαμένη, καθώς από το 2010 μέχρι και σήμερα είναι περισσότερο από σαφές ότι τα μνημόνια καταβροχθίζουν πρωθυπουργούς και εξαφανίζουν κόμματα.

Ήδη ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας σε συνέντευξή του στους «Financial Times» παραδέχτηκε ότι με δεδομένο τον στόχο του 3,5% πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2019 «είναι σαφές πως δεν έχουμε άλλο δημοσιονομικό χώρο (για περαιτέρω ελαφρύνσεις) γι’ αυτό το έτος».

Με πιο απλά λόγια, η βασική προεκλογική υπόσχεση για μείωση της φορολογίας των φυσικών προσώπων, η οποία συνέβαλε τα μέγιστα για τη νίκη της Ν.Δ., εγγράφεται στις ελληνικές καλένδες…

Πράγμα που σημαίνει ότι και η περίοδος χάριτος που έλαβε από την ελληνική κοινωνία η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα ολοκληρωθεί πολύ πιο γρήγορα. Και τότε το τέλος των ψευδαισθήσεων θα είναι απότομο και η επιστροφή στην πραγματικότητα οδυνηρή…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σοκαριστικό: Σε στοίβες στο πάτωμα χιλιάδες φάκελοι με αιτήσεις συντάξεων


Παρατημένοι σε στοίβες βρίσκονται χιλιάδες φάκελοι με αιτήσεις συντάξεων στα πατώματα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, όπως αποκαλύπτει βίντεο ντοκουμέντο του One Channel.
Οι υποψήφιοι που έχουν υποβάλλει τα χαρτιά τους για σύνταξη, περιμένουν για χρόνια, την στιγμή που οι αρμόδιοι υπάλληλοι θα επεξεργαστούν τα στοιχεία, ωστόσο ερωτηματικό παραμένει το πώς αυτοί οι άνθρωποι επιβιώνουν μέχρι την στιγμή που θα λάβουν το πρώτο ευρώ από τους κόπους μιας ζωής.


iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέες «καμπάνες» για το παγκόσμιο κλίμα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Παρά τις καλοκαιρινές διακοπές, δεν λέει να κοπάσει η καταιγίδα τρομακτικών προειδοποιήσεων των εγκυρότερων επιστημονικών οργανισμών που διαθέτει η ανθρωπότητα, για το τι πρόκειται να συμβεί αν η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή συνεχίζει να δρα.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα είχαμε την δημοσιοποίηση της τελευταίας έκθεσης του ΟΗΕ «Κλιματική Αλλαγή και Έδαφος», ενώ περίπου ταυτόχρονα δόθηκε στη δημοσιότητα και άλλη έκθεση του Aqueduct Project του Ινστιτούτου Παγκοσμίων Πόρων για την κλιματική αλλαγή και τα παγκόσμια αποθέματα νερού. Αμφότερες εξαιρετικά ζοφερές στις προβλέψεις τους.

Kαι φυσικά δεν σταματάνε και οι… πρακτικές προειδοποιήσεις του Καιρού, που μοιάζει να θέλει να διεκδικήσει τη θεία ιδιότητα που του απέδιδαν οι Αρχαίοι (ο Ίων ο Χίος τον ανέφερε ως τον νεώτερο από τους γιους του Δία). Ένας απολύτως ασυνήθιστος ανεμοστρόβιλος έπληξε προ ημερών το Λουξεμβούργο, στην καρδιά της Ευρώπης, τραυματίζοντας 17 άτομα εκ των οποίων δύο σοβαρά, καταστρέφοντας εκατό αυτοκίνητα και αποδεικνύοντας ότι η κλιματική αλλαγή δεν κάνει… ταξικές διακρίσεις, πλήττει και τους πλούσιους. (Αν και βέβαια μπορούν να προστατευθούν πολύ καλύτερα από τις επιπτώσεις της).

Χάνονται εδάφη και νερό


Στην έκθεση «Κλιματική Αλλαγή και Έδαφος» του ΟΗΕ, αναφέρεται ότι 821 εκατομμύρια άνθρωποι ήδη υποφέρουν από πείνα εξαιτίας του ότι η γη, από την οποία εξαρτώνται για να ζήσουν, χάνει την ικανότητά της να υποστηρίξει τις γεωργικές υποδομές. Αυτά όμως τα 800 εκατομμύρια δεν είναι παρά ένα τμήμα ενός τεραστίου συνόλου 3,2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν σήμερα σε περιοχές που θα διαβρωθούν, θα πλημμυρίσουν, θα μετατραπούν σε ερήμους ή θα καταστραφούν από πυρκαγιές, τυφώνες και κυκλώνες, μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Επίσης την περασμένη εβδομάδα, άλλη έκθεση του Aqueduct Project του Ινστιτούτου Παγκοσμίων Πόρων που δόθηκε στη δημοσιότητα, υπογραμμίζει ότι δεκαεπτά χώρες της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και της Νότιας Ασίας, όπου κατοικεί το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού κινδυνεύουν να εξαντλήσουν τα αποθέματα νερού τους. Οι ξηρασίες που θα προκληθούν θα έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερο κόστος από τις πλημμύρες, καταστρέφοντας συγκομιδές, προκαλώντας ενεργειακά προβλήματα, αυξάνοντας τον κίνδυνο ασθενειών και προκαλώντας πιθανώς μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων, που θα πιέσουν τα αποθέματα νερού και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Τεράστια τα προβλήματα αυτά από μόνα τους, έρχονται να προστεθούν σε πολλά άλλα που προκαλούν πολύ μεγάλες εντάσεις στο περιβάλλον, όπως η αποψίλωση των δασών, η υπερθέρμανση των ωκεανών, το λιώσιμο των πάγων και της permafrost στην Αρκτική, η χημική και άλλη μόλυνση εδαφών, νερών και αέρα η αγνώστων συνεπειών είσοδος των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, η μαζική είσοδος στους οργανισμούς ανθρώπων και ζώων χιλιάδων χημικών ουσιών, που ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει ποια θα είναι η μακροχρόνια επίδρασή τους στην υγεία των ανθρώπων.

Σε ότι αφορά την κλιματική αλλαγή, εκατοντάδες ή χιλιάδες επιστημονικές μελέτες έχουν τεκμηριώσει ότι είναι η διαρκώς επεκτεινόμενη, επί έναν αιώνα, καύση άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου, που οδηγεί στην ερημοποίηση εδαφών, την εξαφάνιση παράκτιων περιοχών λόγω ανόδου της στάθμης των ωκεανών και την βύθιση περιοχών λόγω λιωσίματος της permafrost, παράγοντας ακραία καιρικά φαινόμενα, καύσωνες και λιώσιμο των πάγων. Η αύξηση της εκπομπής αερίων θερμοκηπίου συνδέεται στατιστικά με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη μετά το 1958, που άρχισαν οι σχετικές μετρήσεις και η τάση έχει ενταθεί από τη δεκαετία του 1980.

Μη αντιστρέψιμη μεταβολή


Αυτά όλα είναι εξαιρετικά σοβαρά, αλλά δεν είναι δυστυχώς το πιο σοβαρό. Ο κίνδυνος, που δεν έχει γίνει αντιληπτός ακόμα παρά από μία μικρή μειοψηφία ακόμη και των προβληματισμένων για το θέμα, είναι ότι δεν αντιμετωπίζουμε απλώς πολύ σοβαρά προβλήματα που επιβαρύνουν όλο και πιο πολύ τον κόσμο μας. Αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο να καταστραφεί ο κόσμος μας, δηλαδή να γίνει ο πλανήτης μη κατοικήσιμος για τον άνθρωπο και τις ανώτερες μορφές ζωής!

Αυτόν τον κίνδυνο ακριβώς υποδεικνύει μια μελέτη επιστημόνων από τα πιο φημισμένα πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, τα συμπεράσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν πέρυσι στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ υπό τον τίτλο «Τροχιές του Συστήματος της Γης στην Ανθρωπόκαινο».

Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη, τείνουμε με τη δράση μας να απομακρύνουμε τον πλανήτη από το τωρινό σημείο σχετικά ασταθούς κλιματικής ισορροπίας, ωθώντας τη Γη σε διαφορετική «κλιματική τροχιά» και μεταβάλλοντάς την σε «παγίδα θερμότητας» (Hothouse). Μια τέτοια μεταβολή, από ένα σημείο και πέρα είναι αυτοτροφοδοτούμενη και δεν μπορούμε να την αντιστρέψουμε ότι κι αν κάνουμε. Πρέπει να σταματήσει τώρα. Χρειάζεται πολύ λίγη δύναμη για να κλωτσήσει κανείς μια μπάλα στην κορυφή ενός λόφου, αλλά αν η μπάλα ξεφύγει και πάρει την κατηφόρα, δεν υπάρχει τρόπος να την ξαναφέρεις πίσω.

Δυσανάλογη αντίδραση


Ίσως βέβαια, ακόμα πιο τρομακτική από τα συμπεράσματα των επιστημόνων είναι η απάθεια –παρά τα πολλά κατά καιρούς λόγια και δηλώσεις– των περισσοτέρων κυβερνήσεων και περιφερειακών οργανισμών παγκοσμίως απέναντι σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετώπισε στην ιστορία του το ανθρώπινο γένος. ‘Όπως και η κραυγαλέα υποτίμηση του προβλήματος από τα ΜΜΕ και η πολύ δυσανάλογη, ως προς τη σοβαρότητα του ζητήματος, κινητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ίσως, αντανάκλαση και της τεράστιας οικονομικής, εν τέλει και πολιτικής ισχύος, που διαθέτουν οι «γίγαντες» της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων, που πλήττονται άμεσα από οποιαδήποτε σχέδια περιορισμού της χρήσης τους.

Βέβαια υπάρχουν και ενθαρρυντικά σημεία. Στις ΗΠΑ γίνεται τώρα μεγάλη συζήτηση για ένα πράσινο New Deal, συζήτηση που θα ήταν απλώς αδιανόητη πριν από λίγα χρόνια. Νέα κινήματα αναπτύσσονται όπως το διεθνές μαθητικό κίνημα για τη σωτηρία του πλανήτη, με το σύνθημα «Δεν υπάρχει πλανήτης Β’» και το Extinction Rebellion, ενώ άλλα κινήματα, όπως τα «Κίτρινα Γιλέκα» στην Γαλλία, έχουν συμπεριλάβει στη θεματική τους την οικολογική προβληματική (σε μια προσπάθεια να ενώσουν τα προβλήματα του «τέλους του μήνα», την κοινωνική κρίση δηλαδή, με την αντιμετώπιση των προβλημάτων του «τέλους του κόσμου», την οικολογική κρίση, όπως λένε χαρακτηριστικά). Το αυξημένο ενδιαφέρον για το περιβάλλον αντανακλάται και στην αύξηση της υποστήριξης προς οικολογικά κόμματα κατά τις τελευταίες ευρωεκλογές.

Εντούτοις, προς το παρόν, όχι μόνο αυτά φαίνονται «πολύ λίγα, πολύ αργά», αλλά και προσκρούουν σε πολιτικές δράσεις των κυβερνήσεων προς όφελος της μεγάλης βιομηχανίας (Big Business) που κινδυνεύουν να μας πάνε ακόμα πιο γρήγορα στην καταστροφή. Την περασμένη Δευτέρα, η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε, προκαλώντας τις διαμαρτυρίες οικολόγων και Δημοκρατικών, ότι θα μεταβάλει τον τρόπο που εφαρμόζεται η Εndangered Species Act, δηλαδή η σπουδαιότερη αμερικανική ρύθμιση που, από την δεκαετία του 1970 (επί Προεδρίας Νίξον), προστατεύει τις περιοχές που κατοικούνται από είδη απειλούμενα με εξαφάνιση.

Σημειωτέον ότι η ανακοίνωση Τραμπ έρχεται σε μια στιγμή που μια τελευταία έκθεση του ΟΗΕ επεσήμανε την επιταχυνόμενη εξαφάνιση ειδών και την απειλούμενη κατάρρευση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη.

Αντιδρώντας στην πολιτική για το περιβάλλον του Προέδρου, μια σειρά αμερικανικών Πολιτειών έσπευσαν να συμπήξουν «συμμαχία» εναντίον της.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στη Βόρειο Αμερική, οι πολιτικές που εφαρμόζει στη Βραζιλία η κυβέρνηση Μπολσονάρο, προκαλούν επιταχυνόμενη αποψίλωση της Αμαζονίας, του σημαντικότερου «πνεύμονα» του πλανήτη και έντονες διεθνείς ανησυχίες για τις συνέπειές τους.

Πηγή: konstantakopoulos.gr



Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Εργαζόμενοι Creta Farm: Αντίσταση σε τράπεζες και μεγάλα συμφέροντα!


Tην αγωνία τους για το μέλλον της επιχείρησης εκφράζουν με επιστολή τους προς τις τράπεζες, Εθνική, Πειραιώς, Eurobank και Alpha Bank, οι εργαζόμενοι της κρητικής αλλαντοβιομηχανίας Creta Farms ΑΒΕΕ. 

 Οι εργαζόμενοι, μέσω του Σωματείου τους, σημειώνουν πως κρατούν ζωντανή την εταιρεία και διαμηνύουν πως όσοι θέλουν να παίξουν παιχνίδια με το μέλλον της θα τους βρουν απέναντί τους. 

Στην επιστολή του Σωματείου, η οποία κοινοποιείται προς τον υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνι Γεωργιάδη, τον υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών Γιάννη Κεφαλογιάννη και τον βουλευτή Ρεθύμνου Ανδρέα Ξανθό, υπογραμμίζεται ότι οι εργαζόμενοι της Creta Farms ABEE παρακολουθούν τον τελευταίο καιρό με μεγάλη αγωνία τις εξελίξεις γύρω από το εργασιακό τους μέλλον αλλά και για την τύχη της εταιρείας, που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αγορά. 

 Όπως τονίζει το Σωματείο των εργαζομένων «οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών μάς γεμίζουν με μεγάλη αβεβαιότητα. Έτσι παρά την μεγάλη προσπάθεια του κ. Υπουργού (σ.σ.: Ανάπτυξης) για να επανέλθουν οι υγιείς ρυθμοί στην καθημερινή λειτουργία της εταιρίας, παρατηρείται έντονη στασιμότητα και σιωπή γύρω από το τι τελικά θα συμβεί. Κι αυτό ενώ – πέρα από το έντονο κυβερνητικό ενδιαφέρον – η εταιρεία βάζει ενέχυρο το πιο πολύτιμο πανελλαδικά σήμα της, το “εν ελλάδι – Creta Farms” ώστε να εξασφαλιστεί η ενδιάμεση χρηματοδότηση που πολύ καλά ξέρουμε ότι είναι απαραίτητη για την ομαλή συνέχεια της λειτουργίας της εταιρείας μέχρι την εξεύρεση του επενδυτή. Ξέρουμε ότι και οι προμηθευτές την στηρίζουν και οι επενδυτές εμφανίζονται με έντονο ενδιαφέρον». 

 Στην ίδια επιστολή σημειώνεται: «Αν και φοβισμένοι λόγω των εξελίξεων αυτών, εμείς οι εργαζόμενοι των 800 οικογενειών πανελλαδικά, κρατάμε την εταιρεία ζωντανή και ελπίζουμε να μην υπάρχει κάποιος που υποσκάπτει το μέλλον της και κατ’ επέκταση και το δικό μας. Αυτή είναι και η μεγαλύτερή μας απορία: Ποιος μπορεί να θέλει το κακό της εταιρείας, το οποίο κανέναν δεν συμφέρει; Ή τελικά συμφέρει κάποιον;». 

 Ενδιαφέρον, συνεχίζεται, «φαίνεται να δείχνουν και οι ανταγωνιστές της εταιρείας μας και εμφανίζονται ως επενδυτές. Θέλουν πραγματικά να επενδύσουν τα χρήματά τους για να παραμείνει η εταιρεία ζωντανή; Μήπως είναι τελικά το τραπεζικό σύστημα που δεν θέλει την συνέχιση της Creta Farms; Είναι, όπως φαίνεται, πιθανό. Γιατί άραγε; Ποιος θα επωφεληθεί από μια τέτοια αρνητική εξέλιξη;Όποιος όμως και να προσπαθήσει να βλάψει το μέλλον της εταιρείας και αντίστοιχα το μέλλον μας, ένα είναι σίγουρο: ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ του. Δε θα δεχτούμε να “παίξει” με όσα έχουμε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια με την εταιρεία μας για το μέλλον μας, το μέλλον των οικογενειών μας, το μέλλον των κρητικών εταιρειών και της Ελλάδος. Με την ελπίδα ότι η στασιμότητα αυτή οφείλεται απλά στις ημέρες του Αυγούστου…».

iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Επίπλαστη ανάπτυξη. Του Γιάννη Μακρυγιάννη


Η δεκαετής κρίση άλλαξε πολλά. Κυρίως σε βάρος του κόσμου της εργασίας, ενώ έθεσε τη χώρα σε συνεχή κηδεμονία από τους δανειστές και εταίρους, με την παράλληλη εκχώρηση (ξεπούλημα) δημόσιας περιουσίας
Το πρόβλημα είναι ότι δεν δίδαξε τίποτα. Και κυρίως δεν διόρθωσε και πολλές από τις χρόνιες παθογένειες του «ελληνικού συστήματος». Η τουριστική έκρηξη των τελευταίων λίγων ετών, μαζί με την άνοδο του real estate επανέφερε την ψευδαίσθηση ότι όλα (μπορούν να) πάνε καλά.
Ώσπου ήρθε (και) το φετινό καλοκαίρι για να αποδείξει ότι η χώρα εξακολουθεί να παραπαίει. Ότι όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Η δε περίφημη «ανάπτυξη», η οποία βασίζεται στον τουρισμό πρωτίστως, δεν έχει και τόσο στέρεες βάσεις. Ότι τα προβλήματα των υποδομών, η γραφειοκρατία και η νοοτροπία, παραμένουν σε προ κρίσης επίπεδα. Και εξ αυτού του λόγου, ο τουρισμός των 30 τόσων εκατομμυρίων επισκεπτών, μπορεί να αποδειχθεί φούσκα, που εάν σκάσει – και μπορεί να σκάσει σύντομα, τα αμέσως επόμενα χρόνια – θα έχει νέες σοβαρές συνέπειες.
Η χώρα δεν είναι έτοιμη να διαχειριστεί το πρόβλημα αυτό. Φαίνεται από παντού. Νησιά χωρίς λιμάνια (Σαμοθράκη) ή ρεύμα (Σκιάθος κλπ). Νησιά με λιμάνια, που όμως δεν τίθενται σε λειτουργία (Σύμη). Νησιά με παράνομα ή προβληματικά και πάντως επικίνδυνα ελικοδρόμια (Πόρος). Νησιά με βαριά επικίνδυνο οδικό δίκτυο και ακόμη πιο επικίνδυνες συμπεριφορές των κατοίκων (Κρήτη). Νησιά με «γουρούνες», που κυκλοφορούν όπως να’ ναι κι όποιον πάρει ο χάρος. Πλημμελής έλεγχος σε όλα τα επίπεδα, από τις πισίνες, όπου χάνουν τη ζωή τους παιδιά, έως το Πόρτο Χέλι και σχεδόν σε όλη τη χώρα, όπου επιδειξιομανείς σκαφάτοι αποτελούν δημόσιο κίνδυνο (και παίρνουν ζωές, όπως έκανε ο Γάλλος κτηματομεσίτης, που κυκλοφορεί ελεύθερος – γιατί άραγε;). Ακόμα και η κυρίαρχη, σχεδόν μονοπωλιακή αεροπορική εταιρία Aegean Airlines έχει βαλθεί να τα κάνει μαντάρα, με τις απίστευτες καθυστερήσεις και τις υπερβολικές τιμές στα εισιτήρια (350 ευρώ για Ρόδο με επιστροφή; Και 220 για Νάξο; Όταν μπορείς να βρεις για Νέα Υόρκη με κανονική εταιρία εισιτήριο μετ’ επιστροφής ακόμα και 450 ευρώ;).
Και δεν μιλάμε για άλλες ακραίες καταστάσεις που υπάρχουν σε όλους τους τομείς. Από τις πανάκριβες τιμές σε όλα, έως την απίστευτη φοροδιαφυγή. Εξωφρενικές παρανομίες παντού, αρμόδιοι που παρακολουθούν συχνά με το αζημίωτο.
Γενικά, όσοι μπορούν να μην κάνουν τίποτα, απλώς δεν κάνουν. Κι όσοι μπορούν να κονομήσουν άγρια, κονομάνε σαν να μην υπάρχει αύριο. Υπάρχει το εξής όμως: αν την πρώτη φορά (2010) ήρθε λίγο απότομα η κρίση και κάπως αιφνιδίασε, τούτη τη φορά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, εάν φτάσουμε σε νέο αδιέξοδο. Κι ας είναι περιτυλιγμένο αυτό το αδιέξοδο με «ανάπτυξη» και «επενδυτικό θαύμα».
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεσόγειος: 20 εκ. η άνοδος της στάθμης υδάτων το 2050


Η κλιματική αλλαγή ενδέχεται να προκαλέσει την άνοδο του ύψους των υδάτων της Μεσογείου έως και 20 εκατοστά έως το 2050 και μέχρι 57 εκατ. έως το 2100.
Η εκτίμηση αυτή προκύπτει από έρευνα που δημοσίευσαν στο περιοδικό Water επιστήμονες από το Εθνικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας της Μπολόνιας, του Πανεπιστημίου Ραντμπάουντ της Ολλανδίας και της Σορβόνης στη Γαλλία.
Μεταξύ των πόλεων εκείνων που θα νιώσουν περισσότερο τις επιπτώσεις από την άνοδο των υδάτων είναι και η Βενετία, της οποίας τα νερά μπορεί να ανέβουν κατά 60-82 εκατ. έως το2100.
Οι επιστήμονες για την έρευνά τους επεξεργάσθηκαν δύο σενάρια. Το πρώτο προβλέπει την άνοδο της επιφάνειας των υδάτων κατά 20 εκατ. μέσα σε 30 χρόνια και ένα δεύτερο, πιο αισιόδοξο, που προβλέπει άνοδο 17 εκατ. έως το 2050 και 34 εκατ. ως το 2100, όπως τονίζει ο συνυπογράφων την έρευνα Μάρκο Αντσιντέι.
Οι ερευνητές μελέτησαν τις μεταβολές στο ύψος των υδάτων σε εννέα ωκεανογραφικούς σταθμούς, στην κεντρική και νότιο Μεσόγειο—οι οποίοι μετρούν τα υδάτινα επίπεδα από το 1888. Τα δεδομένα από τους σταθμούς αυτούς συγκρίθηκαν και συνδυάσθηκαν με τα αντίστοιχα από τις κλιματικές προβλέψεις του Διεθνούς Βήματος για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) του ΟΗΕ. Επίσης ελήφθησαν υπ’ όψιν οι μετρήσεις σχετικά με τις εδαφικές βυθίσεις που οφείλονται είτε σε φυσικά αίτια είτε στην ανθρώπινη δραστηριότητα και καταγράφηκαν με το σύστημα GPS την τελευταία 20ετία.
Αλλά και οι τοπικές ιδιομορφίες και φαινόμενα, όπως οι κυματισμοί στη θαλάσσια επιφάνεια, μπορούν να επηρεάσουν τις συνολικές μεταβλητές της έρευνας, μέχρι ενός ποσοστού 9%. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους γιατί στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας το ύψος των υδάτων ανεβαίνει με τόσο γοργούς ρυθμούς, εξηγεί ο ερευνητής Αντόνιο Βέκιο.
Όπως προσθέτει ο ο Αντσιντέι, «ιδιαίτερα κατά μήκος των χαμηλής στάθμης και σαθρών ακτών η αναμενόμενη άνοδος είναι ικανή να προκαλέσει μία ακόμη ταχύτερη θαλάσσια διείσδυση, δηλ. η θάλασσα τείνει να διαβρώνει όλο και μεγαλύτερα τμήματα των ακτών με τρόπο ακόμη πιο έντονο από ό,τι στις λιγότερο σαθρές ακτές».
«Αυτό αποτελεί έναν παράγοντα κινδύνου για το περιβάλλον, για τις υποδομές και για τις ανθρώπινες δραστηριότητες, μέσω της διάβρωσης, των απειλών για πλημμύρες, μεγάλα κύματα στις ακτές, που θα έχουν επακόλουθες οικονομικές απώλειες. Οι θεσμοί, σε κάθε επίπεδο της διακυβέρνησης, οφείλουν να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους αυτές τις προβλέψεις, διότι αποτελούν βασικά εργαλεία για να εξασφαλισθεί με ακόμη πιο εμπεριστατωμένο τρόπο η διαχείριση των ακτών μας», καταλήγει ο ίδιος.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Διδακτικό Προσωπικό Πανεπιστημίου Αιγαίου: Δεν είμαστε αρωγοί στην αστυνόμευση προσφύγων


«Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν μπορεί να παίξει το ρόλο αρωγού των συνοριοφυλάκων στην αστυνόμευση πολιτών, μεταναστών και προσφύγων» τονίζει σε  ανακοίνωσή του το κεντρικό συμβούλιο του συλλόγου ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου σχετικά με την χρήση αερόστατου «Ζέπελιν» στη Σάμο.
Ο σύλλογος ενημερώθηκε ότι «οι Υπηρεσίες του Πανεπιστημίου Αιγαίου αποφασίζουν, ύστερα από αίτημα του Λιμενικού Σώματος, να παραχωρήσουν στο Λιμενικό και στην Frontex, άρα και στην ιδιοκτήτρια γερμανική εταιρεία, άδεια χρήσης δικτύου του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σάμο για τη μεταφορά των δεδομένων που συλλέγει το Ζέπελιν, επιπλέον δε τους παραχωρούν πανεπιστημιακό χώρο της μονάδας της Σάμου για την τοποθέτηση εξοπλισμού τους.» Η απόφασή αυτή δεν έχει ληφθεί από τη Σύγκλητο τονίζει ο σύλλογος και ζητά να ακυρωθεί.
Αναλυτικά η ανακοίνωση του συλλόγου:
«Από τα τέλη του μηνός Ιουλίου έχει εγκατασταθεί πάνω από το Καρλόβασι στη Σάμο μήκους 35 μέτρων αερόπλοιο τύπου «Ζέπελιν», το οποίο διαθέτει υψηλής τεχνολογίας συστήματα παρακολούθησης. Το αερόπλοιο αυτό ανήκει σε Γερμανική εταιρεία, έχει νοικιαστεί από την FRONTEX και έχει παραχωρηθεί στο Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή προκειμένου, σύμφωνα με δηλώσεις του αρμόδιου αναπληρωτή Υπουργού προστασίας του πολίτη, να παρακολουθεί και να καταγράφει τις προσφυγικές ροές στην ευρύτερη περιοχή της Σάμου και των Τουρκικών παραλίων. Επίσης σύμφωνα με δηλώσεις του Λιμενικού Σώματος, για την αποτελεσματική φύλαξη των εξωτερικών θαλασσίων συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την πάταξη κάθε μορφής εγκληματικότητας.
»Η έλευση του «Ζέπελιν» εντάσσεται στο πλαίσιο τήρησης της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας που οδηγεί στην συνέχιση του εγκλωβισμού των προσφύγων σε hotspot/φυλακές, στην αύξηση των απελάσεων και στην ένταση των μέτρων καταστολής, μιας πολιτικής που συνεχίζει και διευρύνει η κυβέρνηση της ΝΔ. Με την έλευση του Ζέπελιν δεν περιορίζονται απλά οι δημοκρατικές και ατομικές ελευθερίες καθώς και τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών αλλά εμπλέκεται όλη η περιοχή ακόμη περισσότερο στους ανταγωνισμούς, σε μια περίοδο όπου οι εντάσεις κορυφώνονται.
»Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, σύμφωνα με πληροφορίες που έχει ο Σύλλογός μας, οι Υπηρεσίες του Πανεπιστημίου Αιγαίου αποφασίζουν, ύστερα από αίτημα του Λιμενικού Σώματος, να παραχωρήσουν στο Λιμενικό και στην Frontex, άρα και στην ιδιοκτήτρια γερμανική εταιρεία, άδεια χρήσης δικτύου του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σάμο για τη μεταφορά των δεδομένων που συλλέγει το Ζέπελιν, επιπλέον δε τους παραχωρούν πανεπιστημιακό χώρο της μονάδας της Σάμου για την τοποθέτηση εξοπλισμού τους.
»Η σημαντική αυτή απόφαση τόσο από πολιτική όσο και από ακαδημαϊκή άποψη δεν έγινε ποτέ γνωστή στην πανεπιστημιακή κοινότητα, ούτε έχει ληφθεί από την Σύγκλητο. Είναι απορίας άξιον ποιοι και για ποιο λόγο την έλαβαν. Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν μπορεί να παίξει το ρόλο αρωγού των συνοριοφυλάκων στην αστυνόμευση πολιτών, μεταναστών και προσφύγων. Όλα αυτά δεν συνάδουν με τον ακαδημαϊκό ρόλο, την εκπαιδευτική και ερευνητική αποστολή ενός Ιδρύματος όπως είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο.
»Καλούμε τη διοίκηση του Πανεπιστημίου Αιγαίου να ακυρώσει αμέσως την παραχώρηση του δικτύου όπως επίσης την παραχώρηση χώρων και υποδομών του Πανεπιστημίου στο Λιμενικό, στη Frontex και στην ιδιοκτήτρια γερμανική εταιρεία. Η διεκδίκηση για άμεση απόσυρση του Ζέπελιν, όπως επίσης οποιασδήποτε άλλης συσκευής παρακολούθησης πρέπει να γίνει υπόθεση ευθύνης όλου του δημοκρατικού κόσμου».
mplokia.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιταλία-Βρετανία: Ωρολογιακές βόμβες του ευρωενωσιακού εξαμβλώματος


Η πτώση της κυβέρνησης Κόντε και η ιταλική πολιτική κρίση ήρθαν ως αποτέλεσμα, πρώτο, της παταγώδους αποτυχίας του πειράματος Ντι Μάιο – Σαλβίνι, και δεύτερο και κυριότερο, της συνεχιζόμενης βαθιάς παρακμής του ιταλικού καπιταλισμού εντός της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., ο οποίος γνωρίζει, αλά Ελλάδα, για δεκαετίες, αύξηση του χρέους, συνεχή παραγωγική αποδυνάμωση και οικονομική στασιμότητα.
Ασφαλώς, το ιταλικό πρόβλημα δεν είναι το μεταναστευτικό, επί του οποίου κάνει επίδειξη αγριότητας και λαϊκισμού προς άγρα δημοτικότητας ο Σαλβίνι και η Ε.Ε. παχυδερμική επίδειξη έλλειψης κάθε έννοιας αλληλεγγύης απέναντι στις χώρες υποδοχής. Το πρόβλημα της Ιταλίας, πρωτίστως, είναι οικονομικοκοινωνικό και δείχνει το πλήρες αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου και γερμανοκαθοδηγούμενου ευρωενωσιακού εγχειρήματος.
Η Ιταλία, από τη μια, και η Βρετανία, από την άλλη, συνιστούν, η καθεμιά με τον τρόπο της, ωρολογιακές βόμβες για το ευρωενωσιακό κατασκεύασμα, το οποίο όλα δείχνουν ότι από το φθινόπωρο θα γνωρίσει νέα έξαρση της βαθιάς κρίσης του.
Το δράμα στην εποχή μας είναι ότι σήμερα ζητείται Αριστερά και στις δύο αυτές χώρες και συνολικά στην Ευρώπη, η οποία, με προοδευτικό ανορθωτικό πρόγραμμα και ευρωπαϊκό σχέδιοθα αμφισβητήσει με αποφασιστικότητα και τόλμη το εξάμβλωμα του ευρώ και της ενιαίας νεοφιλελεύθερης αγοράς, που ως συμπλήρωμα μιας φρικτής χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης πνίγουν την Ευρώπη και της λαούς της, έχοντας μετατρέψει την Ελλάδα σε πελατειακό προτεκτοράτο, με ένα ξενόδουλο πολιτικό σύστημα δικτατορίας του χρήματος, άλωσης και λαφυραγώγησης του κράτους.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιρανικό τάνκερ και γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει λόγω σύγκρουσης ΗΠΑ-Ιράν. Του Παναγιώτη Σωτήρη


Σπανίως το που κατευθύνεται ένα τάνκερ απασχολεί τη σφαίρα της δημοσιότητας. Όμως, δεν ισχύει το ίδιο, όταν πρόκειται για ένα ιρανικό τάνκερ το οποίο συνελήφθη αρχικά από τις βρετανικές αρχές στο Γιβραλτάρ κατηγορούμενο ότι παραβίαζε τις κυρώσεις σε βάρος της Συρίας, για να αφεθεί στη συνέχεια ελεύθερο, συνοδευόμενο, όμως, από τη απειλή των αμερικανικών αρχών ότι οποιαδήποτε περίπτωση παροχής υπηρεσιών ελλιμενισμού θα ισοδυναμούσε με παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν.

Το συνολικό πλαίσιο: η κλιμάκωσης της έντασης ΗΠΑ και Ιράν

Ας δούμε ποιο είναι το συνολικότερο πλαίσιο της αντιπαράθεσης. Παρότι η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση είχε ξεκινήσει μια διαδικασία εξομάλυνσης των αμερικανοϊρανικών σχέσεων, με επίκεντρο τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα, στην οποία συμμετέχει και η ΕΕ, η κυβέρνηση Τραμπ επέλεξε να κλιμακώσει την αντιπαράθεση με την Τεχεράνη, θεωρώντας ότι το καθεστώς της ισλαμικής δημοκρατίας παραμένει μια ισχυρή τοπική δύναμη, ικανή να σταθεί εμπόδιο στους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Άλλωστε, δύο βασικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ θεωρούν δύναμη αποσταθεροποίησης το Ιράν.
Κομβική πλευρά του αμερικανικού σχεδιασμού η επιστροφή σε ένα καθεστώς αυστηρών κυρώσεων κατά του Ιράν, με σκοπό την αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας και προοπτικά την «αλλαγή καθεστώτος», ιδίως από τη στιγμή που δεν είναι εύκολη για τις ΗΠΑ η στρατιωτική κατίσχυση ενάντια σε ένοπλες δυνάμεις εμπειροπόλεμες και μια κοινωνία που εμφανίζει ακόμη έντονα στοιχεία πατριωτικής συσπείρωσης.
Στην απόφαση μονομερούς εξόδου από τη συμφωνία για τα πυρηνικά, που ανακοινώθηκε τον Μάιο του 2018, και επιστροφής στο καθεστώς των κυρώσεων οι ΗΠΑ δεν συνάντησαν τη συναίνεση των υπολοίπων χωρών.  Η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία και η Κίνα όπως και η ΕΕ θα εκφράσουν τη διαφωνία τους με την αμερικανική απόφαση.
Όμως, η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει μονομερώς, ενεργοποιώντας παράλληλα και κυρώσεις που προκύπτουν από την αμερικανική αντιτρομοκρατική νομοθεσία, από τη στιγμή που οι Φρουροί της Επανάστασης, που είναι ένα επίλεκτο τμήμα των ιρανικών ένοπλων δυνάμεων, έχουν ενταχθεί από τις ΗΠΑ στην κατηγορία των τρομοκρατικών οργανώσεων.
Από τη μεριά του το Ιράν όλο το προηγούμενο διάστημα προσπάθησε να διευρύνει τη διπλωματική του δραστηριότητα, ενισχύοντας τις καλές σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα αλλά και κάνοντας ανοίγματα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Την ίδια στιγμή έχει φροντίσει να θυμίσει το τελευταίο διάστημα ότι λόγω της γεωγραφική του θέση μπορεί να ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ, το στενό πέρασμα από όπου περνάει το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου και το 20% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου. Η τακτική του Ιράν είναι ένας συνδυασμός ανάμεσα στις επιλεκτικές επιδείξεις δύναμης στην περιοχή, π.χ. με την κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους, με την επιμονή ότι επιθυμεί συζήτηση και διαπραγμάτευση και με τις ΗΠΑ.

Η κρίση με το δεξαμενόπλοιο Grace 1

Σε αυτό το φόντο προέκυψε η κρίση με το δεξαμενόπλοιο Grace 1. Στις 4 Ιουλίου βρετανοί στρατιωτικοί σε συνεργασία με τις αρχές του Γιβραλτάρ συνέλαβαν το δεξαμενόπλοιο, υποστηρίζοντας ότι μετέφερε 2,1 εκ. βαρέλια πετρέλαιο στη Συρία παραβιάζοντας τις κυρώσεις που έχει επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση σε βάρος της Συρίας.
Η Βρετανία δεν είχε δώσει σημάδια ότι θα προχωρούσε σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με το Ιράν και πιθανώς η πρωτοβουλία να ήταν και σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ.
Το Ιράν θα αντιδράσει και με διπλωματικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της αμφισβήτησης της νομικής βάσης για τη σύλληψη του πλοίου, όμως παράλληλα θα προχωρήσει και στη σύλληψη του βρετανικών συμφερόντων δεξαμενοπλοίου  Stena Impero στα στενά του Ορμούζ.
Φαίνεται πως ο συνδυασμός ανάμεσα στη διπλωματία και τη διαπραγμάτευση απέδωσε γιατί τελικά οι αρχές του Γιβραλτάρ ανακοίνωσαν ότι το Grace 1 μπορούσε να αποπλεύσει.
Σημειώνουμε εδώ ότι οι ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Συρία (ο Κανονισμός 36/2012) απαγορεύουν κυρίως την εισαγωγή πετρελαίου από τη Συρία και την πώληση στη Συρία εξοπλισμού και πρώτων υλών που αφορούν την παραγωγή οπλικών συστημάτων και όχι την πώληση αργού πετρελαίου στη Συρία.
Ωστόσο, οι ΗΠΑ, που έκαναν και αυτές παρέμβαση προς τις αρχές του Γιβραλτάρ υπέρ της συνέχισης της κράτησης του ιρανικού δεξαμενόπλοιου, επιμένουν ότι η υπόθεση δεν έχει τελειώσει. Για το σκοπό αυτό δεν επικαλούνται τις κυρώσεις σε βάρος της Συρίας αλλά τις μονομερείς κυρώσεις σε βάρος του Ιράν, που περιλαμβάνουν το χαρακτηρισμό των Φρουρών της Επανάστασης ως τρομοκρατικής οργάνωσης.
Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι το αργό πετρέλαιο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση της τρομοκρατίας και ότι τα έσοδα από τυχόν συναλλαγή με το αργό πετρέλαιο που μεταφέρει θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι είναι έσοδα που καταλήγουν στην ενίσχυση της τρομοκρατίας, όπως και ότι οποιαδήποτε διευκόλυνση προς το πλοίο αποτελεί και διευκόλυνση στην τρομοκρατία.
Σημειώνουμε, ότι όπως ισχύει με αυτού του είδους των αμερικανικών κυρώσεων, οι κυρώσεις επεκτείνονται και σε τυχόν τρίτα μέρη που συναλλάσσονται με το Ιράν. Είναι ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ για να εξασφαλίσουν ότι τελικά οι μονομερείς κυρώσεις που επιβάλλουν τελικά εφαρμόζονται γενικευμένα.
Σε αυτό το πλαίσιο. στις 16 Αυγούστου δικαστήριο της Ουάσιγκτον εξέδωσε ένταλμα για σύλληψη και κατάσχεση του ιρανικού δεξαμενόπλοιου. Ωστόσο, δεν έγινε δεκτό από τις αρχές του Γιβραλτάρ εφόσον αφορούσε κυρώσεις των ΗΠΑ και όχι της ΕΕ, οπότε και το πλοίο αποδεσμεύτηκε.
Μετά την αποδέσμευσή του το Grace 1 μετονομάστηκε σε Adrian Darya 1 και αναχώρησε. Τότε ήταν που εμφανίστηκε η πληροφορία ότι κατευθύνεται προς την Καλαμάτα, χωρίς αυτή να μπορεί να επιβεβαιωθεί. Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών γνωστοποίησε τη θέση του προς την ελληνική κυβέρνηση, καθώς και προς όλα τα λιμάνια της Μεσογείου σχετικά με την παροχή διευκολύνσεων στο ιρανικό τάνκερ, δηλώνοντας ότι η παροχή βοήθειας στο πλοίο μπορεί να θεωρηθεί υποστήριξη προς τρομοκρατική οργάνωση. Εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα δήλωσε ότι το ιρανικό πλοίο μεταφέρει παράνομο πετρέλαιο με στόχο να «τροφοδοτήσει» ιρανικές και συριακές τρομοκρατικές εκστρατείες.
Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ ζητούν από τις ελληνικές αρχές να αρνηθούν οποιονδήποτε ελλιμενισμό του ιρανικών συμφερόντων σκάφους.

Το δίλημμα της Αθήνας

Η εξέλιξη αυτή φέρνει την ελληνική διπλωματία αντιμέτωπη με έναν κρίσιμο ερώτημα. Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ απαιτούν αυτή τη στιγμή, με ιδιαίτερα πιεστικό τρόπο, να υπάρξει μια συστράτευση των ευρωπαϊκών χωρών στη δική τους στρατηγική κυρώσεων και κλιμάκωσης της σύγκρουσης με το Ιράν.
Αυτό, άλλωστε, φάνηκε και από το παράλληλο αίτημά τους για συμμετοχή της Ελλάδας στην πολυεθνική δύναμη που θα αναλάβει την προστασία της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο, δύναμη στην οποία έχουν αρνηθεί τη συμμετοχή τους και η Γερμανία και η Γαλλία, που άλλωστε έχουν διαφοροποιηθεί από την αμερικανική κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με το Ιράν. Η ελληνική κυβέρνηση, επίσης, δήλωσε, ότι λόγω πεπερασμένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να συνεισφέρει.
Από τη μεριά του το Ιράν θέλει σε αυτή τη φάση να δείξει ότι οι υπόλοιπες δυτικές χώρες και ιδίως οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν πρόκειται να ακολουθήσουν τις ΗΠΑ στην επιβολή των παράνομων κατά την Τεχεράνη κυρώσεων.
Αυτό, όμως, διαμορφώνει μια ιδιαίτερα δύσκολη άσκηση ισορροπίας για την ελληνική κυβέρνηση. Από τη μια, η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει ιδιαίτερα στην αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, θεωρώντας ότι αυτή μπορεί να ενισχύσει και την ελληνική θέση ιδίως σε σχέση με τις τρέχουσες εντάσεις στα ελληνοτουρκικά και γι’ αυτό το λόγο διεκδικεί να έχει η Ελλάδα ρόλο στρατηγικής συμμάχου των ΗΠΑ.
Από την άλλη, εάν η Ελλάδα επιλέξει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να ακολουθήσει τις αμερικανικές κυρώσεις και π.χ. να αρνηθεί τον ελλιμενισμό του δεξαμενόπλοιου, τότε υπάρχει κίνδυνος να αντιμετωπίσουν ελληνόκτητα πλοία πιθανά αντίποινα από τη μεριά του Ιράν σε ό,τι αφορά τη ναυσιπλοΐα στον Περσικό Κόλπο. Και αυτό δεν είναι απλό πράγμα, εάν αναλογιστούμε ότι ο ελληνόκτητος εμπορικός στόλος παραμένει ο μεγαλύτερος στον κόσμο.
Με αυτή την έννοια η ελληνική διπλωματία καλείται να βρει έναν τρόπο να συνταιριάξει την συμπόρευση με τις ΗΠΑ με τη διατήρηση, στο πλαίσιο και της συνολικότερης ανάλογης στάσης και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, σχέσεις συνεννόησης με το Ιράν, στο πλαίσιο μιας συνολικότερης λογικής αποφυγής της κλιμάκωσης της έντασης.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου