Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Η ζωή είναι εδώ

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Μέρα Τρίτη, λοιπόν. Και ας μη διαφέρει καθόλου από τη Δευτέρα. Κι ας είναι πανομοιότυπη με την Τετάρτη. Ή με την Πέμπτη. Ή με την Παρασκευή. Ή ακόμη χειρότερα με το Σάββατο και κυρίως με την Κυριακή. Οπότε μη πηγαίνοντας στη δουλειά είναι απαλλαγμένος από την τελετουργία της καθιερωμένης τυποποίησης που αντικαθίσταται από την τελετουργία μιας εναλλακτικής τυποποίησης. Έτσι που ολόκληρη η ζωή του να μοιάζει με μια επιβαλλόμενη επανάληψη, χωρίς μάλιστα τις αναγκαίες ψευδαισθήσεις για το μέλλον ή τις βολικές ωραιοποιήσεις για το παρελθόν.

Και αν κάτι έχει αξία σε αυτή την ανούσια κατανάλωση χρόνου, ζωής, ανθρώπων, σκέψεων, συναισθημάτων είναι κάποια απρόσμενα βλέμματα, μερικές ανέλπιστες λέξεις, κάποιες αναπάντεχες χειρονομίες.

Μέρα Τρίτη, λοιπόν. Έχει μόλις γυρίσει από τη δουλειά. Μονάχος στο μπαλκόνι με τα ρεμπέτικά του. Κι ένα ποτηράκι τσίπουρο.

Στο απέναντι μπαλκόνι. Μια μπαλκονόπορτα ανοίγει. Ένα αναμαλλιασμένο κοριτσάκι βγαίνει. Κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά. Στρέφει μετά το βλέμμα προς αυτόν. Του σκάει ένα γλυκό-γλυκό χαμόγελο. Και ξαναμπαίνει μέσα.

Πηγή: artinews.gr


Σχολιάστε Ελεύθερα!

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...