Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Για την ενότητα των αντιμνημονιακών δυνάμεων και την απόφαση του λαού


Πρόσφατα διεξήχθη στην Αθήνα, επ’ αφορμής της παρουσίασης του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη, εκδήλωση στην οποία συμμετείχαν διάφορα πολιτικά πρόσωπα του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου. Ένα μέρος του κόσμου που παρακολούθησε από κοντά ή εξ αποστάσεως είχε την ελπίδα ότι θα γινόταν αυτή η συνάντηση αφορμή για μια μετωπική, ενωτική προσπάθεια. Παρά τις προτάσεις που κατατέθηκαν σε αυτό το πλαίσιο, λίγες ημέρες μετά διεφάνη ότι η προσπάθεια έπεσε στο κενό ή τουλάχιστον ότι καρκινοβατεί.

Δεν υπάρχει καμιά έκπληξη σε αυτήν την εξέλιξη. Η μόνη έκπληξη είναι ότι ένα τμήμα του στελεχιακού δυναμικού της αριστεράς, παρά την εντιμότητά του, παραμένει γαντζωμένο στο λάθος, σχεδόν εμμονικά. Ανακυκλώνει μια επιφανειακά μετωπική αντίληψη, ελπίζοντας σε επανάληψη του 2012, με μια λέξη το αντιμνημόνιο. Με ένα επιφανειακό πρόγραμμα, όπως η περίφημη «άλλη διαπραγμάτευση» του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να «καβαλήσει» το ρεύμα μιας γενικευμένης δυσαρέσκειας. Πρόκειται για αφέλεια που, αφού εξελίχθηκε σε τραγωδία για τη χώρα και την αριστερά με το ΣΥΡΙΖΑ, κινδυνεύει να επαναληφθεί ως φάρσα με τις σημερινές αντιμνημονιακές δυνάμεις, κρατώντας τελικά και αντικειμενικά -παρά τις όποιες προθέσεις- το λαό δέσμιο της σημερινής ήττας.

Μέσα από συμφωνίες στελεχών, ενότητα και γνήσιο μέτωπο με θεμέλια στο λαό δε φτιάχνονται. Πολύ περισσότερο δε συγκροτείται έτσι κίνημα, πρόγραμμα στρατηγικό και μεταβατικό. Επιπλέον, και ενώ η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είναι απολύτως θεμιτή, ο μονοδιάστατος βουλευτο-κεντρισμός αποξενώνει την αριστερά από τις ενεργές κοινωνικές δυνάμεις και τελικά απομακρύνει το όποιο εγχείρημα πρώτον από τον κοινωνικό - απελευθερωτικό του ρόλο και δεύτερον και από αυτόν το στόχο της Βουλής.

Τέλος, δε χωρούν στην αριστερά ούτε βοναπαρτικοί εγωισμοί, κόμματα χωρίς μέλη και οργανώσεις, ούτε αμετακίνητες γραφειοκρατίες που προτάσσουν επί όλων την επιβίωσή τους. Τέτοια σχήματα, αντί έστω να συγκρατούν δυνάμεις, τις απογοητεύουν. Ωθούν δε, σε ρηχές προγραμματικές θέσεις που συχνά θυσιάζουν την ουσία και το γνήσιο ριζοσπαστισμό, στην ευκολία.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για μια πραγματικά ενωτική πορεία που να αφορά το λαό πρέπει να αλλάξουμε πορεία: πρώτον, με στροφή στους μαζικούς χώρους. Να κάνουν πίσω οι γραφειοκρατίες και οι εγωισμοί μπροστά σε κοινά παραταξιακά σχήματα σε κάθε μαζικό χώρο, με βασικότερους τους εργαζομένους, αγρότες, αυτοαπασχολουμένους, νέους, επιστήμονες. Ενότητα με ενιαία σχήματα, από τη βάση προς την κορυφή. Νέα συνδικαλιστικά και αυτοδιοικητικά σχήματα, που θα φέρνουν μαζί το κοινωνικό μπλοκ της εξόδου από την κρίση, στο πλαίσιο νέων ομοσπονδιών και συνομοσπονδιών.

Δεύτερον, επεξεργασία προγράμματος σε στρατηγικό και σε μεταβατικό ορίζοντα, από τα κάτω και από τα πάνω. Γιατί είναι επίκαιρος ο σοσιαλισμός και τι σημαίνει; Ποιες είναι οι παραγωγικές σχέσεις που επιδιώκουμε; Πώς θα απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της εργασίας από την εργοδοσία που τις ισοπεδώνει; Πώς θα παλέψουμε τους στόχους για ειρήνη και ευημερία; Πώς φανταζόμαστε την Ελλάδα μετά την κρίση; Πώς θα ανασυγκροτήσουμε την παραγωγή, θα αναδιανείμουμε τον παραγόμενο πλούτο, θα εγκαταστήσουμε σταθερές, καλά αμειβόμενες σχέσεις εργασίας, θα διασφαλίσουμε την κυριαρχία της χώρας, θα διαμορφώσουμε μια ανοιχτή κοινωνία αλληλεγγύης, δικαιωμάτων, με ένα διαφανή δημόσιο χώρο; Να πάμε σε κοινές συνεδριακές διαδικασίες με ενεργό κοινωνική συμμετοχή, ανά τη χώρα και με ενιαία προγραμματική ατζέντα.

Τρίτον, την ώρα που οι συστημικές δυνάμεις προβάλλουν το θέμα των εκλογών, προκειμένου να επιτευχθεί η αλλαγή μνημονιακής φρουράς, κρατώντας το λαό δέσμιο σε ψευτο-γεογονότα, οφείλουμε πέραν των εν γένει επαναστατικών τομών, να θέσουμε το άμεσο διακύβευμα: ο ελληνικός λαός, ο πιο βαριά χτυπημένος από τη δομή της ευρωζώνης έχει δικαίωμα να αποφασίσει με δημοψήφισμα για την παραμονή του στην τελευταία. Πρόκειται αφενός για δημοκρατικό του δικαίωμα και αφετέρου για ανάγκη, δεδομένου ότι όλη η Ευρώπη συζητά και σχεδιάζει για το μέλλον της, όπως και για το μέλλον του ελληνικού λαού, χωρίς εμείς οι ίδιοι να έχουμε τον παραμικρό λόγο. Η διεκδίκηση και η καμπάνια για δημοψήφισμα, τώρα, έχοντας στο επίκεντρο τις ενεργείς κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, εκ των πραγμάτων θα προωθήσει μια ενότητα με ουσία και περιεχόμενο αλλά και θα δώσει πολιτική διέξοδο στους πολίτες. Οι ηττοπαθείς απόψεις, όσο έντιμη αγωνία και αν φέρουν, τελικά εγκλωβίζουν το λαό.

Τέταρτον, η ενότητα δε συμπεριλαμβάνει τους πάντες. Η αντιπαράθεση με το μνημόνιο δε συνιστά από μόνη της πια, επαρκή εγγύηση ουσιαστικής ενότητας. Η όξυνση των αναγκών του λαού απαιτούν βαθύτερη πολιτική συμπόρευση.

Η ενότητα είναι αναγκαία. Αλλά χτίζεται μόνο με θεμέλια στο κοινωνικό μπλοκ. Όχι με “συναντήσεις κορυφής”, όχι με επαναλήψεις και με εμμονές.




Σχολιάστε Ελεύθερα!

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...