Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Ο Τραμπ «Όχημα» για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων

Νίκος Βαρσάμης


Είναι γνωστό ότι νέος 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη ο πολυεκατομμυριούχος Ντόλαντ Τραμπ. Από την εκλογή του μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις, έχει περάσει ένας μήνας από την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του, μέχρι τώρα τα πεπραγμένα του είναι εύγλωττα. Μέχρι τη συμπλήρωση 120 ημερών, που παραδοσιακά αποτελούν ορόσημο κάθε διακυβέρνησης, έχουμε πολλά να δούμε ακόμα, ίσως και πολύ «δυνατά» από την άποψη πρόκλησης αντιδράσεων της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Καταρχάς όμως ας εξετάσουμε σε αδρές γραμμές τι ακριβώς σηματοδοτεί η εκλογή Τραμπ στο Λευκό Οίκο και γιατί είναι ιστορική τομή για ολόκληρη την ανθρωπότητα

Το παρόν κείμενο στηρίζεται σε αναλύσεις, εγκύρων κέντρων και διεθνών ινστιτούτων και αναλυτών κύρους, εν τούτοις στηρίζεται κυρίως στο πολιτικό ένστικτο μας. Καταρχάς η εκλογή του νέου προέδρου της υπερδύναμης μπορεί να θεωρηθεί- ως τέτοιο θα προβάλλεται ως τέτοιο δεδομένου ότι κάτι που συστηματικά στην Ελλάδα και αλλού στην Ευρώπη της παγκοσμιοποίησης, της διάχυσης και της υπέρβασης των διεθνών συνόρων αποκρύπτεται- ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ψηφίσθηκε από ευρύτατες κοινωνικές ομάδες, από τους ανέργους, τους μεταλλωρύχους, τους εργάτες, τους απολυμένους σε πάλε ποτέ βιομηχανικής πολιτείες οι οποίες ήδη από την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ (2003) άρχισαν να μαραζώνουν οικονομικά, από αγροτικές πολιτείες. Ψηφίσθηκε δηλαδή από λαϊκές μάζες που επλήγησαν από την κρίση του 2008, όπως και από τη μεσαία τάξη, τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας της κάθε χώρας, που είδε όμως το εισόδημα να μειώνεται δραστικά λόγω των φόρων μέρος των οποίων πήγε στο περιβόητο σύστημα υγείας του Ομπάμα, όπου ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσό διατέθηκε σε μη αμερικανούς πολίτες.

«Θα τον είχαν εφεύρει»


Μία άλλη ομάδα η οποία στήριξε αυτή την κεντρική εκλογή, πέραν εκείνων που ένοιωσαν προδομένοι και απογοητευμένοι, από την εικοσαετή και πλέον διοίκηση της οικογένειας Κλίντον, ήταν όλοι εκείνοι που είχαν ανοιχτές υποθέσεις με τις τράπεζες, δηλαδή μεγάλες οικονομικές εκκρεμότητες , όπως χρέη από δάνεια. Αυτό έχει αποδειχθεί από μεγάλους –και αμερικανικούς- οργανισμούς, αλλά, και από πανεπιστήμια που διερευνούν τα βαθύτερα κοινωνικά, πολιτικά δεδομένα που οδήγησαν στο «φαινόμενο» Τραμπ. Όλοι τους καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα: ότι η εκλογή Τραμπ ήταν μια κοινωνικά επιβεβλημένη, πολιτική αναγκαιότητα, ώστε να απορροφήσει τους βαθύτερους κραδασμούς από τους οποίους έτσι ή αλλιώς απειλείται η κοινωνική συνοχή των ΗΠΑ.

Δεν θα ήταν άστοχο να υποστηρίξουμε ότι, ακόμα και αν δεν υπήρχε ο Ντόλαντ Τραμπ, αργά ή γρήγορα η αμερικανική κοινωνία θα τον είχε «εφεύρει» ή μια άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα όπως λ.χ. η Μεγάλη Βρετανία ή, γιατί όχι και η Γερμανία, θα αναδείκνυε τον δικό της εκκεντρικό πολιτικό. Κοντολογίς θα βρισκόταν ο άνθρωπος που θα αναλάμβανε να οδηγήσει πρώτα τη χώρα του και εμμέσως πλην σαφώς την ανθρωπότητα στη μετάβαση στον νέο εφιαλτικό κόσμο που ολοταχώς οδεύουμε. Άλλωστε, μετά, το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα όσα δεινά επέφερε διεθνώς, για την ακρίβεια ήδη από τη δεκαετία του 1950 φαινόταν που οδεύουμε προς μια νέα τάξη πραγμάτων. Ώσπου ήρθε η δεκαετία του 60 με τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα, που με τη σειρά τους οδήγησαν στο διεθνιστικό κίνημα, απότοκο των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κινημάτων. Το διεθνιστικό κίνημα της τις δεκαετίες του 90 και του 2.000 έδωσε τη θέση του αργά και σταθερά, χωρίς πολιτικούς και κοινωνικούς κραδασμούς, στο μεγάλο μύθευμα της παγκοσμιοποίησης, η ήταν η «βαλβίδα» που στο τέλμα της έκανε την κοινωνική «χύτρα» των λαών και κυρίως των εθνών-κρατών στην Ευρώπη να εκραγεί.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τίποτα δεν συμβαίνει, χωρίς να έχει προσχεδιαστεί. Ήδη μελέτες πανεπιστημίων και μεγάλων ερευνητικών κέντρων καταδεικνύουν ότι αυτοί που πραγματικά ελέγχουν την εξουσίας παγκοσμίως-δεν είναι πολλοί, δεν είναι ούτε καν είκοσι οικογένειες στον πλανήτη-έχουν εδώ και χρόνια χρηματοδοτήσει μελέτες και έρευνες για μαζικά πειράματα, τα οποία, βοηθούντων των διεθνών ΜΜΕ αλλά και υπό κατάλληλες προϋποθέσεις, οδηγούν τις μάζες και τους λαούς, αλλά όχι τα συνειδητοποιημένα έθνη, προς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ποιο είναι αυτό; Ο απόλυτος έλεγχος του ατόμου, του πολίτη, του προσώπου.

Οδεύουμε πράγματι προς έναν τέτοιο εφιάλτη; Ολοταχώς!!! Πως θα φθάσουμε εκεί; Με αναστέλλοντας ή καταργώντας αρχικά ατομικές και συλλογικές ελευθερίες και δικαιώματα. Στη συνέχεια αυτό θα επεκταθεί σε διακρατικό επίπεδο με την επιβολή αλλαγών και συνθηκών, που με πρόσχημα την ασφάλεια και την παγκόσμια ειρήνη, θα κατατείνουν και θα συντείνουν στον έναν και μοναδικό υπέρτατο στόχο: στον απόλυτο έλεγχο της ανθρώπινης ύπαρξης με κάθε μέσο.

Ο νέος μεγάλος «δαίμονας»


Το αν όντως η εκλογή Τραμπ είναι «αντισυστημική» δεν μπορεί δεν μπορεί να απαντηθεί άμεσα και, πάντως όχι αν δεν παρέλθει καιρός και σίγουρα όχι πριν από την ολοκλήρωση της θητείας του, αν καταφέρει να φτάσει στο τέλος της και δεν υπάρξει κάποιο απρόοπτο γεγονός που είτε θα ανατρέψει τους μακροπρόθεσμούς σχεδιασμούς, ή θα επιταχύνει γεγονότα και καταστάσεις. Έχουμε δει άλλωστε, σε απευθείας μετάδοση την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και όσα έφερε μαζί της όλη αυτή η επιχείρηση με το νέο «δαίμονα τον άξονα του κακού» που στήθηκε τότε.

Αυτό που με βεβαιότητα μπορούμε να υποστηρίξουμε, είναι ότι η εκλογή του Τραμπ σηματοδοτεί μια άλλη εποχή, πιο επικίνδυνη και πιο ευάλωτη σε ζητήματα ασφαλείας, πιο έτοιμη να περιστείλει ή, ακόμα χειρότερα, στο όνομα της παγκόσμιας ασφάλειας και ειρήνης να αναστείλει προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και δικαιώματα. Ο νέος μεγάλος «δαίμονας» έχει εξάλλου, ένα όνομα, ριζοσπαστικό ή επεκτατικό ή θεοκρατικό Ισλάμ! Ο νέος εχθρός θα δούμε να ενώνει τα καθεστώτα λέγεται φανατικό Ισλάμ! Η δεκαετία που έρχεται, η δεκαετία του 2020, θα αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα τον κόσμο.

Όμως τα τρία χρόνια που απομένουν μέχρι να φθάσουμε στην Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα θα δούμε να συμβαίνουν πολλά και τρομακτικά: πολέμους σε νέες και αρκετές εστίες, εντάσεις, πολεμικές εξάρσεις που θα φέρουν αντιμέτωπα έθνη και λαούς που παραδοσιακά έχουν καλές σχέσεις. Θα συμβεί όμως και το ανάποδο: κράτη που βρέθηκαν στα πρόθυρα του πολέμου θα συγκροτήσουν νέες συμμαχίες. Για παράδειγμα σε λιγότερο από μια δεκαετία, δεν θα είναι παράδοξο αν οι ΗΠΑ και η Ρωσία συγκροτήσουν έναν νέο μεγάλο άξονα που θα καταργήσει στην πράξη το έτσι κι αλλιώς «παρωχημένο», όπως το αποκάλεσε ο Τραμπ, ΝΑΤΟ. Θα δούμε να πληθαίνουν παγκοσμίως συναντήσεις ηγετών κρατών, με ένα μόνο αντικείμενο: την άμεση (αλλά όχι πραγματικά αναγκαία) μετάβαση προς μια παγκόσμια διακυβέρνηση.

Ήδη το αποτέλεσμα της συνάντησης στο Ντουμπάι που έγινε προ ημερών δείχνει πολλά, αφού μαρτυρεί προς τα πού οδεύει ο κόσμος μας. Για την ακρίβεια ο κόσμος που θα διαμορφωθεί στο πρώτο τέταρτο του αιώνα. Πολλά θα έχουν φανεί, ίσως και να έχουν ολοκληρωθεί όλες οι καθ’ υπερβολή «αναγκαίες»(δυστυχώς από τις εξελίξεις)διαδικασίες και οι προκαταρκτικές παγκόσμιες «μεταρρυθμίσεις» μέχρι το τέλος του 2025προς αυτόν τον νέο κόσμο στον οποίο μεταβαίνει σύσσωμη η ανθρωπότητα. Πρόκειται για ένα νέο, διαφορετικό κόσμο, όπου η παγκόσμια διακυβέρνηση θα είναι περισσότερο «αναγκαία», θα είναι επιβεβλημένη από τις καταστάσεις και γεγονότα που θα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Εν ολίγοις, κάθε πολύνεκρο τρομοκρατικό χτύπημα θα «πλειοδοτεί» στην άποψη για περισσότερη-και ασφυκτική-παγκόσμια ασφάλεια, στο όνομα της οποίας κάθε φορά όλο και περισσότερα δικαιώματα-προσωπικά ή συλλογικά -θα αναστέλλονται ή θα καταργούνται.

Ένας κόσμος εφιαλτικός


Όλα αυτά που φέρνει μαζί της η εποχή Τραμπ δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια μετάβαση σε ένα πολύ διαφορετικό κόσμο, ένα κόσμο εφιαλτικό. Θα πρόκειται για ένα κόσμο με ανέσεις φαινομενικά, που όμως το αντίτιμο του επιφέρει μια μη αναστρέψιμη και οδυνηρή για τον άνθρωπο κατάσταση. Οδεύουμε, με λίγα λόγια, σε μια κοινωνία ευμάρειας, πάλι για ένα μέρος του πλανήτη πολύ μικρό, που θα ελέγχει τις τύχες όλου του υπόλοιπου κόσμου. Με τη μη αναγκαιότητα του χρήματος, αφού θα έχουμε μεταβεί στην εποχή του άυλου χρήματος με τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, σε ένα κόσμου όπου τα παιδιά μας-ίσως κάποια από αυτά να τα προλάβει και η δική μας γενιά- θα θεωρούν πολύ φυσική την αλλαγή φύλλου μέσω DNA.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια δομική αλλαγή της ανθρωπότητας. Αυτή την περίοδο ζούμε την μετάβαση προς αυτή την εποχή, που αφετηρία της έχει την εκλογή του Τραμπ. Φυσικά, όλα αυτά δεν θα γίνουν ανώδυνα. Ήδη τις ωδίνες αυτού του «τοκετού» τις βιώνουμε όλοι και, όπως συμβαίνει σε κάθε μεγάλη αλλαγή της ανθρωπότητας, πολύ περισσότερο σε κάτι βαθιά άγνωστο, τόσο μεγαλύτερες είναι οι επιπτώσεις, ενίοτε και οι επιπλοκές.

Η τροπολογία 25


Στο όλο θέμα που αναπτύχθηκε παραπάνω αξίζει να προσθέσουμε ένα σενάριο που είδε το φως της δημοσιότητες σε μεγάλα έντυπα των ΗΠΑ. Αντιγράφω το σχόλιο όπως παρουσιάστηκε στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 19-2-2017. Το άρθρο υπογράφει ο Πέτρος Παπακωσταντίνου, γράφει λοιπόν ο αρθρογράφος:

« Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση Τραμπ κλονίζεται, σαν ακυβέρνητο σκάφος σε ταραγμένη θάλασσα, έχοντας παραλύσει από τον ακήρυκτο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων του Ρεπουμπλικανικού κατεστημένου, όπως ο αντιπρόεδρος Πενς και ο προσωπάρχης Πρίμπους, και τους πραιτωριανούς της προεδρικής φρουράς.

Η φιλολογία περί διασυνδέσεων με τη Μόσχα θα συνεχιστεί, με προφανή στόχο να εκβιαστεί ο Τραμπ να θάψει τα πιο ενοχλητικά σχέδιά του και να μετατραπεί σταδιακά σε πειθήνιο κατοικίδιο, αφήνοντας σε άλλους το πραγματικό έργο της διακυβέρνησης. Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, ακόμη και τα πιο ακραία σενάρια είναι πιθανά.

Ήδη σοβαροί αρθρογράφοι έγκυρων εφημερίδων, όπως η Washington Post, μιλούν ανοικτά για το ενδεχόμενο να καθαιρεθεί ο Τραμπ βάσει της τροπολογίας 25 του αμερικανικού συντάγματος. Ψηφισμένη το 1965, στον απόηχο της δολοφονίας Κένεντι, η εν λόγω τροπολογία, η οποία ουδέποτε έχει χρησιμοποιηθεί, προβλέπει μεταξύ άλλων ότι αρκεί ο αντιπρόεδρος και το μισό υπουργικό συμβούλιο (ή το μισό Κογκρέσο) να κρίνουν τον πρόεδρο «ακατάλληλο» να ασκεί εξουσία για να μεταβιβαστούν αυτομάτως οι εξουσίες του στον αντιπρόεδρο – στην περίπτωσή μας, τον Πενς.

Άλλοι αρθρογράφοι έχουν αρχίσει να όταν οι εκλογές είναι τόσο νωπές και πολλοί θα εξαγριωθούν, κάνοντας λόγο για συνταγματικό πραξικόπημα. Για την ώρα, όμως, ο ίδιος ο Τραμπ και οι επιτελείς του επιμένουν να προκαλούν τη μοίρα τους, κάνοντας το αδιανόητο να μοιάζει δυνατό. εμφανίζουν τον Τραμπ ως συναισθηματικά ασταθή, δηλαδή περίπου μισότρελο. Φυσικά τα ρίσκα είναι μεγάλα, ιδίως όταν οι εκλογές είναι τόσο νωπές και πολλοί θα εξαγριωθούν, κάνοντας λόγο για συνταγματικό πραξικόπημα. Για την ώρα, όμως, ο ίδιος ο Τραμπ και οι επιτελείς του επιμένουν να προκαλούν τη μοίρα τους, κάνοντας το αδιανόητο να μοιάζει δυνατό».

Η Θράκη σε κίνδυνο


Η εποχή του Ντόλαντ Τραμπ σηματοδοτεί επίσης νέα διάταξη χωρών στη διεθνή σκακιέρα, με επαναχάραξη συνόρων. Για την ακρίβεια, το ξαναμοίρασμα της τράπουλας της εξουσίας, το ακανθώδες ερώτημα για την Ελλάδα προβάλλει αβίαστα: τι θέση έχει η χώρα μας στα πλάνα του νέου προέδρου των ΗΠΑ; Σίγουρα ο Τραμπ ούτε ξυπνά έχοντας στο μυαλό του την Ελλάδα ούτε πέφτει για ύπνο σκεπτόμενος όλα τα ωραία που είπε στην Αθήνα ο προκάτοχος του Μπάρακ Ομπάμα. Τουναντίον μοιάζει να αδιαφορεί… Παράλληλα δεν πρέπει να ενθαρρύνεστε από τις υπερβολές πληρωμένων κονδυλοφόρων και μικροσυμφερόντων, που, αν δεν αυταπατώνται οι ίδιοι, σίγουρα εξαπατούν με όσα γράφουν και διαδίδουν περί του «δυναμικού» ελληνικού λόμπι.

Κάποτε, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 70 κάτι υπήρχε. Μετά όμως… μας τελείωσε. Τον μύθο περί «Greek lobby» τον κρατούσε ζωντανό μόνο ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος. Κάτι που φυσικά, επ’ ουδενί μπορούν να κάνουν οι ελάχιστοι ελληνικής καταγωγής ελληνικής καταγωγής που όντως βρίσκονται στο πλευρό του Τραμπ, αλλά ελάχιστα ή καθόλου τον επηρεάζουν! Γιατί, διότι «απλώς» ούτε το θέλουν ούτε το επιδιώκουν. Ας είμαστε επιτέλους ρεαλιστές! Καλό θα ήταν κάποιοι εδώ στην Ελλάδα να ψάχνουν καλύτερα τις πηγές τους πριν αναφερθούν στους «ισχυρούς» Έλληνες δίπλα στον πλανητάρχη. Ιδιαίτερα κάποιοι που σχεδόν εμμονικά προβάλλουν τα περί δυνατοτήτων ή προοπτικών ενός από τους συμβούλους του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου, του Γιώργου Παπαδόπουλου. Μάλλον κακό του κάνουν παρά καλό.

Η θέση της Ελλάδας στην παρούσα συγκυρία είναι αυτή την οποία της υπαγορεύουν τα ίδια με τα προηγούμενα-διεθνή, πολιτικά, οικονομικά και τραπεζικά συμφέροντα, που ξεκίνησαν την αλλαγή των συνόρων τη δεκαετία του 90 στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Θα συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν με τη συμφωνία του Ντέιτον. Ο πραγματικός και μείζων κίνδυνος, είναι η Θράκη όπου υπάρχει μια πληθυσμιακή ομάδα έτοιμη να δηλώσει την αυτοδιάθεση της και να ανακηρύξει το κράτος της υπό τη σκέπη του «σουλτάνου» Ταγίπ Ερντογκάν, στον οποίο θα δοθεί η Θράκη ως αντιστάθμισμα και «αντίδωρο» στα όσα θα έχει υποστεί η Τουρκία μετά τον εμφύλιο στον οποίο ήδη βυθίζεται καθημερινά και με τα μέτωπα τα οποία ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, μετακινώντας τον πόλεμο από την Συρία προς την πλευρά της, με άμεσο αποτέλεσμα ένα νέο κράτος στα σύνορα του Ιράν, δηλαδή το Κουρδιστάν.

Τα παλιά σχέδια που η εκλογή του Τραμπ αναθερμαίνει έχουν και συνέχεια: διάλυση κρατικών μορφωμάτων που δεν εξυπηρετούν πια τα συμφέροντα των ΗΠΑ, νέα μικρότερα κρατίδια-πιο ελεγχόμενα και εξαρτώμενα οικονομικά, όπως το Κουρδιστάν- δορυφορικά κράτη τύπου Κόσσοβο, διαμελισμός χωρών όπως η Τουρκία, ή ίδρυση του μεγάλου Ισραήλ (παλιό σχέδιο όσο και το κράτος του Αβραάμ) με ταυτόχρονη ίδρυση του νέου ιερού κράτους του Ισλάμ με μετακίνηση των συνόρων προς τη ιερή γη της Μέκκας και της Μεδίνας. Δυστυχώς, όλα αυτά δεν θα γίνουν αναίμακτα.

(Πηγές πληροφοριών περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τεύχος 368)



Νίκος Βαρσάμης: Σχετικά με τον συντάκτη





Σχολιάστε Ελεύθερα!

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...