Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

Η νεολαία αντιδρά στην κρατική καταστολή μαζικά. Η Αριστερά τι κάνει; Του Σπύρου Γουδέβενου


Του Σπύρου Γουδέβενου     

Με το ηχηρό σύνθημα: «Να μη γίνει ο φόβος συνήθεια μας», πολλοί καλλιτέχνες ανέβηκαν χθες στη σκηνή για να ενώσουν τις φωνές τους με τον κόσμο που παρακολούθησε τη μεγάλη συναυλία κατά της αστυνομικής βίας και καταστολής. Την έκπληξη την βλέπετε στην φωτογραφία: Τεράστια συμμετοχή της νεολαίας, σε ένα γενικά μη κινηματικό Σαββατοβραδο.

Ανάλογη έκπληξη δοκιμάσαμε στην φετινή πορεία του Πολυτεχνείου, με τους νέους να πραγματοποιούν την πλέον μαζική πορεία των τελευταίων ετών στην Αθήνα.

Κοινός παρανομαστής των δύο κινηματικών εκλάμψεων της νεολαίας ήταν η εντεινόμενη κρατική καταστολή στην Αθήνα από την  κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο κάτω των 30 πολίτης αυτής της χώρας, μεγάλωσε μακριά και από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια που η αστυνομοκρατία καλά κρατούσε, μεγάλωσε την εποχή που ο "χωροφύλακας" μαζεύτηκε στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς χωρίς να "πουλάει"| εξουσία στον δρόμο. 

Αυτός ο νέος είδε στα πρώτα χρόνια των μνημονίων τα ΜΑΤ να δέρνουν πάλι μαζικά αλλά απάντησε στην κάλπη το 2012 και το 2015 ελπίζοντας ότι η αστυνομορκατία θα έμενε στο παρελθόν δια της ανάθεσης. Δεν έγινε τελικά, και σήμερα ο νέος/νέα της Αθήνας κατεβαίνει στον δρόμο γιατί δεν γουστάρει τον τσαμπουκά, την απρόκλητη βία, την σεξουαλική παρενόχληση των οργάνων τάξης της Πολιτείας κατά πολιτών. 

Η νεολαία σήμερα στο ρόλο των "Αθλίων"

Δεν είναι μόνο η κρατική καταστολή που ο νέος σηκώθηκε από τον καναπέ. Η καταστολή αποτέλεσε τον παράγοντα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης. Οι νέοι σήμερα μέχρι 30 ετών είναι η πρώτη γενιά μετά την ίδρυση του νεοελληνικού Κράτους που θα περάσει χειρότερα (οικονομικά και κοινωνικά από την προηγούμενη).

Και ενώ πρέπει να κοπιάσει περισσότερο για να αποκτήσει τα γνωστικά εφόδια για να βγει στην αγορά εργασία με καλές προϋποθέσεις, σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές, ένα μικρό μέρος της θα ασκήσει ως επάγγελμα αυτό που σπούδασε, και η πλειοψηφία της νέας γενιάς θα βρει δουλειά (αν βρει με την ανεργία να είναι σε υψηλά επίπεδα) στην Ελλάδα με χαμηλό μισθό που μετά βίας θα φτάνει απλά για την επιβίωση.  Και η δουλειά θα μοιάζει για τον μέσο νέο με κάτεργο, στο οποίο δεν υπάρχουν δικαιώματα και η εργοδοτική αυθαιρεσία απλά θα παρακαλά να μην φτάνει στο επίπεδο του ευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Και παράλληλα δουλειά στο εξωτερικό αποτελεί επιλογή μικρού μέρους της νεολαίας μας, γιατί και η Ευρώπη έχει τους δικούς της νέους από την μία, και από την άλλη η οικονομική ύφεση πλέον μαστίζει όλη την Ευρώπη, ακόμα και την Γερμανία.

Η νέα, ο νέος σήμερα που με το ζόρι επιβιώνει χωρίς να φταίει γνωρίζοντας ότι έχει κοπιάσει πολύ περισσότερο ακόμα και από αυτούς που τον κυβερνάνε δεν ανέχεται από αμόρφωτα τσουτσέκια που μπήκαν στα ΜΑΤ, στα ΕΚΑΜ, στους Ειδικούς φρουρούς βία, ακόμα και απειλή βίας. Δεν ανέχεται μία κοινωνία που τον σπρώχνει στο περιθώριο ,να βάζει τα όργανα τάξης της, να του συμπεριφέρονται ως τρομοκράτη.

Θα κάνει κάτι η Αριστερά για την νεολαία;

Η αντίδραση της νεολαίας κατά της αστυνομοκρατίας δεν είναι με τίποτα αριστερή από μόνη της. 

Μπορεί ο νεολαίος σήμερα βάση του παραπάνω σκεπτικού μου να αντιδρά στην κρατική καταστολή ως κάτι που απλά έρχεται ως απότοκο πολλών δεινών, αλλά θα ήταν αφελές να αναμένεις από το σύνολο της νεολαίας να έχει τα ιδεολογικά εργαλεία και "περισσευούμενο χρόνο" για να φτάσει πλειοψηφικά στο συμπέρασμα ότι και για την καταστολή που δέχεται φταίει ο καπιταλισμός.

Η εντεινόμενη κρατική καταστολή σε περίοδο οικονομικής ύφεσης δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Το βλέπουμε έντονα στις μέρες μας στην Λατινική Αμερική, αλλά και στην ανεπτυγμένη οικονομικά Ευρώπη (δες Γαλλία και κίτρινα γιλέκα). Η εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών χωρίς την ύπαρξη αντιστάσεων σε αυτές , φέρνει την βεβαιότητα στις υποτελείς τάξεις ότι η περιθωριοποίηση τους θα διαρκέσει καιρό, και αυτή η βεβαιότητα γεννά εκρηκτικές καταστάσεις, που το σύστημα με την καταστολή προσπαθεί να τις αποτρέψει.

Αυτόν τον βαθμό σύνδεσης της κρατικής καταστολής με την αέναη οικονομική εξαθλίωση που υπόσχονται οι αστοί στην νεολαία μας οφείλει η αριστερά να καταδείξει στην ίδια την νεολαία. Να πούμε ότι το κράτος σήμερα λέει στην νέα και τον νέο: "σε έχουμε ήδη με μισθό των 400 ευρώ για τα επόμενα 20-30 χρόνια και επειδή ξέρουμε ότι αυτό θα σε κάνει να αναζητήσεις τρόπο απάντησης, σου κάνουμε σαφές από τώρα ότι ΑΠΑΝΤΗΣΗ δεν θα γίνει δεκτή. Θα πρέπει να ξέρεις ότι κάθε αντίσταση στον δρόμο, στον χώρο εργασίας σου, θα την τσακίσουμε"

Και ξεπερνώντας την καταγγελειολογία η Αριστερά να καλέσει την νεολαία που αντιδρά σήμερα στην καταστολή σε ένα σχέδιο που θα μιλά για την ανατροπή αυτών των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που την τσακίζουν. Να υπάρξει το σχέδιο συγκεκριμένο και ρητά διατυπωμένο, χωρίς αυταπάτες ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα αφορά μόνο τις υποτελείς τάξεις, και βέβαια δεν θα περάσει με καμία συνθήκη κοινωνικής ειρήνης με τους αστούς. Να μιλά με σαφήνεια ότι δεν γίνεται και το Κεφάλαιο να κερδοφορεί και οι υποτελείς τάξεις να δουν μια καλύτερη μέρα, ταυτόχρονα. 

Αν η Αριστερά δεν πει στον νέο και την νέα ότι δεσμεύεται, ότι με το δικό της σχέδιο θα σταματήσει απλά να προσπαθεί να επιβιώνει, και θα μπορέσει να ζήσει αξιοπρεπώς, να δημιουργήσει, να ονειρευτεί , να ταξιδέψει, και για όλα αυτά να τον πείσει, απλά θα συνεχίσει να είναι "αόρατη" στη κοινωνία. 

Και τέλος  η νεολαία από τη μεριά της, με μία αριστερά εξαφανισμένη, θα μείνει να βλέπει την κρατική καταστολή ως κάτι αυτοτελές και θα ξεγελαστεί από μία προοδευτικότερη εκδοχή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που θα έχει απλά λιγότερο "κρατικό ξύλο" (σαν το ξύλο των ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ που επίσης γευτήκαμε), αλλά την ίδια οικονομική εξαθλίωση.


Σχολιάστε Ελεύθερα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...