Κυριακή, 30 Ιουνίου 2019

Ήρθε η ώρα για τις δικιές μας μέρες. των Πάνου Χριστοδούλου και Αποστόλη Βασσόπουλου


Το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι τις κάθε είδους αλυσίδες μας. Προσωπικές, φοβικές, κομματικές. Πολλές από τις επιλογές του παρελθόντος, πολλές από τις συγκρούσεις, πολλές από τις πικρίες, έγιναν για χάρη άλλων. Ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε κάτι από εμάς για εμάς.

των Πάνου Χριστοδούλου και Αποστόλη Βασσόπουλου

Λίγο μετά τη συνειδητοποίηση της καταστροφής, εκλογικής και μη

Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο εκλογικό μεσοπόλεμο. Οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και το ευρωκοινοβούλιο οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν την μετέπειτα πορεία για τις βουλευτικές εκλογές:

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε κόσμο κυρίως προς την αποχή και προς τα δεξιά. Δε σημείωσε ιδιαίτερες απώλειες προς τα αριστερά, αν και ο κορμός του ψηφοδελτίου του ήταν στηριγμένος σε συντηρητικά στελέχη, με πολιτικό λόγο ο οποίος επικεντρωνόταν και επικεντρώνεται σε σκανδαλολογία.
Η ΝΔ, έχοντας την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική του χώρου της τα τελευταία χρόνια, κατάφερε να συσπειρώσει το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής δυσαρέσκειας από την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κεφαλαιοποιώντας πάνω στην εξαύλωση του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, αλλά και πάνω στην επικράτηση των ατομικιστικών αξιών και πρακτικών μέσα στην κοινωνία μετά την διάψευση των προσδοκιών για συλλογικές λύσεις και την ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει το γεγονός ότι είναι ο μόνος που απαντά, ανεπαρκέστατα μεν, αλλά τουλάχιστον με κάποια σαφήνεια, στη νεοφιλελεύθερη λογική της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς προτάσεις-συνθήματα στις οποίες αρκέστηκαν τα υπόλοιπα κομμάτια της αριστεράς. Η πολιτική του ΜΕΡΑ25 συνεχίζει να βασίζεται στην κεφαλαιοποίηση αυτή καθώς και στην επικοινωνιακή ικανότητα του ιδρυτή του, ενω παραλληλα φαίνεται να αδιαφορεί για την συσπείρωση κόσμου απο τα κάτω και μέσα από κινηματικές διαδικασίες.
Το ΚΚΕ έχασε σε ποσοστά και σε δήμους (με εξαίρεση την Πάτρα), το οποίο από δε φαίνεται να το προβληματίζει ιδιαίτερα. Είναι, όπως πάντα, πολιτικά αδιάφορο, από την στιγμή που, όπως πάντα, κανέναν πρακτικό πολιτικό στόχο δεν θέτει.
Η Χρυσή Αυγή επιτέλους φαίνεται να καταρρέει, υπό το βάρος κυρίως της επέλασης της ΝΔ και του πιο «εύπεπτου» ακροδεξίου Βελόπουλου από την άλλη.
Η ΛΑΕ καταποντίστηκε, εξαιτίας της έλλειψης προγραμματικού βάθους, των γραφικών επικοινωνιακών χειρισμών που δεν απέφευγαν και κάποια τραγικά λάθη σε εθνικιστική κατεύθυνση, ενός μικρομεγαλισμού που απέπνεε –καθώς και μιας έντονα γραφειοκρατικής αντίληψης η οποία αντικατοπτριζόταν και στον τρόπο που προσέγγιζε τα κινήματα (πάντα με την κομματική σημαία σε πρώτο πλάνο).
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ηττήθηκε σε μικρότερο βαθμό, παρουσίασε σημεία διάσπασης στους μεγάλους δήμους και στην μετέπειτα διαμόρφωση της εκλογικής τακτικής, αν και στο τέλος επέμεινε στην πεπατημένη λογική της.
Η Πλεύση Ελευθερίας κατέγραψε ποσοστό που την καθιστά «υπαρκτή» στο πολιτικό χάρτη , χωρίς όμως να έχει ουσιαστική παρέμβαση, ούτε από τα κάτω στα κινήματα, ούτε και από τα πάνω με τον τρόπο που σε ένα βαθμό το πέτυχε ο Βαρουφάκης.
Μια ήττα στρατηγικών διαστάσεων για την αριστερά όπως την ξέραμε

Η Αριστερά που συγκροτήθηκε γύρω από τον πυρήνα της γενιάς του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης ηττήθηκε μέσα από εκκωφαντικούς κρότους, η παράδοση του καθήκοντος, του φυλλαδίου, της αφίσας και του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» φαίνεται να τελειώνει. Η αριστερά κλήθηκε να σώσει τον λαό από τα μνημόνια και την φτωχοποίηση και απέτυχε οικτρά, διαψεύδοντας και χάνωντας όχι μόνο το ηθικό πλεονέκτημα αλλά και την αντισυστημική «αύρα» που είχε μεθοδικά καλλιεργήσει επί δεκαετίες. Για αυτό η ευθύνη ασφαλώς ανήκει πρωτίστως στον σημερινό μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Αξιοσημείωτο όμως μέρος της ευθύνης επιμερίζεται και στην εναπομείνασα αριστερά η οποία στάθηκε ανίκανη (ή και αδιάφορη) να ενωθεί και να προτάξει αυτή πειστικές λύσεις για τα κοινωνικά κομμάτια που έχουν πληγεί από την κρίση. Και σε καμία περίπτωση δεν εμπνέει την αίσθηση ότι –στην κατάσταση που βρίσκεται- θα μπορέσει να ηγηθεί ενάντια στην ανανεωμένη αβερωφική δεξιά.

Η (για πόσο ακόμα;) «υπαρκτή» αυτή αριστερά, εκτίθεται όλο και περισσότερο, όλο και πιο έντονα, ως ένας οργανισμός αποτελούμενος από ακραία ανταγωνιστικούς μεταξύ τους μηχανισμούς, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αναπαραχθούν ως τέτοιοι, ως οι ιεραρχικές δομές που είναι. Ένας μηχανισμός/οργανισμός έχει να προσφέρει για ένα ορισμένο διάστημα κάποια πράγματα στο υπόλοιπο 《οικοσύστημα》. Για παράδειγμα το γραφείο/ηγετική ομάδα του ΚΚΕ της μεταπολίτευσης οδήγησε έως ενός σημείου την Αριστερά στην Ελλάδα, και πλέον έχει πλειοψηφία σε όλες της τις εκφράσεις (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) πλην ΜΕΡΑ25, οδηγώντας πλέον στη μεγαλύτερη ήττα της αριστεράς των τελευταίων χρόνων. Από εκεί και πέρα ο μηχανισμός/οργανισμός ουσιαστικά προσπαθεί να εξασφαλίσει μόνο την αναπαραγωγή του. Για παράδειγμα πάρα την παταγώδη ήττα της ΛΑΕ, η εκλογική επιτροπή αποτελείται πάλι από ¾ ιστορικά στελέχη. Ακόμα και τώρα η νεολαία μπαίνει στο περιθώριο. Το μόνο ημιτελές παράδειγμα είναι η 《ανέλιξη》 Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΝ με την τότε ομάδα από τη νεολαία συνασπισμού. Ένας αυτοκαταστροφικός ανταγωνισμός πλέον που φτάνει σε παροξυσμό αυτή την περίοδο που η «πίτα» απο την οποια μπορεί να αντλήσει διαρκώς μειώνεται. Αυτή η αριστερά, με αυτά τα χαρακτηριστικά, φαίνεται να αποτελεί πλέον βάρος για τα λαϊκά συμφέροντα και για τις πιθανότητες ανάτασης του λαϊκού κινήματος. Και ως τέτοιο, ως βάρος, πρέπει να την αντιμετωπίσουμε.

It is a wrong time to not regret your actions, this is a dangerous road that we travel tonight. Switch on the lights, look at the map, take a better turn…

Τη περίοδο που ξεκινάει περίπου από το 1990 (με την κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού) και φτάνει στο 2015 δημιουργήθηκαν 2-3 γενιές γενιά αριστερών -με την ευρεία έννοια- ανθρώπων, μέσα από σύγχρονα κινήματα. Γενιές όχι μονολιθικές και μονοσήμαντες, αλλά συγκροτημένες από μια σειρά κοινωνικούς αγώνες, από το δημόσιο πανεπιστήμιο, την οικολογία, το φεμινισμό, το lgbtqi, τα σωματεία βάσης, τις συνελευσεις γειτονιών. Γενιές που όχι μόνο δεν διαπλάστηκαν πρωταρχικά από το λενινιστικό γραφειοκρατικό μοντέλο, αλλά που μεγάλο μέρος τους δεν έχει ταυτιστεί καν ιδεολογικά με την παραδοσιακή μαρξιστική αριστερά, αλλά περισσότερο με διάφορες αυτόνομες, αναρχικές ή και απλώς αυτοοργανωτικές αντιλήψεις και παραδόσεις. Γενιές που όχι μόνο δεν τους αξίζει να μπουν σε πρόωρη πολιτική συνταξιοδότηση, αλλά που πρέπει να επανασυσπειρωθούν και να βγουν στο προσκήνιο. Ο λόγος αυτονόητος: αυτές οι γενιές (και οι λίγο μεγαλύτεροι) αποτελούν αυτό που ονομάζουμε τις παραγωγικές ηλικίες της κοινωνίας. Αυτές που έχουν κτυπηθεί περισσότερο από την κρίση και τις αποικιοκρατικές πολιτικές, αυτές που εξαναγκάζονται στον ξεριζωμό ή στην μακροχρόνια ανεργία, ή στην εξουθενωτική και επισφαλή εργασία, αυτές που δυσκολεύονται να κάνουν οικογένεια και παιδιά, αυτές που δυσκολεύονται να πληρώσουν το νοίκι, αυτές που φορτώνονται με ατέλειωτα χρέη, αυτές που βλέπουν τα όνειρα τους φραγμένα... Γι αυτό είναι η σωστότερη στιγμή να αναλογιστούν αυτές οι γενιές το μεγαλύτερο λάθος τους και να το διορθώσουν: να μην εκχωρούν τον αγώνα και την ύπαρξή τους σε μια γερασμένη, ηλικιακά και πολιτικά, γραφειοκρατία. Ο δρόμος αυτός, αυτής της γραφειοκρατίας αποδείχτηκε πλέον αδιέξοδος. Μας σέρνει στην καταστροφή, σφυρίζοντας αδιάφορα. Δεν θα μείνει τίποτα όρθιο για εμάς και αυτή στον κόσμο της. Είναι επικίνδυνη, ΑΝ ειναι να υπάρξει ξανά αριστερά θα είναι μια καινούργια, την οποία δε θα δημιουργήσει ο κάθε επίδοξος σωτήρας, αλλά οι ίδιες αυτές οι γενιές, από τα κάτω.

Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση; Ρεφορμισμός ή αντικαπιταλισμός;

Πολύ απλά και τα δύο. Η Νέα Ριζοσπαστική Αριστερά (ΝΡΑ) δε θα κεντροβαρίζεται γύρω από ιδεολογικά στοιχεία. Αριστερά δεν είναι η επιδίωξη του κομμουνισμού ή της αναρχίας, ούτε οτιδήποτε άλλου σκληρά ιδεολογικού. Μερίδες της μπορεί να έχουν και επιδιώξεις τέτοιες -και σεβαστό απολύτως, αυτό που ολόκληρη όμως οφείλει να υποστηρίζει, είναι την ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών των από κάτω, εδώ και τώρα. Το ταξικό/κοινωνικό πρόταγμα δεν τίθεται ούτε στις εκλογές, ούτε στις διακυρήξεις, αλλά στη διαπάλη και την ώσμωση εντός των κινημάτων. Η ΝΡΑ πρέπει να αφορά ένα πλατύ και όχι ένα στενό μέτωπο.

Βομβαρδίστε το επιτελείο

Η γενιά του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης, το στελεχιακό δυναμικό του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου το οποίο ακόμα ηγεμονεύει πάνω στα συντρίμμια της αριστεράς, θα έχει αποσυρθεί από την θέση του οδηγού και του μπροστάρη, αφορά δε αυτό κυρίως άτομα που έχουν "φθαρεί" ως επαγγελματίες πολιτικοί.

Το κόμμα παλαιού τύπου παρακράτησε

Η ΝΡΑ χρειάζεται να μην αναπαράγει τους τρόπους οργάνωσης, τους μηχανισμούς και τις ιεραρχίες που έχουν συνδεθεί με την προαναφερθείσα γενιά, δηλαδή την δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και γενικότερα την λενινιστικό τρόπο οργάνωσης. Αντίθετα χρειάζεται μια στροφή στις παραδόσεις του ελευθεριακού κινήματος και του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, με την αμεσοδημοκρατία, την αυτοοργάνωση, την οριζοντιότητα την ομοσπονδιοποίηση ομάδων, συλλογικοτήτων, αγωνιστών και κινημάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνες φορές που η αριστερά νίκησε ή επιβίωσε ήταν όταν μπήκαν μπροστά άτομα εκτός του ηγετικού πυρήνα και της λογικής της παλαιοκομματικής αριστεράς, από τους Τσιάπας, το Σιάτλ, το Παρίσι, τις ελλαδικές Πλατείες.

Στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις –και οι πολιτικές ατζέντες επίσης

Η ΝΡΑ χρειάζεται να είναι κινηματική, δηλαδή να βάζει σε πρώτη προτεραιότητα την δουλειά στο κίνημα από τα κάτω, χωρίς κομματικές ταμπέλες και χωρίς κομματικά καπέλα, μακριά από την λογική της εκπροσώπησης και της πρωτοπορίας. Υπάρχει ένα τεράστιο δυναμικό ακτιβιστών που φοβούνται την αριστερά και η υπάρχουσα αριστερά φοβάται αυτόν. Σε αντίθεση με αυτό η ΝΡΑ χρειάζεται να καθορίσει σαφώς τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις που βάζει σε προτεραιότητα και αυτές να συμπεριλαμβάνουν ολόκληρο τον κόσμο που πλήττεται από την κρίση, χωρίς εργατίστικες ιδεοληψίες και αποκλεισμούς. Τόσο τους άνεργους όσο και τους νέους εργαζόμενους, τους επισφαλώς εργαζομένους, τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους Αλλά και τους αγωνιούντες για οικολογικά θέματα, τις γυναίκες, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους Λοατκι. Απέναντι σε όλους αυτούς χρειάζεται να είναι δεσμευμένη στο να παρουσιάσει ένα συνεκτικό και πειστικό πολιτικό σχέδιο και πρόγραμμα που θα υπηρετεί και θα καλύπτει επαρκώς τις προαναφερθείσες κοινωνικές εκπροσωπήσεις.

Ένας πατριωτισμός όπως θα τον ορίσουμε εμείς, στα μέτρα της κοινωνικής δικαιοσύνης και χειραφέτησης

Η ΝΡΑ πρέπει να είναι πατριωτική χωρίς να είναι εθνικιστική, δηλαδή να υποστηρίζει την λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και τον οικονομικό πατριωτισμό, τα καθολικά κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, κατά την σύγχρονη παράδοση των Μεξικανών, των Αργεντίνων, των Βολιβιανών, των Ιρλανδών και Καταλανών συντρόφων και συντροφισσών.

Faith devide us, capitalism unite us

Υπάρχουν μια μεγάλη γκάμα ιδεολογικών αγωνιστικών αναγνώσεων που μπορούν και πρέπει να συσπειρωθούν ενάντια στον σύγχρονο αρπακτικό καπιταλισμό και την κοινωνική καταστροφή που επιφέρει. Από την οικολογία ρεφορμιστική ή/και ριζοσπαστική, τον ελευθεριακό ή/και τον πατριωτικό κοινοτισμό, τον κολλεκτιβισμό, τον ανθρωπιστικό δικαιωματισμό και τους φεμινισμούς, τον κευνσιανισμό, τον ταξικό συνδικαλισμό, τον πατριωτικό μαρξισμό, τον ελευθεριακό κομμουνισμό, τον χριστιανοκομμουνισμό. Χρειάζονται όλοι να αφήσουν λίγο στην άκρη την ιδεολογική τους περιχαράκωση και τον αγώνα υπέρ της εκάστοτε φράξιας, και να προτάξουν τον κοινό στόχο ενάντια σε αυτόν τον αρπακτικό καπιταλισμό πριν αυτός ξεχερσώσει τελείως την κοινωνία μας. Αλλά και πριν ξεχερσώσει κυριολεκτικά τον πλανήτη ολόκληρο. Η ΝΡΑ χρειάζεται να είναι δεσμευμένη στο να δημιουργηθεί μια ευρύτερη αμεσοδημοκρατική αντιμνημονιακή συμμαχία, που θα είναι και πατριωτική (με τον τρόπο που περιγράψαμε παραπάνω) και διεθνιστική, ταυτόχρονα.

Την οθόνη σας σπάστε γυαλιά, εποχές που θα κάνουμε θαύματα

Το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι τις κάθε είδους αλυσίδες μας. Προσωπικές, φοβικές, κομματικές. Πολλές από τις επιλογές του παρελθόντος, πολλές από τις συγκρούσεις, πολλές από τις πικρίες, έγιναν για χάρη άλλων. Ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε κάτι από εμάς για εμάς. Άμεσα και γρήγορα χρειάζεται οι γενιές αυτές να ξαναβρεθούν για να δώσουν μια μάχη, για την δική τους κοινωνική ύπαρξη και για την δική τους πολιτική αξιοπρέπεια. Γιατί η σημερινή καπιταλιστική χούντα που έχει επιβληθεί στην χώρα μας αναζητά το δικό της «Πολυτεχνείο» -και όχι λιβανωτούς του παλαιού. Όσο για τους παλιούς σας θέλουμε και εσάς δίπλα μας, συμμάχους και συμβούλους, όχι όμως οδηγούς. Περάστε εμπρός σύντροφοι και συντρόφισσες. Ας βγούμε από τις κρυψώνες μας. Έχουμε δουλειά να κάνουμε –και όνειρα να σώσουμε! Ενωθείτε!





Σχολιάστε Ελεύθερα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...