Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Πλήγμα στην προστασία η πρόταση για κοινό ευρωπαϊκό σύστημα Ασύλου


Της Αλεξάνδρας Πολιτάκη*               

Προς υιοθέτηση της γαλλο-γερμανικής πρότασης φαίνεται να βαδίζει η ΕΕ σχετικά με το άσυλο ύστερα από τη διαρροή ενός κοινού προσχεδίου των δύο κυβερνήσεων που αποκαλύπτει την αποφασιστικότητά τους για περιορισμό της πρόσβασης στο Άσυλο στην Ευρώπη και ταυτόχρονα την κατεύθυνση των εξελίξεων στη διαχείριση του ζητήματος των προσφυγικών ροών στο ευρωπαϊκό έδαφος. 

Πρόκειται για μία «αυστραλιανού τύπου» λύση με στόχο να «προλαμβάνει» μελλοντικές μεταναστευτικές «κρίσεις», καθώς τελικά, δεν θα καθίσταται δυνατή ή τουλάχιστον θα δυσχεραίνει εξαιρετικά η παροχή διεθνούς προστασίας στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με το προσχέδιο, για όσους εισέρχονται στην Ευρώπη, προβλέπεται η μεταφορά τους σε μη- ευρωπαϊκές χώρες, πρόθυμες να τους κρατήσουν, τηρώντας κάποια ελάχιστα εγγυήσεων σε σχέση με τις συνθήκες διαβίωσης και τηρώντας την αρχή της μη-επαναπροώθησης.

Παρότι το προσχέδιο υποδηλώνει ότι δεν θα υπάρξουν μαζικές απελάσεις και δεν θα συνίσταται έτσι παραβίαση της βασικής αρχής της μη επαναπροώθησης, οι προτεινόμενες διαδικασίες οδηγούν ακριβώς στο αντίθετο καθώς προβλέπεται η απομάκρυνση αιτούντων άσυλο πριν την εξέταση της προσφυγής τους, δηλαδή χωρίς αξιολόγηση επί της ουσίας, κατά παράβαση της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. 

Υπάρχει επίσης αναφορά στο κρίσιμο ζήτημα της επανεγκατάστασης για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες, αλλά χωρίς εγγυήσεις για όλους και χωρίς συγκεκριμένη πρόταση για τη δημιουργία ενός μηχανισμού της ΕΕ που θα το αναλάβει.

Πρόκειται για δύο ζητήματα τις επιπτώσεις των οποίων γνωρίζουμε πολύ καλά στην Ελλάδα. Ενώ η ΕΕ έχει υποσχεθεί την επανεγκατάσταση των Σύριων προσφύγων από την Τουρκία ως μέρος της συμφωνίας ΕΕ/Τουρκίας, πολύ λίγοι πρόσφυγες έχουν επανεγκατασταθεί έως σήμερα.

Από την άλλη, η ανυπαρξία ενός μηχανισμού που θα αναλάβει αυτό το έργο συνεχίζει να δημιουργεί και να κρατά εγκλωβισμένους προσφυγικούς πληθυσμούς ανά την Ευρώπη, στερώντας τους ταυτόχρονα για άγνωστο χρονικό διάστημα κάθε πρόσβαση σε μία ασφαλή και ήρεμη ζωή.

Το σχέδιο υποστηρίζει ότι οι τρέχουσες εγγυήσεις για την ασφάλεια των χωρών εκτός της ΕΕ είναι πολύ υψηλά. Παρόλα αυτά, οι διαφοροποιήσεις για την «ασφαλή τρίτη χώρα» - ακόμη και ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία- οι πολλαπλές λίστες «ασφαλών χωρών» και ο ορισμός της «ασφαλούς τρίτης χώρας» εντός του προσχεδίου με ξεκάθαρο στόχο την αποτροπή και τον περιορισμό των ροών, και κατ΄επέκταση τη μείωση της προστασίας και την υπονόμευση θεμελιωδών αρχών του προσφυγικού δικαίου, δεν προσφέρουν ισχυρά εχέγγυα, ούτε δημιουργούν μια αξιόπιστη παρακαταθήκη για το μέλλον του προσφυγικού ζητήματος  στην Ευρώπη.

Με όλα τα παραπάνω, το γαλλο-γερμανικό σχέδιο που έχει ως στόχο να καθορίσει έναν «μηχανισμό αντιμετώπισης κρίσεων» σε καιρούς «μαζικής εισροής» προσφυγικών ροών, μειώνει στον ελάχιστο βαθμό την προστασία των πληθυσμών αυτών, αφαιρεί εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και θέτει ένα ακόμη καίριο πλήγμα στις έννοια του ασύλου, που βάλλεται τα τελευταία δύο χρόνια όχι από τις μαζικές εισροές ανθρώπων στην Ευρώπη, αλλά από τις πολιτικές αποφάσεις και πρακτικές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Στις πολλαπλές αναγνώσεις του γίνεται φανερό ότι πρόκειται για μία εξέλιξη της συμφωνίας ΕΕ/Τουρκίας που τελικά αποκαλύπτεται ως ένα ολέθριο πολιτικό παιχνίδι που συνεχίζετε με επιπτώσεις δυσπρόβλεπτες.

Τέλος, η διακήρυξη ότι το σχέδιο δεν στοχεύει σε μια Ευρώπη – φρούριο, δεν φαίνεται να έχει κάποια βάση αληθείας. Οπωσδήποτε όχι εάν κοιτάξει κανείς την Ευρώπη σήμερα και οπωσδήποτε με μεγάλο σκεπτικισμό και αμφιβολία εάν προσπαθήσει να κοιτάξει την Ευρώπη αύριο μέσα από αυτά τα σχέδια. 

* πολιτική επιστήμονας, ακτιβίστρια


Σχολιάστε Ελεύθερα!

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...