Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Απατεώνες στο Μαξίμου: «Εκρυβαν» τα αναδρομικά των συνταξιούχων εδώ και έναν χρόνο -Τι αναφέρει το Ελεγκτικό Συνέδριο


Εισήγηση-βόμβα για κατάργηση της κράτησης 3% έως 14% στις συντάξεις μέσω της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) που κρίθηκε αντισυνταγματική, αλλά και για θέσπιση νέας εισφοράς από το πρώτο ευρώ σύνταξης, κρύβει η κυβέρνηση εδώ και ένα χρόνο.

Έγγραφα του υπουργείου Οικονομικών, που αποκαλύπτει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής», αποκαλύπτουν ότι:

1) Η κυβέρνηση γνώριζε από τον περασμένο Μάρτιο ότι έχει υποχρέωση να καταργήσει την κράτηση 3% έως 14% που επιβάλλεται στα μικτά ποσά των κύριων συντάξεων άνω των 1.400 ευρώ, όπως και στο άθροισμα δύο ή περισσότερων κύριων συντάξεων (π.χ. γήρατος και χηρείας) που υπερβαίνουν τα 1.400 ευρώ. Η κράτηση αυτή (ΕΑΣ) κρίθηκε αντισυνταγματική με την απόφαση 244/2017 του Ελεγκτικού Συνεδρίου, στο οποίο προσέφυγαν οι συνταξιούχοι και δικαιώθηκαν. Η ίδια κράτηση 3% έως 14% επιβάλλεται και στις συντάξεις όλων των άλλων Ταμείων (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΝΑΤ, ΔΕΚΟ, τραπεζών) με βάση το μικτό (ονομαστικό) ποσό σύνταξης που είχαν οι συνταξιούχοι στο τέλος του 2009! Σήμερα μετά τις απανωτές περικοπές το πραγματικό ποσό σύνταξης του 2009 δεν υφίσταται και παρά ταύτα πάνω από 900.000 συνταξιούχοι έχουν μείωση 3% έως 14% στη σύνταξή τους, επειδή κάποτε (το 2009) έπαιρναν 1.400 ευρώ και άνω.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο έβγαλε πέρυσι αντισυνταγματική τη μείωση της ΕΑΣ και είπε ότι από εδώ και πέρα (από Φεβρουάριο 2017 και μετά) θα έπρεπε να καταργηθεί και να μην έχουν οι συνταξιούχοι ποτέ ξανά αυτή τη μείωση. Το υπουργείο Οικονομικών όμως δεν εφάρμοσε την απόφαση, αλλά ζήτησε να του πουν οι υπηρεσίες τι σημαίνει.

Αμεση εφαρμογή

Οι υπηρεσίες, λοιπόν, με έγγραφό τους που κοινοποίησαν στον αναπληρωτή υπουργό Γιώργο Χουλιαράκη είπαν ότι η απόφαση θα πρέπει να εφαρμοστεί πάραυτα, και μάλιστα, δηλαδή από Φεβρουάριο του 2017, θα έπρεπε να διακοπεί η μείωση 3% έως 14% στις συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ. Το κόστος από τη μη είσπραξη αυτών των περικοπών ανέρχεται σε περίπου 203 εκατ. ευρώ μόνο για τις συντάξεις Δημοσίου. Για το σύνολο των Ταμείων ξεπερνά τα 650 εκατ. ευρώ. Το υπουργείο και γενικά όλη η κυβέρνηση γνώριζαν ότι παρανομούν και ότι θα έπρεπε να επιστρέψουν λεφτά από τη διακοπή της ΕΑΣ. Ομως, το έκρυβαν και, παριστάνοντας τους… ανήξερους, συνέχισαν να επιβάλλουν μια παράνομη μείωση στις συντάξεις! Η αύξηση σύνταξης, που θα είχαν οι συνταξιούχοι αν η κυβέρνηση εφάρμοζε την απόφαση, κυμαίνεται από 45 έως και 447 ευρώ μηνιαίως!

Ομως, από μια τέτοια κίνηση, ο λογαριασμός ΑΚΑΓΕ (Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών) θα κατέρρεε γιατί οι περικοπές της ΕΑΣ πήγαιναν στον ΑΚΑΓΕ και από εκεί με αποφάσεις του υπουργείου Εργασίας έβγαιναν λεφτά για να καλύπτονται τα ελλείμματα των Ταμείων. Τα πιο πολλά λεφτά, μάλιστα, από τον ΑΚΑΓΕ τα έπαιρνε ο… πλεονασματικός κατά την κυβέρνηση ΕΦΚΑ με ένα σταθερό ποσό επιχορήγησης της τάξης των 395 εκατ. ευρώ το 2017 και το 2018. Με την κατάργηση της ΕΑΣ, ο ΑΚΑΓΕ θα έμενε χωρίς λεφτά και τα Ταμεία δεν θα είχαν συμπλήρωμα για να πληρώνουν συντάξεις, παρά τις μειώσεις.

2) Η κυβέρνηση και, κυρίως, τα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας έχουν στα χέρια τους μια δεύτερη βόμβα που είναι η θέσπιση μιας νέου τύπου εισφοράς υπέρ του ΑΚΑΓΕ που θα είναι δικαιότερη (κατά τις εισηγήσεις υπηρεσιών) και δεν θα προσκρούει σε αντισυνταγματικούς «σκοπέλους». Η πρόταση λέει να θεσπιστεί στη θέση της σημερνής ΕΑΣ μια νέου τύπου εισφορά που θα επιβάλλεται κλιμακωτά σε όλες τις συντάξεις, από το πρώτο ευρώ και όχι μόνον από τα 1.400 ευρώ και άνω, και μάλιστα η εισφορά αυτή για να είναι δίκαιη, όπως λέει το έγγραφο που αποκαλύπτει σήμερα ο «Ε.Τ.» της Κυριακής, θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη σε όσους αποχώρησαν με σύνταξη πριν από τα 67 και μικρότερη σε όσους αποχώρησαν σε ηλικία πλησίον των 67. Το σκεπτικό της πρότασης στηρίζεται στο γεγονός ότι όσοι πήραν πλήρη σύνταξη από τα… 45 ή τα 50 επωφελήθηκαν περισσότερο από όσους αποχώρησαν στα 60, 65 ή 67.

Στο έγγραφο, που έχει η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, αλλά έμεινε κρυφό… μέχρι σήμερα, αναφέρεται μάλιστα ως εναλλακτική πρόταση η πλήρης κατάργηση των προσωπικών διαφορών στις συντάξεις και η επιχορήγηση του ΑΚΑΓΕ με τα ποσά των προσωπικών διαφορών! Αυτό γιατί, από το 2019 με τον επανυπολογισμό παλαιών συντάξεων και τις μειώσεις που θα επιφέρει ο νόμος 4387/2017 με όριο το 18%, θα μειωθούν σημαντικά τα έσοδα του ΑΚΑΓΕ, διότι η ΕΑΣ θα επιβάλλεται σε πολύ μικρότερο πλήθος συνταξιούχων που θα έχουν από 1.400 ευρώ και άνω και ως εκ τούτου τα έσοδα θα είναι πολύ μειωμένα, με συνέπεια να μην μπορεί να χρηματοδοτηθούν επαρκώς τα Ταμεία για την πληρωμή συντάξεων!

Ο ΕΦΚΑ πήρε 395 εκατ. ευρώ φέτος από τον ΑΚΑΓΕ όταν το συνολικό «κομπόδεμα» του εν λόγω λογαριασμού είναι 670 εκατ. ευρώ. Ομως, για το 2019 τα έσοδα του ΑΚΑΓΕ, ακριβώς λόγω της μείωσης συντάξεων και της μικρότερης είσπραξης της ΕΑΣ από συντάξεις που θα υπερβαίνουν τα 1.400 ευρώ, υπολογίστηκαν από το υπουργείο Εργασίας στο μισό, δηλαδή σε περίπου 300 εκατ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ο ΕΦΚΑ για το 2019, αν χρειαστεί να πάρει λεφτά, θα τα πάρει όλα από τον ΑΚΑΓΕ, θα τον αφήσει με μηδενικό υπόλοιπο και ενδεχομένως να μη φτάνουν ούτε τα 300 εκατ. ευρώ για να καλύψει τις αστοχίες του!


Πηγή: iefimerida

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το… οφσάιντ; [της Δέσποινας Κουτσούμπα]

Υπάρχουν πολλά ανοιχτά ερωτήματα μπροστά στην 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών, κανονικά, δεν ήταν ένα από αυτά. Αναφέρομαι σε δύο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ της Κυριακής[1] με αναφορά στις θέσεις που δημοσιοποίησε πρόσφατα η «Μετάβαση».

Το 2018 δεν είναι 2015. Όλα είναι ταυτόχρονα πιο σαφή και πιο ρευστά. Από τη μια δεν υπάρχει καμία αυταπάτη για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια αστική κυβέρνηση –κι αν υπάρχει μεταξύ των υπερασπιστών του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει στον εργαζόμενο λαό. Ταυτόχρονα όμως, η μετάλλαξή του (γιατί έτσι βιώθηκε από πλατιές μάζες της κοινωνίας) έχει οδηγήσει σε μια τεράστια ιδεολογική σύγχυση, τέτοια που μόνο με το 1989 μπορεί να συγκριθεί. Σαν να μην υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς για να ξεχωρίζει το αριστερό από το δεξιό, το αστικό από το εργατικό. Τη βλέπουμε στο πλατύ κοινωνικό μπλοκ που στήριξε τους αντιμνημονιακούς αγώνες, τις συγκρούσεις, τις απεργίες της περιόδου από το 2010 και μετά, αλλά και στα πολιτικά κομμάτια που αποδεσμεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ (σε μικρότερο βαθμό και από το ΚΚΕ) μετά το καλοκαίρι του 2015 και που συγκροτούν σήμερα τον χώρο της μαχόμενης αριστεράς και ριζοσπαστικής αναζήτησης -για να το πούμε πιο σωστά: της δυνάμει μαχόμενης αριστεράς, αφού μεγάλο τμήμα αυτού του κόσμου ιδιωτεύει ή ασχολείται μόνο με επιμέρους μέτωπα πάλης.

Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι στην ίδια θέση. Καθώς παραμένει όχι μόνο το μακροβιότερο ενωτικό εγχείρημα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αλλά και ο αναμφισβήτητα ισχυρότερος πολιτικός και κινηματικός πόλος σε αυτόν τον διάσπαρτο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αν το 2015 η ευθύνη μας ήταν να αποτρέψουμε τον κόσμο της ριζοσπαστικής αριστεράς και του κινήματος να πειστεί από τις ρεφορμιστικές αυταπάτες, ενώ φαινόμασταν «οι μικροί», σήμερα το βασικό ζητούμενο είναι άλλο: να συμβάλλουμε στον προσανατολισμό και στην επαναστράτευση των χιλιάδων αγωνιστών που μαζί με τα απόνερα (της «αριστερής διακυβέρνησης») πέταξαν και το μωρό (τη στράτευση στο κίνημα και την αριστερά), από τη θέση της βασικής οργανωμένης δύναμης στον χώρο αυτό. Το ερώτημα για την αντικαπιταλιστική αριστερά σήμερα –και αυτή θα πρεπε να ’ναι και η συζήτηση της 4ης Συνδιάσκεψης- είναι αν μπορεί να αποτελέσει την μαχητική ραχοκοκκαλιά που θα δώσει ελπίδα και προοπτική, που θα ενώσει τους αποσπασματικούς αγώνες που ξεσπάνε, που θα στρατεύσει ξανά τους αγωνιστές που ιδιωτεύουν, γύρω από ένα πολιτικό σχέδιο ανατροπής. Που θα επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη την κατάργηση των μνημονίων, την έξοδο από την ΕΕ, την αποτροπή του πολέμου και την αντίσταση στα σχέδια του ΝΑΤΟ, το χτίσιμο μιας άλλης πραγματικότητας για τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, όχι ως ρουτινιάρικα αιτήματα στο τέλος μιας προκήρυξης, αλλά ως αιτήματα μαχητά, ως αγώνες που κερδίζονται.
Στις καλύτερες παρεμβάσεις της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λειτούργησε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο: Στην πρωτοβουλία ενάντια στους πλειστηριασμούς, με την επιμονή, την αποφασιστικότητα και τη μαζικότητα που αυτή εκτυλίχθηκε στην Θεσσαλονίκη (κι ας άργησε παραδειγματικά αυτή η εμπειρία να αποτελέσει οδηγό για αλλού). Στο ξεκίνημα της πρωτοβουλίας της ΔιΕΕξόδου στην Αθήνα και πανελλαδικά (κι ας σταμάτησε πολύ γρήγορα η δυναμική της με δική μας κυρίως ευθύνη). Στη διεύρυνση των δημοτικών σχημάτων στο Αιγάλεω και στην Αγία Παρασκευή με το δυναμικό που διαφοροποιήθηκε από τις παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, με δημοκρατική λειτουργία και ηγεμονία (αλλά όχι ηγεμονισμό) της αντιδιαχειριστικής αντίληψης. Με την πρωτοβουλία για την αντιφασιστική πορεία στην επέτειο των Ιμίων και τα ενωτικά αντιφασιστικά συλλαλητήρια της 17 Μάρτη. Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα, με την πρωτοβουλία συνυπογραφής κοινής δήλωσης ενάντια στα εθνικιστικά συλλαλητήρια.
Σε όλες τις παραπάνω πρωτοβουλίες[2], το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε τον τόνο, λειτουργώντας πλατιά και ενωτικά, και κατάφερε να επαναστρατεύσει αγωνιστές από το κοινωνικό μπλοκ του αντιμνημονιακού αγώνα, να κάνει άνοιγμα σε δυνάμεις και οργανώσεις της αριστεράς, να χτυπήσει την ηττοπάθεια, να πετύχει κινηματικά γεγονότα με ευρύτερη σημασία, να προσανατολίσει τη συζήτηση εντός της αριστεράς, εκθέτοντας λανθασμένες ή επικίνδυνες απόψεις (όπως αυτές που έβλεπαν «αντικυβερνητικά» ή «αντιμνημονιακά» χαρακτηριστικά στις εθνικιστικές μαζώξεις!). Έφερε κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δυνάμεις και αγωνιστές από αυτούς στους οποίους απευθυνόταν η «πρόταση πολιτικής συνεργασίας» και με τον τρόπο αυτό τους έφερε και πιο κοντά στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Όλες οι παραπάνω πρωτοβουλίες είχαν ταυτόχρονα πολιτικό και κινηματικό περιεχόμενο και στόχευση, όπως και αποτελέσματα. Κι αυτό δεν είναι παράλογο ή εκτός της λογικής μας: πέρα από το ότι αυστηροί διαχωρισμοί του κοινωνικού από το πολιτικό, που υπάρχουν συχνά στα κείμενά μας, δεν υπάρχουν στην πραγματική ζωή, το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής που πρότεινε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την 1η Συνδιάσκεψη δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πολιτικό μέτωπο στο κοινωνικό επίπεδο, ένα κινηματικό μέτωπο με συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά.
Είναι στοίχημα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το να λειτουργήσει, σε μια κατάσταση σύγχυσης και διάλυσης, ως ένας πόλος που θα βοηθήσει στον μετασχηματισμό της σημερινής κατάστασης (πολιτικού κυρίως -και όχι οργανωτικού) κατακερματισμού των δυνάμεων και των χιλιάδων αγωνιστών της ριζοσπαστικής αριστεράς. Πώς θα στηθούν νέα σωματεία και νέα σχήματα με όλο αυτό το δυναμικό; Πώς θα γεννηθούν πλατιές τοπικές παρεμβάσεις γύρω από τα κινηματικά γεγονότα στα οποία έχουμε πρωτοστατήσει, που θα περιλάβουν όλο τον κόσμο του κινήματος; Πώς θα υπάρξει πραγματικός συντονισμός σωματείων; Πώς θα ενοποιηθούν οι παρεμβάσεις στο χώρο της νεολαίας; Πώς τα ΕΑΑΚ θα συναντηθούν με το δυναμικό που αποδεσμεύτηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015; Πώς θα συναντηθεί το αντικατασταλτικό με το εργατικό κίνημα; Πώς θα μαζικοποιηθεί το κίνημα για την ειρήνη; Και πώς, μέσα από τέτοιες κινήσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παίξει το ρόλο του καταλύτη και της πολιτικής ραχοκοκαλιάς στην ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς, δίνοντας τη δυνατότητα οι εκρηκτικές αντιφάσεις που σήμερα διαπερνούν δυνάμεις και αγωνιστές, να επιλυθούν στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος κι όχι να αφεθούν βορά είτε στην ηττοπάθεια είτε σε νέα ρεφορμιστικά σχέδια;

Κρίνοντας ότι αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα που χρειάζεται να απαντηθούν, η «Μετάβαση» κατέθεσε την δική της πρόταση στη συζήτηση της 4ης Συνδιάσκεψης, πρόταση που αντιστοιχεί σε μια τάση –και όχι οργάνωση– της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που δημιουργήθηκε από συντρόφους και συντρόφισσες με πολύ διαφορετικές αφετηρίες και ιδεολογικές προκείμενες. Συντρόφων και συντροφισσών που, ξεκινώντας από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, βρέθηκαν κοντά, ακριβώς λόγω της δυναμικής που αναπτύσσεται μέσα στην μετωπική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (κι όχι έξω από αυτήν). Είναι κατάκτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ότι κοινές αντιθέσεις και παρόμοια ερωτήματα διαπερνούν οριζόντια τόσο τις συλλογικότητές της όσο και τους ανένταχτους αγωνιστές. Αλήθεια, πώς μπορούμε να προσπερνάμε με τόση ευκολία ότι η δυναμική του μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι τέτοια ώστε, μέσα σε μια κατάσταση διάλυσης, διασπάσεων ή ιδεολογικών περιχαρακώσεων, οι όποιες αποχωρήσεις από οργανώσεις τα τελευταία χρόνια (λ.χ. ΣΕΚ, ΟΚΔΕ, ΝΑΡ) όχι μόνο δεν σήμαναν την αποχώρηση από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή την αποστράτευση, αλλά πλέον οδηγούν και σε νέες συνθέσεις; Ή μόνο στην  περίπτωση της «Μετάβασης», άραγε, αυτό (οφείλει να) αντιμετωπίζεται αρνητικά;

Προφανώς και είναι θεμιτό κάποιος να κάνει κριτική στις θέσεις της «Μετάβασης». Να τις απορρίψει ή να ανοίξει διάλογο μαζί τους, να διαφωνήσει ή να ψάξει σημεία σύνθεσης, στο όνομα όμως μιας πρότασης για το πού να πάει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όχι στο όνομα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.
Και μόνο ως ξεκαθάρισμα λογαριασμών μπορεί να εκληφθεί η διαστρέβλωση των θέσεων της «Μετάβασης» σε βαθμό που να χαρακτηρίζονται ως «θέσεις που παραπέμπουν σε κυβερνητικό πρόγραμμα»[3]. Πολλώ δε μάλλον η ένταση του Α. Δραγανίγου: «να ηττηθεί αποφασιστικά στη Συνδιάσκεψη» η πρόταση της Μετάβασης, που κατά τη γνώμη του είναι «πρόταση διάλυσης του αντικαπιταλιστικού μετώπου». «Να ηττηθεί αποφασιστικά», μια φράση που συνήθως δεν βγαίνει πέρα από τις εσωτερικές διαδικασίες οργάνωσης, τώρα διατυπώνεται δημόσια ως πολιτικός στόχος για την 4η Συνδιάσκεψη. Περίεργη και η ιδιαίτερη μεταχείριση, αφού ο ίδιος ο Α. Δραγανίγος πιστεύει, στο ίδιο άρθρο, ότι πρόκειται για «απόψεις που έτσι και αλλιώς έχουν περιορισμένη επίδραση στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ», αισθάνεται όμως την ανάγκη όχι να κάνει συντροφική κριτική[4], αλλά να πει προκαταβολικά ότι αυτές οι απόψεις θέλουν να διαλύσουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και είναι ρεφορμιστικές («προς ένα νεορεφορμιστικό πρόγραμμα και μέτωπο»). Με δυο λόγια, σπεύδει να μας πληροφορήσει ότι δεν χωρούν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Γιατί αυτή η ιεράρχηση; Γιατί από όλες τις θέσεις που παρουσίασε η «Μετάβαση» σχολιάζονται μόνο οι 5 από τις 45 σελίδες –κι αυτές με σκόπιμη παρανόηση; Αν κάτι ήθελε κανείς να χαρακτηρίσει «διαλυτικό» για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πρώτο πράγμα που θα του ρχόταν στο μυαλό θα ήταν άραγε το κείμενο Θέσεων της «Μετάβασης» και όχι οι πραγματικά διαλυτικές πρακτικές που έχουν ταλανίσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα τελευταία δύο χρόνια, από τις τραμπούκικες συμπεριφορές στα ΕΑΑΚ ως τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάτω από την εξέδρα του Παναγόπουλου (θέματα στα οποία, πάντως, η Μετάβαση αναφέρεται στις υπόλοιπες 40 σελίδες, αυτές που δεν σχολιάζονται καν στα δύο άρθρα του ΠΡΙΝ) και την κάλυψη σεξιστικών συμπεριφορών; Τελικά ποιος ιεραρχεί παραπάνω τη «μετωπολογία» από το ίδιο το κίνημα; Ποιος ετοιμάζει μια ολόκληρη Συνδιάσκεψη για να «νικήσει» έναν φανταστικό εχθρό πάνω σε ένα θέμα που δεν έχει καν τεθεί από τις θέσεις της «Μετάβασης» (τη δήθεν πρόταση της για κοινή εκλογική κάθοδο με τη ΛΑΕ, που αφού δεν είναι στ’ αλήθεια η πρόταση της «Μετάβασης», πρέπει με το ζόρι να συναχθεί πίσω από τις γραμμές…); Ποιος πληγώνει (κι άλλο) την ενότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ποιος κάνει τακτικισμούς, αφήνοντας στην άκρη θέματα που πραγματικά κάνουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποκρουστική σε κάθε αριστερό άνθρωπο, μόνο και μόνο για να ψηφιστούν οι θέσεις με «ευρεία πλειοψηφία»; Ποιος ψηφίζει πλατφόρμες, χωρίς να τις πιστεύει, μόνο και μόνο για να μπορεί την επόμενη μέρα να απαντά σε κάθε κριτική «είστε μόλις το 5% της ΑΝΤΑΡΣΥΑ»; Πάντως όχι η Μετάβαση.
Ας απαντήσουν οι σ. του ΝΑΡ αν είναι αυτή η ιεράρχησή τους. Ας απαντήσουν τι διαφορετικό προτείνουν από αυτά που αποφάσισε –και δεν υλοποίησε ποτέ– η 3η Συνδιάσκεψη («πρόταση πολιτικής συνεργασίας»), τα οποία επαναλαμβάνονται αυτούσια στις θέσεις της 4ης Συνδιάσκεψης, ίσως γιατί αποδείχθηκε ότι είναι μια βολική γραμμή για να σέρνεται από Συνδιάσκεψη σε Συνδιάσκεψη χωρίς ποτέ να χρειαστεί να προχωρήσουν καν οι τομές που θα υλοποιήσουν έστω κι αυτή την –ελάχιστα τολμηρή, ελάχιστα ανοιχτή, ελάχιστα μετωπική– πορεία (που μαζί τότε ψηφίσαμε). Ας απαντήσουν, με βάση τη δική τους πρόταση, τι έχουμε να προτείνουμε σε όσους αγωνιστές και αγωνίστριες εδώ και δύο χρόνια κοιτούν προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά αισθάνονται ότι δεν χωράνε σε αυτήν; Και πώς να αισθανθούν ότι χωράνε, όταν βλέπουν ότι η βασική συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και να πιστεύει ότι δεν χωρά καλά καλά η «Μετάβαση»;
Αν διαβάσω κι εγώ πίσω από τις γραμμές των άρθρων του ΠΡΙΝ, θα δω μάλλον να ξεπροβάλλει κι ένα όψιμο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» με την ΑΡΑΝ, με συλλογιστική που θυμίζει τα σκυλάκια του Παυλώφ: Μέτωπα έλεγε και η ΑΡΑΝ και έφυγε προς τον ρεφορμισμό, άρα όποιος μιλάει για μέτωπα είναι ρεφορμιστής. Βρέθηκε ο κύριος αντίπαλος σήμερα: είναι ο ίδιος με αυτόν του 2015 –πόσο βολικό, να μη χρειάζεται να σκεφτείς καν κάτι πρωτότυπο! Θα αφήσω κατά μέρος το πόσο προσβλητικό είναι αυτό όταν απευθύνεται ως έγκληση σε όλους εκείνους τους συντρόφους και συντρόφισσες που το 2015 όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά κράτησαν όρθια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όμως, το πρόβλημα με την ΑΡΑΝ δεν ήταν η μετωπική της πολιτική –και δεν ακυρώνονται ολόκληρες βιβλιοθήκες επαναστατικού μαρξισμού επειδή κάποιοι διάβασαν στραβά τον Αλτουσέρ! Το πρόβλημα της ΑΡΑΝ ήταν ότι η μετωπική της γραμμή ήταν ένα καθαρά ιδεολογικό κατασκεύασμα, χωρίς καμία σύνδεση με την πράξη (και τη ζωή), που εξαφάνιζε (σταδιακά) το ζητούμενο της ηγεμονίας της επαναστατικής πάνω στη ρεφορμιστική γραμμή σε κάθε βήμα. Σε κάθε κοινωνικό ή πολιτικό μέτωπο οι συνθήκες που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την ηγεμονία της επαναστατικής γραμμής είναι το πιο σημαντικό ζήτημα (άλλωστε, η ρεφορμιστική γραμμή δεν είναι προνόμιο μόνο των ρεφορμιστών. Η ρεφορμιστική γραμμή και οι μεταρρυθμιστικές αντιλήψεις αναπτύσσονται ακόμη και αυθόρμητα σε κάθε κίνημα μαζών). Δεν έφταιγε, λοιπόν, η μετωπική γραμμή για την προσχώρηση της ΑΡΑΝ στη ΛΑΕ. Έφταιγε η δική της λάθος ιεράρχηση στα ζητούμενα της μετωπικής γραμμής.
Όμως, όλα αυτά διευκολύνθηκαν από μια συζήτηση εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που, όπως και σήμερα, έτσι και τότε, ξόρκιζε τα «μέτωπα» γενικώς ως «προσχώρηση στον ρεφορμισμό», αντί να συζητάει στα σοβαρά τις προϋποθέσεις, τα βήματα, τις αντιφάσεις και τα προβλήματα για την υλοποίηση του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, για τη δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως καταλύτη στις εξελίξεις. Μια συζήτηση που όσο πάει περιχαρακώνεται όλο και περισσότερο γύρω από τον (επαναστατικό) εαυτό της. Θα μπορούσε να έχει μια χρησιμότητα αυτή η περιχαράκωση, αν πράγματι η επαναστατική αριστερά μπορούσε να δρα επαναστατικά μόνο και μόνο επειδή θα βάφτιζε τον εαυτό της έτσι –και θα έδιωχνε τους ρεφορμιστές ή έστω όποιους τους κάνουν παρέα. Έλα σου όμως που τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Επαναστατική είναι η αριστερά που μπορεί στις κατάλληλες συνθήκες να παρέμβει στις μάζες και στις μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις μετασχηματίζοντάς τες σε επαναστατική κατεύθυνση. Επειδή όλοι μαζί αυτό δεν το καταφέραμε στη συγκυρία 2010-2015, ας κατεβάσουμε λίγο τους τόνους της «επαναστατικότητας» που μας «διακατέχει» –όχι γιατί δεν θέλουμε να είμαστε επαναστάτες, αλλά γιατί δεν έχουμε ως σήμερα αποδείξει ότι το μπορούμε. Κυρίως, ας μην συμπεριφερόμαστε σαν να ετοιμάζουμε προγραφές ή να ζητάμε απολογίες στο όνομα της προδοσίας αυτής της «επαναστατικότητας».
Σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος θέλει να χτίσει ένα επαναστατικό «οχυρό» και να μείνει προφυλαγμένος μέσα σε αυτό, υπάρχουν και πολύ πιο ασφαλείς δρόμοι. Και σίγουρα η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το 2009 και η -ελπιδοφόρα και επίπονη μαζί- πορεία σύνθεσης που ακολούθησε, δεν είχε ως στόχο την περιχαράκωση. Είχε στόχο να κάνει την αντικαπιταλιστική πολιτική υπόθεση των μαζών. Το ερώτημα που τίθεται –και σήμερα όπως και τότε- είναι πώς η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να συμβάλλει σε μια άλλη κατεύθυνση συνολικά για την αριστερά και την κοινωνία. Και στη συγκυρία που ζούμε, με την κρίση και τους πολεμικούς κινδύνους να οξύνονται, αυτό καθίσταται ακόμη πιο ουσιαστικό. Ανασυγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε δημοκρατική βάση, με εσωτερική ζωή που να «χωράει» διαφορετικές ανάγκες και ανησυχίες, αντί για ξόρκισμα και δαιμονοποίηση των διαφορετικών απόψεων. Οικοδόμηση πλατιού αγωνιστικού μετώπου ρήξης-ανατροπής, που θα είναι και το υποκείμενο των αλλαγών και των τομών, μέσα από γενναίες ανοιχτές κοινωνικοπολιτικές πρωτοβουλίες, σχήματα και παρεμβάσεις. Ισχυρός αντικαπιταλιστικός πόλος, ώστε να μπορεί να παρεμβαίνει στο μέτωπο πετυχαίνοντας την ηγεμονία της αντικαπιταλιστικής γραμμής.
Όλα αυτά δεν περνάνε μέσα από ξεκαθαρίσματα παλιών ή νέων λογαριασμών, αλλά μέσα από το ξεκαθάρισμά μας με το σήμερα, την αναμέτρηση με το μπόι και όχι τον ίσκιο μας, με τις δύσκολες ερωτήσεις. Περιμένω από τους σ. του ΝΑΡ να το ξανασκεφτούν…

 
[1] Τα άρθρα του Α. Δραγανίγου (http://prin.gr/?p=20317) και του Γ. Κρεασίδη (http://prin.gr/?p=20343). Στο δεύτερο απάντησε αναλυτικά ο Π. Βαινάς (https://www.kommon.gr/politiki/item/1942-opisthodromisi-ston-politismo-tou-mikroidioktiti-mia-anagkaia-apantisi-se-ena-anti-syntrofiko-arthro-tou-panteli-vaina).
[2] Για τις οποίες θα έπρεπε να κάνουμε πιο σοβαρό απολογισμό για το γιατί οι μισές –με δική μας ευθύνη- δεν προχώρησαν το ίδιο δυναμικά.
[3] Γράφει ο Γ. Κρεασίδης: “Στο πρόγραμμα που προτείνεται (σσ. από τη Μετάβαση) περιλαμβάνεται και η «αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση», μάλιστα με «κεντρικό σχεδιασμό», θέσεις που παραπέμπουν σε κυβερνητικό πρόγραμμα”. Όπως όλοι καταλαβαίνουμε, δεν αρκεί πια ούτε το επίθετο «αντικαπιταλιστική» για να εξηγήσει ότι ένα κείμενο δεν μιλά για την παραγωγική ανασυγκρότηση εντός του καπιταλισμού. Αφού όμως όλο το κείμενο της «Μετάβασης» πρέπει να διαβαστεί ως κείμενο που με κάποιο τρόπο παραπέμπει στις θέσεις της ΛΑΕ και στον ρεφορμισμό, ακόμη κι εκεί που λέει «αντικαπιταλιστικό», όποιος θέλει διαβάζει ό,τι νομίζει. Βέβαια, αν το πάρουμε έτσι, τότε και το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελείται από θέσεις που παραπέμπουν σε κυβερνητικό πρόγραμμα (και βέβαια μας έχει γίνει αυτή η κριτική, την οποία αντικρούσαμε πάντα ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ), πόσο μάλλον οι ίδιες οι θέσεις 35-39 στις θέσεις της 3ης Συνδιάσκεψης. Αλλά όπως καταλάβαμε, σημασία δεν έχει τι λέει ένα κείμενο, αλλά ποιος το έχει γράψει…
[4] Πάντως δεν είναι ότι ο Α. Δραγανίγος δεν ξέρει τι σημαίνει συντροφική κριτική. Ίσα ίσα, για άλλες απόψεις μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις οποίες διαφωνεί, στο ίδιο άρθρο διατυπώνει (ορθά) τη σκέψη του ως εξής: «Δεν βοηθούν και πρέπει να ξεπεραστούν συντροφικά και δημιουργικά η πολυφωνία, οι διαφορετικοί σχεδιασμοί που φτάνουν ως και το σημείο διαφορετικών πρακτικών στο κίνημα (ιδιαίτερα στο εργατικό)…» κλπ. Ώστε όντως να μπορούμε να μιλάμε για μια σαφώς ιδιαίτερη μεταχείριση της «Μετάβασης».



Διαβάστε Περισσότερα »

Έτοιμος για ΣΥΡΙΖΑ, ο Ραγκούσης μιλά για τέλος των Μνημονίων


Το δίλημμα «με τη συντηρητική ή με την προοδευτική παράταξη» θέτει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» ο Γιάννης Ραγκούσης, ο οποίος διαφοροποιείται από τη γραμμή της Φώφης Γεννηματά σε πλειάδα ζητημάτων, μεταξύ των οποίων και την απλή αναλογική.
«Η προσπάθεια ενός κόμματος να αποφύγει την αυτοτοποθέτησή του είτε στην προοδευτική είτε στη συντηρητική παράταξη είναι μάταιη», τονίζει ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, ενώ παράλληλα υπογραμμίζει πως δεν θα γίνει συνένοχος στη διάπραξη του ίδιου ιστορικού λάθους το οποίος περιγράφει: «Ως ΠΑΣΟΚ μεγαλώσαμε επικρίνοντας το ΚΚΕ για το ιστορικό λάθος "τι Πλαστήρας τι Παπάγος". Ένα ιστορικό λάθος που το πλήρωσαν ακριβά τόσο η χώρα όσο και η δημοκρατική προοδευτική παράταξη».
Ο κ. Ραγκούσης διαφοροποιείται από την ηγετική γραμμή του Κινήματος Αλλαγής και στο ζήτημα εξόδου της χώρας από τα μνημόνια. «Το τέλος του μνημονίου πρέπει να θεωρείται δεδομένο», «όσοι ισχυριστούν ότι δεν τελειώνει το μνημόνιο θα εκτεθούν πολιτικά», δηλώνει. 
topontiki.gr
Σχόλιο Α.Α.: Βέβαια ο Ραγκούσης ετοιμάζεται για ΣΥΡΙΖΑ, αφού τα μνημόνια σαν μέτρα, όχι μόνο δεν τελειώνουν, με τις υπογραφές Τσίπρα έρχονται νέα μέτρα και το 2019 και το 2020, παραμένοντας σε ισχύ τα ήδη ψηφισμένα!

Διαβάστε Περισσότερα »

Κωστόπουλος: Η γερασμένη «ουλή» του εκσυγχρονισμού



Ο Πέτρος Κωστόπουλος είναι μια τραγική φιγούρα. Κι όπως όλες οι τραγικές φιγούρες πρώτα από όλα αδυνατεί να κατανοήσει τους όρους της δικής του τραγωδίας αλλά και τις επιπτώσεις που είχε αυτή σε άλλους, ξεκινώντας από τους εργαζόμενους που άφησε απλήρωτους. Ούτε είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα αδυνατεί να κατανοήσει ποιας μετάλλαξης υπήρξε το σύμπτωμα και η ουλή.

Η υπόθεση περιοδικά lifestyle στην Ελλάδα δεν είναι απλή και απαιτεί ένα είδος πατριδογνωσίας. Δεν ήταν απλώς τα περιοδικά των ΔΑΠιτών ή των «νεοφιλελεύθερων». ‘Ηταν μία από τις μορφές που πήρε ο αργός μετασχηματισμός της μεταπολίτευσης στον εκσυγχρονισμό. Ήταν τα βήματα των μεταπολιτευτικών γενεών από μια αριστερή στράτευση, ενίοτε και ερζάτς στον ψευδο-ηδονισμό του νεοφιλελευθερισμού, αυτό που ο Ζίζεκ περιέγραφε έγκαιρα ως την κατηγορική προσταγή «Απόλαυσε».

Ο Κωστόπουλος, με τις σπουδές στο Παρίσι, το ΠΑΣΟΚ κ.λπ. δεν ξεκίνησε να φτιάξει ούτε το Playboy (που κι αυτό στην ελληνική του έκδοση αρχισυντάκτη είχε άνθρωπο προερχόμενο από την αριστερά, τον Ανταίο Χρυσοστομίδη) ούτε το Esquire. Ούτε καν το Face – την αισθητική του τελευταίου εκπροσώπησε κυρίως το Ο1 του Τσαγκαρουσιάνου. Πρότυπο του ΚΛΙΚ ήταν το γαλλικό Actuel, κοντολογίς ένα είδος εκσυγχρονιστικού γαλλικού εναλλακτικού χιπστερισμού avant la lettre.

To lifestyle στην Ελλάδα στην αρχή έμπλεκε την καλοπέραση, τη μόδα, με μια ήπια εκδοχή αλτέρνατιβ κουλτούρας. Ούτε είναι τυχαίο ότι διάφοροι που γράφουν σε αυτά τα περιοδικά είχαν περάσει από την Αριστερά (ποιος θυμάται σήμερα ότι ο Φώτης Γεωργελές ήταν στέλεχος της ΠΠΣΠ;). Όμως, στην πραγματικότητα είναι μια αργή νεοφιλελεύθερη αποικιοποίηση. Με όπλο την αντίληψη ότι δεν υπάρχει ιστορία, παρά μόνο παρόν και εικόνα. Υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός και υπαρκτός μεταμοντερνισμός συνάμα. Που ακολουθεί την ίδια την γενιά και τις μεταλλαγές της. Το ίδιο το πέρασμα από το ΚΛΙΚ στο ΝΙΤΡΟ είναι ενδεικτικό. Αυτοί πού ήταν 25-30 όταν βγαίνει το ΚΛΙΚ, όταν βγαίνει το ΝΙΤΡΟ έχουν πατήσει τα 35, έχουν πιάσει την καλή και τους νοιάζει μόνο η Μύκονος και το ακριβό αυτοκίνητο και το «πρώτο τραπέζι πίστα» και έχουμε ΠΑΣΟΚ και εκσυγχρονισμό και χρηματιστήριο.

Τα περιοδικά αυτά προφανώς δεν τα διάβαζαν αυτοί που ζούσαν ανάλογα με τις περιγραφές εκεί. Το μόνο τέτοιο περιοδικό είναι το How to spend it των FT που είναι όντως οδηγός αγοράς για πλούσιους. Στην Ελλάδα ήταν περιοδικά φαντασιώσεων και γι’ αυτό τα πήγαν καλά όσο υπήρχε έδαφος. Μετά η κρίση απλώς ακύρωσε την ύπαρξή τους.

Και σε όλη αυτή τη διαδρομή ο ίδιος ο Κωστόπουλος γινόταν όλο και πιο κενός στα όρια του απόλυτου τίποτα. Μόνο που και σε αυτό δεν ήταν μόνος. Το ίδιο ίσχυε συνολικά για τις «κυρίαρχες τάξεις» στη χώρα μας. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για το ποιες είναι οι διανοητικές παραστάσεις των αστών σε μια χώρα όπου ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ο αντιπρόεδρος του κόμματος της «αστικής τάξης»;

Γι’ αυτό και σταδιακά «το έχασε». Σταμάτησε να αντιλαμβάνεται προς τα που φύσαγε ο άνεμος (κάποτε ήταν καλός σε αυτό – οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι το ΚΛΙΚ είχε βγει με εντιτόριαλ υπέρ των μαθητικών καταλήψεων το 1990), επιχειρηματικά ήταν καταστροφικός για τους εργαζομένους του, αφήνοντας φέσια παντού και κατέληξε μια φιγούρα γερασμένη και κενή, να εξαργυρώνει χάρες με τηλεοπτικές εκπομπές που δεν βλέπονταν και τώρα με τέτοιες δηλώσεις, αδυνατώντας ακόμη και την τραγωδία του να εκπροσωπήσει με αξιοπρέπεια…



Διαβάστε Περισσότερα »

Χιλιάδες πολίτες στην γέφυρα της Βαρυμπόμπης ενάντια στα νέα διόδια


Παν. Λαφαζάνης: Ένα μεγάλο και δυνατό ΟΧΙ στα πλευρικά διόδια σε Άγιο Στέφανο και Βαρυμπόμπη, αλλά και σε όλα τα διόδια που έχουν κατακλύσει τους δρόμους σε όλη την Ελλάδα. Σε λίγο θα πληρώνουμε διόδια για να βγούμε και από το σπίτι μας.

Πολύ μεγάλη συγκέντρωση χιλιάδων πολιτών πραγματοποιήθηκε σήμερα, Κυριακή 22/04/2018, στη γέφυρα της Βαρυμπόμπης. Την συγκέντρωση διοργάνωσαν τα Δημοτικά Συμβούλια Διονύσου και Κηφισιάς και συμμετείχαν σε αυτήν και πολλά τοπικά κινήματα, επιτροπές αγώνα και αυτοδιοικητικές αγωνιστικές κινήσεις, με αίτημα να αποτραπεί οριστικά η τοποθέτηση κάθε μορφής διοδίων (πλευρικών, ηλεκτρονικών κλπ.) στον Άγιο Στέφανο και την Βαρυμπόμπη.

Στη συγκέντρωση κάλεσε και συμμετείχε με μαζικό μπλοκ διαδηλωτών η Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς, με κεντρικό σύνθημα «Όχι στα διόδια – Δημόσιοι ελεύθεροι δρόμοι χωρίς νταβατζήδες και διόδια – Ενάντια στα μέτρα ΔΝΤ – ΕΕ – κυβέρνησης».

Οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι πολίτες διατράνωσαν την θέλησή τους να κλιμακώσουν τον αγώνα τους ενάντια στους νέους σταθμούς διοδίων, που προγραμματίζονται για τον Άγιο Στέφανο και την Βαρυμπόμπη, σε συντονισμό και με τους άλλους Δήμους και τα κοινωνικά κινήματα της Αττικής.

Η ΛΑ.Ε συμμετείχε στην συγκέντρωση με πλήθος μελών και φίλων της και με κλιμάκιο στελεχών της, με επικεφαλής τον Γραμματέα του Π.Σ Παν. Λαφαζάνη, που συνοδευόταν από τους Δ. Στρατούλη και Γ. Τόλιο, μέλη της Π.Γ και τους Β. Πριμικήρη, Διον. Φλαμιάτο και Θ. Παπαδόπουλο, μέλη του Π.Σ.

Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με μαζική και αγωνιστική πορεία, που πραγματοποιήθηκε μετά από κάλεσμα της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς. Η πορεία κατευθύνθηκε αρχικά προς το κράσπεδο της γέφυρας Βαρυμπόμπης και εν συνεχεία προς τα γραφεία της παραχωρησιούχου εταιρείας «ΝΕΑ ΟΔΟΣ», με κεντρικό σύνθημα «Εεε, οοο, πάρτε τα διόδια και φύγετε από ‘δώ».

Και το "Δεν Πληρώνω" , έδωσε το παρών


 Το Κίνημα Δεν Πληρώνω συμμετέχει στη μαζικη διαδήλωση ενάντια στα νέα διόδια που θα τοποθετήσουν οι μεγαλοεργολάβοι με τις ευλογίες της κυβέρνησης Συριζα, σε Αγιο Στεφανο, Κηφισιά και Μεταμόρφωση.

Ο Αγώνας συνεχίζεται!

Διαβάστε Περισσότερα »

Από τη «μικρή» ΔΕΗ στον… «μέγα» ΣΥΡΙΖΑ (βίντεο)


Αυτή η συζήτηση διεξήχθη πριν από 4 χρόνια. 
Τότε ήταν η ΝΔ που επιχείρησε να φέρει σε πέρας το ξεπούλημα της ΔΕΗ. Σήμερα στη θέση της ΝΔ βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, που χωρίς στάλα τσίπα προωθεί ό,τι τότε παρίστανε ότι κατήγγειλε. 
Όσα ειπώθηκαν τότε ισχύουν – μέχρι τελευταίας λέξης – και σήμερα. 
Επαναλαμβάνουμε: Όσα εμείς λέγαμε τότε, τα λέμε και σήμερα.
Για τους ξεπουλητάδες του τόπου, αυτούς που κυκλοφορούν με τη μάσκα του «αριστερού», αρμόδια να απαντήσουν για το πόσο άξιζαν τα τότε λόγια τους, είναι τα σημερινά έργα τους…    



Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζιστικές ιστορίες με Χρήμα – «Τιμή» – Χρυσή Αυγή


Αποκαλυπτικές είναι οι δηλώσεις των ναζί της Χρυσής Αυγής όταν πρόκειται για «τιμή»! Και φυσικά όταν λέμε «τιμή» εννοούμε την τιμή που κοστίζουν οι ναζιστικές τους ιδέες. 
Με αφορμή την δήλωση ανεξαρτητοποίησης του ευρωβουλευτή των ναζί της Χρυσής Αυγής, Ελευθέριου Συναδινού, έχει εξελιχθεί δημόσια ένας «διάλογος» για το χρήμα. 
Ο Συναδινός στην ανακοίνωση του αναφέρει, μεταξύ άλλων: 
«Προς λύπη μου όμως, διαπίστωσα ότι εντός του κινήματος δημιουργήθηκε σταδιακά ένας στενός κύκλος άεργων προσώπων, με μηδενική προθυμία να αναλάβουν έστω μκαι την ελάχιστη πρωτοβουλία να ανταποκριθούν στον παλμό ενός πένητος λαού και μιας εθνικά εξευτελισμένης χώρας».
Η Χρυσή Αυγή απάντησε με επίσημη ανακοίνωση της ζητώντας πίσω την έδρα και τα λεφτά από τον Συναδινό: 
«Η Κεντρική Επιτροπή του Λαϊκού Συνδέσμου καταδικάζει την κίνηση ανεξαρτητοποίησης του εκλεγμένου με την Χρυσή Αυγή ευρωβουλευτή Συναδινού και τον καλεί άμεσα: 1. Να παραδώσει την έδρα στο κόμμα 2. Να τακτοποιήσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις προς το κόμμα…»
Ο Συναδινός σε ανάρτηση του δήλωσε στο ίδιο κλίμα …υψηλών ιδανικών: 


Με λίγα λόγια οι ναζί της Χρυσής Αυγής μετατρέπουν – όταν πρόκειται για λεφτά – και τα συνθήματα τους κάπως έτσι:
Χρήμα – «τιμή» – Χρυσή Αυγή.


Διαβάστε Περισσότερα »

Άθλιο παζάρι Ερντογάν. Θέλει ανταλλαγή των 8 Τούρκων με τους 2 Έλληνες


Ξεκάθαρα και μάλιστα δημόσια ο Ταγίπ Ερντογάν έκανε λόγο για «ανταλλαγή» των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στις φυλακές της Αδριανούπολης, με τους 8 Τούρκους αξιωματικούς.
Σε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στα τηλεοπτικά δίκτυα «NTV» και« STAR», ο Τούρκος Πρόεδρος (πρώτη μετά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στη χώρα) ανέφερε ότι πρώτα πρέπει η Ελλάδα να εκδώσει τους 8 Τούρκους αξιωματικούς (κατηγορούνται ως γκιουλενιστές από τον Ερντογάν) και μετά να τεθεί στο τραπέζι συζητήσεων το θέμα της επιστροφής των δύο Ελλήνων στρατιωτικών  Άγγελου Μητρετώδη και Δημήτρη Κούκλατζη.
Μάλιστα, ο Τούρκος πρόεδρος αποκαλύπτει ότι στη Βάρνα στα τέλη Μαρτίου, συζήτησε για πρώτη φορά επίσημα το θέμα ανταλλαγής των 8 Τούρκων αξιωματικών, με τους 8 Ελληνες στρατιωτικούς, παρότι από την ελληνική κυβέρνηση δεν ανέφεραν ποτέ κάτι τέτοιο, στο πλαίσιο της παρουσίας του Αλέξη Τσίπρα στη Σύνοδο.
Παρότι οι δύο υποθέσεις είναι διαφορετικές μιας και οι Τούρκοι αιτήθηκαν άσυλο, ενώ οι Ελληνες συνελήφθησαν και ουσιαστικά «αιχμαλωτίστηκαν» από την Τουρκία. Με προφανή στόχο του Ερντογάν εν συνεχεία να θέσει θέμα «ανταλλαγής», κινούμενος βάση σχεδίου.
Ο Ταγίπ Ερντογάν ανέφερε για το θέμα των δύο Ελληνων στρατιωτικών στην συνέντευξη του:
«Όσον αφορά στους Έλληνες στρατιωτικούς, μας ζήτησαν να τους δώσουμε. Κι εμείς τους είπαμε: ‘Αν ζητάτε κάτι τέτοιο από εμάς, πρώτα υπάρχουν οι γκιουλενιστές που έκαναν πραξικόπημα εναντίον του κράτους μας. Κι αυτοί στρατιωτικοί είναι. Κι εμάς πρέπει να μας τους δώσουν. Αν μας τους δώσουν, τότε κι εμείς θα τους βάλουμε (τους δύο Έλληνες) στο τραπέζι. Γιατί αυτοί παραβίασαν τα σύνορα. Και στους δικούς μας στρατιώτες που είχαν παραβιάσει τα σύνορα στο παρελθόν, από όσο γνωρίζω, για παράδειγμα μία φορά σε έναν στρατιώτη μας, που παραβίασε τα σύνορα, τον καταδίκασαν σε 6 μήνες φυλακή. Επομένως, κι εμείς τώρα είμαστε αντιμέτωποι με μία τέτοια κατάσταση. Εδώ έγινε μία παραβίαση συνόρων, επομένως για να ‘σβήσουμε’ αυτή την παραβίαση και να τη φέρουμε στο τραπέζι, επιστρέψτε μας εσείς αυτά τα άτομα που προέβησαν σε πραξικόπημα εναντίον της χώρας μας κι εμείς από την πλευρά μας θα κάνουμε τα απαραίτητα βήματα προς τη δικαιοσύνη’, είπαμε. Κι έτσι το κλείσαμε αυτό το θέμα στη Βάρνα. Αλλά η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει διαφορετική θέση. Η Ελλάδα δεν το καταλαβαίνει. Και ποια είναι η θέση αυτή τη στιγμή της Ελλάδας; Αυτή τη στιγμή η πρώτη στάση των γκιουλενιστών που διαφεύγουν στην Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Σε αυτή την κατάσταση έχει περιέλθει η Ελλάδα. Οι δραπέτες σταματούν πρώτα στην Ελλάδα…»
-Δημοσιογράφος: «Έχει γίνει «κέντρο συγκέντρωσης»…»
-Ερντογάν: «Ναι, κάτι τέτοιο έχει γίνει… Και μετά σκορπίζονται σε όλη την Ευρώπη. Κανονίστε πρώτα τους 8. Ξέρετε ότι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι αυτή. Εσείς μας πιέζετε, εμείς θέλουμε να το κάνουμε εύκολο, αλλά εσείς δεν είστε σε είστε σε αυτό το σημείο και αυτή τη στιγμή αυτό, που λέει η έκθεση, δείχνει μετά βεβαιότητας ότι είναι μία έκθεση που θέλει να καταστρέψει τελείως τις σχέσεις. Μόνο εποικοδομητική δεν είναι και επίσης είναι και άδικη».




Διαβάστε Περισσότερα »

Και επίσημα η Λαγκάρντ ζητά άμεση εφαρμογή της μείωσης του αφορολόγητου από το 2019....


«Εποικοδομητική» χαρακτήρισε η επικεφαλής του Δ.Ν.Τ  Κριστίν Λαγκάρντ την συνάντηση που είχε το Σάββατο το μεσημέρι με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, στο πλαίσιο της εαρινής συνόδου του Ταμείου.

«Είχα μια παραγωγική συνάντηση σήμερα με τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο και την ομάδα του. Συζητήσαμε για τη σημασία της έγκαιρης ολοκλήρωσης των συζητήσεων για το χρέος και την επιτάχυνση της εφαρμογής των πολιτικών του προγράμματος, καθώς και τα δύο είναι κρίσιμα για την τόνωση των οικονομικών προοπτικών αλλά και για την χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ», ανέφερε χαρακτηριστικά η Κριστίν Λαγκάρντ μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης.

Πως το είπατε?
"Καθαρή έξοδος"?
Καλά.Πάρτε για την ώρα...μια μείωση αφορολογήτου από το 2019 και πορευτείτε στην κοινωνία να της πείτε πως...την "σώσατε"!

"Για το ζήτημα του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2019 -το οποίο συνδέεται με το μέτρο για τη μείωση του αφορολόγητου και το ενδεχόμενο να επισπευστεί- υπογράμμισαν ότι τέθηκε στις συναντήσεις του οικονομικού επιτελείου με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και τον επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του Ταμείου, Πάουλ Τόμσεν. Εκεί παρουσιάστηκαν οι διαφορετικές απόψεις των δύο πλευρών και υπήρξε δέσμευση να συζητηθούν σε βάθος σε τεχνικό και πολιτικό επίπεδο", λέει άλλωστε το ρεπορτάζ!

Διαβάστε Περισσότερα »

Μάγδα Φύσσα: «Να γυρίσουν οι χρυσαυγίτες στις τρύπες τους. Εκεί ανήκουν»




Την καταδίκη όχι μόνο των δολοφόνων του γιου της Παύλου, αλλά και όλης της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ζήτησε η μητέρα του, Μάγδα Φύσσα, μιλώντας στον Αθήνα 9.84 και στις «Ντάμες Σπαθί» με
Διαβάστε Περισσότερα »

Tι δείχνουν οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις στην Τουρκία


Aν και είναι νωρίς ακόμα, έχουν ξεκινήσει οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις στην Τουρκία, οι οποίες, όμως, δεν δείχνουν ακόμα ξεκάθαρο τοπίο, πέραν από τα ερωτήματα για την αξιοπιστία τους.
Πολλές εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης δίνουν στον Tayyip Erdogan και τους συμμάχους του ακροδεξιούς, σημαντικό προβάδισμα για νίκη στις εκλογές της 24ης Ιουνίου.
Ωστόσο, δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι ενδεχομένως να προκύψει ντέρμπι και να μην είναι τόσο ανέφελη η πορεία του Σουλτάνου προς την επικράτηση.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με το ΚΥΠΕ, το πρώτο γκάλοπ που βγήκε αμέσως μετά τον αιφνιδιασμό του Ερντογάν έδειξε ότι το ΑΚΡ θα λάμβανε 50%-51%, το ΡεπουμπλικανικόΛαϊκό Κόμμα (CHP) 25%, το ακροδεξιό ΜΗΡ 10-11% και το φιλοκουρδικό HDP 8-9%.
Ο πρόεδρος της εταιρείας Genar, που διενήργησε το δημοψήφισμα, Ιχσάν Ακτάς, είπε πως μετά το δημοψήφισμα δεν αλλάζουν τα ποσοστά των κομμάτων και ότι φάνηκε πως ποσοστό 5% από το ΑΚΡ ψήφισε όχι στο δημοψήφισμα.
Όμως, η τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας ΜΑΚ δίνει στη συμμαχία του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ, 48%, σύμφωνα με την αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Τζουμχουριέτ, η οποία αναφέρει πως ως εκ τούτου θα υπάρξει και δεύτερος γύρος εκλογών.
Η εφημερίδα αναφέρει ότι η δημοσκόπηση ολοκληρώθηκε μόλις πριν ο αρχηγός του ΜΗΡ Ντεβλέτ Μπαχτσελί υποβάλει την πρότασή του για πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με τον διευθυντή της ΜΑΚ Μεχμέτ Αλί Κουλάτ αυτή τη στιγμή η συμμαχία ΑΚΡ-ΜΗΡ είναι κάτω από το 50+1, κοντά στο 48%.
Το ΑΚΡ είναι στο 41,5% και το ΜΗΡ στο 7% με αποτέλεσμα τα ποσοστά τους να μην φτάνουν το 50+1. Ωστόσο, αναφέρει ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η δημοσκόπηση έγινε πριν ληφθεί απόφαση για πρόωρες εκλογές, προσθέτοντας ότι η απόφαση για επιτάχυνση των εκλογών μπορεί να επηρεάσει τις ισορροπίες.
Σύμφωνα με το ΚΥΠΕ βασική αντίπαλος της ισχυρής υποψηφιότητας του Ταγίπ Ερντογάνείναι μέχρι στιγμής η αρχηγός του IYI Parti (Καλό Κόμμα) Μεράλ Ακσενέρ, η οποία ελπίζει ότι θα πάει στο δεύτερο γύρο και θα καταφέρει να πάρει όλες τις ψήφους της αντιπολίτευσης ανατρέποντας τον Tayyip Erdogan.
Από την άλλη η συμμαχία ΑΚΡ-ΜΗΡ εκτιμά ότι το 45-46% που τους δίνουν οι δημοσκοπήσεις αυτή τη στιγμή μπορεί γίνει 50% μέχρι τις 24 Ιουνίου και να κερδίσουν τις εκλογές από τον πρώτο γύρο.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Χαιρετισμός Στρατούλη εκ μέρους της ΛΑ.Ε, στην 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ


Αναγκαίο σήμερα όσο ποτέ το κινηματικό, πολιτικό και εκλογικό μέτωπο των αριστερών και ριζοσπαστικών δυνάμεων
Αντιπροσωπεία της ΛΑΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ από τους Δημήτρη Στρατούλη και Δημήτρη Σαραφιανό, μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του, παραβρέθηκε σήμερα στις εργασίες της 4ης συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μετά από σχετική πρόσκληση της.
Στις εργασίες της συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκ μέρους της αντιπροσωπείας της ΛΑΕ απηύθυνε χαιρετισμό ο Δημήτρης Στρατούλης.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση και σας μεταφέρω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς του Π.Σ. της ΛΑ.Ε.
Από το βήμα της συνδιάσκεψής σας, σας απευθύνουμε πρόσκληση να αναβαθμίσουμε τις κοινές δράσεις των δυνάμεών μας σε όλο και ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα της τρέχουσας περιόδου.
Επίσης σας απευθύνουμε πρόσκληση ν’ αλλάξουμε σελίδα, ν’ αφήσουμε πίσω ένα παρελθόν άγονων αντιπαραθέσεων στο χώρο της Αριστεράς και παίρνοντας υπόψη τις νέες και όλο και σκληρότερες πραγματικότητες, που διαμορφώνουν ο άγριος καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός στη σημερινή συγκυρία, να ξεκινήσουμε την συζήτηση για την προώθησημίας κεντρικής πολιτικής συνεργασίας μας. Μία τέτοια συνεργασία θεωρούμε ότι θα συμβάλλει στην αναζωογόνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας.
Η εργατική τάξη, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα της χώρας μας, μαστίζονται εδώ και 7 χρόνια από τη μνημονιακή λεηλασία των εισοδημάτων και περιουσιών τους, την πολύ μεγάλη ανεργία και φτώχεια, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, των ονείρων και των ελπίδων τους.
Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια χώρα, όπου οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες της, το κεφάλαιο, η ΕΕ, το ΔΝΤ, έχουν καταργήσει την εθνική και λαϊκή κυριαρχία της και επιβάλλουν το νόμο του οικονομικά ισχυρού.
Όμως, ο λαός και η νεολαία της χώρας μας, που αγωνίστηκαν, πίστεψαν και προδόθηκαν αυτή την 7ετία, σήμερα αναζητούν, μουδιασμένα και επιφυλακτικά πλέον, μία νέα ελπίδα για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, τα μνημόνια και τη λιτότητα.
Τα μνημόνια, η λιτότητα, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, η ταπεινωτική επιτροπεία των δανειστών, που έχουν οδηγήσει σε φτωχοποίηση την εργατική τάξη και το λαό, θα συνεχιστούν για πολλά χρόνια και μετά την τυπική ολοκλήρωση του μνημονίου, εάν και αυτή τελικά πραγματοποιηθεί.
Ταυτόχρονα, η πολεμική επέμβαση των ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας στη Συρία και η εμπλοκή της χώρας μας σ’ αυτή, καθώς και σ’ όλο τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό τους στην περιοχή μας και στην Ανατολική Μεσόγειο, οδηγούν το λαό και τη χώρα μας σε νέες περιπέτειες.
Θεωρούμε λοιπόν καθήκον, για όποιον θέλει να συνεχίσει να λέγεται Αριστερός, για όποιον παλεύει για ένα καλύτερο σήμερα και για την κοινωνική απελευθέρωση του αύριο, να δράσει από κοινού στα κοινωνικά μέτωπα της περιόδου και για την ανάπτυξη αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή. Επίσης, να συνεργασθεί σε πολιτικό επίπεδο χωρίς πρωτοκαθεδρίες και ηγεμονισμούς σε όλες τις πολιτικές μάχες που έρχονται για να διαμορφωθούν οι όροι της μεγάλης ανατροπής, και για την προώθηση μιας ελπιδοφόρας εναλλακτικής λύσης, που έχουν ανάγκη τα λαϊκά στρώματα.
Γνωρίζουμε ότι χρειάζονται νέες ιδέες και νέες επεξεργασίες, τόσο σε προγραμματικό, όσο και πολιτικό επίπεδο. Ότι δηλαδή απαιτείται μία ριζική επανίδρυση και επαναθεμελίωση της Αριστεράς, ένα μεταβατικό πρόγραμμα, για το σοσιαλισμό του 21ουαιώνα και την κομμουνιστική προοπτική.
Γι’ αυτό το στόχο, βέβαια, πρέπει να ξεπεράσουμε την πεπατημένη αφενός ενός πρακτικισμού, που δεν εντάσσεται σε συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, και αφετέρου ενός αφηρημένου αναστοχασμού πέρα και έξω από την κινηματική και πολιτική δράση. Η διαδικασία της επανίδρυσης θα γίνει με νέα αναβάπτιση της Αριστεράς στο εργατικό, στο νεολαιίστικο, στο λαϊκό κίνημα και στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα καθώς και στην προσπάθεια οικοδόμησης μίας εναλλακτικής πολιτικής προοπτικής.
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Για εμάς, η επιτακτική ανάγκη της συγκρότησης μετώπου των αριστερών και ριζοσπαστικών δυνάμεων συμπυκνώνεται σε αιτήματα-κρίκους ενός σύγχρονου ριζοσπαστικού μεταβατικού προγράμματος με σοσιαλιστική κατεύθυνση.
Αιτήματα όπως η κατάργηση μνημονίων και της λιτότητας, η διαγραφή του δημόσιου χρέους, η διευρυμένη σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών των λαϊκών στρωμάτων, η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών, η αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των εργαζόμενων και λαϊκών τάξεων, η αποτροπή της ιδιωτικοποίησης και η επανεθνικοποίηση επιχειρήσεων στρατηγικής ή κοινωνικής σημασίας, η στήριξη και αναβάθμιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, της δημόσιας, καθολικής και δωρεάν υγείας και παιδείας, της μικρομεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας. Αιτήματα, όμως, που όλοι γνωρίζουμε, ειδικά μετά την εμπειρία του δημοψηφίσματος του 2015, ότι δεν μπορούν να υλοποιηθούν μέσα στη νεοφιλελεύθερη φυλακή της ΟΝΕ και της ΕΕ, που δεν μεταρρυθμίζονται, παρά μόνο ανατρέπονται.
Για αυτό θεωρούμε κεντρικούς στόχους για την υλοποίηση ενός φιλολαϊκού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης και κοινωνικού μετασχηματισμού την έξοδο από την ευρωζώνη και την αποδέσμευση από την ΕΕ.
Υποκείμενο αυτής της αναγκαίας αντιμνημονιακής ανατροπής θα είναι η εργατική τάξη και ο οργανωμένος λαός με τη δράση και τους αγώνες του, με όχημα ένα ευρύ μέτωπο κοινωνικού και πολιτικού αγώνα με κορμό τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το διαρκές κάλεσμά μας για αυτό είναι ειλικρινές και αφορά σε όλα τα επίπεδα δράσης (κοινωνικά και πολιτικά).
Συνεπώς, οι περιπτώσεις κοινών δράσεων, που αναπτύξαμε μ’ εσάς και άλλες αριστερές και ριζοσπαστικές δυνάμεις τα προηγούμενα χρόνια, τις οποίες δεν πρέπει να υποτιμάμε, κατά τη γνώμη μας δεν φτάνουν σήμερα για να αντιμετωπίσουμε την πρωτοφανούς αγριότητας επίθεση του κεφαλαίου, του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου στην εργατική τάξη, στο λαό και τη νεολαία.
Οι κοινές δράσεις μας ενάντια στο αλυσόδεμα του λαού μας στο ευρωμνημονιακό καθεστώς της εκμετάλλευσης και της επιτροπείας, ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, το ρατσισμό και τον φασισμό πρέπει να αναβαθμιστούν. Σε αυτές θα πρέπει να κυριαρχήσει, όχι η στείρα αντιπαράθεση ποιος θα κερδίσει από τον άλλο, αλλά η ευγενική άμιλλα μεταξύ μας, για το ποιος θα προσφέρει περισσότερα στο λαό και στο κίνημα. Ούτε είναι δυνατόν αυτές οι κοινές δράσεις να αποσυνδέονται από την ανάγκη που γίνεται συνεχώς και πιο επιτακτική για συγκρότηση πολιτικού μετώπου.
Οι κινηματικοί αγωνιστικοί δεσμοί, που έχουμε αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια, οι ανάγκες και η θέληση του λαού, οι προγραμματικές μας συγκλίσεις που ήδη υπάρχουν, με δυνατότητα αυτοτελούς έκφρασης εκεί που διαφωνούμε, πρέπει κατά τη γνώμη μας να μας οδηγήσουν όχι μόνο σε κινηματική αλλά και σε κεντρική πολιτική και εκλογική συνεργασία.
Αυτή η κοινή δράση και αυτό το κοινωνικό, πολιτικό και εκλογικό μέτωπο των δυνάμεων της Αριστεράς δεν είναι μόνο απόλυτα αναγκαίο αλλά και εφικτό και ρεαλιστικό, αρκεί να επιδειχθεί η ανάλογη ειλικρινής ενωτική πολιτική βούληση. Εάν υπάρξει ένα τέτοιο μέτωπο, τότε πολύ γρήγορα θα υπάρξουν μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις, θα υποβοηθηθεί σημαντικά η αναζωογόνηση και ανάπτυξη του κινήματος και η ανατροπή του σημερινού μνημονιακού πολιτικού σκηνικού.
Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να παγιωθεί το μνημονιακό καθεστώς, να κυριαρχήσουν στο λαό και τη νεολαία ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση και παθητικότητα και να μείνει ανοιχτός ο δρόμος στο συντηρητισμό, την ακροδεξιά και το φασισμό.
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Αυτό το πολιτικό μέτωπο θέλουμε και έχουμε προτείνει να ξεκινήσει με πρώτο μεγάλο βήμα την κοινή δράση και τη συνεργασία ανάμεσα στη ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εάν προωθηθεί αυτή η συνεργασία, η διεύρυνσή της και με άλλες δυνάμεις είναι αυτονόητο ότι προϋποθέτει τη συγκατάθεση όλων εκείνων που θα ξεκινήσουν αυτό το ενωτικό εγχείρημα.
Με αυτές τις σκέψεις, με αίσθημα αλληλεγγύης και ιστορικότητας των στιγμών, σας απευθύνουμε τον χαιρετισμό μας. Καλές εργασίες στη συνδιάσκεψή σας και καλούς αγώνες.
Διαβάστε Περισσότερα »

Η δημοσκοπική χειραγώγηση πάει σύννεφο. Λογαριάζουν χωρίς τον …. ξενοδόχο


Η προπαγάνδα και η χειραγώγηση πάει σύννεφο ιδιαίτερα από ορισμένες δημοσκοπικές εταιρείες, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε παραρτήματα αντιμαχόμενων για την καρέκλα της εξουσίας και μόνο, μνημονιακών κομμάτων.
Την ώρα που οι περισσότεροι πολίτες, όπως δείχνει η μέτρηση που φιλοξενεί η Iskra (βλ. ΕΔΩ), δεν τοποθετείται υπέρ κανενός κόμματος και πολλοί εξ αυτών “φτύνουν” στην κυριολεξία τις δημοσκοπήσεις, πολλές εταιρείες σε πείσμα της αδιαφιλονίκητης πραγματικότητας, εμφανίζουν αυτάρεσκα πλαστά ποσοστά, μόνο και μόνο για να παίξουν κομματικά παιχνίδια και παιχνίδια χειραγώγησης των πολιτών.
Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων της “Palmos” και της “Pulse” (!) με την μεν πρώτη να παίζει από το TVXS το παιχνίδι, ποιου άλλου (;), του ΣΥΡΙΖΑ, η δε δεύτερη το παιχνίδι του έτερου μνημονιακού συνεταίρου, της ΝΔ. Και οι δύο, όμως, αυτές δημοσκοπήσεις, δεν έκαναν, ταυτόχρονα, τίποτα άλλο, από το να “θάβουν” στην κυριολεξία, όπως μας έλεγαν στελέχη της ΛΑ.Ε, τα ριζοσπαστικά δημοκρατικά κόμματα και πρώτα απ’ όλα το βασικό αντίπαλο του σημερινού συστήματος, την ΛΑ.Ε, η οποία διαθέτει ρεαλιστικό εναλλακτικό πρόγραμμα, ενωτική πολιτική σε όλες τις δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις και βούληση για ανατροπή εδώ και τώρα.
Έτσι η μεν Palmos έδινε την ΛΑ.Ε στο 0,7% (!), ενώ ακόμα πιο “ειλικρινής” η Pulse, την εξαφάνιζε εντελώς, προς δόξαν του τηλεοπτικού ΣΚΑΪ, ο οποίος ανερυθρίαστα εμφάνιζε με τυμπανοκρουσίες το πλαστό δημοσκοπικό πόνημα της.
Πάντως, τα ίδια στελέχη της ΛΑ.Ε μας έλεγαν ότι, για “κακή τύχη” αυτών των δημοσκοπήσεων, η μέτρηση της Alco, που πραγματοποιήθηκε τις ίδιες μέρες, έδινε στην “Λαϊκή Ενότητα” 3,1% με αναγωγή, ενώ η ομάδα του Europe Elects (βλ. παρακάτω), η οποία κινείται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έδινε στην ΛΑ.Ε ποσοστό 4%. Όπως καταλαβαίνει κανείς, τόνιζαν τα στελέχη της ΛΑ.Ε, είναι πολύ διαφορετικό το 3,1% και το 4% (4% έδιναν στην ΛΑ.Ε και τρία ευρωπαϊκά ιδρύματα, βλέπε ΕΔΩ) από την πλήρη εξαφάνιση της Pulse και το στατιστικό λάθος.
Βεβαίως, επεσήμαναν έγκυροι δημοσκοπικοί επιστημονικοί κύκλοι και οι δημοσκοπήσεις της Alco και των ευρωπαϊκών επιστημονικών ομάδων, υποεκτιμούν και αυτές για διάφορους λόγους τα μεγέθη και την δυναμική του ριζοσπαστικού δημοκρατικού αντισυστημικού χώρου, ενώ δεν μπορούν να συλλάβουν και να καταγράψουν την πρωτοφανή ρευστότητα του κοινωνικού πεδίου και τις αντιφατικές βαθιές διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία.
Σε κάθε περίπτωση οι “εκπλήξεις” είναι επί θύραις και γι’ αυτό οι στημένες δημοσκοπήσεις και το χρήμα πέφτουν βροχή για να κατευθύνουν (ματαίως φυσικά) τους πολίτες ως “πρόβατα προς την συστημική στάνη“. Ας μην θεωρούν, όμως, ότι η μέχρι τώρα “σιωπή των αμνών” τους επιτρέπει να παίζουν εν ου παικτοίς….
Κ.Τ.
Υ.Γ: Δημοσιεύω, επίσης, προς πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών, ολόκληρη της μέτρηση της Europe Elects, η οποία δημοσιεύθηκε χθες 19 Απριλίου:
NΔ: 31% 
ΣΥΡΙΖΑ25%
ΧΑ9%
Κίνημα Αλλαγής8%
KKE: 6%
ΛΑ.Ε: 4%
Ένωση Κεντρώων: 3%
ΑΝΕΛ: 3%
Πλεύση Ελευθερίας: 2%
*H έρευνα διενεργήθηκε από 11 Απριλίου 2018 έως τις 16 Απριλίου 2018 σε δείγμα 1000 ατόμων.
iskra.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Τα κείμενα των ΚΚ και τα «παπαγαλάκια» του ΚΚΕ


Ενοχλήθηκε σφόδρα η ηγεσία του ΚΚΕ με τον τίτλο της Iskra που τόνιζε ότι από τη δήλωση 47 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων εναντίον της πυραυλικής επίθεσης των ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας εναντίον της Συρίας απουσίαζε η υπογραφή του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ, όμως, δια των επίσημων οργάνων του και των μέσων που ελέγχει, δεν τόλμησενα αντιδράσει ούτε στον τίτλο ούτε στο ρεπορτάζ της Iskra.
Γιατί ήξερε πως αντιπροσώπευαν την αλήθεια!
Αντίθετα, κρυπτόμενο το ΚΚΕ, έβαλε διάφορα «παπαγαλάκια» του να εξαπολύσουν από το διαδίκτυο μια βροχή από χυδαίες ύβρεις, χαρακτηρισμούς συκοφαντίες εναντίον της Iskra αλλά και του Παν. Λαφαζάνη (!!!), αυτός είναι, δυστυχώς, ο αντίπαλος τους,  διότι υποτίθεται ότι η Iskra διαστρέβλωνε την αλήθεια και συκοφαντούσε το ΚΚΕ.
Αυτά τα «παπαγαλάκια» σκοπίμως χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν ως άλλοθι, για να αποδείξουν το ψεύδος της Iskra, μια άλλη ανακοίνωση 29 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων κατά της επίθεσης στην Συρία, η οποία είχε εκδοθεί μέρες νωρίτερα και την οποία άλλη αυτή ανακοίνωση, που τελικά έφτασαν να υπογράψουν 50 κόμματα, συνυπέγραφε και το ΚΚΕ.
Οι κακοήθεις «παπαγάλοι» συνειδητά παρέλειπαν και παρέκαμπταν το ουσιαστικό γεγονός ότι οι δυο αυτές ανακοινώσεις είχαν πολύ διαφορετικό περιεχόμενο.
Ναι μεν και οι δυο καταδίκαζαν τις πυραυλικές επιθέσεις των ΗΠΑ κλπ αλλά με ένα αρκετά διαφοροποιημένο σκεπτικό.
Χαρακτηριστικό είναι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας, μεγαλύτερο και ιστορικότερο ΚΚ στην ΕΕ, ενώ υπέγραφε την ανακοίνωση των 47 ΚΚ, δεν υπέγραψε, όμως και το κείμενο των 29, που έγιναν 50, Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. (το οποίο άλλωστε καταχωρεί η Iskra κάτω από το κείμενο των 47, βλέπε εδώ).
Οι «παπαγάλοι» του ΚΚΕ, ενώ παραληρούν κατά της Iskra, δεν λένε τίποτα για το ποια είναι η κύρια διαφορά των δυο κειμένων και γιατί το ΚΚΕ υπέγραψε το ένα και δεν υπέγραψε το άλλο κείμενο.
Ιδού, λοιπόν, γιατί το ΚΚΕ δεν υπέγραψε το κείμενο των 47 ΚΚ.
Δεν το υπέγραψε , πέραν των άλλων, γιατί περιείχε την εξής αμαρτωλή παράγραφο:
«Τα υπογράφονται κόμματα, διακηρύσσουν την αλληλεγγύη τους με τον λαό της Συρίας που, εδώ και επτά χρόνια, αντιμετωπίζοντας την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, είτε άμεση είτε έμμεση από την δράση τρομοκρατικών ομάδων, αντιστέκεται και αγωνίζεται για να υπερασπιστεί την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας του, και το δικαίωμά του να αποφασίζει για τη μοίρα του, ελεύθερος από κάθε παρέμβαση».
Αυτή η παράγραφος, μαζί με άλλες διατυπώσεις του κειμένου των 47 ΚΚ, φέρνει αλλεργίαστο ΚΚΕ, ίσως και σε άλλα ΚΚ εκ των 50 (το οπορτουνιστικό ΑΚΕΛ και άλλα κόμματα συνυπογράφουν και τα δυο), διότι θεωρεί ότι ο πόλεμος στη Συρία είναι πόλεμος του λαού για την ακεραιότητα της εναντίον του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των συμμάχων του, ενώ για το βαθυστόχαστο ΚΚΕ ο πόλεμος στην Συρία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ενδοϊμπεριαλιστικός πόλεμος (αυτό δηλώνει το κείμενο των 29-50) ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ.
Έτσι το ΚΚΕ εξομοιώνει τον ρόλο της Ρωσίας, που νομίμως βρίσκεται στην Συρία κατόπιν πρόσκλησης της νόμιμης κυβέρνησης της για να υπερασπιστεί την χώρα από ξένες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους «τζιχαντιστές» δορυφόρους τους, με τον βρώμικο επιθετικό ρόλο των ΗΠΑ στη Συρία.
Για το ΚΚΕ ισχύει η λογική «άσπρος λύκος, μαύρος λύκος, όλοι οι λύκοι μια γενιά», κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει ότι έτσι ευνοεί στην πράξη τον επιτιθέμενο, τις ΗΠΑ, και πως αν στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε η Ρωσία, η νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας θα είχε καταρρεύσει και η χώρα αυτή θα είχε διαμελισθεί και διαλυθεί, ενώ ο Assad θα είχε χειρότερη, ίσως τύχη, από τους ΜιλόσεβιτςΣαντάμΚαντάφι κλπ.
Ασφαλώς κανένας δεν εξωραΐζει ούτε πολύ περισσότερο αγιοποιεί τον ρόλο της καπιταλιστικής Ρωσίας του Putin και το καθεστώς Άσσαντ με τις αντιδημοκρατικές διαστάσεις του.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα στρέφονται κάποιοι κατά των ΗΠΑ, ενώ την ίδια ώρα θα σηκώνουν αδιάφοροι τα χέρια απέναντι στις δυνάμεις που αντιστέκονται αποτελεσματικάστην Συρία ενάντια στα αμερικανικά σχέδια και θα βαπτίζουν την ωμή αμερικανική επέμβαση, ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο.
Γιατί, τότε, έχουν χάσει τη  μπάλαυποκρίνονται στην πράξη και δεν βλέπουν τον στόχοκαι τον κύριο αντίπαλο.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου