Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Προβλέπεται “ντόμινο” αυξήσεων στις τιμές καυσίμων και στην Ελλάδα


Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών στη Σαουδική Αραβία και τον Περσικό, όπως εκτιμάται, ότι θα πυροδοτήσει “ντόμινο” αυξήσεων στις τιμές πετρελαίου, βενζίνης και φυσικού αερίου διεθνώς, και φυσικά δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη και την Ελλάδα.
Η ανησυχία για αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων ενισχύεται από την πάγια τακτική του ολιγοπωλιακού κυκλώματος διύλισης και εμπορίας στην Ελλάδα να σπεύδει να αυξήσει τις τιμές ακόμη και πριν πραγματοποιηθούν αυξήσεις διεθνώς. Κάτι που δεν συμβαίνει όταν οι τιμές διεθνώς πέφτουν, καθώς τότε δεν διαπιστώνεται καμιά βιασύνη στη μείωση των τιμών και στην Ελλάδα.
Πιστεύεται πως με μια αύξηση στα 70 δολάρια ανά βαρέλι, οι τιμές της βενζίνης στη χώρα μας μπορούν να φτάσουν έως το 1,65 ευρώ ανά λίτρο, ενώ στα νησιά, να αγγίξει τα 2 ευρώ. Ανάλογη αύξηση περιμένουν και στο πετρέλαιο θέρμανσης, το οποίο κυμαίνεται αυτή τη περίοδο λίγο πάνω από το 1 ευρώ (1,20 στα νησιά) και δεν αποκλείουν να ανέβει κατά περίπου 20 λεπτά.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Βενζινοπωλών Ελλάδας Μιχάλη Κιούση“αν κάτσει στα 70 δολάρια το βαρέλι το πετρέλαιο τότε η αύξηση (στη βενζίνη) μπορεί να είναι μεγάλη”. Εντούτοις, τόνισε πως δεν μπορεί να υπάρξει αύξηση μόνο και μόνο λόγω της είδησης για τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Όπως είπε, “δεν μπορεί επειδή υπάρχει η πληροφορία κάποιος να ακριβύνει από σήμερα. Θα τον αποβάλει η αγορά”.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Εκπτωτοι βεζίρηδες εναντίον σουλτάνου. Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου


Τον Απρίλιο του 2016 διοχετεύθηκαν σε τουρκικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης 27 ντοκουμέντα-φωτιά. Ο τότε πρωθυπουργός και επικεφαλής του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) Αχμέτ Νταβούτογλου εμφανιζόταν να διαφωνεί σε καίρια θέματα με τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν και να υπονομεύει την πολιτική του. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο Νταβούτογλου εκπαραθυρώθηκε, δίνοντας τη θέση του στον Μπιναλί Γιλντιρίμ. Ο νέος πρωθυπουργός ήταν έμπιστος του Ερντογάν σε τέτοιο βαθμό, που δέχθηκε την κατάργηση του αξιώματός του όταν ο πρόεδρος καθιέρωσε προσωποκεντρικό πολιτειακό σύστημα. Οπως δέχθηκε και να κατέβει υποψήφιος δήμαρχος στην Κωνσταντινούπολη, στις δημοτικές εκλογές-καρμανιόλα για το ΑΚΡ, τον περασμένο Μάρτιο.
Τα ντοκουμέντα που έκαψαν τον Νταβούτογλου ονομάστηκαν The Pelican Files, παραπέμποντας στην επιτυχημένη ταινία «The Pelican Brief», ένα πολιτικό θρίλερ του Αλαν Πάκουλα με τον Ντένζελ Ουάσιγκτον και την Τζούλια Ρόμπερτς. Οι Pelicanists, όπως ονομάστηκαν όσοι κρύβονταν πίσω από τη διαρροή, είχαν συγκροτηθεί αρχικά ως ομάδα κρούσης του ΑΚΡ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα πεδίο όπου μέχρι τότε το ισλαμικό κόμμα υστερούσε έναντι της κοσμικής αντιπολίτευσης. Στην πορεία, όμως, εξελίχθηκαν σε «κόμμα μέσα στο κόμμα», μια συμπαγή ομάδα δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών και συμβούλων, απολύτως πιστών στον Ερντογάν, με επιρροή στα μέσα ενημέρωσης και στο κράτος.
Η ώρα της εκδίκησης ήρθε για τον Νταβούτογλου την τελευταία νύχτα του περασμένου Μαρτίου. Πληρώνοντας βαρύ τίμημα για την οικονομική ύφεση, το ΑΚΡ υπέστη βαριά ήττα στις δημοτικές εκλογές, χάνοντας τις μεγαλύτερες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης, όπου ο άχρωμος Γιλντιρίμ έχασε οριακά από τον χαρισματικό Εκρέμ Ιμάμογλου. Η ομάδα των Pelicanists στοχοποιήθηκε για τον ρόλο που φέρεται να έπαιξε στη μοιραία απόφαση του Ερντογάν να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα και να προκαλέσει επαναληπτικές εκλογές, όπου η οριακή νίκη του Ιμάμογλου μετατράπηκε σε σαρωτικό θρίαμβο.
Σαν έτοιμος από καιρό, ο Νταβούτογλου άρχισε τις προετοιμασίες για τη συγκρότηση καινούργιου πολιτικού κόμματος, που θα διεκδικήσει τους απογοητευμένους από το ΑΚΡ ψηφοφόρους του μετριοπαθούς Ισλάμ. Οι επικρίσεις του κατά του Ερντογάν πύκνωσαν και έγιναν τοξικότερες. Το αποκορύφωμα ήρθε πριν από λίγες ημέρες, όταν δήλωσε: «Αν διερευνηθούν οι υποθέσεις που συνδέονται με την τρομοκρατία, τότε πολλοί άνθρωποι (δηλαδή, ο Ερντογάν και στενοί συνεργάτες του) δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν και να αντικρίζουν τον κόσμο».
Ηταν μια πολιτική βόμβα μεγατόνων. Πρωθυπουργός της Τουρκίας από το 2014 έως το 2016, ο Νταβούτογλου υπονοούσε ότι μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων που αποδόθηκαν στους Κούρδους οργανώθηκε με ανάμειξη του βαθέος κράτους. Στόχος ήταν να τορπιλιστεί η ειρηνευτική διαδικασία στο Κουρδικό και να στραφεί το ΑΚΡ σε κυβερνητική συνεργασία με το υπερεθνικιστικό ΜΗΡ. Οπως ήταν επόμενο, ο Eρντογάν κίνησε τη διαδικασία διαγραφής του Νταβούτογλου, αλλά εκείνος τον πρόλαβε. Την Παρασκευή, παραιτήθηκε από το ΑΚΡ και προανήγγειλε τη δημιουργία νέου κόμματος, αν και παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί δεν μίλησε νωρίτερα και γιατί, όταν μίλησε, δεν είπε περισσότερα.
«Υπονομεύει την ανάπτυξη»
Παράλληλα με τον πρώην πρωθυπουργό, μια άλλη πολιτική προσωπικότητα του ΑΚΡ ετοιμάζεται να δημιουργήσει νέο κεντροδεξιό κόμμα. Πρόκειται για τον Αλί Μπαμπατζάν, ο οποίος χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών, Οικονομικών και επί έξι χρόνια αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Την περασμένη εβδομάδα, ο Μπαμπατζάν επιβεβαίωσε τις φήμες για δημιουργία νέου κόμματος με συνέντευξή του, όπου κατηγόρησε τον Ερντογάν ότι με τις απολυταρχικές παρεμβάσεις του στη Δικαιοσύνη και στον Τύπο απομακρύνει επενδυτές και υπονομεύει την οικονομική ανάπτυξη.
Στο εγχείρημα του Μπαμπατζάν λέγεται ότι θα συμμετάσχει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο πολιτικός του μέντορας Αμπντουλάχ Γκιουλ, ιδρυτικό στέλεχος του ΑΚΡ και τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι σχέσεις του Γκιουλ με τον Ερντογάν ήταν τόσο κακές, που το κεμαλικό κόμμα CHP σκεφτόταν σοβαρά να υποστηρίξει τον Γκιουλ ως κοινό υποψήφιο της αντιπολίτευσης στις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2018. Ο ίδιος φαίνεται ότι έκλινε στο να δεχθεί την πρόταση, αλλά μεταπείστηκε όταν ένα ελικόπτερο που μετέφερε τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων και έναν απεσταλμένο του Ερντογάν προσγειώθηκαν στην αυλή του σπιτιού του. Το τι του είπαν παραμένει άγνωστο, εκ του αποτελέσματος όμως αποδείχθηκαν πειστικοί: ο Γκιουλ δεν έθεσε υποψηφιότητα.
Πολλοί εκτιμούν πως ο Μπαμπατζάν έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει απήχηση από τον Νταβούτογλου. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν διετέλεσε πρωθυπουργός και δεν χρεώθηκε προσωπικά διώξεις πολιτικών αντιπάλων. Αντίθετα, ο κόσμος τον θυμάται ως «τσάρο της οικονομίας» τα χρόνια των παχειών αγελάδων. Επιπλέον, γιατί κατάφερε να οικοδομήσει πολύ καλές σχέσεις με τις τουρκικές επιχειρηματικές ελίτ και μεγάλους ξένους επενδυτές, κάτι που μπορεί εξασφαλίσει πολύτιμα καύσιμα για το πολιτικό του εγχείρημα. Πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Μπαμπατζάν απολαμβάνει στήριξη από την Τουρκική Ενωση Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών (TUSAID).
Θορυβημένος από τις εξελίξεις, ο Ερντογάν επιχειρεί προληπτικά πλήγματα κατά των αντιπάλων του, περιοδεύοντας ανά τη χώρα. Τις προάλλες κατηγόρησε τον Μπαμπατζάν ότι «διασπά την ούμα» (την κοινότητα των πιστών) και προειδοποίησε ότι «όσοι διαπράττουν προδοσία (σ.σ.: δηλαδή, τον αμφισβητούν) θα πληρώσουν το τίμημα».
Η σύγκρουση προβλέπεται άγρια. Μια πρόγευση μας έδωσε η Χιλάλ Καπλάν, αρθρογράφος της πιστής στον Ερντογάν εφημερίδας Sabah και μέλος, όπως λέγεται και γράφεται, της ομάδας Pelican. Σε πρόσφατο άρθρο της, η Καπλάν απάντησε στον Νταβούτογλου για τα αίτια της κατάρρευσης των ειρηνευτικών συνομιλιών με τους Κούρδους, ρίχνοντας την ευθύνη στις μεγάλες διαδηλώσεις του 2013 και στο δίκτυο του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν. Θα μπορούσε να ερμηνευθεί και σαν έμμεση προειδοποίηση προς τον Νταβούτογλου ότι, αν τραβήξει στα άκρα το σχοινί, δεν αποκλείεται να κατηγορηθεί ότι συμπλέει με τον «τρομοκράτη» Γκιουλέν και τις ΗΠΑ.
Ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει αν τα εγχειρήματα των πρώην στενών συνεργατών του Ερντογάν στεφθούν από επιτυχία. Είναι βέβαιο όμως ότι ο πρόεδρος-σουλτάνος έχει ήδη καταφέρει να δώσει στην πολιτική ζωή της χώρας του μιαν ατμόσφαιρα ίντριγκας και μηχανορραφιών που παραπέμπει στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
*Πηγή: kathimerini.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κόντρα στο ρεύμα της ξενοφοβίας

Ντίνα Δασκαλοπούλου


Βρέθηκε στο Βελιγράδι για να υψώσει τη φωνή του κατά του ΝΑΤΟ και στη Γένοβα κατά των σχεδίων των ισχυρών του κόσμου· στη Συρία, διαδήλωσε κατά των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Με ένα κείμενο που έγινε viral δήλωσε την αλληλεγγύη του στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό. Κι είναι η πρώτη φορά στη ζωή του που στέκεται απέναντι σε διαδηλωτές.

Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος του θεού όταν ακούει τους συντοπίτες του να δηλώνουν στις κάμερες πως «θα χυθεί αίμα» αν έρθουν οι πρόσφυγες στον τόπο τους; Ο παπα-Χρήστος Ζαρκαδούλας έκανε αυτό που κάνει πάντα: στέκεται στο πλευρό των αδυνάτων, ως άνθρωπος που υπηρετεί την Αριστερά και ως παπάς που τιμάει τα ράσα.

Η ιστορία του Καραβόμυλου σας είναι λίγο πολύ γνωστή και δεν διαφέρει από όσα έχουμε δει σε διάφορες γωνιές της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια: η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα φτιάξει εκεί ένα χοτσπότ για να στεγαστούν πρόσφυγες, και μέρος της τοπικής κοινωνίας αντιδρά.

Ο παπα- Χρήστος Ζαρκαδούλας

Ετσι (και) την περασμένη Παρασκευή συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Στυλίδας και έκλεισαν για μισή ώρα την παλιά εθνική οδό. Όπως διαβάζουμε στο stilidanews.gr, στη συγκέντρωση τον λόγο πήρε πρώτος ο αντιδήμαρχος Χαράλαμπος Καναπίτσας. «Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να διαδηλώσουμε κατά των προσφύγων», ξεκίνησε ο κ. Καναπίτσας, για να τον διακόψει αμέσως η δήμαρχος, Βιργινία Στεργίου: «Εμείς δεν είμαστε κατά των προσφύγων».

Παρ’ όλα αυτά η δημοτική αρχή (που εκλέχθηκε με τη στήριξη της Ν.Δ.) «καταδικάζει την αδιάλλακτη στάση της ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για την ειλημμένη απόφαση της δημιουργίας προσωρινού κέντρου παραμονής προσφύγων στο Στρατόπεδο “Γεώργιος Παπαποστόλου”», όπως διαβάζουμε σε ψήφισμα που προσυπογράφουν και οι επικεφαλής της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

Οι παρατάξεις δηλώνουν πως ακόμα και μετά τη συνάντηση που είχε η δήμαρχος με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, διαφωνούν «με την προοπτική διαμόρφωσης ενός πρόχειρου hotspot, με δεδομένα τα προβλήματα υδροδότησης, αποχέτευσης, την προηγούμενη χρήση του στρατοπέδου ως αποθήκης καυσίμων, τον τουριστικό χαρακτήρα της περιοχής και τη θέση του στρατοπέδου ανάμεσα στον αστικό ιστό» και ζητούν συνάντηση με τον πρωθυπουργό.
Από το 2017

Η δημιουργία κέντρου φιλοξενίας προσφύγων στον Καραβόμυλο είχε συζητηθεί και το 2017. Οπως έχει γράψει η εφημερίδα μας (5/9/2019), «το έργο δεν προχώρησε για διάφορους λόγους, αν και τότε υπήρξαν έντονες αντιδράσεις με ξενοφοβικά χαρακτηριστικά, που είχαν οδηγήσει τον τότε δήμαρχο στην απόφαση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, το οποίο επίσης δεν έγινε ποτέ».

Σε ένα τέτοιο κλίμα γράφει και αγωνίζεται ο παπα-Χρήστος, ο εφημέριος της εκκλησίας του Καραβόμυλου. «Αφήστε κατά μέρος τις κομμουνιστο-χριστιανικές αηδίες (ο φονταμενταλισμός σε όλο του το μεγαλείο), ανοίξτε τα μάτια σας ΟΛΟΙ και ειδικά όσοι είστε δημόσια πρόσωπα και ΔΕΙΤΕ τι έγινε στη Μόρια!», του γράφουν στην προσωπική του σελίδα εξαγριωμένοι... ευσεβείς. «Σε λιγο θα σου απογορεψουν να χτυπας την καμπανα παπά», ορύεται ένας άλλος.

Τι λέει αυτός ο παπάς και κάποιοι... πιστοί του δόγματος της αγάπης τον εχθρεύονται τόσο πολύ; Το αυτονόητο:

«άμεσα πρέπει να αγκαλιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους ως αδελφούς μας. Ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, έθνος και θρησκεία, πρέπει να γίνουμε οι πλησίον τους. Να πιέσουμε δυναμικά να ανοίξουν τα σύνορα ώστε ο καθένας ελεύθερα να κινηθεί προς τη χώρα που επιθυμεί. Να αντισταθούμε στη δημιουργία γκέτο-φυλακής και να απαιτήσουμε την εγκατάστασή τους σε οικίες εντός των πόλεων και των χωριών και μάλιστα σε αριθμό ανάλογο του μόνιμου πληθυσμού».

Ο παπα-Χρήστος είναι ένας από εκείνους που, στον δρόμο των πρώτων χριστιανών και ακολουθώντας το παράδειγμα της Παγκληρικής Ενωσης που πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση, το 2004 δημιούργησαν την Παγκληρική Αγωνιστική Κίνηση Κληρικών και Λαϊκών και έδειξαν τι ακριβώς σημαίνει θεολογία της απελευθέρωσης, αλλά και το πώς συμπλέει ο μαρξισμός με τον χριστιανισμό.

Όταν γνωριστήκαμε το 2009, ο παπα-Χρήστος μού έδωσε να διαβάσω Καρντενάλ, Κάουτσκι και Κορδάτο και μου έλεγε τότε: «Ο Θεός μάς κάλεσε να άρουμε τα εμπόδια στα οποία προσκόπτει η ενότητα του κόσμου. Τέτοια εμπόδια είναι η ταξική κοινωνία, ο εθνικισμός, οι διακρίσεις ανάλογα με το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία. Η πάλη, λοιπόν, για την άρση αυτών των εμποδίων πρέπει να γίνει λόγος ύπαρξης για τον καθέναν που θέλει να λέγεται χριστιανός».

Τώρα, θυμίζοντας τόσο τον συγχωρεμένο παπα-Στρατή από τη Λέσβο, αυτόν τον ίδιο αγώνα κάνει για τους πρόσφυγες, που κάποιοι στέκουν εναντίον τους πριν καν τους δουν στον τόπο τους.

«Ο αγώνας πρέπει να είναι κατά των αιτιών που δημιουργούν το πρόβλημα», τονίζει ο παπα-Χρήστος. «Κοινός εχθρός και των προσφύγων-μεταναστών και δικός μας είναι οι ισχυροί του κόσμου, ο ιμπεριαλισμός και οι μηχανισμοί του. Αυτοί κατέστρεψαν τις πατρίδες των προσφύγων-μεταναστών. Αυτοί σε συνεργασία και με τις κυβερνήσεις της χώρας μας τούς ξεσπίτωσαν και τους ξεσπιτώνουν. Αυτοί έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους πρόσφυγες-μετανάστες, πλάνητες στον κόσμο, χωρίς πατρίδα».

Πηγή: efsyn.gr



Ντίνα Δασκαλοπούλου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η αμφισβήτηση του “Δόγματος Κάρτερ” στον Περσικό Κόλπο. Του Κώστα Ράπτη


Εκφωνώντας τον Ιανουάριο του 1980 την καθιερωμένη ετήσια ομιλία για την “κατάσταση της Ένωσης” ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ τόνισε το εξής: “Η θέση μας είναι απολύτως ξεκάθαρη: κάθε προσπάθεια από οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη να αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής του Περσικού Κόλπου θα θεωρηθεί επίθεση στα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και θα αποκρουσθεί με κάθε δυνατό μέσο, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής ισχύος”.
Πρόκειται για ό,τι έκτοτε καθιερώθηκε να λέγεται “δόγμα Κάρτερ” και παραμένει μία από τις ορίζουσες της αμερικανικής στρατηγικής. Διατυπώθηκε στον απόηχο της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν και της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν και αποτυπώνει τη σημασία που διαχρονικά αποδίδει η Ουάσιγκτον στον έλεγχο των παγκόσμιων ενεργειακών ροών.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, πάλι, μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Οβάλ Γραφείο στον απόηχο της επίθεσης του Σαββάτου που έθεσε εκτός λειτουργίας το ήμισυ της σαουδαραβικής πετρελαϊκής παραγωγής είχε μία πολύ πιο περίπλοκη, αν όχι ακροβατική, τοποθέτηση.
Δεν επιθυμώ τον πόλεμο αν και είμαστε, αν χρειαστεί πανέτοιμοι να τον εξαπολύσουμε. Διαθέτουμε πολλές επιλογές, αλλά δεν τις εξετάζουμε πριν βεβαιωθούμε απολύτως για τους δράστες της επίθεσης του Σαββάτου. Έχουμε επ’ αυτού τις εκτιμήσεις μας (βλ. Ιράν), αλλά αναμένουμε επιβεβαίωση με βάση και τα συμπεράσματα της Σαουδικής Αραβίας. Στηρίζουμε το Ριάντ, που συμβάλλει τα μέγιστα στην οικονομία μας,, αλλά εναπόκειται στο ίδιο να μας υποδείξει με ποιον τρόπο και να αναλάβει το κόστος. Δεν δεχόμαστε όρους (λ.χ. την άρση των κυρώσεων) προκειμένου να συνομιλήσουμε με το Ιράν, αλλά είναι βέβαιο ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν κάποια στιγμή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η επίθεση του Σαββάτου δεν αφορά την ασφάλεια των ΗΠΑ και σε κάθε περίπτωση δεν έχουν ακόμη αναληφθεί δεσμεύσεις έναντι των Σαουδαράβων και δεν υπάρχει καμία βιασύνη στο πώς θα αντιμετωπίσουμε το Ιράν.
Αυτό ήταν το μήνυμα του Αμερικανού προέδρου, που πάντως δεν απέτρεψε τις επιθέσεις από τους εσωτερικούς πολιτικούς του αντιπάλους.
Στελέχη των Δημοκρατικών καταγγέλλουν τον ένοικο του Λευκού Οίκου ότι μοιάζει σαν να αναμένει εντολές από τους Σαουδάραβες “χειριστές” του, σε μια εικόνα αναντίστοιχη προς το κύρος μιας υπερδύναμης. Η πεποίθηση ότι η σχέση του Τραμπ με τον Οίκο των Σαούντ υποκρύπτει αθέμιτη προσωπική ιδιοτέλεια σκιάζει τη δημόσια συζήτηση, ενώ η υπόθεση της δολοφονίας του Τζαμάλ Χασόγκι έχει τραυματίσει τις διμερείς σχέσεις και το Κογκρέσο επιχειρεί να μπλοκάρει κάθε αμερικανική συνδρομή στον πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της στην Υεμένη.
Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά από το πνεύμα του “δόγματος Κάρτερ” – και όχι μόνο επειδή η Αμερική έχει έκτοτε ενεργειακά απεξαρτηθεί από τα κοιτάσματα του Περσικού Κόλπου.
Η στρατιωτική “ομπρέλα” των ΗΠΑ πάνω από την Αραβική Χερσόνησο δείχνει να έρχεται αντιμέτωπη με ανυπέρβλητα όρια. Τόσο εσωτερικά (που αφορούν την απροθυμία του αμερικανικού πληθυσμού για νέες περιπέτειες στην περιοχή, όπως γνωρίζει πολύ καλά ο μαχόμενος για την επανεκλογή του Τραμπ) όσο και εξωτερικά.
Οι τυχοδιωκτισμοί με τους οποίους έχει συνδέσει το όνομά του ο ισχυρός άνδρας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκηπας διάδοχος Μοχάμαντ μπιν Σαλμάν είναι μη υπερασπίσιμοι, ενώ η ενότητα του Συμβουλίου Ασφαλείας του Κόλπου, που συνασπίζει τις μοναρχίες της περιοχής έχει διαρραγεί: το Κατάρ βρίσκεται σε ανοιχτή σύγκρουση με το Ριάντ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το τελευταίο διάστημα αποστασιοποιούνται προτάσσοντας τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, ενώ το Κουβέιτ και το Ομάν είχαν πάντα μια ουδέτερη στάση.
Η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας μικρή χρησιμότητα αποδεικνύεται ότι έχει μπροστά στα ασύμμετρα πλήγματα που μπορούν να επιφέρουν το Ιράν και οι σύμμαχοί του (Χεζμπολάχ, Χούθι, Ιρακινοί πολιτοφύλακες), μεταφέροντας την σύγκρουση σε μια εκτεταμένη περιοχή. Η προσπάθεια του Τραμπ να επηρεάσει την “περιφερειακή συμπεριφορά” της Τεχεράνης, ώστε να καθησυχάσει τους πελάτες των ΗΠΑ στην περιοχή, μάλλον οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα, εφόσον η Ισλαμική Δημοκρατία διαμηνύει ότι δεν σκοπεύει να διαπραγματευτεί παρά μόνο υπό τον όρο της άρσης των κυρώσεων και δεν προτίθεται να εμπλακεί σε “ελεγχόμενες” εχθροπραξίες, παρά μόνο, αν χρειαστεί, σε ολομέτωπη αντιπαράθεση.
Μένει η πρόσφατη επίσκεψη του επικεφαλής του ιρανικού Γενικού Επιτελείου στο Πεκίνο, η προαναγγελία κοινών ναυτικών ασκήσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας με τη Ρωσία και την Κίνα και η μάλλον ειρωνική παρότρυνση του Βλαντίμιρ Πούτιν προς το Ριάντ να αποκτήσει, όπως η Τουρκία και το Ιράν, ρωσικά αντιπυραυλικά συστήματα για να αποτρέψει επιθέσεις σαν του Σαββάτου, για να αντιληφθούμε ότι η αμερικανική “αποκλειστικότητα” στον Περσικό Κόλπο αποτελεί παρελθόν.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Βαριά και καθ’ υποτροπή ανομία της κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας στα εργασιακά


Σημείωνα στον πρώτο σχολιασμό των μέτρων του αναπτυξιακού νομοσχεδίου της Νέας Δημοκρατίας ότι οι συλλογικές συμβάσεις και η Διαιτησία του ΟΜΕΔ βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, όπως ακριβώς συνέβη και με το παρα-σύνταγμα του δεύτερου Μνημονίου και την ΠΥΣ 6/2012. Δεν πρόκειται απλώς για μια αταβιστική συμπεριφορά, αλλά για κάτι βαθύτερο: για την επιβεβαίωση της ακλόνητης (;) πίστης της Νέας Δημοκρατίας στις μνημονιακές πολιτικές. Τι κι αν αυτές άφησαν ερείπια στην οικονομία και γενικότερα στην κοινωνία…
Ο ΣΕΒ νομοθέτης…
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ΣΕΒ υπαγορεύει ουσιαστικά τα προς νομοθέτηση μέτρα. Δεν υπάρχει κείμενο θέσεων και προτάσεων του ΣΕΒ με το οποίο να μη ζητείται, με εμμονικό τρόπο, η λήψη των μέτρων που φέρνει τώρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για τις συλλογικές συμβάσεις και τη Διαιτησία με το λεγόμενο αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η Νέα Δημοκρατία προχωρά ουσιαστικά σε μια άτυπη, de facto, παρα-συνταγματική παραχώρηση νομοθετικής πρωτοβουλίας στον ΣΕΒ.
Γιατί τα προτεινόμενα μέτρα πλήττουν καίρια την προστατευτική λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων αλλά και της οικονομίας – Μειώσεις μισθών και πάλι
Όπως έχει ζητήσει ο ΣΕΒ:
Α. Θεσπίζονται αλλεπάλληλες ρήτρες και φόρμουλες εξαίρεσης πολλών κατηγοριών επιχειρήσεων από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιχειρήσεων που υφίστανται ακόμη και σήμερα τις καταστροφικές συνέπειες από τα ομόρροπα με τα επίμαχα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου. Η προσωρινή εξαίρεση επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας από το πεδίο εφαρμογής κλαδικών συλλογικών συμβάσεων φαίνεται, και είναι ως ένα βαθμό, εύλογη. Μόνο που στη χώρα μας:
αα. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι τόσο πολλές, ώστε η εξαίρεσή τους θα αποδομούσε τη λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.
ββ. Οι επιχειρήσεις αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας εξαιτίας ακριβώς των μέτρων του δεύτερου Μνημονίου, δηλαδή εξαιτίας της εφαρμογής μέτρων ομόρροπων με αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση.
γγ. Οι επιχειρήσεις αυτές «ζουν» στη μεγάλη τους πλειονότητα και στηρίζουν τις προοπτικές ανάκαμψής τους στην ενεργό ζήτηση των εργαζομένων. Η ζήτηση αυτή ενισχύεται μετά τον Αύγουστο του 2018, χωρίς βεβαίως να δημιουργείται πρόβλημα από την αύξηση του λεγόμενου μισθολογικού κόστους στην πράξη. Αντίθετα, η εσωτερική ενεργός ζήτηση, που σημειωτέον παράγει περίπου τα 2/3 του ΑΕΠ, θα πληγεί καίρια με μαζικές μειώσεις των κλαδικών μισθών. Αυτό σημαίνει ότι εξ αυτού του λόγου οι προοπτικές ανάκαμψης των επιχειρήσεων αυτών θα υπονομευτούν, αντί να στηριχτούν, αν το αναπτυξιακό νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους. Όπως το έχει διατυπώσει επιφανής Αμερικανός επιχειρηματίας, «το πρόβλημα με εμάς τους επιχειρηματίες είναι ότι θέλουμε οι πελάτες μας να είναι πλούσιοι και οι εργαζόμενοί μας φτωχοί». Όλα αυτά «διέφυγαν» από την κυβέρνηση, παρότι είναι νωπή η εμπειρία από τις καταστροφές που σώρευσαν τα ομόρροπα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου.
Οταν η λειτουργία της οικονομίας επανέλθει σε μια, κατά προσέγγιση, κανονικότητα, τότε θα μπορούσε να συζητηθεί η εισαγωγή ρήτρας εξαίρεσης από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, με εξαιρετική φειδώ πάντως και μόνο για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν πράγματι προβλήματα βιωσιμότητας, αντί παραχωρήσεων όπως είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Αρκεί την απόφαση εξαίρεσης να την παίρνουν οι μόνοι αρμόδιοι, οι ίδιες οι συμβαλλόμενες με την κλαδική σύμβαση συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως συμβαίνει π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο. Οτι δηλαδή δεν θα δοθεί ένα opt-out (εξαίρεση) στις ίδιες τις επιχειρήσεις, ένα είδος εξαίρεσης με self-service που θα ρήμαζε τη συλλογική αυτονομία και τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.
Β. Η ναρκοθέτηση με το επίμαχο νομοσχέδιο των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, που αποτελούν το βασικό κλειδί για αποτελεσματική συλλογική διαπραγμάτευση, φτάνει μέχρι και την εξαίρεση επιχειρήσεων από την επέκταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων με απόφαση του υπουργού Εργασίας, ακόμη και αν οι επιχειρήσεις αυτές δεν θα έχουν εξαιρεθεί προηγουμένως από τις κλαδικές με τη χρήση των λοιπών εργαλείων του νομοσχεδίου.
Γ. Πλήττεται καίρια με τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, που έχει και συνταγματική θεμελίωση. Με τη συρρίκνωση της κλαδικής διαπραγμάτευσης πλήττεται ακόμη στα θεμέλιά της η συλλογική αυτονομία που ομοίως εγγυάται το Σύνταγμα.
Δ. Σε άλλα Δίκαια, π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο, σε αντίθεση με τα προς νομοθέτηση μέτρα, την απόφαση για εξαιρέσεις επιχειρήσεων από κλαδικές συμβάσεις παίρνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που τις συνάπτουν. Οι επιμέρους επιχειρήσεις δεν έχουν κανένα δικαίωμα opt-out. Οι κλαδικές οργανώσεις είναι σε θέση, εκτιμώντας όλες τις παραμέτρους, να αποφασίζουν, με μεγάλη φειδώ όπως δείχνει η γερμανική εμπειρία, ποιες επιχειρήσεις πρέπει να εξαιρεθούν. Επομένως αυτό που λέγεται ότι τα επίμαχα μέτρα για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις απαντώνται και στα Δίκαια αναπτυγμένων χωρών είναι «ψέμα χοντρό και κατασκευασμένο».
Με το επίμαχο νομοσχέδιο δίνεται, κατ’ αρχάς, η δυνατότητα στους συμβαλλόμενους της κλαδικής σύμβασης να αποφασίζουν την εξαίρεση συγκεκριμένων επιχειρήσεων. Αν όμως αυτό δεν συμφωνηθεί από τα μέρη της κλαδικής, και εδώ είναι η ουσιώδης διαφορά από ένα σύστημα που σέβεται τη συλλογική αυτονομία, δίνεται το δικαίωμα αυτό στις ίδιες τις επιχειρήσεις και νομοθετείται η υπερίσχυση επιχειρησιακών και τοπικών κλαδικών συμφωνιών έναντι των εθνικών κλαδικών.
Ε. Με το επίμαχο νομοσχέδιο ακρωτηριάζεται και η Διαιτησία, που βρίσκεται στο στόχαστρο των εργοδοτών από τότε που πρωτονομοθετήθηκε με τον Ν.1876/90.
Η συνταγματικότητα της Διαιτησίας και του δικαιώματος των ενδιαφερομένων να προσφεύγουν μονομερώς σε αυτήν επιβεβαιώθηκε με την ομόφωνη (!) απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 25/2014. Περαιτέρω, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφασή της 2307/2014 έκανε ακόμα ένα βήμα: έκρινε ότι η (μνημονιακή) νομοθετική κατάργηση του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία παραβιάζει το Σύνταγμα, αφού το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής θεμελιώνεται στο ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 22 παρ. 2).
Με τις δύο αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων υπερκεράστηκαν και οι παλαιότερες συστάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για περιορισμό του ελληνικού συστήματος Διαιτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στη Διαιτησία και στο δικαίωμα μονομερούς προσφυγής σε αυτήν από τους ενδιαφερομένους ανατίθεται ένας σπουδαίος εγγυητικός ρόλος. Ο ρόλος αυτός συνίσταται στη στήριξη της συλλογικής αυτονομίας, η οποία πρέπει να λειτουργεί αποτελεσματικά παρά τις εγγενείς αδυναμίες των συνδικαλιστικών θεσμών στη χώρα μας. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται ο τελικός στόχος του Συντάγματος, που είναι η απώθηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, αυτού του εργαλείου υποδούλωσης των εργαζομένων, υπέρ συλλογικών ρυθμίσεων των όρων εργασίας, οι οποίες έχουν υπέρ αυτών τα εχέγγυα μιας κατά προσέγγιση δίκαιης ρύθμισης. Τώρα η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας μετατρέπεται σε ισχνή εξαίρεση, όταν δεν στραγγαλίζεται.
Στο Σχέδιο Γιούνκερ πριν από το δημοψήφισμα του 2015 περιλαμβανόταν ο ιταμός όρος να καταργηθούν με νόμο οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2287 – 2290/2015 που είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις μειώσεις των συντάξεων του 2011/2012. Αυτό, που δεν έγινε δεκτό τότε, γίνεται τώρα πράξη με το επίμαχο νομοσχέδιο: καταργούνται, εκ του αποτελέσματος, οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (25/2004) και της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (2307/2014) για τη Διαιτησία και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής. Ποιος διαφωτισμός, ποια διάκριση των λειτουργιών και ποιο κράτος δικαίου…
*Ο Άρις Καζάκος είναι oμότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ
 iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΕΝΕΝ: Όλοι στην 24ωρη απεργία στις 24 Σεπτέμβρη 2019


Μπροστά οι ανάγκες, τα δικαιώματα και οι δίκαιες εργατικές διεκδικήσεις
Έναρξη απεργίας 24/9/2019 ώρα 6.00 π.μ – Λήξη 25/9/2019 ώρα 6.00 π.μ
Στην σημερινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ αποφασίστηκε η συμμετοχή των Ναυτεργατών στην 24ωρη απεργία για τις 24/9/2019 η οποία εξελίσσεται πλέον σε Πανελλαδική Πανεργατική απεργία με την συμμετοχή των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Την σύγκληση της Ε.Ε της ΠΝΟ ζήτησε με αίτημά της η ΠΕΝΕΝ.
Ήδη σχετική απόφαση έχουν λάβει η ΑΔΕΔΥ, τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας – Πειραιά και μεγάλος αριθμός άλλων δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Η απεργία αυτή έχει κρίσιμο και αποφασιστικό χαρακτήρα αφού σε αυτή το διακύβευμα είναι εάν θα υλοποιηθεί η νέα αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης της Ν.Δ στις ΣΣΕ, τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες των εργαζομένων.
Η νέα αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, βάζοντας στο στόχαστρο τις ΣΣΕ (ρήτρα εξαίρεσης) σε επιχειρήσεις με οικονομικά προβλήματα, συνιστά αποφασιστικό χτύπημα στην επεκτασιμότητά τους, απαξιώνει την ΟΜΕΔ (διαιτησία), διαμορφώνει ειδικές οικονομικές ζώνες, ενισχύει τις ενώσεις προσώπων οι οποίες έχουν εξελιχθεί σε μια τεράστια βιομηχανία που οδηγεί στην επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών.
Πρόκειται για μια συντονισμένη επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου η οποία στοχεύει να τσακίσει ακόμη περισσότερο μισθούς και μεροκάματα, να απαξιώσει τον θεσμό των κλαδικών ΣΣΕ, να ποδοπατήσει τα εργατικά δικαιώματα, να συντρίψει τους μισθούς.
Επίσης με το “ηλεκτρονικό μητρώο” και την “ηλεκτρονική ψηφοφορία” θέλουν να βάλουν χέρι στα συνδικάτα, να τα ελέγξουν, να τα υποτάξουν και να τα μετατρέψουν σε όργανα στην υπηρεσία του κεφαλαίου και της εργοδοσίας.
Πρόκειται για πολιτική που πατάει στο έδαφος της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ και η οποία βαθαίνει και διευρύνει το αντεργατικό οπλοστάσιο με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τις εργατικές αντιστάσεις, να εκμηδενίσει τον αγωνιστικό χαρακτήρα των συνδικάτων, να διαμορφώσει ακόμη πιο προκλητικό το έδαφος για την πολιτική της ανάπτυξης, των επενδύσεων και του φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος έτσι ώστε το κεφάλαιο να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του.
Πρόκειται για μια σκληρή ταξική πολιτική της οποίας οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα για τα εργατικά δικαιώματα και συμφέροντα.
Στις συνθήκες αυτές οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα πρέπει να βγουν αποφασιστικά, μαζικά και αγωνιστικά στην αντεπίθεση.
Το πρώτο βήμα είναι να ορθώσουν αγωνιστικά και μαχητικά το ανάστημά τους ώστε να μην ευοδωθούν οι σχεδιασμοί κυβέρνησης – κεφαλαίου.
Από την σκοπιά αυτή η οργάνωση, η προετοιμασία και η συμμετοχή στην 24ωρη Πανελλαδική – Πανεργατική απεργία αποκτάει βαρύνουσα και αποφασιστική σημασία.
Η μαζική συμμετοχή στην απεργία και στις συγκεντρώσεις – διαδηλώσεις μπορεί να είναι το πρώτο βήμα σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης με τις αντιλαϊκές αυτές πολιτικές.
Πιστεύουμε βαθύτατα ότι από τώρα πρέπει να υπάρχει ένας εργατικός σχεδιασμός ο ορίζοντας του οποίου δεν θα είναι η αποτροπή μόνο του συγκεκριμένου τερατουργήματος που επιχειρεί η κυβέρνηση.
Μπροστά μας πρέπει από πλευράς σχεδίου, πάλης, αγωνιστικής και απεργιακής δράσης να μπει το σύνολο των εργατικών διεκδικήσεων. Η επιτυχία των αιτημάτων  είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να διεκδικήσουμε μια ζωή με δικαιώματα στην δουλειά, στις ΣΣΕ, στην μόνιμη απασχόληση, στην λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την ανεργία, την επισφαλή εργασία.
Να διεκδικήσουμε το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, των πλειστηριασμών και της λεηλασίας της λαϊκής – εργατικής περιουσίας.
Να συγκρουστούμε με την πολιτική του αυταρχισμού, της καταστολής, της αστυνομοκρατίας στην αντιμετώπιση των λαϊκών και εργατικών διεκδικήσεων.
Οι Ναυτεργάτες έχοντας ως παρακαταθήκη την πείρα από όλους τους προηγούμενους μαζικούς και πετυχημένους αγώνες πρέπει να πρωτοστατήσουν στην προσπάθεια για την ανασύσταση και αντεπίθεση του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Παλεύουμε για:
  •  Υπογραφή ικανοποιητικών ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.
  • Σεβασμό και πιστή εφαρμογή των εργασιακών δικαιωμάτων σε όλα τα πλοία (ΣΣΕ – Ναυτική νομοθεσία).
  • Αντιμετώπιση της ανεργίας με την κατάργηση όλων των νομοθετικών ρυθμίσεων που καταργούν ή μειώνουν τις οργανικές συνθέσεις και διαμορφώνουν συνθήκες εργασιακής γαλέρας.
  • Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων που έχουν οδηγήσει συντάξεις – επικουρικές και εφάπαξ στην απαξίωση.
  • Εκδημοκρατισμό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και της ναυτικής νομοθεσίας.

Όλοι στην μάχη για την επιτυχία της απεργίας.
Στις 24 Σεπτέμβρη είμαστε όλοι απεργοί!!!

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς, η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα απόπειρα ξεπουλήματος της Εθνικής Ασφαλιστικής. Fairfax και Fosun οι ενδιαφερόμενοι


Κυβέρνηση και Εθνική Τράπεζα παρά το φιάσκο και το σκάνδαλο της προηγούμενης απόπειρας, έχουν βάλει πλώρη να επιχειρήσουν πάλι να ξεπουλήσουν άρον-άρον την Εθνική Ασφαλιστική. Μάλιστα η Fairfax η οποία ελέγχει το 33% της Εθνικής Τράπεζας, μητρικής της Εθνικής Ασφαλιστικής, ενδιαφέρεται να αγοράσει την τελευταία.
Η τυχόν πώληση του φιλέτου της ασφαλιστικής αγοράς, που είναι η Εθνική Ασφαλιστική, θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα αφελληνισμού μιάς αγοράς που έχει παραδοθεί σε μεγάλο βαθμό στις πολυεθνικές της ασφάλισης, ενώ η εκποίηση της κερδοφόρας και αξιόπιστης Εθνικής Ασφαλιστικής θα έχει ως συνέπεια μαζικές απολύσεις προσωπικούμειώσεις μισθών και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, σε μιά απόπειρα υπερεκμετάλλευσης για την άντληση περισσότερων κερδών.
Η διοίκηση της κινεζικής Fosun έρχεται στην Ελλάδα προκειμένου να συναντηθεί με κορυφαίους υπουργούς.
Πέραν του καναδικού fund Fairfax και ο κινεζικός όμιλος Fosun θα εκδηλώσει ενδιαφέρον, εκ νέου, για την Εθνική Ασφαλιστική.
Η διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας σχεδιάζει να ανοίξει τη διαδικασία πώλησης του 80% της Εθνικής Ασφαλιστικής τον Οκτώβριο του 2019.
Με βάση πληροφορίες υψηλόβαθμο κλιμάκιο της Fosun θα έρθει στην Ελλάδα και θα έχει συναντήσεις με Έλληνες υπουργούς, ώστε να διαμορφώσει μία πιο σαφή εικόνα για το οικονομικό περιβάλλον στην Ελλάδα.
Να σημειωθεί ότι η Fosun είναι εκ των βασικών επενδυτών στο Ελληνικό, ενώ ενδιαφέρεται και για την Εθνική Ασφαλιστική.
Υπενθυμίζεται ότι η Fosun είχε συμμετάσχει στην πρώτη φάση της διαγωνιστικής διαδικασίας για την πώληση του 75% της Εθνικής Ασφαλιστικής, προσφέροντας 650 εκατ. ευρώ, αλλά ο διαγωνισμός τότε δεν τελεσφόρησε.

Η διαδικασία και ο ρόλος Fairfax
Τον Οκτώβριο 2019 αποφασίζει η Εθνική Τράπεζα το χρονοδιάγραμμα για την διαδικασία πώλησης του 80% της Εθνικής Ασφαλιστικής.
Αν και η Εθνική υπολογίζει ότι λόγω της βελτίωσης των οικονομικών συνθηκών θα μπορούσε το τίμημα να αυξηθεί, εντούτοις μετά την αποχώρηση της ολλανδικής NN, το Fairfax παραμένει εκ των βασικών διεκδικητών.

Όμως ο Watsa ο επικεφαλής του καναδικού fund Fairfax και βασικός μέτοχος στην Eurobank με 33% γνωρίζει ότι εάν… ήταν ο μόνος πραγματικός ενδιαφερόμενος για την Εθνική Ασφαλιστική θα καθορίσει τους όρους της διαδικασίας πώλησης.
Η Εθνική τράπεζα σε ένα ουδέτερο σενάριο υπολογίζει ότι θα πάρει 800 εκατ ευρώ ποσό που κεφαλαιακά είναι σχεδόν ουδέτερο.
Πάντως ακόμη και εάν τον Οκτώβριο ξεκινήσει η διαδικασία για να υπάρξει τελική συμφωνία πώλησης θα απαιτηθούν περίπου 6 μήνες, οπότε κατά τον Απρίλιο του 2020 θα έχει ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση και θα έχει φανεί εάν το Fairfax ή η Fosun θα αγοράσει τελικώς την Εθνική Ασφαλιστική.

Εάν η Εθνική Ασφαλιστική περάσει στο Fairfax, η Eurolife θα παραμείνει ανεξάρτητη ασφαλιστική εταιρία, το Fairfax θα αγοράσει το 20% που κατέχει η Eurobank και σε μέλλοντα χρόνο ίσως αποφασίσει να συγχωνεύσει τις δύο ασφαλιστικές εταιρίες.
iskra.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Προς γενική απεργία στις 24 Σεπτεμβρίου για το Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο


24ωρη απεργία για τις 24 Σεπτεμβρίου κατά των αντεργατικών και αντισυνδικαλιστικών μέτρων του Αναπτυξιακού Νομοσχεδίου έχουν κηρύξει τα Εργατικά Κέντρα ΑθήναςΛαυρίου και Θεσπρωτίας, ενώ σε 24ωρη απεργία την ίδια μέρα προσανατολίζονται και άλλες Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα του ιδιωτικού τομέα, καθώς και η ΑΔΕΔΥ.
Με την ευρεία αυτή συμμετοχή η απεργιακή κινητοποίηση προσλαμβάνει χαρακτηριστικά γενικής απεργίας, όπως έχουν προτείνει το ΠΑΜΕ και το ΜΕΤΑανεξάρτητα από την τελική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Το γερμανικό μοντέλο φτωχοποίησης συνταξιούχων και η Γαλλία. Των Ρομπόλη- Μπέτση

Πώς το νέο σύστημα υπολογισμού εισφορών που προωθεί το Παρίσι «τιμωρεί» τους συνταξιούχους με χαμηλότερες αποδοχές. Τα διδάγματα από Βερολίνο και η κριτική. 
Η φτωχοποίηση των συνταξιούχων στη Γερμανία… εμπνέει την κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική της κυβέρνησης του E. Macron στη Γαλλία. Αυτό φάνηκε μετά την παρουσίαση της πρότασης του Jean-Paul Delevoye από τον Γάλλο πρωθυπουργό στους κοινωνικούς συνομιλητές, για τις σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, οι οποίες, μεταξύ των άλλων, στοχεύουν στη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 20%-25% από το 2020 μέχρι το 2050.
Πράγματι, στη Γερμανία το 2018, το 51,4% (9,3 εκατομμύρια άτομα) των συνταξιούχων ελάμβανε μηνιαία σύνταξη κάτω των 900 ευρώ και το 58,6% κάτω των 1.000 ευρώ. Παράλληλα, το όριο φτώχειας στη Γερμανία κυμαίνεται για κάθε άτομο στο επίπεδο των 999 ευρώ τον μήνα.
Στις συνθήκες αυτές, το Ινστιτούτο Βertelsman προβλέπει την αύξηση της φτώχειας των συνταξιούχων και εξαιτίας της αύξησης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, σε βαθμό που ένας στους πέντε (20%) συνταξιούχους στη Γερμανία από το 2031 μέχρι και το 2036 θα απειλείται από τον κίνδυνο της φτώχειας.
Την κατεύθυνση αυτή των μειώσεων του επιπέδου των συντάξεων και της αύξησης της φτωχοποίησης των συνταξιούχων στη Γερμανία επιδιώκει να επιτύχει η πρόταση του J.P. Delevoye με τη μετατροπή του ισχύοντος διανεμητικού συνταξιοδοτικού συστήματος σε σύστημα σημείων (point system) καθορισμένων εισφορών, σύμφωνα με το οποίο οι καταβαλλόμενες κάθε μήνα ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών θα χρησιμοποιηθούν για την αγορά σημείων, τα οποία θα συσσωρεύονται και θα μετατρέπονται σε σύνταξη κατά την περίοδο της συνταξιοδότησης.
Με άλλα λόγια, το προτεινόμενο αυτό σύστημα, στο οποίο ασκούνται σοβαρές και τεκμηριωμένες τεχνικά κριτικές, όχι μόνο από τα συνδικάτα αλλά και από ειδικούς ερευνητές και εμπειρογνώμονες, ενσωματώνει, κατά βάση, την περίοδο των καταβαλλόμενων ασφαλιστικών εισφορών. Αυτό σημαίνει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η χρονική διάρκεια καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών, τόσο περισσότερα θα είναι τα σημεία-βαθμοί που θα αγοραστούν, διαμορφώνοντας υψηλότερο επίπεδο σύνταξης.
Έχει υπολογιστεί (G. Duval, 2019) ότι κατά μέσο όρο, ένα επιπλέον έτος εργασίας, μετά την ηλικία των 60 ετών, αυξάνει το επίπεδο της σύνταξης κατά περίπου 2,5%. Αντίθετα, για κάθε λιγότερο έτος εργασίας και καταβολής ασφαλιστικών εισφορών, η πραγματική μείωση της σύνταξης δεν θα είναι 5%, όπως είναι σήμερα, αλλά 7,5% (5%+2,5%) ετησίως.
Έτσι, ενώ σ’ ένα σύνολο εργασιακού βίου 35 ετών, οι περίοδοι ανεργίας, μητρότητας, ασθένειας κ.λπ. που στα συνταξιοδοτικά συστήματα αναγνωρίζονται για την απόκτηση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, στο προτεινόμενο «σύστημα των σημείων», οι συγκεκριμένοι περίοδοι εξαιρούνται και οι εργαζόμενοι-ασφαλισμένοι τιμωρούνται με τη διαμόρφωση χαμηλότερου επιπέδου σύνταξης.
Επιπλέον, εάν ληφθούν υπόψη και οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, οι οποίες συμβάλλουν περιορισμένα στην απόκτηση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τότε οι επιπτώσεις του προτεινόμενου συστήματος στη μείωση των συντάξεων, σε συνθήκες κοινωνικής οπισθοδρόμησης και διεύρυνσης της φτωχοποίησης των Γάλλων συνταξιούχων, θα είναι σημαντικές.
Στις συνθήκες και τις προοπτικές αυτές γεννιέται το ερώτημα: γιατί η γαλλική κυβέρνηση σχεδιάζει μία τέτοια δυσμενή παρέμβαση για τους Γάλλους εργαζόμενους-ασφαλισμένους, τη στιγμή που τα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα, παρά την παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα μετά το 2008, βρίσκονται σε ισορροπία;
Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το σημερινό νομοθετικό κοινωνικο-ασφαλιστικό πλαίσιο του γαλλικού συνταξιοδοτικού συστήματος, η συνταξιοδοτική δαπάνη (Eurostat, 2018) από 15% του ΑΕΠ το 2020 θα μειωθεί στο 12,5% του ΑΕΠ το 2060, ποσοστό σημαντικά χαμηλότερο από το ανώτερο επίπεδο 16% του ΑΕΠ, το οποίο έχει προσδιορισθεί για τα κράτη-μέλη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αντίστοιχο (12,5% του ΑΕΠ) το 2060 της μέσης συνταξιοδοτικής δαπάνης των κρατών-μελών της ευρωζώνης και μεγαλύτερο μόλις κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες της μέσης συνταξιοδοτικής δαπάνης (11,8% του ΑΕΠ) το 2060 των Ε.Ε.-27.
Η ενδεχόμενη προοπτική κοινωνικο-ασφαλιστικής ενιαιοποίησης των 42 διαφορετικών συνταξιοδοτικών καθεστώτων στην Γαλλία είναι εφικτή χωρίς την εφαρμογή μέτρων περικοπής των συντάξεων, δεδομένου ότι 4 συνταξιοδοτικά καθεστώτα (εργαζόμενοι του ιδιωτικού, δημόσιου, αυτοδιοικητικού τομέα) λειτουργούν με ενιαίους κανόνες ασφαλιστικών εισφορών, ηλικία συνταξιοδότησης, μεθόδων υπολογισμού των συντάξεων, κ.λπ. και παράλληλα καλύπτουν το 84% των περιουσιακών στοιχείων του συνολικού συνταξιοδοτικού συστήματος.
* Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Ομότ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου και Βασίλειου Γ. Μπέτση, Υποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Οδηγίες για αναδρομικά: Αμετάκλητη απόφαση του ΣτΕ με ισχύ από 1.7.2015. Του Κώστα Νικολάου


Αμετάκλητη είναι η απόφαση του ΣτΕ οι οποία έκρινε παράνομες τις περικοπές συντάξεων (των Ν. 4051 & 4093) και καμία νέα απόφαση, δεν δύναται να αλλάξει την διάρκεια των αναδρομικών τα οποία αρχίζουν από 1.7.2015 έως και την διόρθωση των συντάξεων, κάτι το οποίο εκκρεμεί. Φημολογίες, ότι τάχα από την αναμενόμενη νέα απόφαση του ΣτΕ θα κριθεί και η διάρκεια των αναδρομικών, δηλαδή, θα χορηγηθούν έως τον Απρίλιο του 2016 ή έως 31.12.2018 (!) είναι αβάσιμες, εκ του πονηρού και μόνο σύγχυση δημιουργούν.
Τόσο η διάρκεια των αναδρομικών (από 1.7.2015 έως και την αποκατάσταση των συντάξεων) όσο και το ύψος αυτών (όσο οι παράνομες παρακρατήσεις των Ν. 4051 & 4093) είναι άσχετα και δεν επηρεάζονται στο ελάχιστο, ούτε από την νέα απόφαση του ΣτΕ, ούτε από τον επανυπολογισμό.
Συγκεκριμένα
Πρώτον. Σύμφωνα με την αμετάκλητη απόφαση του ΣτΕ, που έκρινε παράνομες τις κρατήσεις των Ν. 4051 & 4093, όλες οι συντάξεις από την 1.7.2015 θα έπρεπε να έχουν διορθωθεί και να επιστραφούν στους συνταξιούχους τα αντίστοιχα χρηματικά ποσά, κάτι το οποίο εκκρεμεί.
Δεύτερον. Κατά τον επανυπολογισμό των συντάξεων και πριν ακόμα αυτός ολοκληρωθεί (ο οποίος έπεται των διορθώσεων) θα πρέπει να προηγηθεί η διόρθωση των συντάξεων και να εξαιρεθούν οι παράνομες κρατήσεις των Ν. 4051 & 4093 και ύστερα να γίνει ο επανυπολογισμόςΠου σημαίνει, οι αυξήσεις που προκύπτουν από την διόρθωση των συντάξεων βάση της απόφασης του ΣτΕ, συνεχίζουν να καταβάλλονται και μετά τον επανυπολογισμό αφού, σύμφωνα με τον ίδιο νόμο (4387/2016 – «ν. Κατρούγκαλου») οι τυχόν διαφορές δεν περικόπτονται αλλά συνεχίζουν να χορηγούνται ως προσωπική διαφορά (κάτι το οποίο επίσης εκκρεμεί).
Συνεπώς, οι αυξήσεις που προκύπτουν αφού αφαιρεθούν οι παράνομες παρακρατήσεις των Ν. 4051 & 4093, παραμένουν και δεν μεταβάλλονται.
Οφειλόμενα αναδρομικά
Αυτό το οποίο κρίνεται από την νέα απόφαση του ΣτΕ είναι η τύχη των δώρων. Εφόσον κριθεί συνταγματικός ο «νόμος Κατρούγκαλου», αυτά να χορηγηθούν μόνο για 10 μήνες. Συνεπώς, στην περίπτωση αυτή οι συνταξιούχοι δικαιούνται:
Α) Αναδρομικά λόγω δώρων (για 10 μήνες)
Δικαιούχοι είναι το σύνολο των συνταξιούχων και δικαιούνται από 1.7.2015 έως 30.4.2016 για την κύρια (800Χ10/12) 667ευρώ ενώ για την επικουρική, ποσοστό 10/12 δυο ισόποσων συντάξεων, μεσοσταθμικά 280 ευρώ. Συνολικό κόστος 2δις ευρώ.
Β) Αναδρομικά από διορθώσεις κύριων συντάξεων
Αφορά συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ, ενώ οι δικαιούχοι αριθμούν περί τους 950.000 συνταξιούχους.
Στον ΠΙΝΑΚΑ1 που ακολουθεί παρουσιάζουμε, στην πρώτη στήλη, συντάξεις με αρχικό ποσό από 1.000 έως 3.000 ευρώ. Στην δεύτερη στήλη, όλες τις κρατήσεις όπως καταγράφονται και εμφανίζονται στις αποδείξεις πληρωμών. Στην τρίτη στήλη, τα (προ φόρου) καταβαλλόμενα ποσά. Και στην τέταρτη στήλη, την εξέλιξη των συντάξεων μετά την αφαίρεση των παράνομων παρακρατήσεις των Ν. 4051&4093.
ΠΙΝΑΚΑΣ 1
Γ) Αναδρομικά – από διορθώσεις επικουρικών συντάξεων
Αφορά επικουρικές συντάξεις άνω των 225 ευρώ. Οι δικαιούχοι αριθμούν περί τους 450.000 συνταξιούχους.
Έτσι στον ΠΙΝΑΚΑ 2 παρουσιάζουμε, συντάξεις με αρχικό ποσό από 230 έως 700 ευρώ, τις κράτησης και τα (προ φόρου) καταβαλλόμενα ποσά, ενώ στην τελευταία στήλη, τα νέα ποσά και οι αυξήσεις που προκύπτουν μετά την διόρθωση και την αφαίρεση των παράνομων παρακρατήσεων, των Ν. 4051&4093.
ΠΙΝΑΚΑΣ 2
Οι αυξήσεις που προκύπτουν ( 72 έως 1.860 ευρώ ετησίως) είναι εμφανείς. Τα ποσά αυτά έχουν επίσης αναδρομική ισχύ από την 1.7.2015 έως και την διόρθωση των συντάξεων. Το ετήσιο κόστος ανέρχεται περι στα 200 εκ. ευρώ ετησίως ενώ μέχρι σήμερα (4 έτη) στα 800 εκ. ευρώ.
Επιπροσθέτως, όσων η κύρια & επικουρική σύνταξη (κατά τον επανυπολογισμό του 2016) υπερέβαινε τα 1.300 ευρώ για τους οποίους αυτός έγινε κατά παράβαση του νόμου και αντί για εξίσωση με τις νέες είχαν επιπλέον παράνομες μειώσεις έως και 150 ευρώ μηνιαίως, διεκδικούν και τα ποσά αυτά τα οποία αθροιστικά κοστίζουν περί τα 300 εκατευρώ ετησίως ενώ μέχρι σήμερα (3 έτη) 900 εκατ. ευρώ.
Σύνολο αναδρομικών
Το συνολικό κόστος των αναδρομικών, από την 1.7.2015 έως και σήμερα (για 4 έτη) και με την προϋπόθεση ότι ο Ν. 4387/2016 – Κατρούγκαλου και ο επανυπολογισμός κριθούν συνταγματικοί, ανέρχεται (2 δις λόγο δώρων + 4,8 δις για τις κύριες + 900 εκατ.  για τις επικουρικές.) στα 7,7 δις ευρώ.
Όμως, μέχρι να διορθωθούν και να αποκατασταθούν οι συντάξεις, τα ποσά αυτά θα αυξάνονται κατά 140 εκατ. ευρώ μηνιαίως.
*Νικολάου Κώστας Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ
Διαβάστε Περισσότερα »

Να σου πω τη μοίρα σου

Αρχοντία Κάτσουρα


- Μαμά, κοίτα, ο κύριος εκεί φοράει κορόνα!

Η κραυγή εντυπωσιασμού του μικρού αγοριού τράβηξε και τη δική μου προσοχή, κάνοντάς με να γυρίσω προς το μέρος του κυρίου με την κορόνα.

Πράγματι, φορούσε κορόνα. Αλλά όχι σαν αυτές που ξέρουμε στην Ευρώπη, αλλά αυτές που φανταζόμαστε ότι φορούσαν οι αυτόχθονες της Αμερικής, όπως τις βλέπουμε σε εικονογραφήσεις ιστοριών από τα χρόνια της κατάκτηση της αμερικανικής ηπείρου.

Η εικόνα ήταν πραγματικά εντυπωσιακή και παράταιρη για βράδυ Δευτέρας, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα στον ηλεκτρικό, Σεπτέμβριο μήνα, με ζέστη και υγρασία.

Ο κύριος όμως δεν φορούσε μόνο κορόνα, αλλά ολόκληρη ενδυμασία. Η κορόνα του ήταν χρυσή και έμοιαζε φτιαγμένη από ύφασμα ή παπιέ μασέ. Περισσότερο θύμιζε καπέλο που κάλυπτε τα κοντοκουρεμένα μαλλιά του.

Στο πρόσωπό του είχε μακιγιάζ, αρκετά βαρύ, με μέικ απ και τονισμένα μάτια με μαύρο κολ, αλλά και κοκκινάδι στα χείλη. Αν και το μακιγιάζ του είχε αλλοιωθεί –πρέπει να το φορούσε ώρες–, καταλάβαινες ότι είχε χρώματα. Αντί για παντελόνι, φορούσε ένα στενό σκούρο καφέ κολάν και από πάνω, αντί για μπλούζα, ένα κοντό δαντελένιο φόρεμα με χρυσαφιά κεντίδια. Τα παπούτσια του θύμιζαν αυτά των ξωτικών: μυτερά, με ανασηκωμένο το μπροστινό και το πίσω μέρος, σαν γλώσσες. Κρατούσε ένα βαρύ σακίδιο στην αγκαλιά του. Είχε σκούρα επιδερμίδα και το σώμα του, αν και κάπως γεμάτο, ήταν δυνατό και ευθυτενές.

Αρχικά σκέφτηκα πως ήταν ηθοποιός, που είχε τελειώσει την παράστασή του και επέστρεφε σπίτι. Αλλά και πάλι, αναρωτήθηκα, δεν θα είχε αλλάξει, δεν θα είχε ξεβαφτεί πριν βγει στον δρόμο; Φαινόταν εξουθενωμένος. Μερικές φορές έκλεινε τα μάτια, σαν να αποκοιμιόταν. Ο κόσμος γύρω του τού έριχνε κλεφτές ματιές, «πού πάει αυτό το περίεργο πλάσμα, με τα παράξενα ρούχα, μέσα στον ηλεκτρικό», θα σκεφτόταν. Τον παρατηρούσα κι εγώ. Οι απορίες με έτρωγαν, αλλά δεν θα μπορούσα να ρωτήσω.

Ώσπου πρόσεξα ότι από το σακίδιό του κρεμόταν μια μεγάλη κάρτα. Πάνω της είχε ζωγραφισμένη με λεπτομέρειες μια ανθρώπινη παλάμη, με τις γραμμές της, τα όρη της, τα μαλακά σημεία στα δάχτυλα, και λέξεις ή μικρές φράσεις στα αγγλικά: υγεία, έρωτας, χρήματα, γάμος, παιδιά.

Έτσι άστραψε στο μυαλό μου η απάντηση σε όλες τις απορίες: ο κύριος ήταν χειρομάντης. Από αυτούς που έναντι ενός μικρού –ή μεγαλύτερου– αντιτίμου «διαβάζουν» το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σου ανάμεσα από τις γραμμές των χεριών σου.

Ετσι όπως τον έβλεπα κουρασμένο και ταλαιπωρημένο, με το μισολιωμένο μακιγιάζ, κάπως τον συμπόνεσα. Κάποιος ορθολογικός θα μου έλεγε: «Τι τον λυπάσαι; Αυτός μπορεί να βγάζει μεγαλύτερο μεροκάματο από σένα. Και κοροϊδεύει και τον κόσμο…» Τα ήξερα όλα αυτά, αλλά δεν με ένοιαζαν. Πραγματικά αισθάνθηκα λύπηση για την κούρασή του, για τον κόπο του, αναρωτήθηκα αν κατόρθωσε να βγάλει όντως μεροκάματο. Αν του ζητούσα να διαβάσει και το δικό μου χέρι, τι θα μου έλεγε; Για μεγάλες πόρτες που με περιμένουν να τις διαβώ; Για την επιστροφή κάποιου από καιρό χαμένου; Ή για την τύχη που με περιμένει και πόσα παιδιά θα κάνω;

Αφού δεν με ήξερε, πώς θα μπορούσε να με ξεγελάσει; Και τι ψυχή θα είχαν μερικά ευρώ;

Δεν θα το ζητούσα, αλλά ούτε προλάβαινα. Ο ευθυτενής χειρομάντης μου κατέβηκε στην επόμενη στάση, κουβαλώντας όλο το φορτίο του ρόλου του. Εφευγε με περήφανο βήμα προς την έξοδο.

Ενα επάγγελμα έκανε κι αυτός, έπαιζε παιχνίδια με τη μαγεία, αυτήν που όλοι θέλουμε καμιά φορά, και την παίρνουμε από όπου μπορούμε. Μαγεία έκρυβε και η φράση που λέγανε κάποτε οι πλανόδιες μάντισσες, που επίσης «διάβαζαν» τις παλάμες: Έλα, να σου πω τη μοίρα σου, να σου πω το ριζικό σου.

Όσο δύσπιστος κι αν ήσουν, δεν μπορεί, έστω μία φορά θα υπέκυπτες. Και, ποιος ξέρει, μπορεί να μάθαινες και κάτι…

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου