Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019

Άμεση ανάλυση: Γιατί θριάμβευσε ο Τζόνσον, γιατί κατέρρευσε ο Κόρμπιν. Του Παναγιώτη Σωτήρη


Οι Συντηρητικοί και ο Μπόρις Τζόνσον κερδίζουν τις εκλογές επικεντρώνοντας στην ανάγκη να ολοκληρωθεί το Brexit, την ώρα που οι Εργατικοί και ο Τζέρεμι Κόρμπιν πλήρωσαν το κόστος των ταλαντεύσεών τους. Την ίδια ώρα οι διαιρέσεις της Βρετανικής κοινωνίας έρχονται στο προσκήνιο.
Ο Μπόρις Τζόνσον απέδειξε τελικά ότι ήταν ικανότερος όσων προτιμούσαν να στέκονται στην εξωτερική του εμφάνιση ή την ιδιότυπη συμπεριφορά του. Αφού κατάφερε να διαμορφώσει μια συμφωνία για το Brexit που μπορούσε να περάσει από το Βρετανικό Κοινοβούλιο, κέρδισε τις εκλογές, με τον μεγαλύτερο εκλογικό θρίαμβο των Συντηρητικών από τις εκλογές του 1987 που είχε κερδίσει η Μαργκαρετ Θάτσερ.
Για πρώτη φορά μέσα στις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες των τελευταίων ετών υπάρχει μια σαφής κοινοβουλευτική πλειοψηφία ικανή να ολοκληρώσει το Brexit και χωρίς ανάγκη διαρκούς διαπραγμάτευσης.
Για να το πετύχει αυτό ο Τζόνσον πέτυχε το στόχο του που ήταν να κερδίσει εκλογικά τα παραδοσιακά προπύργια των Εργατικών που είχαν ψηφίσει υπέρ του Brexit στο δημοψήφισμα του 2016 και αφορούσαν κυρίως περιοχές της κεντρικής και βόρειας Αγγλίας που είχαν πληγεί από την αποβιομηχάνιση.
Από τη μεριά τους οι Εργατικοί και ο Τζέρεμι Κόρμπιν είχαν μία από τις μεγαλύτερες ήττες στην ιστορία τους, πληρώνοντας το τίμημα των ταλαντεύσεών τους πάνω στο θέμα του Brexit, με αποτέλεσμα παρότι είχαν το πιο αριστερό προεκλογικό πρόγραμμα να υποστούν μια μεγάλη πολιτική ήττα που βάζει και τίτλους τέλους στην ηγεσία του Τζέρεμι Κόρμπιν.
Την ίδια ώρα ο εκλογικός χάρτης αποτυπώνει μια διαιρεμένη χώρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των Εθνικιστών στην Σκωτία σημαίνει ότι το θέμα της ανεξαρτησίας θα τεθεί ξανά, ενώ την ίδια ώρα το Λονδίνο, που σε αυτές τις εκλογές ψήφισε συντριπτικά υπέρ των Εργατικών, όπως και άλλες μεγάλες πόλεις, δείχνουν να κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση από την υπόλοιπη χώρα.
Το Brexit εξακολουθεί να καθορίζει τα βρετανικά πολιτικά πράγματα
Το κλειδί για αυτές τις εκλογές βρίσκεται στο πώς κερδήθηκε το δημοψήφισμα για το Brexit. Παρότι το αίτημα για την έξοδο και το δημοψήφισμα ήρθε από πολιτικούς που κατεξοχήν συνδέονταν με τις βρετανικές πολιτικές και οικονομικές ελίτ και ιδίως την πιο ευρωσκεπτικιστική πτέρυγα των Συντηρητικών, δεν ήταν αυτά τα κοινωνικά στρώματα που έκριναν το δημοψήφισμα.
Το Σίτυ, οι μεγάλες εταιρείες του χρηματοπιστωτικού κλάδου, μεγάλο μέρος της βιομηχανίας προτιμούσαν τη σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν υιοθετούσαν την αισιοδοξία των υποστηρικτών της ρήξης όπως ο Τζόνσον ότι θα άνοιγαν τα φτερά της Βρετανίας χωρίς το βάρος των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων.
Αντίθετα, το Brexit βρήκε μεγάλη απήχηση σε τμήματα των λαϊκών στρωμάτων, ιδίως στην πάλαι ποτέ βιομηχανική ενδοχώρα της Αγγλίας, που έβλεπαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως απώλεια κυριαρχίας και διαρκή έκθεση σε ένα διεθνή ανταγωνισμό που κατέστρεφε θέσεις εργασίας και υπονόμευε κατακτήσεις. Το αίτημα «να πάρουμε πίσω τον έλεγχο» απηχούσε στα αυτιά τους σαν διέξοδος, όπως όμως και μέρος της εθνικιστικής ρητορικής που το συνόδευε. Η μετατόπιση αυτών των στρωμάτων ήταν καθοριστική για την επικράτηση του αιτήματος της εξόδου. Αντίθετα, σε άλλες περιοχές, με πιο πολυεθνική σύνθεση και των ίδιων των λαϊκών στρωμάτων, το Brexit αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία.
Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης «κοινωνιολογίας της ψήφου» του Brexit ήταν να υπάρχει ένα αποτέλεσμα που ένα σημαντικό τμήμα των βρετανικών οικονομικών ελίτ δεν το ήθελε.
Αυτό εσωτερικεύτηκε πιο έντονα στο Συντηρητικό Κόμμα. Η Τερέζα Μέι προσπάθησε να διαπραγματευτεί μια συμφωνία που να μπορεί να εξασφαλίσει τις ανησυχίες αυτών των στρωμάτων και να αποφύγει κινδύνους για την ειρηνευτική διαδικασία στη Βόρεια Ιρλανδία, αλλά δεν μπορούσε να πείσει το πολιτικό προσωπικό που επέμεινε στο σκληρό Brexit. Το αποτέλεσμα ήταν μια πρωτοφανής κοινοβουλευτική και πολιτική κρίση, που οδήγησε τελικά στην αποπομπή της από την ηγεσία και την ανάδειξη του Τζόνσον.
Την ίδια ώρα οι δημοσκοπήσεις διαρκώς έδειχναν ότι η κοινή γνώμη δεν είχε αλλάξει γνώμη για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και οποιαδήποτε επανάληψή του θα έβγαζε το ίδιο αποτέλεσμα. Υπήρχε ισχυρή αντίθεση στην έξοδο, ιδίως στο Λονδίνο όπου ζητήματα όπως η τύχη του μεγάλου αριθμού των ξένων εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων και των υπηκόων χωρών μελών της ΕΕ, δημιουργούσαν μεγάλη ανησυχία, όμως όλα έδειχναν ότι δεν είχε αλλάξει ριζικά η γνώμη ως προς το θέμα.
Η στρατηγική του Τζόνσον ήταν ακριβώς να επικεντρώσει σε αυτό. Να πείσει ότι μπορεί να ολοκληρώσει το Brexit και να βγάλει τη χώρα από μια πρωτοφανή μετέωρη συνθήκη (αρκεί να αναλογιστούμε ότι η Βρετανία το τελευταίο διάστημα είναι δεν είναι μέλος της ΕΕ, εκλέγοντας ευρωβουλευτές αλλά μη λαμβάνοντας θέση επιτρόπου). Και το έκανε αυτό τόσο ως πολιτικό μήνυμα όσο και ως εκλογική τακτική επικεντρώνοντας σε αυτές ακριβώς τις έδρες που θα εξασφάλιζαν την μετατόπιση εδρών από τους Εργατικούς στους Συντηρητικούς.
Η μοιραία ταλάντευση του Τζέρεμι Κόρμπιν
Από διάφορες απόψεις ο Τζέρεμι Κόρμπιν ήταν ο κατάλληλος ηγέτης για να χειριστεί το Brexit από τη σκοπιά των Εργατικών. Προερχόμενος από την αριστερή πτέρυγα, που στη δεκαετία του 1970 ήταν κατά της ΕΕ, και έχοντας κρατήσει προσεκτική στάση στο δημοψήφισμα, φαινόταν να μπορεί να εκπροσωπήσει τη λογική ενός Brexit με αριστερό πρόσημο και κοινωνικό πρόσωπο που θα υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των εργαζομένων και θα εξασφάλιζε μια επωφελή τελωνειακή σχέση με την ΕΕ. Εν πολλοίς αυτό μπορεί να εξηγήσει και το γεγονός ότι οι Εργατικοί τα πήγαν καλά στις εκλογές του 2017.
Όμως, υπήρχε μεγάλη πίεση, ιδίως μπροστά στην κρίση των Συντηρητικών και την αδυναμία της Τερέζα Μέι να ολοκληρώσει το Brexit, να γίνουν οι Εργατικοί ένα κόμμα του Remain. Αυτό άλλωστε επιθυμούσε διακαώς η δεξιά πτέρυγα των Εργατικών.
Η στρατηγική αυτή φάνηκε να αποδίδει κοινοβουλευτικά καθώς μπορούσαν να μπλοκάρουν τις διάφορες εκδοχές συμφωνίας και να υπονομεύουν την ίδια τη Μέι, ενώ για μια περίοδο φάνηκε ότι δημοσκοπικά οι Εργατικοί ευνοούνταν από την κρίση των Συντηρητικών.
Όμως, την ίδια ώρα η τακτική αυτή ολοένα και περισσότερο αποξένωνε τους Εργατικούς από σημαντικό μέρος της βάσης τους. Αυτό τελικά φάνηκε όχι μόνο στις εκλογές, αλλά ήδη από τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι η εκλογή Τζόνσον ήταν το σημείο καμπής που σήμανε την επιστροφή των Συντηρητικών.
Ο ίδιος ο Κόρμπιν προσπάθησε να αντισταθμίσει την ταλάντευση στο θέμα της Ευρώπης με την προβολή του πιο αριστερού προγράμματος των Εργατικών εδώ και δεκαετίες, ένα πρόγραμμα που υπερασπιζόταν το δημόσιο σύστημα υγείας, τη δωρεάν παιδεία, το δημόσιο χαρακτήρα των υποδομών και τη δημιουργία θέσεων εργασίας.
Όμως, παρά την απήχηση τέτοιων θέσεων, το πρόβλημα με την αντιφατική στάση στο Brexit παρέμεινε και σήμαινε εκλογική αιμορραγία, έστω και εάν μπορούσαν να πιέσουν τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Η συσπείρωση μιας ενθουσιώδους νεολαίας γύρω από τους Εργατικούς δεν αρκούσε για να απαντηθεί η απώλεια των παραδοσιακών προπυργίων
Την ίδια ώρα ο Κόρμπιν βρέθηκε στο στόχαστρο πρωτοφανών επιθέσεων, συχνά ενορχηστρωμένων από τη δεξιά πτέρυγα των Εργατικών, συμπεριλαμβανομένων και ανυπόστατων  συκοφαντικών κατηγοριών περί αντισημιτισμού. Ιδίως τις τελευταίες μέρες είχε κορυφωθεί μια εκστρατεία παρουσίασης του ως πολιτικού μικρής απήχησης και δημοφιλίας, ακόμη και όταν αυτό δεν αντιστοιχούσε σε πραγματικά δεδομένα.
Οι προκλήσεις για τους Συντηρητικούς
Μπορεί ο Τζόνσον να κέρδισε και να είναι πια δεδομένο ότι θα μπορέσει να ολοκληρώσει το Brexit, στις ημερομηνίες που έχει δεσμευτεί, αφού πλέον θα μπορέσει να περάσει τη συμφωνία και τον σχετικό εφαρμοστικό νόμο από το Κοινοβούλιο, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα είναι εύκολα από εδώ και πέρα. Άλλωστε και η ευρωπαϊκή πλευρά μάλλον με ανακούφιση αντιμετωπίζει το αποτέλεσμα των εκλογών.
Το πόσο μεγάλοι θα είναι οι κραδασμοί από την έξοδο θα φανεί τώρα, καθώς παρά τη σχετικά μακρά προετοιμασία το τοπίο παραμένει σε πλευρές του αχαρτογράφητο. Το ίδιο ισχύει και για το εάν θα απογειωθεί η βρετανική οικονομία ή εάν θα διαπιστώσει ότι είχε μεγαλύτερες εξαρτήσεις από τον ευρωπαϊκό χώρο από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί.
Κυρίως, όμως, ο Τζόνσον θα κριθεί να αντιμετωπίσει και το κοινωνικό τοπίο. Αρκετοί από τους ψηφοφόρους που έκριναν τις εκλογές σε γενικές γραμμές εξακολουθούν να θέλουν δημόσιο σύστημα υγείας, εξασφάλιση κοινωνικών παροχών και θέσεις εργασίας. Δεν θα αποδεχτούν εύκολα ένα «νεοθατσερικό» πρόγραμμα.
Την ίδια ώρα είναι πιθανό η στροφή σε μια πιο σκληρή πολιτική στα θέματα της μετανάστευσης και των συνόρων να δημιουργήσει επίσης προβλήματα και συγκρούσεις, σε μια χώρα που στηρίχτηκε στην υποδοχή και ενσωμάτωση μεταναστών.
Κυρίως, όμως, το ερώτημα είναι εάν αυτό το Συντηρητικό κόμμα, έστω και με την κοινοβουλευτική άνεση που έδωσαν τις εκλογές, μπορεί όντως να διαμορφώσει όραμα για τη Βρετανία. Ο συνδυασμός ανάμεσα στο συντηρητισμό, την ξενοφοβία αλλά και τον παραδοσιακό ελιτισμό δεν δίνει απαραίτητα μεγάλες προοπτικές.
Η ενότητα της Βρετανίας υπό διακύβευση
Την ίδια ώρα δεν είναι δεδομένο ότι η Βρετανία θα παραμείνει εσαεί όπως την ξέρουμε. Το ζήτημα της Σκωτίας θα επανέλθει και είναι πιθανό να υπάρξει πίεση για νέο δημοψήφισμα που αυτή τη φορά είναι πιο πιθανό να βγάλει αποτέλεσμα για ανεξαρτησία, κάτι που με τη σειρά του θα διαμόρφωνε ένα νέο πεδίο θεσμικών προκλήσεων για τη χώρα. Ήδη το SNP που θριάμβευσε στη Σκωτία δήλωσε ότι το αποτέλεσμα ήταν ψήφος υπέρ νέου δημοψηφίσματος.
Η κρίση των Εργατικών
Παρότι ο  Τζέρεμι Κόρμπιν σε μεγάλο βαθμό κατάφερε να φέρει σημαντικό αριθμό νέων μελών στο Κόμμα, μεγάλο μέρος του κόμματος τον θεωρούσε υπερβολικά αριστερό και οριακά «ξένο σώμα».
Αυτές οι φωνές τώρα έχουν βγει στο προσκήνιο καθώς ούτως ή άλλως μετά τις δηλώσεις του Κόρμπιν έχει τεθεί θέμα ηγεσίας στο Εργατικό Κόμμα. Ας μην ξεχνάμε ότι όλα τα τελευταία χρόνια υπήρξαν στιγμές που ήταν πιο έντονη η πολεμική στον Κόρμπιν από τη δεξιά πτέρυγα των Εργατικών παρά από τους Συντηρητικούς. Το βασικό αφήγημα τους είναι πλέον «για όλα φταίει ο Κόρμπιν», παραβλέποντας ότι όπως δείχνει και η αποτυχία των Lib-Dem ένα πιο κεντρώο και αποκλειστικά Remain Εργατικό Κόμμα μάλλον θα είχε ακόμη χειρότερα εκλογικά αποτελέσματα.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2019

«Τα σχέδια για τ’ Άγραφα θα μείνουνε στους χάρτες – σε τούτα τα βουνά θα ξαναβγούν αντάρτες»


Mία επιτυχημένη κινητοποίηση με πλήθος κόσμου συγκλόνισε το κέντρο της Αθήνας το βροχερό απόγευμα της Τετάρτης. Την Παγκόσμια Ημέρα Βουνού (11 Δεκέμβρη) την τίμησαν με την ενεργό παρουσία τους στους δρόμους του αγώνα όλοι εκείνοι που δεν δέχονται να μείνουν απαθείς μπροστά στο όργιο καταστροφής που επιχειρείται στα βουνά μας -τη συλλογική περιουσία μας- από το συνασπισμό κεφαλαίου, κυβερνήσεων/ κρατικής εξουσίας.
Το ραντεβού ήταν στο Μοναστηράκι. Δεν άργησε να φανεί πως “η πλατεία ήταν γεμάτη απ’ το νόημα που ‘χε κάτι απ’ τις φωτιές”! Κι αυτές “οι φωτιές” δεν ήταν άλλες από εκείνες που άναβαν οι ψυχές και οι αγωνιστικές διαθέσεις τόσων πολλών ανθρώπων που έδωσαν πραγματικά βροντερό παρόν στο κάλεσμα αντίστασης. Μεγαλύτεροι σε ηλικία που φάνταζαν παλικαρόπουλα, ενθουσιώδεις νέοι και νέες, γονείς με μικρά παιδιά, όλοι ήταν εκεί, για να σπάσει η σιωπή και να μην υπάρξει συνενοχή. Συναντήθηκαν ακόμη και συμπατριώτες που είχαν πολύ καιρό να ειδωθούν μα αντάμωσαν σε τούτο το ξεχωριστό ραντεβού!
Η πλατεία και οι δρόμοι γέμισαν με πανό ενάντια στη λεηλασία της φύσης και του λαού από τις ανεμοεταιρείες με αιχμή του δόρατος εκείνα που αφορούσαν τα Άγραφα, μα και άλλες περιοχές που πλήττονται. Επιπλέον υπήρχαν και πανό αλληλεγγύης στους απειλούμενους με διώξεις αγωνιστές.
Συμμετείχαν δεκάδες συλλογικότητες πολιτών, επιτροπές αγώνα, δίκτυα, κινήσεις, ανοιχτές συνελεύσεις, σωματεία, σύλλογοι κατοίκων και κινήματα από τα Άγραφα, την Ευρυτανία, την Καρδίτσα, Μεσοχώρα-Αχελώο, την Ήπειρο, τη Χαλικιδική, την Κόρινθο, την Τήνο, την Άνδρο, την Ικαρία, τη Μάνη,την Αττική κ.ά
Άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές αναφορές, με τις επιμέρους οπτικές τους, με τις συμφωνίες και τις διαφωνίες τους, συγκεντρώθηκαν και διαδήλωσαν όλοι μαζί, κάτω από μια κοινή πρόθεση: ΝΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ στην επέλαση της βαρβαρότητας, να σταθούν κόντρα στην αρπαγή του φυσικού πλούτου και την ισοπέδωση της ομορφιάς, της ιστορίας και του πολιτισμού από τα ποικιλόμορφα επιχειρηματικά τραστ.
Η πορεία ξεκίνησε μέσα σε δυνατή βροχή, κατακλυσμιαία θα ‘λεγε κανείς. Που όμως δεν πτόησε στο παραμικρό τον κόσμο που σαν ανθρώπινο ποτάμι κατέλαβε τους δρόμους με φοβερό παλμό και συνεχή συνθήματα. Κυριάρχησαν τα εξής:
“Ενάντια στης φύσης τη λεηλασία-αγώνας για τη γη και την ελευθερία”, “Ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά-κάτω τα ξερά σας από τα Άγραφα”, “Λευτεριά, λευτεριά, λευτεριά στα Άγραφα”, “Από τα Άγραφα ως τη Χαλκιδική-αγώνας για τη φύση αγώνας για ζωή”, “Κράτος και κεφάλαιο ληστεύουν τα βουνά-κάτω τα χέρια από τ’ Άγραφα”, “Ουτε αιολικά ούτε εξορύξεις-έξω απ’ την Ελλάδα οι επιχειρήσεις”, “Η πράσινη ανάπτυξη δεν μας παραμυθιάζει-τη φύση καταστρέφει και τα βουνά ρημάζει”, “Το πάθος για τ’ άγρια βουνά είναι δυνατότερο απ’ τα αιολικά”, “Κάτω τα χέρια απ’ τους αγωνιστές”, “Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή ενάντια σε κράτος και κάθε επενδυτή” και πολλά ακόμη, πιο εξιδεικευμένα, που αφορούσαν και τις επιμέρους τοπικές κοινωνίες που βιώνουν το πρόβλημα των ΒΑΠΕ.
Επίσης ακούστηκαν και κάποια ιδιαίτερα μα συγκινητικά συνθήματα όπως: “Τα σχέδια για τ’ Άγραφα θα μείνουνε στους χάρτες-σε τούτα τα βουνά θα ξαναβγούν αντάρτες” ή “Από τους παππούδες μας μέχρι τη γενιά μας-έξω οι εταιρείες από τα βουνά μας”, καθώς και άλλα πρωτότυπα κι ευφάνταστα, π.χ.: “Η πράσινη ανάπτυξη είναι μια απάτη-νόμος είναι το δίκιο του ορειβάτη”, “Άνεμοι αντίστασης πνέουν στα βουνά-εμείς θα εμποδίσουμε τα αιολικά”, κλπ.
Υπό καταρρακτώδη βροχή – μα κανείς δεν φεύγει…(όπως έλεγαν κάποιοι: “τόσες καταιγίδες φάγαμε στα βουνά, ας φάμε και μία ΓΙΑ τα βουνά”!)
Κι όσο η βροχή δυνάμωνε, τόσο δυνάμωναν και τα συνθήματα: Κάποιος, κάποια στιγμή, ρίχνει το σύνθημα… “ούτε η βροχή δεν μας σταματά-κάτω τα χέρια από τ’ Άγραφα” και γίνεται χαμός! Έβλεπες πρόσωπα να στάζουν μες στη δυνατή βροχή αλλά και να λάμπουν από ενθουσιασμό και αισιοδοξία. Κι αυτό γιατί όλοι ένοιωθαν ότι δεν είναι μονάδες, αλλά κομμάτι ενός ισχυρού και αξιόμαχου συνόλου που προσδίδει και ατομικά στον καθένα δύναμη, θάρρος και πίστη για την τελική νίκη.
“Ούτε η βροχή δεν τους σταματά…”
Η πορεία πέρασε την Αθηνάς, ανηφόρισε την Σταδίου και έφθασε στη βουλή. Εκεί “καταλήφθηκε” ο αναγκαίος χώρος ώστε να τοποθετηθούν τα πανό με φόντο το κτήριο, ενώ φωνάχτηκαν και πάλι συνθήματα από τους διαδηλωτές.
Για αρκετή ώρα ο κόσμος παρέμεινε, συζητούσε με θέρμη, αντάλλασε απόψεις, προτάσεις, ιδέες, εκδηλώνοντας με κάθε τρόπο τη διάθεσή του για να συνεχιστεί ακόμη πιο μαζικά αυτός ο δίκαιος αγώνας…
Η προγραμματισμένη συναυλία που θα ακολουθούσε αναβλήθηκε λόγω της καταρρακτώδους βροχής, αλλά κάποιες φορές τι καλύτερο από τη “μουσική φωνή της αντίστασης” εκ μέρους χιλιάδων ανθρώπων που έδωσαν μια διαφορετική νότα στην Αθήνα του Δεκέμβρη …
Και ποιος ξέρει, ίσως κάπου από εκεί ψηλά, από τη μαρτυρική Νιάλα των Αγράφων, οι άυλες μορφές των προγόνων αγωνιστών να έστελναν το δικό τους αετίσιο χαιρετισμό στα παιδιά και στα εγγόνια τους που στους σύγχρονους καιρούς διαλέγουν να μην περπατούν γονατιστοί αλλά να υπερασπίζονται με πάθος τα βουνά και τον τόπο τους.
Όπως εκτιμούσαν οι διαδηλωτές στις αναμεταξύ τους συζητήσεις, η πρώτη μαζική, συντονισμένη και σίγουρα επιτυχημένη κινητοποίηση -και μάλιστα κάτω από τέτοιες δυσμενείς καιρικές συνθήκες- έστειλε δύο βασικά μηνύματα:
Το πρώτο μήνυμα προς… τις “παχυλές τσέπες”, πολυεθνικές, ευρωπαϊκές και ντόπιες, καθώς και στο υπηρετικό πολιτικό προσωπικό τους: ότι αυτή η γη, αυτά τα βουνά ανήκουν στο λαό, αποτελούν συλλογική περιουσία του και όχι ιδιωτικό τσιφλίκι των επιχειρηματικών ελίτ. Ότι ήταν και θα παραμείνουν απάτητα από τον οδοστρωτήρα της πράσινης/μαύρης ανάπτυξης και της αδηφάγας βιομηχανίας των κερδών και δεν θα περάσει η άλωσή τους μέσω της στυγνής εμπορευματοποίησης.
Το δεύτερο μήνυμα, εστάλη προς… τους δικούς μας, προς εκείνους τους συμπατριώτες που ακόμα παραμένουν αδρανείς : φάνηκε έμπρακτα ότι όσοι αντιστέκονται δεν είναι… αόρατοι, πως υπάρχει πολύς κόσμος που είναι εδώ, που δεν σκύβει το κεφάλι, που δεν θεωρεί τετελεσμένα όσα πάνε να μας “φορέσουν” οι δυνάστες μας, συνεπώς και οι… αμέτοχοι οφείλουν να μάθουν, να ακούσουν, να ρωτήσουν κι όσοι είναι ακόμη στον καναπέ να σηκωθούν και να’ ρθουν κι αυτοί μαζί μας!
Κι ας μας σνόμπαραν τα κανάλια και τα συναφή Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης που πάντα βέβαια ενημερώνουν τον πολίτη, αρκεί η (φιλτραρισμένη) “ενημέρωσή τους” να μην θίγει τους αφεντάδες.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ – ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ – ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ…
ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ ΓΙΑΤΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ!
ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΒΟΥΝΑ ΧΩΡΙΣ ΑΙΟΛΙΚΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ Τ’ ΑΓΡΑΦΑ
(μια συμβολή στον κοινό αγώνα για τη σωτηρία των βουνών μας)
Διαβάστε Περισσότερα »

SOS για 61 ασυνόδευτους ανήλικους σε «προστατευτική» κράτηση


Σήμα κινδύνου προς όλους τους φορείς που δραστηριοποιούνται στον τομέα της παιδικής προστασίας εκπέμπει η ΑΡΣΙΣ– Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων προκειμένου να αντιμετωπιστούν άμεσα τα σοβαρά προβλήματα από το καθεστώς της «προστατευτικής φύλαξης» -όπως ονομάζεται κατ’ ευφημισμό το καθεστώς της κράτησης- των ασυνόδευτων, ανήλικων προσφύγων.
Το τελευταίο διάστημα, τρεις ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες αυτοτραυματίστηκαν και έκαναν απόπειρες κατά της ζωής τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το μεγάλο χρονικό διάστημα που βρίσκονται σε καθεστώς κράτησης, αναμένοντας την ένταξή τους σε δομές φιλοξενίας.
Την περίοδο αυτή στο νομό Θεσσαλονίκης βρίσκονται σε καθεστώς «προστατευτικής φύλαξης» συνολικά 61 ανήλικοι, εκ των οποίων οι 39 στα κρατητήρια της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Θεσσαλονίκης στη Μενεμένη και οι 22 στο αστυνομικό τμήμα Διαχείρισης Μετανάστευσης στη Μυγδονία.
Ο μέσος όρος παραμονής των ανήλικων σε «προστατευτική φύλαξη» στη Θεσσαλονίκη είναι δύο μήνες, ενώ στις παραμεθόριες περιοχές η κράτηση μπορεί να είναι πολύμηνη.
Ο αυξημένος αριθμός των ασυνόδευτων ανήλικων κρατουμένων, σε συνδυασμό με τις ελλείψεις πόρων και μέριμνας της πολιτείας διαμορφώνουν συνθήκες επιβαρυντικές για τη σωματική και ψυχική υγεία τους, καθώς και την ανάπτυξή τους: Δύο παιδιά μοιράζονται ένα στρώμα για να κοιμηθούν, ενώ δεν έχουν το δικαίωμα προαυλισμού -εφόσον δεν θεωρούνται κρατούμενοι- ούτε υπάρχουν οι στοιχειώδεις συνθήκες που θα εγγυώνται την ασφάλειά τους.
Οι δυσχερείς αυτές συνθήκες έχουν ως αποτέλεσμα οι ανήλικοι να ζητούν την παραπομπή τους σε παιδοψυχίατρο, ώστε να αντέξουν την καθημερινότητά τους μέσα σε κελί, κι ακολούθως να τους χορηγείται φαρμακευτική αγωγή στη βάση συμπτωμάτων, που συνδέονται με τη συνθήκη του εγκλεισμού.
Η ΑΡΣΙΣ είχε εξασφαλίσει από τον Αύγουστο χορηγία για την σίτιση των ανήλικων, αλλά το κονδύλιο εξαντλήθηκε πριν από λίγες μέρες, οπότε τα παιδιά έχουν βρεθεί στην προηγούμενη κατάσταση, δηλαδή σιτίζονται πληρώνοντας σχετικό αντίτιμο σε ιδιώτες συμβαλλόμενους με τα αστυνομικά τμήματα.
Οι ανήλικοι καλύπτουν την σίτισή τους από το ποσό των 5,87 ευρώ ημερησίως το οποίο λαμβάνουν όλοι οι κρατούμενοι, ποσό που δεν είναι αρκετό για να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες ενός παιδιού.
Σύμφωνα με την ομάδα «Streetwork» της ΑΡΣΙΣ, «δεν νοείται η έννοια της προστασίας και της ανηλικότητας να είναι πλέον τόσο άμεσα συνυφασμένη με την έννοια της κράτησης και του εγκλεισμού. Φαινόμενα παθογένειας και κλιμάκωσης της απόγνωσης και της βίας θα εξακολουθούν να εμφανίζονται όσο συντηρείται και αυτός ο μηχανισμός ‘παιδικής προστασίας’. Καλούμε να τεθεί το αναφερόμενο ζήτημα ως προτεραιότητα στην ατζέντα της πολιτείας προκειμένου να βρεθεί μια λύση βιώσιμη που θα συνάδει με τις έννοιες της αξιοπρέπειας και του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, καθώς η πρακτική της μείωσης βλάβης κατά την «προστατευτική» κράτηση φαίνεται ότι δεν δύναται να απορροφήσει περαιτέρω ‘κραδασμούς’».
Υπενθυμίζεται ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει αποφανθεί επανειλημμένα ότι η κράτηση ανήλικων, υπό τις συνθήκες που συμβαίνει στην Ελλάδα, συνιστά «απάνθρωπη κι εξευτελιστική μεταχείριση».
Οι τελευταίες σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εκδόθηκαν τον περασμένο Οκτώβριο, ύστερα από προσφυγή της Νομικής Υπηρεσίας της ΑΡΣΙΣ στην Αθήνα.


Διαβάστε Περισσότερα »

Ο κύριος «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» μίλησε…Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου


Από τον σημερινό κουρνιαχτό για την …υπεράσπιση του δρόμου του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για τα Ελληνοτουρκικά στη βάση της απόφασης του Ελσίνκι και των «λογικών φωνών» της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στα πλαίσια ενός «συμβιβασμού», δεν θα μπορούσε να λείψει ο Κώστας Σημίτης. 
Ο πρωθυπουργός που υπέγραψε συμφωνίες που αναγνωρίζουν «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, πέρα της διευθέτησης της υφαλοκρηπίδας, βγήκε από το πολιτικό «λαγούμι» του και σε μια περίοδο όξυνσης της επιθετικότητας της Άγκυρας, έσπευσε να πάρει θέση. 
Με άρθρο του στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Σημίτης εξαπολύει επίθεση εναντίον του Κώστα Καραμανλή κάνοντας λόγο για «χαμένες ευκαιρίες» και επικρίνοντας τη στάση που κράτησε στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών το 2004 για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να καταλογίζει τελικά στον τότε πρωθυπουργό τη σημερινή προκλητική συμπεριφορά Ερντογάν. Η παρέμβαση Σημίτη δεν έγκειται φυσικά στην πρεμούρα του να καταγγείλει τον πολιτικό αντίπαλο του – παρότι επιχειρεί να την εμφανίσει ως τέτοια – αλλά στην καλλιέργεια λογικών «συμβιβασμού» με την Τουρκία που θα στρώσουν το έδαφος για μια προσφυγή στη Χάγη με προκαθορισμένους όμως όρους για τα κυριαρχικά συμφέροντα της χώρας, όπως εδώ και δεκαετίες απαιτούν τα ευρωατλαντικά ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Ο Σημίτης που με υπογραφές του ανήγαγε τις προκλητικές τουρκικές διεκδικήσεις σε «ελληνοτουρκικές διαφορές» (!!!) μέσω της επίθεσης του στον Κ. Καραμανλή (ο οποίος φυσικά ουδέποτε αμφισβήτησε τις ευρωατλαντικές υποδείξεις), θέλει να επαναφέρει στο προσκήνιο τις λογικές της «συνεννόησης» όπως ο ίδιος της εφάρμοσε υπηρετώντας τα συμφέροντα της ντόπιας άρχουσας τάξης και εκτελώντας τις εντολές των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.
   Το ίδιο είχε πράξει και πριν μερικούς μήνες με άρθρο του στην «Καθημερινή», όταν τότε μίλησε για «τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων» με την Τουρκία και είχε κινδυνολογήσει κάνοντας πρόβλεψη για «νέα Ίμια». 
Τώρα με το άρθρο του στα «ΝΕΑ» έρχεται μετά την κινδυνολογία, να υπερασπιστεί την συμφωνία του Ελσίνκι ισχυριζόμενος ότι: «Αναπτύχθηκε μια δυναμική στις ελληνοτουρκικές σχέσεις (…) αποτέλεσμα της οποίας ήταν και οι αλλεπάλληλες διερευνητικές συνομιλίες για την αντιμετώπιση των υφισταμένων διαφορών (σ.σ η χρησιμοποίηση του πληθυντικού αριθμού περί «ελληνοτουρκικών διαφορών φυσικά δεν είναι τυχαία)». Αμέσως μετά  εγκαλεί τον Καραμανλή για τη «στάση του 2004», ισχυριζόμενος ότι αποτέλεσμα της «είναι οι σημερινές απειλές και οι εκβιασμοί της Τουρκίας».
Όλα τα παραπάνω τα αναφέρει για να καταλήξει στο «ζουμί»: «Συμπληρωματικά πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, η προσφυγή στη Χάγη δεν αποκλείει ούτε την ανάπτυξη των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων των δύο χωρών, ούτε την πραγματοποίηση διερευνητικών συνομιλιών για την αντιμετώπιση των μεταξύ τους προβλημάτων. Είναι ένα μέσο για την ειρηνική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών».
Οι αναφορές Σημίτη σε συνδυασμό με τα περί «ειρηνικής διευθέτησης» θα μπορούσαν να ηχούσαν εύηχα στα αυτιά πολλών. Τι είδους προσφυγή στη Χάγη όμως οραματίζεται ο Κώστας Σημίτης; Προτείνει η Ελλάδα να πάει στο διεθνές δικαστήριο με βάση τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας; Προτείνει η Ελλάδα να εμφανιστεί ενώπιον της Χάγης για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας που είναι η μόνη διαφορά Ελλάδας – Τουρκίας;  Όχι. Προτείνει προσφυγή στη Χάγη στο πνεύμα όλων των συμφωνίων που έχει υπογράψει ο ίδιος, ως πρωθυπουργός της χώρας και έχουν μετατρέψει τις Τουρκικές διεκδικήσεις, με τις ευλογίες των «συμμάχων», σε ελληνοτουρκικές διαφορές.
    Αυτή την πολιτική του «ραγιαδισμού», του «αμερικανοτσολιαδισμού» της υποταγής στις πολιτικές ΕΕ και ΝΑΤΟ υπηρέτησε ο Κ. Σημίτης: 
Α) Όταν στα Ίμια το 1996, και ενώ ετίθετο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το καθεστώς των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, εκστόμισε εκείνο το απίθανα υποτελές «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»…
Β) Όταν στη Μαδρίτη, το 1997, στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, υπό το βλέμμα της αμερικανίδας ΥΠΕΞ Μ. Ολμπράιτ, υπέγραψε ως πρωθυπουργός μια συμφωνία στην οποία αναγνωρίζονται «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο!
Γ) Όταν προσυπέγραψε τη νέα δομή του ΝΑΤΟ, στα πλαίσια της οποίας γίνεται αποδεκτός ο πυρήνας των τουρκικών διεκδικήσεων, καθώς ο επιχειρησιακός έλεγχος του Αιγαίου αφαιρείται από την Ελλάδα και υπάγεται κατευθείαν στα ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία!
Δ) Όταν στο Ελσίνκι, το 1999, υπό τη σκέπη των ευρωπαίων εταίρων, έβαλε ως πρωθυπουργός φαρδιά – πλατιά την υπογραφή του κάτω από ένα κείμενο που – κατά παρέκκλιση της θέσης ότι η μόνη διαφορά μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας είναι η διευθέτηση της υφαλοκρηπίδας – κάνει λόγο για «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. 
     Ο Σημίτης λοιπόν ήταν αυτός που το 1997 και το 1999 έβαλε την υπογραφή του και παρέδωσε κυριαρχικά δικαιώματα με τοποτηρητές τις ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.
Ειδικότερα στο κείμενο των συμπερασμάτων του Ελσίνκι αναφέρεται σχετικά με την Τουρκία και τις υπόλοιπες υποψήφιες χώρες προς ένταξη στην ΕΕ (παράγραφος 4) σημειώνεται: Η ΕΕ «παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων». Καλεί δε «να φέρουν τη διαφορά ενώπιον του “Διεθνούς Δικαστηρίου”»!!! 
Η ελληνική κυβέρνηση, αποδεχόμενη την υποψηφιότητα της Τουρκίας και υπογράφοντας την συγκεκριμένη παράγραφο, υπέγραψε ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα (!) της Τουρκίας να εγείρει θέμα «συνοριακών διαφορών» με την Ελλάδα, η επίλυση μάλιστα των οποίων τίθεται υπό τη δικαιοδοσία της Χάγης!
Η σημερινή στάση της Τουρκίας, γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι δεν απορρέει από τη «χαμένη ευκαιρία» της Συνόδου του 2004 όπως ισχυρίζεται ο Κ. Σημίτης. Απορρέει ακριβώς από τα όσα, τα υπογεγραμμένα από την τότε ελληνική κυβέρνηση δύο παραπάνω κείμενα της παραχωρούν ως δικαιώματα. Απορρέει από τη στάση που κράτησαν όλα τα επόμενα χρόνια οι κυβερνήσεις αυτού τόπου (μαζί και αυτή του Κ. Καραμανλή) που τις αποδέχτηκαν ως συνέχεια του κράτους τους. Απορρέει από την στάση των συμμάχων και εταίρων των ΗΠΑ και της ΕΕ, αφού με την ενεργητική συμμετοχή τους υπογράφησαν οι συγκεκριμένες συμφωνίες
Αυτοί λοιπόν που σήμερα επιζητούν τη Χάγη ή την όποια επιδιαιτησία, αμερικανική, ΝΑΤΟική ή ευρωενωσιακή, όπως ο Κ. Σημίτης, έχουν απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Έχουν στρώσει το έδαφος ώστε μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις να γίνουν νομικό αντικείμενο!!! Δεν επιζητούν μια λύση που θα στηρίζεται στο διεθνές δικαίο και θα είναι προς όφελος του ελληνικού και τουρκικού λαού. Αναζητούν μια φόρμουλα για να κλείσουν άρον – άρον και νομικά αυτό που ονομάζουν «διάφορες» για να προχωρήσουν οι «μπίζνες» στο Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή, ώστε να αυξήσουν τα κέρδη τους οι κεφαλαιοκράτες και από τις δυο πλευρές του Αρχιπελάγους μαζί με τα ενεργειακά μονοπώλια που ετοιμάζονται να ριχτούν στο «ψητό»… Η Χάγη λοιπόν, μπορεί να γίνει το μέσον και για την τυπική επιβολή προαποφασισμένων και το «μοίρασμα» του Αιγαίου στο όνομα μιας «λύσης» στη λογική του «Win – Win».
Μόνο που όλα τα παραπάνω είναι μπλεγμένα μέσα σε γενικότερους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς, ανταγωνισμούς για το μοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής, οι οποίοι σε συνδυασμό με την Τουρκική επιθετικότητα του καθεστώτος Ερντογάν δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Για το κεφάλαιο μπορούν να φέρουν νέα κέρδη αλλά για τους λαούς και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου δεν εξαλείφουν τους κινδύνους. Το αντίθετο, τους γιγαντώνουν…

Διαβάστε Περισσότερα »

Ουδείς χάρηκε για την νίκη του Τζόνσον στην Ελλάδα και ιδιαιτέρως η ευρώδουλη ΝΔ


Είθιστε στην ΕΕ τα αδελφά ιδεολογικά κόμματα να αλληλουποστηρίζονται θερμά στις εκάστοτε εθνικές κάλπες. Και ενώ η νίκη των Συντηρητικών στην Μ. Βρετανία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να είχε συνεπάρει την Νέα Δημοκρατία, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Και δεν συνέβη, διότι οι Συντηρητικοί στην Βρετανία ηγούνται του Brexit, την ίδια ώρα που στην Νέα Δημοκρατία κάθε συζήτηση για μία καλύτερη πραγματικότητα εκτός ΕΕ θεωρείται αδιανόητη.

Στην θέση του Τζόνσον με έναν τρόπο είχε βρεθεί η Νέα Δημοκρατία στα πρώτα χρόνια των μημονίων, όντας αντιπολίτευση της μνημονιακής κυβέρνησης του ΓΑΠ, με τον τότε αρχηγό της, Αντώνη Σαμαρά να πετά αντιμνημονιακές κορώνες. Και ενώ ήταν προφανές ακόμα και στους δικούς μας συντηρητικούς αλλά και σε μέρος της ελληνικής αστικής τάξης ότι τα Μνημόνια και η παράδοση της κυριαρχίας στην χώρα στους δανειστές μας έφερνε δεινά ακόμα και σε "έχοντες" (πότε η ΝΔ νοιάστηκε άλλωστε για την εργατική τάξη), στο τέλος ο Σαμαράς υποτάχθηκε στις ορέξεις της πλειοψηφίας των μεγαλοαστών της Ελλάδας και αυτές των διεθνών δανειστών μας.

Η πατριωτική "ΝΔ" τύποις στην κυβέρνηση του τόπου, αποδέχεται τον ρόλο σήμερα του Επάρχου σε μία κατακτημένη αποικία που θα πρέπει να μην συζητά το ενδεχόμενο να βρει την ελευθερία της. Αυτή η Νέα Δημοκρατία, υποτακτική στην Ευρωπαίκή Ένωση εννοείται ότι δεν καλόβλεπε ποτέ τον κατά τα άλλα ομοϊδεάτη Μπόρις Τζόνσον που για τα συμφέροντα της δικής τους αστικής τάξης  (και όχι των εργατών που στερούνται της επιλογής ενός αριστερού Brexit) παίρνει την χώρα εκτός ΕΕ.

Σε ότι αφορά την ελληνική σοσιαλδημοκρατία (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜΕΡΑ 25) όσο και αν θέλει να το παίξει "αριστερά" συνεχίζει να είναι  απλά η αριστερή πατερίτσα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που φέρνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι στήριξε τον αλλοπρόσαλλο Κόρμπιν που δήλωνε κατά του Brexit και δειλά υποσχόταν και επανάληψη του δημοψηφίσματος. 


Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα από ανήμπορη οικογένεια. Επανασύνδεση από τον Συντονισμό Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης


Αντιπροσωπεία του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης μετέβη την προηγούμενη εβδομάδα σε σπίτι τριμελούς οικογένειας στα Διαβατά, προκειμένου να επανασυνδέσει το ηλεκτρικό ρεύμα, το οποίο είχε “κόψει” η ΔΕΗ λόγω οφειλών.

Με ανάρτηση τους στο Facebook τα μέλη της ΣΣΘ έκαναν γνωστό το περιστατικό. Όπως αναφέρουν η ΔΕΗ “έκοψε” το ρεύμα στο σπίτι της οικογένειας, παρά το γεγονός ότι υπήρχε κοινωνικό τιμολόγιο και ότι το ένα από τα τρία μέλη της οικογένειας είναι ασθενής με ζάχαρο και ακολουθεί θεραπεία ινσουλίνης.

Όπως αναφέρουν, οι τεχνικοί της ΣΣΘ κατάφεραν να επανασυνδέσουν τα ρεύμα μερικώς, καθώς το σπίτι πλέον έχει φως αλλά όχι θέρμανση. Για το λόγο αυτό προμήθευσαν την οικογένεια με κουβέρτες και παλτά, προκειμένου να ζεσταθούν.

Μάλιστα, ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης τονίζει πως θα απευθυνθεί στο δήμο Δέλτα, ζητώντας τη συνδρομή του με παροχή ρούχων, τροφίμων και άλλων ειδών, που θα διευκόλυναν νοικοκυριά που είναι “αδύναμα” οικονομικά.

Τέλος, η ΣΣΘ κάνει κάλεσμα για συγκέντρωση στη ΔΕΗ Δυτικής Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 16 Δεκέμβρη στις 12.30, μέσω της οποίας θα εκφραστεί η απαίτηση για επανασύνδεση του ρεύματος και διαγραφή του χρέους της οικογένειας.


life-events.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Οι πορείες κλείνουν τους δρόμους και εμποδίζουν την κίνηση – Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;


Ένα αρχαίο ρητό των Αζτέκων σοφών λέει πως μια πόλη σου δείχνει πραγματικά πόσο όμορφη και φιλική είναι, μόνο όταν αρχίσει να βρέχει.

Έτσι λοιπόν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, σε μία από τις κεντρικότερες λεωφόρους της, το κέφι δε σταματά ποτέ και τα θερινά παιχνίδια συνεχίζονται και μες στο Δεκέμβρη. Ιδού λοιπόν αυτοκίνητα με θαλάσσιο σκι -μια πολύ ωραία ιδέα για την αναβίωση των Παιχνιδιών Χωρίς Σύνορα που γίνεται φέτος.

Αυτό που θα είχε σίγουρα ακόμα περισσότερη πλάκα, θα ήταν να προσπαθήσει να διασχίσει κανείς πεζός τη Βουλιαγμένης, από ένα φανάρι ή οποιοδήποτε άλλο σημείο, δυστυχώς όμως αυτό δεν αποτυπώνεται στο βίντεο.
Την ίδια ώρα πάντως, κάποιοι δε φαίνεται να διασκεδάζουν τόσο πολύ τις συνέπειες του Ετεοκλή. Το σημαντικό όμως είναι ότι έχουν βρει τι είναι αυτό που τους φταίει.

Κάποιοι άλλοι μπορεί να έλεγαν μπράβο στους συνταξιούχους, που αποδείχτηκαν παντός καιρού και δε ματαίωσαν την κινητοποίησή τους, αλλά αυτοί είναι προφανώς “κολλημένοι”. Όπως έμειναν κολλημένοι στην κίνηση και οι οδηγοί στη Βουλιαγμένης -και σε ένα σωρό άλλους δρόμους της Αθήνας, αυτής της φιλικής στους κατοίκους της πόλης. Κι αν αυτό έγινε γιατί είναι χάλια οι δρόμοι και οι υποδομές, ανύπαρκτη η αντιπλημμυρική προστασία κτλ, μην αφήνετε τέτοιες μικρές λεπτομέρειες να χαλάνε ένα ωραίο φιλελέ αφήγημα:

Οι πορείες κλείνουν τους δρόμους, εμποδίζουν την κίνηση κτλ…

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρωτοβουλία Εργαζομένων-Φοιτητών-Συνταξιούχων για τις Αστικές Συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης


Πρωτοβουλία Εργαζομένων-Φοιτητών-Συνταξιούχων για τις Αστικές Συγκοινωνίες Θεσσαλονίκης
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (13/12/2019)
ΚΑΜΙΑ ΛΥΣΗ, ΜΟΝΟ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ!!
ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ!!
Την Τετάρτη στις 11/12 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων-Φοιτητών-Συνταξιούχων για τις Αστικές Συγκοινωνίες Θεσ/νικης στην έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το θέμα του ΟΑΣΘ.
Καταγγέλλουμε την παρουσία της αστυνομίας μέσα κι έξω από την αίθουσα της συνεδρίασης, καθώς και των ΜΑΤ στην είσοδο του κτηρίου. Καταγγέλλουμε τις εξακριβώσεις στοιχείων, τις απειλές και τους ελέγχους σε τσάντες συμπολιτών μας που επιχειρούσαν να μπουν στην αίθουσα της κατά τα άλλα «ανοιχτής» συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου.
Μάλιστα, με ανακοίνωσή της στις 12/12/19 η Δημοτική Αρχή υπεραμύνεται της παρουσίας της αστυνομίας, ενώ κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης δήλωνε ότι «δε γνώριζε» ότι είχε καλεστεί (!), υπογραμμίζοντας ότι: «Η Ελληνική Αστυνομία δεν ανέλαβε αυτό το καθήκον για πρώτη φορά χθες. Ήταν, είναι και θα είναι παρούσα…». Πολύ περισσότερο, με την αναφορά ότι “το Δημοτικό Συμβούλιο είναι τόπος ανταλλαγής επιχειρημάτων και απόψεων και όχι πεδίο ακτιβισμού και συνθημάτων”, δείχνει φανερά ότι “στοχεύει” όσους κινητοποιούνται για την κατάσταση στον ΟΑΣΘ, παρόλο που τα βίντεο που προβλήθηκαν από τη συνεδρίαση, άλλα δείχνουν. Θλιβερά γεγονότα όπως αυτά, δείχνουν ότι δυστυχώς, και η Δημοτική Αρχή, εκτός από την κυβέρνηση, και τη διοίκηση του ΟΑΣΘ, φοβούνται τις δίκαιες διαμαρτυρίες του λαού της πόλης και επιλέγουν την τρομοκράτηση απέναντι σε όποιον τολμάει να διαμαρτύρεται.
Μετά από τις αντιδράσεις μελών της Πρωτοβουλίας, και όχι μόνο, η αστυνομία αποχώρησε απ’ την είσοδο.
Τα όσα ακούστηκαν στη συνεδρίαση από τη Διοίκηση του ΟΑΣΘ φανέρωσαν για ακόμη μια φορά πως καμία σχέση δεν έχουν με τις ανησυχίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος της πόλης. Μεταξύ άλλων, ακούσαμε για το wi-fi στα λεωφορεία, για τα νέα συστήματα τηλεματικής και άλλα παρόμοια φαιδρά.
Οι υποσχέσεις του Γ. Γ. του Υπουργείου Μεταφορών για προσθήκη 120 μεταχειρισμένων λεωφορείων σε ορίζοντα μηνών, όπως και αυτή για 100-120 ακόμη λεωφορεία μέχρι το Φλεβάρη, είναι τόσο μακρινές, όσο κοντινός είναι ο χειμώνας μπροστά μας και οι κίνδυνοι που διατρέχουμε κάθε στιγμή που μετακινούμαστε.
Τι έχουν να περιμένουν οι Θεσσαλονικείς τους επόμενους μήνες; Να αποσυρθούν τα 90 διαλυμένα οχήματα όπως έχει προγραμματιστεί, για να έρθουν στη θέση τους 100-120 γερασμένα 15ετίας, και αν; Ο εμπαιγμός δεν έχει τέλος και οι υποσχέσεις αυτές δεν απαντούν σε κανένα από τα άμεσα αιτήματα για ανθρώπινη, ασφαλή και φθηνή μετακίνηση που ζητάει ο λαός της πόλης.
Η Πρωτοβουλία στα 3 (!) λεπτά που της παραχωρήθηκαν κατήγγειλε την απάνθρωπη κατάσταση την οποία αντιμετωπίζει καθημερινά ο λαός και τις ευθύνες των κυβερνήσεων, του Δήμου και των Διοικήσεων του ΟΑΣΘ.
Κάλεσε το λαό της πόλης να ξεσηκωθεί για να υπερασπιστεί το δικαίωμά του στην ασφαλή, φθηνή και ποιοτική μετακίνηση, αναδεικνύοντας πως μόνο η ενεργή μαζική συμμετοχή όλων μας στις κινητοποιήσεις είναι αυτή που μπορεί να φέρει αποτελέσματα!
· Να έρθουν τώρα καινούρια λεωφορεία!
· Να αυξηθούν άμεσα τα δρομολόγια σε όλες τις γραμμές!
· Να σταματήσει το ξεπούλημα του ΟΑΣΘ στα ΚΤΕΛ!
· Η ασφαλής, φθηνή, ανθρώπινη μετακίνηση στην πόλη είναι λαϊκό δικαίωμα!

prologos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου