Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ένας μάρτυρας κατηγορίας κατά του ίδιου του εαυτού του

Του Eric Toussaint


Στο τελευταίο του βιβλίο Adults in the Room , ο Γιάνης Βαρουφάκης δίνει την δική του εκδοχή των λόγων που οδήγησαν στην ντροπιαστική συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, τον Ιούλιο του 2015. Αναλύει ουσιαστικά την περίοδο 2009-2015 ενώ κάνει και αναφορές σε πιο μακρινές εποχές.

Με αυτό το ογκώδες βιβλίο 550 σελίδες, στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση, ο Γιάνης Βαρουφάκης αποδεικνύει ότι είναι ταλαντούχος αφηγητής. Μερικές φορές, καταφέρνει να συγκινήσει τον αναγνώστη. Η αμεσότητα του ύφους του, επιτρέπει να ακολουθήσει κανείς με ζωντανό τρόπο την πορεία των γεγονότων.

Το πρώτο αυτό άρθρο αναφέρεται στα 4 πρώτα κεφάλαια ενός βιβλίου που περιέχει 17 κεφάλαια. Αφορά τις προτάσεις που διατύπωνε ο Βαρουφάκης πριν συμμετάσχει στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.

Με την αποδεικτική διαδικασία που ακολουθεί ο συγγραφέας, μπορούμε ξεκάθαρα να συμπεράνουμε ότι η συμπεριφορά του και ο πολιτικο-οικονομικός προσανατολισμός που υπερασπίστηκε συνέβαλαν στην καταστροφή. Πράγματι, ο Γιάνης Βαρουφάκης διεκδικεί ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην επεξεργασία της στρατηγικής που υιοθέτησε πριν την εκλογική νίκη του Ιανουαρίου του 2015 μια δράκα ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ: ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Νίκος Παππάς, κατά κύριο λόγο.

Ο Βαρουφάκης δεν δηλώνει ένοχος: είναι πεπεισμένος ότι αν ο Τσίπρας είχε πραγματικά εφαρμόσει τον προσανατολισμό που του πρότεινε και που ο Τσίπρας δέχτηκε, τέλη 2014, αυτό δεν θα είχε καταλήξει σε ήττα για τον Ελληνικό λαό.

Όμως, αντίθετα με αυτό που πιστεύει ο Βαρουφάκης, μια προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνέβαλε στην ήττα.

Ο Βαρουφάκης εξηγεί πώς, προοδευτικά, κατάφερε να πείσει τους Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη να μην τηρήσουν τον προσανατολισμό που είχε υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και, μετά, το 2014. Εξηγεί ότι επεξεργάστηκε μαζί τους έναν νέο προσανατολισμό που δεν συζητήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν διαφορετικός από αυτόν που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας τον Ιανουάριο του 2015. Ο προσανατολισμός αυτός οδηγούσε, στην καλύτερη περίπτωση, στην αποτυχία και, στην χειρότερη, στην συνθηκολόγηση.

Ο προσανατολισμός που υπερασπίστηκε ο Βαρουφάκης


Ο Βαρουφάκης παρουσιάζει περιληπτικά την συμφωνία που έκλεισε με τους Αλέξη Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά, τον Νοέμβρη του 2014, σε μια συνάντηση που έγινε στο σπίτι του Τσίπρα. Η συνάντηση αυτή είχε οργανωθεί από το τρίο Τσίπρα-Παππά-Δραγασάκη, με σκοπό να πειστεί ο Βαρουφάκης να δεχτεί να γίνει υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση που θα δημιουργούσε σε λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ. «Εκεί είναι που ο Αλέξης μου έκανε μια προσφορά, ήρεμα και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Δραγασάκη. – Αν κερδίσουμε, και δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι θα κερδίσουμε, θα ήθελα να είσαι ο υπουργός οικονομικών.»[1]

Ο Βαρουφάκης δίνει περιληπτικά τα 6 μέτρα προτεραιότητας που πρότεινε στους Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά και που εκείνοι αποδέχτηκαν. Τα μέτρα αυτά συνεπάγονταν την παραμονή στην ευρωζώνη.

Γράφει ο Βαρουφάκης: «Θώρησα καλό να ανακεφαλαιώσω τους κοινούς μας στόχους:

Η αναδιάρθρωση του χρέους, είναι ο πρώτος.

Δεύτερον, πρωτογενές πλεόνασμα που δεν θα υπερβαίνει το 1,5% του εθνικού εισοδήματος και όχι νέα μέτρα λιτότητας.

Τρίτον, σημαντικές μειώσεις της φορολογίας των επιχειρήσεων.

Τέταρτον, στρατηγικές ιδιωτικοποιήσεις υπό όρους που θα προστατεύουν τα εργατικά δικαιώματα και ανάκαμψη των επενδύσεων.

Πέμπτον, δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας που θα χρησιμοποιούσε τα εναπομείναντα δημόσια ενεργητικά ως εγγύηση για την δημιουργία επενδύσεων εκ των έσω και των οποίων τα μερίσματα θα διοχετεύονταν προς τα δημόσια συνταξιοδοτικά ταμεία.

Έκτον, πολιτική μ των μετοχών και της διαχείρισης των τραπεζών στην ΕΕ (…).

Για μιαν ακόμη φορά, ήταν σύμφωνοι, ακόμη πιο πεπεισμένοι»[2].

Ο Βαρουφάκης δηλώνει ευθαρσώς ότι αυτά τα μέτρα έπρεπε να αντικαταστήσουν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που ο Τσίπρας είχε παρουσιάσει τον Σεπτέμβρη του 2014.

Ιδού τι γράφει σχετικά με το πρόγραμμα αυτό:

«…βρισκόμουν στο Ώστιν όταν άκουσα στις ειδήσεις ότι ο Αλέξης είχε παρουσιάσει τις αδρές γραμμές της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, σε μιαν ομιλία στη Θεσσαλονίκη. Έκπληκτος, προμηθεύτηκα το κείμενο και το διάβασα. Ένα κύμα ναυτίας κι αγανάκτησης με έπνιξε. Κατευθείαν έπιασα δουλειά. Λιγότερο από μισή ώρα αργότερα, είχα ένα άρθρο που ο πρωθυπουργός Σαμαράς θα χρησιμοποιούσε για να επικρίνει δριμύτατα τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο Κοινοβούλιο: «Ακόμη κι ο Βαρουφάκης, ο οικονομικός σας γκουρού, εκτιμά ότι οι υποσχέσεις σας είναι φούσκες.» Κι έτσι ήταν.

Το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» (…)υποσχόταν αυξήσεις μισθών, επιδοτήσεις, κέρδη και επενδύσεις που θα χρηματοδοτούνταν από κάποιο φανταστικό ή παράνομο μάννα εξ ουρανού. Περιλάμβανε επίσης δεσμεύσεις που δεν θα έπρεπε καν να τηρήσουμε. Τέλος, εναντιώνονταν σε οιαδήποτε λογική στρατηγική διαπραγμάτευσης για διατήρηση της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ, ενώ διαβεβαίωνε ότι έπρεπε να παραμείνει στην ευρωζώνη. Το πρόγραμμα ήταν τόσο σαθρό που δεν έκανα καν τον κόπο να το αναλύσω κριτικά, σημείο-σημείο. Ιδού τί προτίμησα να γράψω:

«Θα προτιμούσα τόσο πολύ να διαβάσω μιαν άλλη ομιλία εκ μέρους του Αλέξη Τσίπρα! Φαντάζεστε μιαν ομιλία που θα ξεκινούσε με «Γιατί να μας ψηφίσετε;» και θα απαντούσε «Επειδή σας υποσχόμαστε τρία πράγματα: αίμα, ιδρώτα και δάκρυα!»

Αίμα, ιδρώτα και δάκρυα, ιδού τι είχε υποσχεθεί ο Τσώρτσιλ στον Βρετανικό λαό, το 1940, όταν ανέλαβε επικεφαλής της κυβέρνησης. Και γιατί; Για να κερδίσει τον πόλεμο. »[3]

Το να χρησιμοποιείς ως θετική αναφορά τον Τσώρτσιλ σε μια δημόσια κριτική που απευθύνεται στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, είναι ολόκληρη υπόθεση.

Ο Τσώρτσιλ οργάνωσε την αιματηρή καταστολή των διαδηλώσεων και των απεργιών που συντάραξαν την Ελλάδα, στα τέλη του 1944, όταν, στα πλαίσια της συμφωνίας της Γιάλτας, η Μεγάλη Βρετανία είχε πάρει τον έλεγχο της χώρας καταστέλλοντας τις κυριότερες δυνάμεις που είχαν απελευθερώσει την χώρα από την ναζιστική κατοχή.

Ας επανέλθουμε στα μέτρα που ο Βαρουφάκης δίνει περιληπτικά.


1. Αναδιάρθρωση του χρέους

Ο Βαρουφάκης προτείνει αναδιάρθρωση του χρέους χωρίς μείωση του όγκου του.

Η υλοποίηση του πρώτου αυτού, πολύ μετριοπαθούς, μέτρου εξαρτάται από την καλή θέληση της τρόικας. Πρόκειται για ευσεβή πόθο. Χωρίς αναστολή πληρωμών, συνδυασμένη με άλλες μονομερείς πράξεις -μεταξύ των οποίων ο λογιστικός έλεγχος (με συμμετοχή των πολιτών)- ήταν αδύνατον να αναγκαστούν οι πιστωτές να δεχθούν πραγματικά ριζική μείωση του χρέους.

Η κύρια πρόταση του Βαρουφάκη στο θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους εγγράφεται, όπως αναφέρει ο ίδιος, στη συνέχεια του κειμένου με τίτλο: «Μια μετριοπαθής πρόταση για την επίλυση της κρίσης του ευρώ». Η υλοποίηση της πρότασης αυτής συνίστατο στην αμοιβαιοποίηση των δημόσιων χρεών της ζώνης του ευρώ. Αυτό θα συνεπάγονταν την κοινή απόφαση των κυβερνήσεων της ευρωζώνης για την ανακούφιση των δημόσιων οικονομικών και την εγκατάλειψη των πολιτικών λιτότητας.

Είναι τεχνικά εφικτό, πολιτικά ευκταίο από πλευράς οικονομικής ανάκαμψης και ενός νέου νεο-κεϋνσιανού κοινωνικού συμβολαίου αλλά, παρά τον μετριοπαθή χαρακτήρα της πρότασης, είναι απολύτως ασύμβατο με την πολιτική που εφαρμόζεται από την πλειοψηφία των κυβερνήσεων αυτών. Πρέπει να είναι κανείς ιδιαίτερα αφελής για να πιστέψει ότι οι κυβερνώντες στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα μπορούσαν να διάκεινται ευνοϊκά προς μια κεϋνσιανή ανάκαμψη της οικονομίας. Το να βασίζεις μια λύση πάνω σε μια τέτοια υπόθεση δείχνει πως δεν έχεις ιδέα περί των ισορροπιών δυνάμεων και των κινήτρων των ευρωπαίων ηγετών.

Η τελευταία εκδοχή που πρότεινε ο Βαρουφάκης τέλη 2014, αρχές 2015, συνεπάγονταν τους ακόλουθους προσανατολισμούς ως προς τα χρέη: μη αμφισβήτηση και μη μείωση του οφειλόμενου προς το ΔΝΤ χρέους και προς τους ιδιώτες πιστωτές, αλλά και επίτευξη συμφωνίας με τους ευρωπαίους εταίρους επί των ακόλουθων σημείων:

1. «Η κυβέρνηση θα εξέδιδε διαρκή ομόλογα, που θα είχαν την ίδια ονομαστική αξία με τα ομόλογα που κατείχε η ΕΚΤ, με μειωμένο επιτόκιο, αλλά χωρίς ημερομηνία ωρίμανσης ή λήξης.»

2.«Τα ομολογιακά χρέη του Ευρωπαϊκού ταμείου διάσωσης θα ανταλλάσσονταν με νέα 30ετή ομόλογα της Ελληνικής κυβέρνησης, πάλι της ίδιας αξίας με αυτήν του υπάρχοντος χρέους (άρα, όχι επίσημο κούρεμα), αλλά υπό δυο όρους: πρώτον, οι ετήσιες αποπληρωμές έπρεπε να ανασταλούν έως ότου το εισόδημα της χώρας φτάσει ένα ορισμένο κατώφλι. Δεύτερον, το επιτόκιο θα συνδέονταν με το ποσοστό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας»[4].

Σχόλιο: Οι δυο αυτές προτάσεις ήταν εξ ίσου ανέφικτες, από πολιτικής απόψεως, όσο κι η αμοιβαιοποίηση των χρεών.

Επίσης, η όλη πρόταση Βαρουφάκη σχετικά με το χρέος ήταν και είναι απαράδεκτη, από πλευράς αριστεράς, διότι προϋπέθετε την εγκατάλειψη κάθε συζήτησης περί νομιμότητας και θεμιτότητας των χρεών που απαιτούνταν από την Ελλάδα. Η πρόταση Βαρουφάκη ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με τον προσανατολισμό που είχε υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012: την μονομερή αναστολή πληρωμής του χρέους και την πραγματοποίηση ενός λογιστικού ελέγχου σχετικά με αυτό (θα επανέλθω σε αυτό το σημείο, παρακάτω). Εξ άλλου, και είναι σημαντικό, στην πρότασή του, ο Βαρουφάκης δεν περιλαμβάνει ρητά την εγκατάλειψη των όρων που έθεταν οι πιστωτές.

Ο Βαρουφάκης εξηγεί ο ίδιος ότι η πρότασή του είναι εξαιρετικά μετριοπαθής:

«Επρόκειτο περί μετριοπαθών μέτρων, πολιτικά αποδεκτών για τους πιστωτές εφόσον δεν περιλάμβαναν κανένα άμεσο κούρεμα. Έναντι του κοινού και των εν δυνάμει επενδυτών, ήταν επίσης το σημάδι ότι η ΕΕ θα δεχόταν να έχει, αν όχι τον ωραίο ρόλο, τουλάχιστον έναν καινούριο ρόλο: όχι πια ο ανελέητος πιστωτής ενός αφερέγγυου Κράτους, αλλά ο εταίρος της ανάπτυξης της Ελλάδας, εφόσον οι πληρωμές της χώρας αυτής θα ήταν ανάλογες με την αύξηση του ονομαστικού της εισοδήματος.

Ούτε μια φορά δεν άκουσα εκπρόσωπο του ΔΝΤ ή της ΕΕ να ασκεί κριτική στην λογική πάνω στην οποία βασίζονταν οι προτάσεις αυτές. Όπως παρατήρησε ο Διευθύνων σύμβουλος μιας από τις μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες επενδύσεων, όταν τις ανακάλυψε:

-Τους προτείνετε το είδος συμφωνίας που θα φαντάζονταν ένας δικηγόρος ειδικός στις πτωχεύσεις στην Γουολ Στριτ.»

Σχόλιο: Είναι προφανές ότι ο προσανατολισμός αυτός ήταν επίσης ρητά αντίθετος με την θεμιτή άρνηση συνέχισης πληρωμής ενός επονείδιστου χρέους.

2. Η δεύτερη πρόταση του Βαρουφάκη:


«Πρωτογενές πλεόνασμα που δεν θα υπερβαίνει το 1,5% του εθνικού εισοδήματος και όχι νέα μέτρα λιτότητας.»

Σχόλιο: Η δέσμευση περί πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 1,5% είναι απόλυτα ασύμβατη με μια πραγματική πολιτική ανάκαμψης της οικονομικής δραστηριότητας, της απασχόλησης στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών μαζών… Στην Ελλάδα, μια αριστερή κυβέρνηση που θέλει πραγματικά να εφαρμόσει μια πολιτική ανάκαμψης και να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση πρέπει να εφαρμόσει μια πολιτική δημόσιου ελλείμματος επί πολλά χρόνια και να αρνηθεί την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος.

3. Τρίτον, σημαντικές μειώσεις της φορολόγησης επιχειρήσεων.


Σχετικά με το μέτρο αυτό, ο Βαρουφάκης λέει: «Αυτό θα απαιτούσε σημαντικές μειώσεις του ΦΠΑ και της φορολογίας επιχειρήσεων, διότι έπρεπε να ξαναδώσουμε ενέργεια στον ιδιωτικό τομέα.»

Αναφέρει μια ερώτηση του Τσίπρα:

« – Γιατί θα’πρεπε οι επιχειρήσεις να πληρώσουν λιγότερο; ρώτησε ο Αλέξης.

Του εξήγησα: ο ιδιωτικός τομέας έπρεπε να πληρώσει περισσότερο όσον αφορά το συνολικό φορολογικό εισόδημα, αλλά ο μόνος τρόπος να αυξήσουμε την συνολική του συνεισφορά, ενώ οι πωλήσεις ήταν σε νεκρό σημείο κι οι τράπεζες είχαν πτωχεύσει, ανίκανες να παράσχουν πιστώσεις στις κερδοφόρες επιχειρήσεις, ήταν να μειώσουμε την φορολογία των επιχειρήσεων. Ο Δραγασάκης ήταν σύμφωνος, γεγονός που ηρέμησε τους Αλέξη και Παππά.»

Σχόλιο: Το να υπόσχεσαι την μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων κατά τρόπο αδιαφοροποίητο είναι απόλυτα ασύμβατο με μιαν αριστερή πολιτική. Πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό φορολόγησης των μεγάλων επιχειρήσεων και αυτό να τηρηθεί. Ταυτόχρονα, είναι απόλυτα δυνατόν να μειώσεις το ποσοστό φορολόγησης των μικρών επιχειρήσεων. Εξ άλλου, το να θεωρείς ότι η μείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων θα αυξήσει την συνεισφορά τους στο συνολικό φορολογικό εισόδημα δεν έχει διόλου αποδειχθεί και έχει περισσότερο να κάνει με κάποιο φιλελεύθερο ξόρκι παρά με τεκμηριωμένο συλλογισμό.

4. Τέταρτον, στρατηγικές ιδιωτικοποιήσεις υπό όρους που θα προστατεύουν τα εργατικά δικαιώματα και ανάκαμψη των επενδύσεων.


Ο Βαρουφάκης εξηγεί: «Όσο για τις ιδιωτικοποιήσεις, αν θέλαμε μια συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, έπρεπε να δεχτούμε συμβιβασμούς. Η κατ’αρχήν άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να αντικατασταθεί από μια πολιτική ανάλυσης κατά περίπτωση. Έπρεπε να σταματήσουμε το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων, αλλά τα ενεργητικά όπως οι σιδηρόδρομοι και τα λιμάνια έπρεπε να είναι προσβάσιμα υπό τον όρο ότι θα υπήρχε ένα ελάχιστο επίπεδο επενδύσεων, ότι ο αγοραστής θα δεσμεύονταν να παρέχει στους εργαζόμενους συμβάσεις αξιοπρεπείς και το δικαίωμα συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και το Κράτος να παραμείνει σημαντικός μέτοχος, συμπεριλαμβανομένου και μειοψηφικού, διότι τα μερίσματα των μετοχών του θα του χρησίμευαν στην στήριξη των συνταξιοδοτικών ταμείων.»

Σχόλιο: Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μάχονταν για να θέσει τέλος στις ιδιωτικοποιήσεις και για να επανεθνικοποιήσει μια σειρά επιχειρήσεων που είχαν ιδιωτικοποιηθεί, ο Βαρουφάκης, όπως το εφάρμοσε στην πράξη όταν έγινε υπουργός, ήταν ευνοϊκός προς την πραγματοποίηση ορισμένων ιδιωτικοποιήσεων. Το γεγονός αυτό καταδίκαζε την κυβέρνηση στην υποταγή έναντι των μεγάλων επιχειρήσεων και ειδικότερα έναντι του ξένου κεφαλαίου.Αυτό οδηγούσε τις δημόσιες αρχές σε πλήρη αδυναμία.

5. Δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας


«Πέμπτον, δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας που θα χρησιμοποιούσε τα εναπομείναντα δημόσια ενεργητικά ως εγγύηση για την δημιουργία επενδύσεων εκ των έσω και των οποίων τα μερίσματα θα διοχετεύονταν προς τα δημόσια συνταξιοδοτικά ταμεία.»

Ο Βαρουφάκης προτείνει την δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας κενής νοήματος ως παρηγοριά σε σχέση με τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων και της μεταβίβασης των ελληνικών τραπεζών στους ξένους πιστωτές (βλ. πρόταση 6).

Γράφει ο Βαρουφάκης:

«Τα ενεργητικά που παρέμεναν στην ιδιοκτησία του Δημοσίου έπρεπε να μεταβιβαστούν σε μια νέα αναπτυξιακή τράπεζα που θα τα χρησιμοποιούσε ως εγγυήσεις ή ως εξασφαλίσεις για την συγκέντρωση πόρων που θα επενδύονταν σε αυτά τα ίδια τα ενεργητικά για να ενισχυθεί η αξία τους, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να αυξηθούν τα μελλοντικά εισοδήματα. Συμφώνησαν και σε αυτό το σημείο.»

Σχόλιο: Ο Βαρουφάκης παρουσιάζει το μέτρο της δημιουργίας μιας δημόσιας αναπτυξιακής τράπεζας για να χρυσώσει το χάπι των προτάσεων 4 και 6 που είναι σε πλήρη αντίθεση με μια στρατηγική αριστεράς. Το μέτρο 4 συνίσταται στην συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων και το μέτρο 6 συνίσταται στην εγκατάλειψη της εξουσίας που οι ελληνικές αρχές είχαν ακόμη πάνω στις ελληνικές τράπεζες. Το μέτρο 5 χρησίμευε ως δόλωμα για να επιβάλει την ιδέα ότι οι αρχές θα αποκτούσαν ένα πραγματικό δημόσιο εργαλείο ανάπτυξης.

6. Η έκτη πρόταση: η «μεταβίβαση των μετοχών και της διαχείρισης των τραπεζών στην ΕΕ (sic !) »


O Βαρουφάκης εξηγεί ότι το μέτρο αυτό συνίστατο στο «να εμπιστευτούμε την διαχείριση και την ιδιοκτησία των τραπεζών αυτών στην ΕΕ. Ήταν μια υπερβολικά τολμηρή πρόταση για ένα κόμμα που έτεινε προς την εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα.»

Σχόλιο: Το ελληνικό Κράτος ήταν ο κύριος μέτοχος όλων των ελληνικών τραπεζών και η θέση του ΣΥΡΙΖΑ συνίστατο στην πραγματική άσκηση της εξουσίας των αρχών επί των τραπεζών.Προτείνονται στους Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη την μεταβίβαση στην ΕΕ των μετοχών που κατείχαν οι ελληνικές δημόσιες αρχές, ο Βαρουφάκης κάνει ένα πρόσθετο και δραματικό βήμα προς την πλήρη εγκατάλειψη της κυριαρχίας.

Αφού δίνει την περίληψη των 6 προτάσεων που, σύμφωνα με αυτόν, αποδέχτηκαν οι Τσίπρας, Παππάς και Δραγασάκης, ο Βαρουφάκης φθάνει στην στρατηγική που μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να εφαρμόσει στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ. Εξηγεί πως αν η ΕΕ αποφάσιζε να σαμποτάρει άμεσα την κυβέρνηση, θα ανέθετε τη βρώμικη δουλειά στην ΕΚΤ. Αυτή θα έκοβε τις ρευστότητες προς τις ελληνικές τράπεζες και θα τις ανάγκαζε να κλείσουν, όπως έκανε τον Μάρτη του 2013 στην Κύπρο, σύμφωνα με τον Βαρουφάκη.

Ο Βαρουφάκης εξηγεί πως πέτυχε συμφωνία με τους Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη ώστε η απάντηση να είναι η ακόλουθη:

«Η συναίνεσή τους έπρεπε να περιλαμβάνει την δική μου στρατηγική διαπραγμάτευσης, της οποίας βασικό αποτρεπτικό στοιχείο ήταν η απειλή κουρέματος των ομολόγων SMP και το παράλληλο σύστημα πληρωμών που σκοπό είχε να κερδίσουμε χρόνου σε περίπτωση αδιεξόδου και κλεισίματος των τραπεζών.»

Θα επανέλθω στο θέμα της στρατηγικής διαπραγμάτευσης σε επόμενο άρθρο όπου θα αναλύσω την περίοδο που ακολούθησε τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

Ο Βαρουφάκης δηλώνει πως μετά την συνάντηση με το τρίο Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη, δέχτηκε την θέση του υπουργού οικονομικών. Ο Δραγασάκης, από την πλευρά του, θα κατείχε την θέση του υπουργού παρά τω πρωθυπουργώ και θα επέβλεπε άμεσα τρία υπουργεία-κλειδιά, εκ των οποίων, αυτό των οικονομικών.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman

Source: http://www.cadtm.org/Les-propositions-de-Varoufakis-qui

[1] Y. Varoufakis, Adults in the Room, Bodley Head, London, 2017, σ. 98. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2017, από τις γαλλικές εκδόσεις Les Liens qui Libèrent.

[2] Όπ. π., p. 102.

[3] Όπ. π., σ. 88-89.

[4] Το απόσπασμα αυτό, όπως και όλες όσες ακολουθούν, προέρχονται από το κεφάλαιο 4.

Πηγή: kommon.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ανάγκη...

Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη


Τη γνώρισε παραμονή της Παναγίας. Για την ακρίβεια, ήταν μια αναγκαστική και επιβεβλημένη γνωριμία -εν μέρει-, επαγγελματικής φύσης.

Κάθισε απέναντί του, αλλά στο πλάι, όπως κάποιος που αποφεύγει να συναντήσει το βλέμμα του συνομιλητή του. Αυτός, ήξερε βεβαίως τη σημειολογία. Το βλέμμα του έπεφτε αρχικά στα χέρια. Ομιλούντα. Όταν για κάποιο λόγο δεν μιλούν τα χείλη, βλέμμα και χέρια φλυαρούν. Αρκεί κανείς να δώσει σημασία. Βέβαια, το απαιτούσε η δουλειά του να προσέχει τη λεπτομέρεια. Φυλακισμένα πουλιά λοιπόν, για την ακρίβεια σπουργίτια σε «τσάκα»… Ιδρωμένα, πανιασμένα, αλαφιασμένα…

Άρχισε να μιλάει, μάλλον, όταν αντιλήφθηκε πως μπορεί να τον εμπιστεύεται. Κάθε φορά που γινόταν αυτό, ήταν σαν ένα αόρατο συμβόλαιο τιμής να υπογραφόταν, ανάμεσα σ’ αυτόν και τον θεραπευόμενο. Δεν του άρεσε αυτή η λέξη. Αλλά έτσι είχε καθιερωθεί στη δουλειά του.

Κυλούσε λοιπόν το ρυάκι και δεν το σταμάτησε. Δεν έβγαλε κιχ.

«Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε… Αυτή τη φορά! Γιατί υπήρχε. Υπήρχε μέσα μου πάντα. Το ένοιωθα χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω. Όμως κατάφερνα πάντα να το ελέγχω. Αυτή τη φορά στάθηκε αδύνατον. Θα χάσω τη δουλειά μου; Θα χάσω τη δουλειά μου! Κανείς δε θέλει μια άρρωστη σ’ αυτή τη δουλειά! Και ’γω είμαι άρρωστη, τώρα πια είμαι σίγουρη… Πότε ήρθατε σεις, δεν το θυμάμαι! Α ναι, μου είπατε ότι τυχαία βρεθήκατε, ψωνίζατε κει. Θυμάμαι πως άνοιξα τα μάτια και σας είδα… Και ευτυχώς, η μορφή σας έσβηνε τα άλλα βλέμματα γύρω! Ή τους είχατε διώξει εσείς; Τέλος πάντων δεν έχει σημασία. Θέλω να σας πω τι συνέβη, θέλω να βγει αυτό από πάνω μου. Δουλεύω ταμείο. Ο πατέρας μου μού βρήκε αυτή τη δουλειά περίπου δυο μήνες τώρα. Με τα χίλια βάσανα δηλαδή! Είμαι εικοσιτεσσάρων τελείωσα τη σχολή πέρυσι τέτοιο καιρό. Τα δικά μας θα τα ξέρετε φαντάζομαι, τελειώνουμε και μένουμε με το χαρτί στο χέρι. Αυτή είναι η πρώτη μου δουλειά και όλοι με θεωρούσαν πολύ τυχερή. Με βάλανε ταμείο και λόγω σχολής! Καλύτερα σκέφτηκα από τα κρέατα και τα τυριά! Εκεί απαιτείται και μια ειδική εκπαίδευση για λίγο. Αλλά δεν είναι αυτό! Είναι και η σιχασιά στη μυρωδιά! Κομμένο κρέας, αλεσμένο κρέας, νεκρό ζώο… Τέλος πάντων ανώμαλο όλο αυτό! Από τη μεριά μου εννοώ. Γιατί κάποιος τεμαχίζει και σπίτι του κρέας! Αλλά είναι αλλιώς… Είναι και το βλέμμα του πελάτη! Το χέρι που κινείται και δείχνει… Αυτό, εκείνο, διπλοαλεσμένο, βγάλε λίγο, έβαλες πολύ, σπάλα, ελιά, μπούτι, ποντίκι! Αργείς βρε παιδί μου, βιάζομαι!

Τέλος πάντων, να μην σας τρώω το χρόνο. Στο ταμείο δεν είχα να κάνω μ’ αυτά. Στην πρέσα πάντως και κει! Όταν έχει κόσμο, οχτώ ώρες μετά, νοιώθεις να έχεις κολλήσει στην καρέκλα, τα χέρια ανεξάρτητα από σένα, χτυπάς, τοποθετείς, γεια σας, ευχαριστώ, με κάρτα, τα ρέστα σας, να πάτε στο καλό… Δεν είναι όμως ούτε κι αυτό. Κάθε δουλειά έχει τη ρουτίνα και τη μονοτονία της. Και την υπευθυνότητά της βέβαια! Αλίμονο! Με λεφτά έχεις να κάνεις! Και με τον εργοδότη εννοείται. Όταν το μαγαζί κλείνει, κάποιοι από μας μένουμε, για να κάνουμε ταμείο… Κάποιες ώρες. Έξτρα, και απλήρωτη.

Ακούστε. Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά που σας είπα!

Αυτό που έχει να κάνει με τη δική μου αρρώστια είναι η… ανάγκη! Με κοιτάτε περίεργα. Θα σας πω τι εννοώ! Να έχετε όμως υπομονή, γιατί δεν είναι εύκολο, ούτε για μένα! Αυτό που λέω συμβαίνει κυρίως τις γιορτές! Όπως σήμερα. Παραμονή δηλαδή. Ανέκαθεν δεν μπορούσα τον πολύ κόσμο, δυσανασχετούσα! Όταν βρίσκομαι σε πολυκοσμία, η καρδιά μου χτυπάει ανεξάρτητα, τα χέρια μου ιδρώνουν και μουδιάζουν, μια θηλιά μου σφίγγει το λαιμό! Τα ξέρετε σεις αυτά, είναι η δουλειά σας. Κρίση πανικού αγοραφοβία… Κάτι έχω διαβάσει.

Όμως επαναλαμβάνω δεν πρόκειται ούτε γι’ αυτό! Ή τουλάχιστον μόνο γι’ αυτό! Σας είπα πριν για την ανάγκη! Έχετε δει άνθρωπο πραγματικά σε ανάγκη; Εννοώ να το βλέπεις στα μάτια του, να το διαβάζεις! Πρέπει να είναι ή πολύ άρρωστος ή πολύ φτωχός! Δεν εννοώ αυτή την ανάγκη. Εννοώ την καταναγκαστική ανάγκη, αυτή που πιάνει σχεδόν όλους όσους μπαίνουν σε πολυκαταστήματα, παραμονές μιας μεγάλης γιορτής! Δε θέλω να κοιτάω τους άλλους στα μάτια όταν μπαίνουν τέτοιες μέρες και ρίχνουν στο καλάθι πράγματα το ένα μετά το άλλο! Τυχαίνει να με φωνάξουν από ταμείο, σε άλλο πόστο, και τότε βρίσκομαι ανάμεσά τους. Εκεί –θα σας φανεί παράξενο ασφαλώς!- νοιώθω να με τυλίγει η μπόχα της ανάγκης τους! Χέρια, μάτια άπληστα, κινήσεις βιαστικές αγχωμένες -σα για να προλάβουν άραγε, αλήθεια τι έχουν να προλάβουν;- κουβέντες συνήθως απαιτητικές, -τα κρουασάν τα πήρες; Αυτό το τυρί σου είπα; Οι μπίρες δε θα φτάσουν παιδάκι μου! Είδες, πάρα λίγο να ξεχάσω τη μπεσαμέλ! Και, σας τ’ ορκίζομαι γιατρέ, οι άνθρωποι δεν κοιτιούνται πια, δε συνεννοούνται, ώρες-ώρες νομίζω πως θέλει να φάει ο ένας τον άλλον!

Αυτό συνέβη σήμερα. Δε μου φταίνε οι χριστιανοί! Δεκαπενταύγουστος αύριο, θέλουν να κάνουν τα ψώνια τους… Όμως αυτή τη βιάση τους, αυτή την ανγκούσια τους που δε είναι πραγματική τους ανάγκη ένοιωσα σήμερα να ορμάει να με πνίξει!»

Ανακάθισε έστρωσε τη φούστα και τον κοίταξε στα μάτια.

«Γιατρέ, αυτή τη δουλειά εγώ, -και έδειξε τον εαυτό της με το δάχτυλο-, την έχω ανάγκη. Πραγματική ανάγκη. Δε θέλω να την χάσω… επειδή καμιά φορά με ζορίζει η… ανάγκη των άλλων που σας είπα προηγουμένως…»

Όταν βγήκε από το γραφείο του κοίταξε την ώρα. Σίγουρα δεν προλάβαινε σουπερμάρκετ, θα κόντευαν να κλείσουν. Ένοιωσε μέσα του μια υπέροχη ανακούφιση.

Από μακριά, μια καμπάνα του θύμισε ξανά. Αύριο δεκαπενταύγουστος!

Πηγή: artinews.gr



Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πυροπροστασία των δασών. Η φύση εκδικείται, όταν την βιάζουν

​του Δαμιανού Βασιλειάδη, 
εκπαιδευτικού, συγγραφέας, διπλωματούχου οδηγού βουνού, εκπαιδευτού ορεινής πεζοπορίας, μέλους του ΙΗΑ

Δεν υπάρχει κανείς σ’ αυτό τον τόπο που να μην υποστηρίζει ότι η πρόληψη είναι το αποφασιστικότερο μέσο για την αποτροπή των πυρκαγιών. Συνεπώς, όλες οι προσπάθειες από τους αρμόδιους και μη αρμόδιους φορείς και παράγοντες θα πρέπει να στραφούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η κατάσβεση των πυρκαγιών είναι αδύνατη λόγω των δύσκολων καιρικών συνθηκών, της πυκνότητας των δασών, ιδίως των πευκόφυτων και της δυσκολίας πρόσβασης στις εστίες φωτιάς, εξαιτίας της διαμόρφωσης του εδάφους (βαθιές και απρόσιτες χαράδρες), εάν και εφόσον δεν αντιμετωπιστούν αμέσως με την γένεσή τους. Ανέκαθεν και κάθε χρόνο γίνεται συζήτηση για τα αίτια των πυρκαγιών και ποτέ  δε δόθηκε επαρκής ερμηνεία σε ποια αίτια οφείλονται αυτές κυρίως.

Η πιο εύκολη και ανώδυνη δικαιολογία είναι ο εμπρησμός, που αποτελεί άλλοθι για όσους τον επικαλούνται, για να μην κάνουν απολύτως τίποτε, λόγω αδιαφορίας και ανικανότητας της πολιτείας και των πολιτών. Οι κυβερνήσεις π.χ. ισχυρίζονται σχεδόν  πάντοτε ότι υπάρχει «οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού»,

Όταν τον μήνα Ιούλιο και κυρίως τον Αύγουστο και με δυνατούς ανέμους ξεσπούν ταυτόχρονα φωτιές σε 80 ή 100 ή 140 διαφορετικά μέρη, και μάλιστα πολλές φορές σε δύσβατες και απόκρημνες περιοχές, τότε δεν μπορεί κανείς να μιλάει για εμπρησμό, τουλάχιστον κατά κύριο λόγο.

Ασφαλώς μπορούμε να μιλήσουμε για εμπρησμό γύρω από πόλεις και χωριά καθώς και ορισμένα άλλα μέρη που έχουν ενδιαφέρον για τους οικοπεδοφάγους, όπως αποκαλούνται. Στατιστικά θα ισχυριζόμουνα ότι ο εμπρησμός είναι ένα 10 με 15%.

Αλλά και ο ισχυρισμός περί εμπρησμού στον βαθμό που ευσταθεί δεν απαλλάσει τους καθ’ όλα υπεύθυνους και κυρίως το κράτος με τις υπηρεσίες του και την Τοπική Αυτοδιοίκηση από τις ευθύνες τους, γιατί δεν λαμβάνουν και στην περίπτωση αυτή τα κατάλληλα μέτρα, παρά ενεργούν κατόπιν εορτής. Και μέτρα φυσικά υπάρχουν.

Εκεί η ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων είναι τεράστια, γιατί δεν θεσπίζει όλα εκείνα τα μέτρα που είναι απαραίτητα για να αποτρέψει τους υποψήφιους οικοπεδοφάγους και εμπρηστές. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις τις δικαιολογεί. Όμως στα υπόλοιπα μέρη οι φωτιές έχουν άλλες αιτίες.

Ασχολούμενος εδώ και 40 χρόνια με τις ήπιες μορφές τουρισμού και κυρίως με την ορειβασία και ορεινή πεζοπορία[1] περιέρχομαι κάθε χρόνο πάρα πολλές φορές στην ορεινή Ελλάδα και γνωρίζω από κοντά όλες αυτές τις περιοχές, όπου συμβαίνει να προκαλούνται φωτιές και όχι μόνο. Μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν υπάρχει βουνό, οροπέδιο και φαράγγι στην Ελλάδα που δεν το έχω περπατήσει.

Η όλη σαραντάχρονη γνωριμία μου με τους δασικούς ορεινούς όγκους και τις πυρκαγιές στα δάση  με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η κυριότερη αιτία για τις πυρκαγιές είναι τα σκουπίδια παντός είδους και η αδιαφορία και απερισκεψία των ανθρώπων. Οι αιτίες δηλαδή είναι σχεδόν αποκλειστικά ανθρωπογενείς.

Τι εννοούμε όταν λέμε σκουπίδια; Σκουπίδια στις χωματερές. Σκουπίδια που πετιούνται γύρω από τους δήμους και κινούνται σε χώρους ανεξέλεγκτους, όπως κάτω από γέφυρες, σε ρέματα, δίπλα στους δρόμους, μέσα στα δάση, δίπλα στους δασικούς δρόμους. Κάθε δημότης και χωρικός που τυχαίνει να χτίζει σπίτι ή αυθαίρετο στο δάσος, να ανανεώνει την επίπλωση του, πετάει τα μπάζα όπου βρει, γιατί είναι ο πιο ανώδυνος και ανέξοδος τρόπος. Αρκεί να μην είναι στην αυλή του και στο σπίτι του. Υπάρχουν αυθαίρετα μέσα στα δάση εκατοντάδες χιλιάδες.

Με τον τρόπο αυτό χωματερή γίνεται ολόκληρη η Ελλάδα. Στα αντικείμενα που πετιούνται στο δάσος υπάρχουν φυσικά και υλικά, όπως τζάμια ή άλλα αντικείμενα που με τον καυτό ήλιο και τον ισχυρό άνεμο χρησιμοποιούνται ως αναμμένα σπίρτα.

Επιπλέον τόποι αναψυχής στο δάσος ή δασικές περιοχές, όπου πηγαίνει κανείς για να φάει και να διασκεδάσει και μετά πετάει όλα τα απορρίμματα στο δάσος. Αυτά παραμένουν εκεί ή με τις βροχές διοχετεύονται στα ρέματα κι έτσι βρίσκονται και στα δάση όλα αυτά τα εύφλεκτα αντικείμενα, όπως γυαλιά, γκαζάκια, πλαστικά, μεταλλικά αντικείμενα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, που με τη συνεχή ακτινοβολία του ήλιου κατά τους θερινούς μήνες και ιδίως κατά τις περιόδους του καύσωνα (Αύγουστος) αποτελούν εν δυνάμει εστίες φωτιάς. Δεν απομένει παρά να φυσήξει δυνατός άνεμος για να προκληθεί φωτιά. Καμιά φωτιά δεν προκύπτει χωρίς την ανθρωπογενή αιτία.  Μόνο ο κεραυνός δικαιολογεί την μόνη εξαίρεση.

Eάν πραγματικά τα σκουπίδια είναι η κύρια αιτία πυρκαγιών, εκτός από τους εμπρησμούς, τότε η πιο απλή και αυτονόητη λύση είναι να ληφθεί από τους υπεύθυνους έγκαιρα πρόνοια, ώστε οργανωμένα και προγραμματισμένα να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο που είναι γνωστό από δεκαετίες. Πρέπει λοιπόν να ληφθεί πρόνοια πρόληψης για όλες τις δασικές μας εκτάσεις και να καθοριστεί ο βαθμός επικινδυνότητάς τους για να ληφθούν και τα κατάλληλα μέτρα προστασίας.

Το πρώτο και βασικό καθήκον έχει βασικά η πολιτεία και κατά δεύτερο λόγο η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι οποίες θα πρέπει να θεσμοθετήσουν ένα επιτελικό όργανο προστασίας δασών και πρόληψης πυρκαγιών εγκαίρως.  Αυτό το επιτελικό όργανο θα πρέπει να καταστρώσει ήδη έως την άνοιξη, ίσως και νωρίτερα, ένα πρόγραμμα συνολικό για την πρόληψη πυρκαγιών. Σ’ αυτό το όργανο πρέπει να μετέχουν οπωσδήποτε:

Υπεύθυνοι παράγοντες

1. από το Υπουργείο Εσωτερικών, Γεωργίας και Δημόσιας Τάξης.[2]
2.   από τη Δασική Υπηρεσία
3.   από την Πυροσβεστική Υπηρεσία
4. από την Τοπική Αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου και τρίτου βαθμού
5. 
​  από την Μετεωρολογική Υπηρεσία 
6.     από το στρατό
7.  από τους φυσιολατρικούς και ορειβατικούς Συλλόγους και οικολογικές οργανώσεις
8. κινήματα πολιτών για την προστασία της ορεινής φύσης

Όλοι αυτοί οι παράγοντες σε κοινή συνεργασία και με ένα κοινά αποδεκτό πρόγραμμα πρέπει να κινηθούν προς τρεις στόχους:
1. Εγκαίρως, δηλαδή προτού ακόμα υπάρξει κίνδυνος πυρκαγιών, να καθαρίσουν τα σκουπίδια  από το δάσος και από περιοχές που μπορούν να δημιουργήσουν κίνδυνο στο δάσος. Με σκουπίδια δεν εννοώ να καθαρίσουν τις βελόνες των πεύκων κ.λπ. που είναι παντελώς αδύνατον. Το θέμα αφορά μόνο τα σκουπίδια που πετάν οι ασυνείδητοι στο δάσος και υπάρχουν σ’ αυτά εύφλεκτα υλικά.

Συνεπώς, πρώτη και απαράβατη αρχή:

Κανένα γυαλί και κανένα άλλο εύφλεκτο  υλικό στο δάσος ή στις παρυφές του. Για να γίνει αυτό θα πρέπει  η πολιτεία να φροντίσει ώστε σε καμία χωματερή της δικής της αρμοδιότητας να μην υπάρχει ή σιγοκαίει φωτιά.

2. Οι Δήμοι και οι Κοινότητες να φροντίσουν να ελέγχουν τις χωματερές και να καθαρίζουν τα μπάζα όπου υπάρχουν.

3. Η δασική Υπηρεσία μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση να καθαρίζουν τους τοπικούς δρόμους και να αδειάζουν τους κάδους απορριμμάτων σε τακτά χρονικά διαστήματα, όπου έχουν στηθεί.

4. Οι ορειβατικοί, φυσιολατρικοί και οικολογικοί σύλλογοι να καταστρώσουν πολύ πριν τον Ιούλιο και Αύγουστο, προγράμματα με αποκλειστικό στόχο τον καθαρισμό των σκουπιδιών από τα μονοπάτια και τις ρεματιές και από όπου γενικά υπάρχουν σκουπίδια και άλλη δυνατή πρόσβαση δεν είναι  δυνατή.

5. Γενική επιφυλακή όλων αυτών των παραγόντων τον μήνα Ιούλιο και Αύγουστο.
Ιδιαίτερη επιφυλακή όταν η μετεωρολογική υπηρεσία προειδοποιεί για έκτακτα καιρικά φαινόμενα όπως καύσωνας και δυνατοί άνεμοι. Κυρίως οι Δήμοι και οι Κοινότητες να μην επαναπαύονται στο κράτος και να αδρανούν, αλλά να είναι σε ύψιστη επιφυλακή με υπαλλήλους και εθελοντές που θα ελέγχουν την περιοχή τους για ένα μήνα τουλάχιστον το δασικό και γενικότερο περιβάλλον.   

6. Όλοι οι παράγοντες που αναφέραμε θα πρέπει τους δυο μήνες του καλοκαιριού μέρα νύχτα να εποπτεύουν τα δάση. Να υπάρχουν παντού πυροφυλάκια. Δηλαδή Τοπική Αυτοδιοίκηση, Αστυνομία, Δασική και Πυροσβεστική Υπηρεσία, φυσιολατρικοί και Ορειβατικοί Σύλλογοι, αλλά και εθελοντές και όλοι αυτοί να βρίσκονται σε συνεχή επιφυλακή.

7. Να γίνονται αυστηροί έλεγχοι σ’ όλους όσους αυτή την επικίνδυνη περίοδο πηγαίνουν στο δάσος και κυρίως να απαγορεύεται αυτό το δίμηνο οποιοδήποτε άναμμα φωτιάς σε ανοιχτό χώρο.

8. Να υπάρχουν ενημερωτικά φυλλάδια για όλα τα απαραίτητα μέτρα και προφυλάξεις που πρέπει να πάρουν αυτές οι ομάδες για την πυροπροστασία των δασών.

9. Να γίνουν ενημερωτικές εκπομπές στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ιδίως στα ηλεκτρονικά, για τις αιτίες των πυρκαγιών από ειδικούς στα θέματα.

10. Να συσταθεί ειδική επιτροπή στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την πυροπροστασία αλλά και για την πρόληψη και αποτροπή άλλων φυσικών καταστροφών.

11. Να καταρτιστεί πρόγραμμα αναδάσωσης.

12. Να διατεθεί ένα κονδύλιο ικανό να βοηθήσει όλες τις ενέργειες των συντονιστικών οργάνων της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης.   

13. Να δημιουργηθούν κατάλληλοι ελεγχόμενοι χώροι για τα μπάζα.

14. Για τους παραβάτες που ρυπαίνουν το περιβάλλον με μπάζα και σκουπίδια να νομοθετηθούν αυστηρότατοι νόμοι υψηλά πρόστιμα, αφαίρεση άδειας αυτοκινήτου, φορτηγού κ.τ.λ., που μεταφέρει στο δάσος απορρίμματα

Εάν σταματήσει η Ελλάδα να είναι ένας απέραντος σκουπιδότοπος και τόπος αυθαιρεσίας, τότε υπάρχει ελπίδα να σώσουμε τα δάση μας και το φυσικό περιβάλλον. Τα δάση έχουν γεμίσει από αυθαίρετα, που παλιά δεν υπήρχαν. Τώρα έχουν γεμίσει όλα τα δάση από αυθαίρετα.

 Ασφαλώς υπάρχουν και πολλά άλλα μέτρα για την προστασία της φύσης και των δασών και υπάρχουν έμπειροι και ειδικοί που γνωρίζουν το πρόβλημα και κυρίως οι Δήμοι και Κοινότητες που πολλές φορές έχουν αντιμετωπίσει το πρόβλημα και γνωρίζουν πολύ καλά πώς πρέπει να ενεργήσει κανείς για την πρόληψη.

Βέβαια χωρίς οικολογική συνείδηση και συναίσθηση για το κοινωνικό σύνολο και το κοινό συμφέρον προοπτική λύσης μάλλον δεν υπάρχει. Έως τότε το φαινόμενο θα παραμένει και θα επιτείνεται.

Είπαμε η φύση, μπορεί να αργήσει, όμως είναι σίγουρο ότι θα εκδικηθεί για τον βιασμό της. Και ο βιασμός είναι ανθρωπογενής.


[1] Τυχαίνει να είμαι ο πρώτος στην Ελλάδα που εισήγαγε τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού (ήπιες μορφές τουρισμού, όπως ορειβασία, ορεινή ποδηλασία κ.λπ) και συνεπώς γνωρίζω καλά το αντικείμενο.

[2] Μου έχει επισημανθεί από κάποιο φίλο φυσιολάτρη ότι από τις 15 Αυγούστου δίνονται άδειες κυνηγιού. Αυτό είναι πέρα από εγκληματικό.

3. ​έμαθα από κ​άποιο φίλο φυσιολάτρη ότι από τις 15 Αυγούστου δίνονται άδειες κυνηγιού. Αυτό είναι πέρα από εγκληματικό.

Διαβάστε Περισσότερα »

Περάσαμε στην συγκριτική φυσικών καταστροφών για να δείξουμε την υπεροχή της κυβερνησάρας


Περάσαμε στην συγκριτική φυσικών καταστροφών για να δείξουμε την υπεροχή της κυβερνησάρας. Όταν η βλακεία έχει παντρευτεί τον αμοραλισμό.

Τελικά την είχε πιο μεγάλη ο Καραμανλής...την καταστροφή, και έτσι ξεχνιέται ότι χθες σε όλη την χώρα πέταγαν μόνο 4 πυροσβεστικά αεροσκάφη!

Να λέμε την αλήθεια ότι η καταστροφή στην Αττική είναι μικρότερη από αυτή που προκάλεσε ο γνωστός μετεωρίτης που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους

ΝΤΡΟΠΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Τσαντίστηκε ο Κούλης που πρόλαβε ο Τσίπρα τις ηρωϊκές λεζάντες



Τσαντίστηκε,λέει,ο Κούλης γιατί είχε προγραμματίσει να πάει αυτός σήμερα στο Αρχηγείο της Πυροσβεστικής, αλλά... πρόλαβε και πήγε ο...ηγέτης εκεί!

Όπως καταλαβαίνετε,ο καυγάς γίνεται...για τη λεζάντα!Ποιος θα βγάλει πρώτος φωτογραφία είτε με τον Αρχηγό της Πυροσβεστικής ή με τον Χάρτη της Υπηρεσίας για φόντο!Για τις τραγικές ελλείψεις σε μέσα,σε προσωπικό και σε κονδύλια πυροπροστασίας τσιμουδιά κι από τους δυο.Λογικό.Τι να πουν άλλωστε αφού έχουν ψηφίσει συνεταιρικά το 3ο μνημόνιο που προβλέπει τις περικοπές σε όλους τους τομείς λειτουργίας του κράτους,όταν μαζί στη Βουλή ψήφισαν τη διάλυση του κράτους και το ξεπούλημα της χώρας!

Τους έμεινε (σε παλαιομνημονιακούς και νεομνημονιακούς) ο καυγάς...για τη λεζάντα και μόνον αυτός!

#ξεφτίλες
Διαβάστε Περισσότερα »

Προκαλούν και από πάνω. «Περιορισμένη» η καταστροφή από την πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική!

«Περιορισμένη» βρήκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας την καταστροφή στην Ανατολική Αττική από την τεράστια πυρκαγιά που κατέκαψε Κάλαμο, Βαρνάβα και Καπανδρίτι επί τέσσερις ημέρες, καταστρέφοντας χιλιάδες στρέμματα καταπράσινου δάσους και προκαλώντας ζημιές σε δεκάδες κατοικίες.
Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε μετά από τέσσερις ημέρες που δεν τον είχε δει κανείς και πέταξε με ελικόπτερο πάνω από τις καμένες εκτάσεις το πρωί της Τετάρτης. Αφού ευχαρίστησε τους πυροσβέστες και δήλωσε επανειλημμένως ευγνώμων για την προσπάθειά τους, ανακοίνωσε πως «αποφύγαμε τα χειρότερα» και πως «η εικόνα αυτή την ώρα είναι μιας απόλυτα ελεγχόμενης κατάστασης».

Ο Αλέξης Τσίπρας συνομίλησε με πυροσβέστες και άκουσε από τον αντιπεριφερειάρχη Ανατολικής Αττικής Πέτρο Φιλίππου, που ήταν στα μέτωπα της φωτιάς αδιαλείπτως όλο αυτό το διάστημα, πως το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου η κατάσταση ήταν απελπιστική, όμως με ολονύκτια υπερπροσπάθεια οι πυροσβέστες κατόρθωσαν να ανακόψουν την πορεία της και να την περιορίσουν. «Το επίτευγμα είναι πολύ μεγάλο», είπε ο πρωθυπουργός, που πρόσθεσε πως το σημαντικό είναι πως έγιναν όλα χωρίς να υπάρξει τραυματισμός. Ειδικά όσον αφορά στην εκκένωση των παιδικών κατασκηνώσεων, είπε: «Αυτό ήταν το πιο συγκινητικό, μου είπε ο αρχηγός ότι πήρατε τα παιδάκια στα χέρια, η μία κατασκήνωση κινδύνεψε πραγματικά».


Ο κύριος Τσίπρας μέσω του ασυρμάτου ενός πυροσβεστικού οχήματος απευθύνθηκε σε όλους τους πυροσβέστες και εξέφρασε «αμέριστη συμπαράσταση και την απέραντη ευγνωμοσύνη, για λογαριασμό ολόκληρου του λαού για την σκληρή προσπάθεια που καταβάλατε», όπως είπε.
Εδώ και τέσσερις ημέρες είστε ασταμάτητα εδώ αλλά καταφέρατε να περιορίσετε την καταστροφή, σας ευχαριστούμε θερμά, είπε ακόμα ο κύριος Τσίπρας.
Τέλος, ο πρωθυπουργός ζήτησε «να είμαστε σε εγρήγορση γιατί τα μελτέμια κρατούν όλο το μήνα και να έχουμε το νου μας για τις αναζωπυρώσεις».

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν καίγεται μόνο η Ελλάδα δήθεν για να "πέσει ο Τσίπρας". Πλήθος μετώπων σε Ιταλία, Τουρκία και υπόλοιπη Ευρώπη


Ηλίθιοι συριζαίοι, να υποθέσουμε ότι σε Ιταλία που έχει και περισσότερα πύρινα, μέτωπα, Πορτογαλία και Τουρκία υπάρχει σχέδιο πολιτικής αποσταθεροποίησης;;;

(Στον χάρτη τα σημερινά πύρινα μέτωπα στην Ν.Ευρώπη και Τουρκία)

Σταματήστε τις ψεκασμένες μπούρδες και πείτε ένα συγνώμη τουλάχιστον για την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού με δική σας ευθύνη!

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εξέλιξις των πραγμάτων

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Χτισμένο στην κορφή ενός λόφου. Σπασμένα μάρμαρα, κομμάτια από κολώνες, θραύσματα από μετώπες στη βάση των τοίχων. Ό,τι έμεινε από έναν αρχαίο ναό. Στα ριζά του λόφου ξεκινούσε ένα πυκνόφυτο δάσος. Όπου συνήθιζε να κυνηγάει η Άρτεμις και να ψήνει στα κάρβουνα τα σφάγια μαζί με την παρέα της. Παραδίπλα στο ποτάμι κάτι νύμφες έκαναν ολονυχτίς τα όργιά τους.

Όταν ήρθαν οι δικοί μας από τον Πόντο, βρήκαν ήδη μια μισογκρεμισμένη βουλγάρικη εκκλησία. Και την ανακατασκεύασαν στη θέση του αρχαίου ναού. Ήταν το ξωκλήσι του χωριού.

Στις 29 Ιούνη, Πέτρου και Παύλου, στοιχίζονταν όλοι οι χωρικοί πίσω από τον παπά. Παίρνανε τον φιδωτό χωματόδρομο ανάμεσα στα θερισμένα στάχια και ανέβαιναν σιγά σιγά τον λόφο. Άνοιγε η ξύλινη πόρτα, αεριζόταν η μικρή εκκλησία, γέμιζε από κόσμο. Η επόμενη θεία λειτουργία γινόταν σε έναν χρόνο. Στο ενδιάμεσο το ξωκλήσι παραδινόταν στη σιγή και στις σκιές.

Φήμες έλεγαν ότι ήταν στοιχειωμένο. Και διάφορες φωνές αντηχούσαν από μέσα. Αντρικές, γυναικείες, χαρούμενες, λυπημένες ή σαν να ρητόρευαν. Κάποιοι ορκίζονταν μάλιστα ότι άκουγαν πού και πού το καμπαναριό να σημαίνει πένθιμα.

Δεν ξέρω αν ήταν η Άρτεμις με τους συντρόφους της. Ή οι νύμφες με τους εραστές τους. Ή οι ψυχές των δύο κυνηγημένων ανταρτών του εμφυλίου που τους ξεπάστρεψε ο στρατός μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι με τη πυρκαγιά του ’82 όλα άλλαξαν. Το ξωκλήσι γκρεμίστηκε συθέμελα. Ακόμη θυμάμαι τα φορτηγά να ξεφορτώνουν μπάζα στην κοίτη του ποταμιού.

Στη θέση του ξαναχτίστηκε με κανονικά θεμέλια και μπετά μια μεγαλύτερη εκκλησία. Οι φήμες έπαψαν εντελώς. Η θρησκευτική πομπή του Ιούνη δεν επαναλήφτηκε. Ένας πανύψηλος προστατευτικός τείχος χτίστηκε περιμετρικά της κορυφής του λόφου. Ένα άλλο οίκημα κατασκευάστηκε δίπλα στην εκκλησία, ύστερα ένα κιόσκι και στο τέλος ένας χώρος υποδοχής. Όλα αυτά από κοινού είναι τώρα μοναστήρι παλαιοημερολογιτών.

Πολύ αργά τη νύχτα, σχεδόν ξημερώματα ακούω την καμπάνα να σημαίνει για τον όρθρο.

Πηγή: artinews.gr



Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Μαρξ σήμερα….

Του Νίκου Βαρσάμη


Ποια είναι η σχέση του Μαρξ με τον 21ο αιώνα;


Το σοβιετικό μοντέλο του σοσιαλισμού -η μοναδική απόπειρα οικοδόμησης σοσιαλιστικής οικονομίας- δεν υπάρχει πια. Η επανάσταση στην Κίνα, στην Κούβα, ή όπου αλλού αν δεν μετασχηματίστηκαν συναντούν δυσκολίες. Το ρεύμα του ευρωκομουνισμού, η αριστερή Σοσιαλδημοκρατία υπέστειλαν τις σημαίες τους. Εύλογες λοιπόν οι απορίες και τα ερωτήματα που προκύπτουν.

Από την άλλη πλευρά η κοινωνίες προχωρούν, ενώ η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη δεν σταματά τον καλπασμό της. Παράλληλα, υπάρχει η τεράστια και ραγδαία εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης και η υπερβολική ικανότητα του ανθρώπου να παράγει πλούτο.

Αυτό έχει αποδυναμώσει το εύρος και την ισχύ των κρατών-εθνών και κατ’ επέκταση, την παραδοσιακή πολιτική των σοσιαλδημοκρατικών κινημάτων, τα οποία εξαρτιόταν πρωτίστως από την πίεση που ασκούσαν στις κυβερνήσεις των χωρών τους για μεταρρυθμίσεις. Με την επικράτηση του φονταμενταλισμού της αγοράς προκλήθηκε ακραία οικονομική ανισότητα στο εσωτερικό των χωρών και ανάμεσα σε διάφορες περιοχές. Ταυτόχρονα, επανήλθε στο προσκήνιο το στοιχείο της καταστροφής στον βασικό κυκλικό ρυθμό της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως απέδειξε περίτρανα η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008.

Επιπρόσθετα, η παραγωγική μας ικανότητα έχει καταστεί για τους περισσότερους ανθρώπους εφικτή, -δυνητικά τουλάχιστον- η μετάβαση από τον κόσμο της ένδειας στον κόσμο της αφθονίας, της εκπαίδευσης, των αναρίθμητων επιλογών στη ζωή μας, παρότι το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της γης δεν έχει ακόμα «εισέλθει» σε αυτόν τον κόσμο. Αξίζει όμως να σημειώσουμε ότι, τα περισσότερα σοσιαλιστικά κινήματα και καθεστώτα του 20ου αιώνα λειτουργούσαν ουσιαστικά στον κόσμο της ένδειας, ενώ ακόμα ο κόσμος και στις πιο πλούσιες χώρες της Δύσης, η κοινωνία της λαϊκής αφθονίας εμφανίσθηκε μόλις στη διάρκεια των 20 πρώτων χρόνων μετά το 1945. Στον κόσμο αυτό της αφθονίας, η επιδίωξη επαρκούς τροφής, της ένδυσης, της κατοικίας, της εργασίας που αποφέρει εισόδημα, καθώς και ένα σύστημα πρόνοιας που προστατεύει τους ανθρώπους από τους κινδύνους της ζωής, μολονότι ήταν αναγκαίο, δεν αποτέλεσε ένας επαρκές πρόγραμμα για τους οπαδούς του Μαρξ.

Υπάρχει όμως μια εξέλιξη που είναι αρνητική. Καθώς η θεαματική επέκταση της παγκόσμιας οικονομίας υπονόμευσε το περιβάλλον, έγινε πλέον επιτακτική η ανάγκη του ελέγχου της απεριόριστης οικονομικής ανάπτυξης. Υπάρχει μια πρωτοφανής σύγκρουση μεταξύ της ανάγκης να αντιστρέψουμε, ή τουλάχιστον να ελέγξουμε τις επιπτώσεις της οικονομίας στη βιόσφαιρα και των επιταγών της καπιταλιστικής αγοράς: τη μέγιστη δυνατή οικονομική επέκταση στην υπηρεσία του κέρδους. Αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα του καπιταλισμού. Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε ποιος θα ρίξει το μοιραίο βέλος.

Φάρος και οδηγός


Ζακ Αταλί

Τίθεται όμως εναγωνίως το ερώτημα. Πως βλέπουμε τον Μαρξ σήμερα; Σαν στοχαστή όλης της ανθρωπότητας και όχι μόνο κάποιου μέρους της; Οπωσδήποτε Ναι. Σαν φιλόσοφο; Σαν οικονομικό αναλυτή; Σαν πατέρα της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης και καθοδηγητή της κατανόησης της ανθρώπινης ιστορίας;

Σύμφωνα με τον Γάλλο διανοούμενο Ζακ Αταλί, η κατανόηση της σκέψης του Μαρξ δεν είναι «διεπιστημονική» με τη συμβατική έννοια του όρου, αλλά ενσωματώνει όλες τις επιστήμες. Όπως γράφει ο Αταλί, «οι φιλόσοφοι πριν απ’ αυτόν στοχάστηκαν τον άνθρωπο στην ολότητά του, όμως εκείνος ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε των ανθρωπότητα ως το Όλον, κάτι που είναι ταυτόχρονα πολιτικό, οικονομικό, επιστημονικό και φιλοσοφικό».

Είναι προφανές ότι πολλά από όσα έχει γράψει ο Μαρξ είναι παρωχημένα και κάποια δεν είναι αποδεκτά. Είναι επίσης ολοφάνερο πως τα γραπτά του δεν αποτελούν ένα ολοκληρωμένο corpus αλλά είναι-όλοι πιστεύουν ότι αξίζουν τον χαρακτηρισμό-ένα ανολοκλήρωτο έργο που εξελίσσεται. Ουδείς δεν πρόκειται στο εξής να το μετατρέψει σε δόγμα, εκτός από μια θεσμικά ενισχυμένη ορθοδοξία. Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε κατάπληξη στον ίδιο τον Μαρξ. Πρέπει όμως να απορρίψουμε την ιδέα ότι υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στον «ορθό» και στον «λάθος» μαρξισμό. Ο τρόπος που ο μαρξισμός εξετάζει τα πράγματα θα μπορούσε να αποδώσει διαφορετικά συμπεράσματα και πολιτικές απόψεις.

Οι μαθητές του



Πράγματι, κάτι τέτοιο συνέβη και στον ίδιο τον Μαρξ τότε που οραματίσθηκε την πιθανή ειρηνική μετάβαση στην εξουσία στη Βρετανία και στις Κάτω Χώρες και την πιθανή εξέλιξη της αγροτικής κοινοκτημοσύνης της Ρωσίας σε σοσιαλιστική. Ο Κάουτσκυ, ακόμα και ο Μπρενστάιν, ήταν κληρονόμοι του Μαρξ, όσο τουλάχιστον ο Πλεχάνοφ, ο Λένιν, ο Τρότσκι. Ο Γκράμσι κ.α. Για το λόγο αυτό υπάρχει κάποιος σκεπτικισμός, για την διάκριση που κάνουν μερικοί μελετητές του έργου, ανάμεσα στον αληθινό Μαρξ και σε μια σειρά μεταγενέστερους που απλοποίησαν ή διαστρέβλωσαν τη σκέψη του -Έγκελς, Κάουτσκυ, Λένιν κλπ.

Ήταν θεμιτό για τους Ρώσους, τους πρώτους προσεκτικούς αναγνώστες του Κεφαλαίου, να εκλάβουν τη θεωρία του ως μέσο να μεταβούν χώρες όπως η δική τους, από την οπισθοδρόμηση στον εκσυγχρονισμό, μέσω της οικονομικής ανάπτυξης δυτικού τύπου, όπως θεμιτό ήταν για τον Μαρξ να αναρωτιέται κατά πόσον μια απευθείας μετάβαση στο σοσιαλισμό θα μπορούσε να συμβεί στη βάση της ρωσικής αγροτικής κοινοκτημοσύνης. Πιθανόν αυτό θα συμφωνούσε περισσότερο από κάθε τι άλλο με τη γενική ροή της σκέψης του Μαρξ.

Το επιχείρημα ενάντια στο σοβιετικό πείραμα δεν ήταν ότι ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να οικοδομηθεί μόνο αφού πρώτα όλη η οικουμένη θα έχει περάσει από τον καπιταλισμό, κάτι άλλωστε που ο Μαρξ δεν είπε, ή δεν μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι πίστεψε. Το επιχείρημα αυτό ήταν εμπειρικό. Η Ρωσία ήταν πολύ καθυστερημένη ώστε να δημιουργήσει οτιδήποτε άλλο από μια καρικατούρα σοσιαλιστικής κοινωνίας -«μια κόκκινη, κινέζικη αυτοκρατορία», όπως λέγεται ότι προειδοποίησε τους συντρόφους του ο Πλεχάνοφ.

Το 1917 όλοι οι μαρξιστές θα συμφωνούσαν με αυτό, ακόμα και οι περισσότεροι ρώσοι μαρξιστές. Από την άλλη, το επιχείρημα ενάντια στους αποκαλούμενους «νόμιμους μαρξιστές» της δεκαετίας του 1880, ότι τους απασχολούσε η ιδέα να αναπτύξουν έναν ανθηρό καπιταλισμό στη Ρωσία, ήταν και αυτό εμπειρικό. Μια φιλελεύθερη καπιταλιστική Ρωσία δεν μπορούσε επί Τσάρου να υπάρξει.

Επίκαιρος παρά ποτέ


σερ Τζον Χικς

Παρ’ όλες αυτές τις ενστάσεις, πολλά καίρια σημεία της ανάλυσης του Μαρξ παραμένουν βάσιμα και ουσιώδη.

  • Το πρώτο αφορά την ανάλυση της ανίκητης παγκόσμιας δυναμικής της καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης. Την ικανότητα να καταστρέφει όλα όσα προϋπήρξαν, ακόμα και εκείνα τα κομμάτια της κληρονομιάς του ανθρώπινου παρελθόντος από τα οποία ο ίδιος ο καπιταλισμός ωφελήθηκε, όπως η δομή της οικογένειας.
  • Το δεύτερο αφορά την ανάλυση του μηχανισμού της καπιταλιστικής ανάπτυξης που επιτυγχάνεται με την γέννηση των εσωτερικών «αντιφάσεων». Ατέρμονες περίοδοι εντάσεων και πρόσκαιρες λύσεις, ανάπτυξη που οδηγεί στην κρίση και την αλλαγή. Δημιουργώντας οικονομικό συγκεντρωτισμό σε μια όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένη οικονομία.
  • Το τρίτο σημείο της ανάλυσης του Μαρξ, που παραμένει βάσιμο και ουσιώδες, καλύτερα να ειπωθεί με τις λέξεις του αείμνηστου σερ Τζον Χικς, κατόχου Νόμπελ οικονομίας, ο οποίος έγραψε: «οι περισσότεροι από εκείνους που επιθυμούν να εντάξουν σε ένα γενικό πλαίσιο την γενική διαδρομή της ιστορίας θα χρησιμοποιήσουν μαρξιστικές κατηγορίες ή κάποια τροποποιημένη εκδοχή τους, εφόσον είναι ελάχιστες οι διαθέσιμες εναλλακτικές εκδοχές».

Προβλέψεις και «ατυχίες»



Αν ο Μάο ονειρεύτηκε μια κοινωνία που συνεχώς ανανεώνεται με διαρκή επανάσταση. Ο καπιταλισμός αυτό το πρόγραμμα το υλοποίησε με την ιστορική αλλαγή, μέσω αυτού που ο Σουμπέτερ (ακολουθώντας τον Μαρξ) αποκαλούσε «δημιουργική καταστροφή» δίχως τέλος.

Ο Μαρξ πίστευε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία τελικά θα οδηγούσε -έπρεπε να οδηγήσει- σε μια υπερβολικά συγκεντρωτική οικονομία. Πρόκειται για αυτό που εννοούσε ο Ζακ Αταλί σε συνέντευξη του το 2010, όταν έλεγε ότι, «εκείνοι που θα αποφασίσουν τι θα συμβεί με αυτή την οικονομία είναι χίλιοι ή το πολύ δέκα χιλιάδες άνθρωποι». Πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στην αντικατάσταση του καπιταλισμού, πρόβλεψη η οποία ακόμα και σήμερα -μετά τις ως τώρα αποτυχίες- φαίνεται εύλογη, αλλά με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που προέβλεπε ο Μαρξ.

Από την άλλη, η πρόβλεψη του ότι η αντικατάσταση του καπιταλισμού θα πραγματοποιούνταν με την «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών», μέσα από μια σαρωτική πορεία του προλεταριάτου προς το σοσιαλισμό, δεν βασιζόταν στην ανάλυσή του σχετικά μα τον μηχανισμό του καπιταλισμού, αλλά σε ξεχωριστές a priori υποθέσεις.

Περισσότερο βασιζόταν στην πρόβλεψη ότι η εκβιομηχάνιση θα δημιουργούσε πληθυσμούς που θα εργαζόταν κυρίως ως χειρώνακτες μεροκαματιάρηδες, όπως συνέβαινε τότε στην Αγγλία. Κάτι τέτοιο ήταν σωστό ως μεσοπρόθεσμή πρόβλεψη, αλλά όχι όπως γνωρίζουμε ως μακροπρόθεσμη.

Όμως, ούτε μετά την δεκαετία του 1840 ο Μαρξ και ο Έγκελς περίμεναν ότι η εκβιομηχάνιση θα προκαλούσε ριζοσπαστικοποίηση των εξαθλιωμένων στην οποία ήλπιζαν. Όπως ήταν προφανές τόσο στον έναν όσο και στον άλλο, η μεγαλύτερη μερίδα του προλεταριάτου δεν θα γινόταν υπό καμιά έννοια φτωχότερη από ότι ήδη ήταν. Πράγματι, ένας Αμερικανός παρατηρητής του ενιαίου προλεταριακού συνεδρίου του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1900, παρατήρησε ότι οι σύντροφοι εκεί έμοιαζαν να είναι «ένα δυο καρβέλια ψωμί πάνω από τη φτώχεια». Από την άλλη, η έκδηλη αύξηση της οικονομικής ανισότητας σε διάφορα μέρη του κόσμου και ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις δεν οδηγεί αναγκαστικά στην «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών». Με λίγα λόγια, στην ανάλυση του Μαρξ εντοπίστηκαν ελπίδες για το μέλλον, που όμως δεν απέρρεαν από αυτήν.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις λύσεις των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος μας στον 21ου αιώνα. Ωστόσο, για να μπορέσουμε να ελπίζουμε ότι θα υπάρξουν λύσεις, οφείλουμε να θέσουμε τα ερωτήματα που έθεσε ο Μαρξ, ακόμη και αν δεν θέλουμε να δεχθούμε τις απαντήσεις που έδωσαν οι μαθητές του.

ΜΙΑ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΟΠΤΙΚΗ…  ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ







Νίκος Βαρσάμης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πραιτωριανή Διανόηση και Τέχνη μας χτυπάν’ αλύπητα

Ξένια πολίτη


Εκείνη την εποχή, η πλατεία ήταν γεμάτη· τραγουδούσε τα τραγούδια του, ο κόσμος έβγαινε, ενωνόταν, ανακάλυπτε το ψεύδος πίσω από το γυαλί, διαβουλευόταν, έκανε τα πρώτα του βήματα το βρέφος-Πολίτης κι ονειρευόταν, με φρεσκοκομμένο έστω μισθό και σύνταξη, την ελευθερία και την αναζήτηση προοπτικής γι’ αυτήν και σε αυτήν τη χώρα.

Τον κόσμο που τραγουδούσε τα τραγούδια του στην πλατεία που ήτανε γεμάτη, τον είπαν Αγανακτισμένο και Μωρό, τον διέβαλαν, ηγετίσκοι κομματιδίων και δημοσιογράφοι μεγαλοαναλυτές και καναλαρχαίοι τον κατασυκοφάντησαν, μέχρι να τον προσεταιριστούν, να φτιάξουν καινούρια μαντριά και μετά να τον διαλύσουν, με μια καταστολή κλίμακας Μάχης Πόλεως.

Ήταν τόσο το μένος και η αγριότητα των ενστόλων του Καθεστώτος προκειμένου να ψηφιστεί στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο του πρώτου Μνημονίου, που χωρίς να το ξέρεις, άοπλος, μ’ ένα μόνο χαρτομαντηλάκι στο πρόσωπο, ένιωθες ότι έκανες αντάρτικο και έγραφες Ιστορία. Η πρωτοφανής άσκηση βίας σήμαινε μόνο ένα πράμα: ότι είδαν τον διάολο μπροστά στα μάτια τους κι έτριξαν σοβαρά, οι καρέκλες.

Την ίδια εποχή, το καλοκαίρι του ’11 λίγες μέρες πριν, εκλήθησαν και οι Πραιτοριανοί των Γραμμάτων και των Τεχνών να συνδράμουν στη Σωτηρία της Πατρίδας μέσω της πεπατημένης και να υπογράψουν, την ενθάρρυνση της τήρησης μιας προδοτικής ουσιαστικά, όσο και άκυρης μνημονιακής σύμβασης, που εξαθλιώνει τη χώρα και τους ανθρώπους της μέχρι σήμερα, η δε, Καθημερινή Αλαφούζου το διελάλησε:

Καθημερινή:  «Τολμήστε», ένα δείγμα γραφής για τη σωτηρία της χώρας



Ανάμεσα στους Ταγούς ήταν κι εκείνος, που ο κόσμος κάθε μέρα στην πλατεία που ήταν γεμάτη, τραγουδούσε τα τραγούδια του. Η πλατεία όμως μετά έμεινε άδεια, άρχισαν οι αποκλεισμοί, οι εγκλεισμοί, οι προληπτικές συλλήψεις, οι αυτοκτονίες.


Όλα λοιπόν μπήκαν σε τάξη για έξι χρόνια και πριν λίγες μέρες ξαναβγάζουμε τον Παλιάτσο, αυτόν τον διαβόητο Κάλπη

Διονύσης Σαββόπουλος: Στα πάντα του ψεύτικος.



απ΄το ντουλάπι: Μεγάλης συναυλίας ηγήτωρ ετάχθη, προκειμένου να στείλουμε στους πεινασμένους, εκείνους δηλαδή που πρώτα εξαχρειώσαμε κι εξουθενώσαμε ψυχολογικά, ηθικά, υλικά και πνευματικά, ρύζι και γάλα για τα υποσιτισμένα τους παιδιά. Όσοι έχουν δύο κουτιά, να δώσουν το ένα και θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί γιατί μπορούμε, να ζήσουμε και επιβάλλεται εάν ζήσουμε, να ζήσουμε με την αγαθοεργία.

Να καλλιεργηθούμε και σε αυτό, μηνάει ο Σκάϊ Αλαφούζου: νισάφι πια η δενδροφύτευση, αλλάζουν οι καιροί και στέλνει μακαρόνια στο πόπολο ενώ παράλληλα, συνδράμει στον πνευματικό πολιτισμό όχι με σκυλάδικα αλλά με των Ελλήνων οι (τις) κοινότητες (να) φτιάχνουν άλλο γαλαξία, δηλαδή, όλες οι Κοινότητες, στον Αγύριστο να πάνε αρκεί να μη μείνουν εδώ. Κι αρκεί, αν μείνουν εδώ, να το καταβουλώσουν.

Έλα αδερφέ μου, πνίγομαι, πιάσε ένα τραγουδάκι:

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ (Απ’ το θεατρικό έργο μου «Εφιάλτης η ελπίδα»)


Άκου, διάβασε, ένα τίποτα
Σκουπίδια γράφω ανείπωτα
Ο οίστρος μου θα στέρεψε
Κι η βόλεψή μου ήρθε


Σκουπίδια γράφω ανείπωτα
Μη! μην πετάξεις τίποτα
Γιατί όταν όλα αυτά αποσώσεις
Θ΄ αρχίσω πάλι τις δηλώσεις
Σαν Ακαδημαϊκό ψοφάλογο
ψοφάω για τον διάλογο


Στης Ακαδημίας το γνωστό το μαυσωλείο
Ευρωλάγνοι για κονδύλια πρεζόνια για βραβείο
Τη νύχτα όπως μαζεύονται η φορμόλη τους σκοτώνει
Στον πάγο ρίξτε νέο αίμα, φως να βαλαντώνει


Ορθοδοξία Κούρεμα Ακαδημία Διάνα!
Βρε πως τα φέρνει η ζωή για τη γριά πουτάνα


Στα νιάτα μου είχα γιαλιά με μούσι κι ήταν τρέντυ
Και η διαολεμένη μου έμπνευση μεθούσε σαν τ’ αψέντι
Μετά, αφού ξεπουλήθηκα, έγραψα και Ιστορία
Σε δίσκους, σε βιβλία, στην Έδρα, στα θρανία
Στρεβλή η σκέψη στα παιδιά για τη στρεβλή τη γλώσσα
Κι εγώ στ’ αυγά μου κάθομαι σαν την καλή την κλώσα


Μα απ’ τη χοντρή πια τη μεγάλη κοιλιά μου
Δε βλέπω που ΄ναι τα; γεννητικά όργανά μου;


Βρε συμμετέχω με χαρά όπου μου το σφυρίξουν
Με γιαλατζί αριστερούς, πασόκες μπάσες αοιδούς
Σε ποιήματα και άσματα μεγάλη συναυλία
Πάρτε εισιτήρια φθηνά μπας κι ερωτοβολήσουνε ξανά
Οι νέοι να πηδήξουν
Αυτοκτονώντας για ένα τίποτα
Και ‘γω σφυράω ανύποπτα


Ορθοδοξία Κούρεμα Ακαδημία Πλάνα
Βρε πως τα φέρνει η ζωή για τη γριά πουτάνα.


Πηγή: xpoliti.wixsite.com



Ξένια πολίτη: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αποκαλύφθηκε ο φασίστας Τραμπ. Φταίει και η ριζοσπαστική Αριστερά για τα επεισόδια στο Σάρλοτσβιλ, λέει


Ευθύνες και στην «ριζοσπαστική Αριστερά» (alt-left), δηλαδή στις αντιρατσιστικές οργανώσεις που διοργάνωσαν αντιδιαδήλωση κατά των λευκών ρατσιστών το Σάββατο στο Σάρλοτσβιλ, καταλόγισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, σε σχέση με τα επεισόδια που οδήγησαν στον θάνατο μίας γυναίκας.
Διαβάστε Περισσότερα »

Οι αλήτες με τα σπίρτα


Η μια φορά αλήτες, οι κοινοί αλήτες, είναι αυτοί που βάζουν τις φωτιές. 
Οι 2 φορές αλήτες, οι εντολοδότες αλήτες, είναι αυτοί που βάζουν τους αλήτες να βάζουν τις φωτιές. 
Οι 3 φορές αλήτες, οι πολιτικοί αλήτες – που ευθύνονται για την εμπρηστική πολιτική εμπορευματοποίηση της γης, της πλημμελούς δασοπροστασίας και πυρόσβεσης – είναι αυτοί που στήνουν «πινγκ πονγκ» πολιτικής αθλιότητας πάνω στις φωτιές. 
Και οι 4 φορές αλήτες, οι μιντιακοί αλήτες, είναι αυτοί που «παίζουν» με τις φωτιές.
 Από το facebook του Νίκου Μπογιόπουλου

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Συγκλονιστική μαρτυρία πυροσβέστη από την Αττική. Απελπισία και έκκληση για παραλαβή σκυλιών που βρήκε


Συγκλονιστική μαρτυρία πυροσβέστη που προφανώς σε κάποιο διάλειμμα του πριν 2 ώρες σε λίγες γραμμές από την μία περιέγραψε την άσχημη κατάσταση που επικρατεί απόψε στο πύρινο μέτωπο στην Ανατολική Αττική, από την άλλη μας περιγράφει ότι μέσα στον αγώνα τους υπολογίζουν την ζωή ακόμα και των ζώων που συναντούν και τελικά σώζουν από την πύρινη λαίλαπα.

Μας γράφει ο πυροσβέστης όπως βλέπετε στην φωτογραφία:

Κάπου εδώ ΝΑΙ αρχίζω να το πιστεύω ο Θεος μας ξέχασε ίσως να μην είναι φωτιά αυτό που αντιμετωπίζουμε δεν γίνεται με τίποτα να την ελέγξουμε είναι υπεράνω των δυνάμεων μας λιγοστεύουμε και υποχωρούμε έχουμε ανάγκη να ξαποστασουμε δεν ελέγχουμε το σώμα μας αλλά η ψυχή λέει σήκω μην κάθεσαι για ποσο ακόμα πες μου Θεέ μου για ποσο ακομα???

Έχουμε μαζί μας 4 μικρόσωμα σκυλιά τα βρήκα εγκλωβισμένα σε μια αποθήκη έκοψα τα σχοινιά τους και με ακολουθούν βρισκόμαστε βόρεια 1,6 χιλ πάνω από την ράχη θα τα κατεβάσω σε προσβάσιμη και ασφαλή περιοχή σε δυο ώρες παρακαλώ τους εθελοντές φιλόζωους να είναι εκεί με νερά και φάρμακα για τα ζώα..

Διαβάστε Περισσότερα »

Η άκαπνη περιφερειάρχης και ο εξαντλημένος πυροσβέστης


Από Σοφία Λαμπίκη          

Έτσι,απλά,συγκρίσιμα μεγέθη.

Βγήκε χτες η άκαπνη περιφερειάρχης Αττικής και μάλωσε το διαδίκτυο για τη δουλειά που κάνει και δε μπορεί να φανταστεί η άχρηστη τί δουλειά έκαναν τα σόσιαλ μήντια στο θέμα φωτιά.

Βγήκε σήμερα σκοτωμένος ο πυροσβέστης,χωρίς φωνή να μιλήσει απ τη κάπνα,μίλησε σαν άνθρωπος,δε φώναξε ούτε πούλησε τσαμπουκά σε κανένα,και ευχαρίστησε τους ανώνυμους ΄πολίτες που βοήθησαν και βοηθούν.
Διαβάστε Περισσότερα »

Ισαποστασίτες όλου του κόσμου ενωθείτε

Κατακραυγή, διαβάζουμε στον ελληνικό Τύπο, επικρατεί για το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ κράτησε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους ναζιστές που δολοφόνησαν μια γυναίκα και στους αντιναζιστές διαδηλωτές στη Βιρτζίνια.

Ο τίτλος βέβαια θα μπορούσε να είναι και: κατακραυγή επικράτησε στις ΗΠΑ για το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος χρησιμοποίησε τη γραμμή των κυρίαρχων ελληνικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία για χρόνια ταύτιζαν τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής με την αριστερά.

Και δυστυχώς, ενώ στις ΗΠΑ βρέθηκαν κάποιοι να τραβήξουν το αυτί του Τραμπ, στην Ελλάδα δεν βρέθηκε μια εφημερίδα να ζητήσει συγγνώμη για την πολιτική ίσων αποστάσεων με την οποία ουσιαστικά νομιμοποιούσε την πολιτική του ναζισμού στη χώρα.

Και δυστυχώς φαίνεται ότι το κάνουν ακόμη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Καθημερινή: Αρχικά παρουσίασε την είδηση όπως ακριβώς την περιέγραψε και ο Τραμπ, δηλαδή τη δολοφονία σαν σύγκρουση των άκρων, και στη συνέχεια ήρθε δήθεν ειδησεογραφικά να καταγράψει την οργή απέναντι στον Τραμπ.

Ο Τραμπ βέβαια δεν μας ζήτησε να ευχαριστήσουμε τους Αμερικανούς ναζιστές γιατί μας βοήθησαν να κατανοήσουμε τη βία της αριστεράς. Έχει και η κατάντια τα όρια της.


Διαβάστε Περισσότερα »

«ΛΟΒΕΡΔΟ, ΛΟΒΕΡΔΟ ΠΙΑΣΕ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ!»- ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ!!!- ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΣΚΗΝΕΣ…


«Δείτε τι μπορεί να πάθει ένας πρώην υπουργός στη διάρκεια των θερινών διακοπών του. Στην προκειμένη περίπτωση ο Ανδρέας Λοβέρδος, πρώην υπουργός και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Βρίσκεται σε ένα χωριό της Εύβοιας μαζί με την οικογένειά του και πήγε το πρωί με το ποδήλατο στον φούρνο του χωριού για να αγοράσει οκτώ τυρόπιτες και μια γαλλική μπαγκέτα. Ο φούρνος δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, είναι ένας παραδοσιακός τοπικός φούρνος, αλλά ο μοναδικός στην περιοχή. Οταν βγήκε έξω μαζί με αυτά που αγόρασε τον σταμάτησαν δύο κύριοι (και οι δύο ήταν καλοντυμένοι, δεν τους πέρασε για τουρίστες).
«Πώς πάνε τα πράγματα, υπουργέ;» του είπε ο ένας και ο κ. Λοβέρδος πολύ.. χάρηκε που τον αναγνώρισαν έτσι όπως ήταν καλοκαιρινά ντυμένος. Και πριν προλάβει να τους χαιρετήσει και αυτός, ο ένας από αυτούς που τον χαιρέτησε και αναγνώρισε του είπε αμέσως: «Είμαστε το… ΣΔΟΕ. Πήρατε απόδειξη;».
****
Σημειώνω  πως  θεωρείται αδίκημα όχι μόνο να μην εκδώσεις αλλά και να μην πάρεις απόδειξη. Ο κ. Λοβέρδος τους κοίταξε έκπληκτος και τους είπε: «Νομίζω πως πήρα». Και αμέσως μετά οι άνθρωποι του ΣΔΟΕ που μάλλον δεν πείθονται με προφορικές διαβεβαιώσεις τού ζήτησαν να δουν τις αποδείξεις. Εβαλαν τα χέρια τους στη σακούλα με τις τυρόπιτες και το ψωμί και βρήκαν την απόδειξη. Την τσέκαραν, ευχαρίστησαν τον πρώην υπουργό για τη συνεργασία και έφυγαν.
Η αλήθεια είναι ότι τη μεγαλύτερη έκπληξη δεν την ένιωσε ο κ. Λοβέρδος από τους ανθρώπους του ΣΔΟΕ, αλλά στην παραλία. Εκεί που ήταν μαζί με τα παιδιά τους πρόσεξαν ένα σκυλάκι που πηγαινοερχόταν με μια μπάλα στο στόμα. Οι πάντες στην παραλία του φώναζαν «Λοβέρδο»: «Λοβέρδο, φέρ’ την μπάλα, Λοβέρδο, πιάσε την μπάλα» και πολλά άλλα. Ο πρώην υπουργός αμέσως ζήτησε εξηγήσεις και οι λουόμενοι του εξήγησαν (τι άλλο να του πουν;) ότι έδωσαν το όνομα αυτό στο σκυλάκι «τιμής ένεκεν» για την παρουσία του στην παραλία τους».
Με πληροφορίες από τον Βηματοδότη

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου