Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Ισχυρή ΛΑ.Ε για να υπάρξει πραγματική αντιπολίτευση στη Βουλή και εναλλακτική λύση. Του Παναγιώτη Λαφαζάνη


Συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε, στα ΝΕΑ και στον δημοσιογράφο Δημ. Μανιάτη.
Ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης του Παν. Λαφαζάνη έχει ως εξής:
  1. Αντιδράσατε αμέσως και με οξύ τρόπο στις απελάσεις των Ρώσων διπλωματών. Γιατί και πού διαφωνείτε με την απόφαση της κυβέρνησης.
  • Απάντ.: Ασφαλώς και αντέδρασα αμέσως στις πρωτοφανείς απελάσεις Ρώσων διπλωματών από την χώρα μας. Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι ήμουν ο μόνος, μαζί με την ΛΑ.Ε, που αποδοκίμασε αυτές τις απελάσεις, όταν όλοι οι άλλοι στο πολιτικό σκηνικό συγκατένευαν ή μάσαγαν τα λόγια τους. Οι απελάσεις αυτές ήταν μια πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Μια επιλογή ρήξης με την Ρωσία και μια επιλογή ακραίας δουλοπρέπειας προς τους πιο ψυχροπολεμικούς κύκλους των ΗΠΑ. Τσίπρας – Κοτζιάς, με αρχιτέκτονα τον Τζέφρι Πάιατ, θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Ουκρανία του Νότου.
2. Πολλοί βλέπουν σε εσάς την προσπάθεια της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ να δεθεί στο ρωσικό άρμα ή να στρίψει προς τα εκεί για την στρατηγική της έναντι των τότε εταίρων. Τι απαντάτε αλήθεια;
  • Απάντ.: Δεν επιδίωξα ποτέ ούτε επιδιώκω να βάλω την Ελλάδα σε κανένα ρωσικό άρμα. Αντίθετα, θέλω μια Ελλάδα δημοκρατική, κυρίαρχη και ανεξάρτητη, χωρίς κηδεμόνες και «προστάτες», η οποία δεν θα είναι στο άρμα κανενός κα θα ακολουθεί μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με αποκλειστικό γνώμονα εθνικό και λαϊκό συμφέρον. Αν προσπαθώ για μια αναβαθμισμένη στρατηγική σχέση συνεργασίας της χώρας μας με την Ρωσία, στην βάση αμοιβαίου οφέλους, αυτό το κάνω διότι μια τέτοια σχέση είναι απόλυτα αναγκαία για να μπορέσουμε να απαγκιστρωθούμε από την ασφυκτική εξάρτηση των ΗΠΑ και της Γερμανικής ΕΕ.
3. Γεωστρατηγικά πως βλέπετε να εξελίσσεται η αντιπαράθεση ΗΠΑ Ρωσίας. Ακούγονται και απόψεις που λένε πως πιθανώς τα έχουν βρει
  • Απάντ.: Στις ΗΠΑ, όπως φαίνεται, υπάρχουν δύο γραμμές για την στάση τους απέναντι στην Ρωσία. Η μια στρατηγική είναι πιο νηφάλια και επιδιώκει ενός είδους συνεννόηση μεταξύ των δύο χωρών και ένα κάποιο έλεγχο των μεταξύ αντιπαραθέσεων.
Η άλλη στρατηγική, την οποία ακολουθούν και οι πιο ισχυροί κύκλοι των ΗΠΑ, προωθεί την αναβίωση ενός είδους νέου ψυχρού πολέμου απέναντι στη Ρωσία. Εύχομαι να κυριαρχήσει η πρώτη στρατηγική στο πλαίσιο μιας ευρύτερης παγκόσμιας καταλλαγής των συγκρούσεων για το καλό της ανθρωπότητας. Είναι τραγικό, πάντως, ότι η Ελλάδα των Τσίπρα – Κοτζιά – Καμμένου έχει κάνει στροφή τελευταία προς τους πιο μισαλλόδοξους κύκλους των ΗΠΑ.
4. Μια γενική γνώμη για την Συμφωνία των Πρεσπών.
  • Απάντ.: Τη Συμφωνία των Πρεσπών θα τη χαρακτήριζα ως μία Συμφωνία, η οποία εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και πρώτα απ’ όλα των ΗΠΑ. Η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ σημαίνει μία χώρα «κλωτσοσκούφι» των ΗΠΑ και επομένως επικίνδυνη για την περιοχή μας. Τονίζω, επίσης, ότι η λεγόμενη «σύνθετη» ονομασία, υπονομεύεται εάν δεν ακυρώνεται, από την αναγνώριση της «μακεδονικής γλώσσας» και της «Μακεδονικής ιθαγένειας», ενώ οι αλλαγές στο Σύνταγμα προς ακύρωση αλυτρωτικών βλέψεων της γείτονος επαφίενται αορίστως σε ό,τι κρίνει ως τέτοιες η ΠΓΔΜ.
5. Όσοι διαδήλωσαν ανήκαν στο εθνικιστικό τόξο και μόνον;
  • Απάντ.: Σε διαδηλώσεις ενάντια στη «Νατοϊκή Συμφωνία των Πρεσπών», με προοδευτικό περιεχόμενο και στόχο Βαλκάνια ειρήνης και συνεργασίας, συμμετείχε και η ΛΑ.Ε μαζί με άλλες αριστερές και προοδευτικές οργανώσεις. Από κει και πέρα και σε άλλα ογκώδη συλλαλητήρια, είναι προφανές ότι αυτοί που συμμετείχαν δεν είναι, αλοίμονο, όλοι εθνικιστές και ακροδεξιοί αλλά κατά μεγάλο μέρος τους πατριώτες και δημοκράτες.
6. Στις 21 Αυγούστου θα πείτε μια καλή κουβέντα για το εξιτήριο από το μνημόνιο;
  • Απάντ.: Αν παίρνει η χώρα στις 21 Αυγούστου κάποιο εξιτήριο αυτό είναι μόνο εξιτήριο για την είσοδό της στο τέταρτο μνημόνιο. Αυτό το τέταρτο μνημόνιο έχει ήδη ψηφισθεί και περιλαμβάνει την δραστική περικοπή των συντάξεων, την μείωση του αφορολόγητου, το ξεπούλημα όσων δημόσιων στρατηγικών επιχειρήσεων έχουν απομείνει, πανύψηλα πρωτογενή πλεονάσματα, άγριες «μεταρρυθμίσεις» και σκληρή εποπτεία και λιτότητα αορίστου χρόνου.
7. Τίθεται  πολιτικά ζήτημα με το ηθικό πλεονέκτημα σε σχέση με την υπόθεση της εταιρείας των αδελφών Τσίπρα;
  • Απάντ.: Για ποιο ηθικό πλεονέκτημα μπορεί να γίνει λόγος σε σχέση με την κυβέρνηση Τσίπρα; Δεν μπορεί να μιλάει αυτή  η κυβέρνηση για ηθικό πλεονέκτημα όταν έχει καταλύσει τη δημοκρατία, μετατρέποντας το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, όταν έχει ξεπουλήσει το πρόγραμμα και τις δεσμεύσεις της και έχει προδώσει την λαϊκή εντολή που έλαβε. Το ηθικό πλεονέκτημα μίας τέτοιας κυβέρνησης που δίνει γη και ύδωρ σε μία νέα αποικιοκρατία σε βάρος της χώρας έχει τελειώσει προ πολλού.
8. Πώς θα κινηθεί η ΛΑ.Ε στο κομμάτι μιας δυναμικής αντεπίθεσης προσεχώς και εκλογικά;
  • Απάντ.: Η Λαϊκή Ενότητα θα είναι έτοιμη για μία νέα ακόμα μεγαλύτερη πολιτική και κινηματική αντεπίθεση από τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη και με πρώτο σταθμό την made in USA ΔΕΘ. Κινηματικά θα προσανατολισθούμε σε όλα τα μέτωπα των κοινωνικών προβλημάτων με μεγαλύτερο δυναμισμό, συγκρουσιακό πνεύμα και εφευρετικότητα. Πολιτικά θα πάρουμε νέες πρωτοβουλίες για το μεγάλο αναγκαίο μέτωπο αριστερών, πατριωτικών, προοδευτικών, δημοκρατικών, αντισυστημικών δυνάμεων. Εκλογικά θα έχουμε ως στόχο να αποκτήσει η Βουλή πραγματική αντιπολίτευση και μάλιστα με άμεση προοπτική ανατροπής, γιατί σήμερα αντιπολίτευση στη Βουλή δεν υπάρχει. Αυτό σημαίνει ισχυρή ΛΑ.Ε στη Βουλή και ισχυρό μέτωπο ανατροπής.
  • iskra.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα


Σε κινητοποιήσεις προχωρούν οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ),  διεκδικώντας την καταβολή των δεδουλευμένων τους αλλά και την αποφυγή της επικείμενης πτώχευσης της εταιρίας, εξαιτίας της κυβερνητικής αδιαφορίας
Όπως λένε οι εργαζόμενοι, οι κινητοποιήσεις είναι μονόδρομος, και έχουν εξαγγείλει κινητοποιήσεις:
Τη Δευτέρα 23 και την Τρίτη 24 Ιουλίου θα προβούν σε αποκλεισμό των Διευθύνσεων των εργοστασίων και της Κεντρικής Διοίκησης.
Την Τετάρτη 25 Ιουλίου θα πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο υπουργείο Οικονομικών και στο Μέγαρο Μαξίμου απαιτώντας άμεσες λύσεις και σχεδιασμό για την ανάπτυξη των ΕΑΣ.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Επιστράτευση της Χούντας το 1974: «Έτσι και κουνηθείτε θα σας πολεμήσουμε εμείς με τα όπλα που μας δώσατε»!


Γιώργος Τσιρίδης

Δημήτρης Παπανικολόπουλος

«Έτσι και κουνηθείτε θα σας πολεμήσουμε εμείς με τα όπλα που μας δώσατε»!

Το ερώτημα «πώς έπεσε η χούντα» έχει απασχολήσει τους κοινωνικούς επιστήμονες της μεταπολιτευτικής γενιάς, χωρίς όμως, κατά τη γνώμη μας, να έχει δοθεί ικανοποιητική απάντηση. Όχι τόσο γιατί ενδεχομένως κάποιες κρίσιμες πληροφορίες που αφορούν τις «υψηλές» επαφές εγχώριων και διεθνών παραγόντων δεν είναι σε ικανοποιητικό βαθμό γνωστές, αλλά διότι υπάρχει τουλάχιστον ένας παράγοντας που δεν έχει ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν: Ο λαός. Όχι ο λαός ως οργανωμένη ή ανοργάνωτη πολιτική δύναμη, αλλά ο λαός ως στρατός. Δηλαδή, δεν έχει συνυπολογιστεί στην πολιτική εξίσωση του Ιουλίου του ’74 ένας από τους πλέον κρίσιμους παράγοντες: Οι επίστρατοι.
Είχε προηγηθεί η πτώση της δικτατορίας στην Πορτογαλία εξαιτίας της ριζοσπαστικοποίησης του στρατεύματος την επομένη της στρατιωτικής ήττας στην Αφρική. Η ελληνική χούντα είχε ήδη αντιμετωπίσει κινδύνους προερχόμενους από το στράτευμα (βασιλικό αντικίνημα, αποστασία αντιτορπιλικού «Βέλος»), ενώ μόνο την τριετία ’67-’70 είχε αποστρατεύσει 970 αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς. Και «γενικά ήτανε λίγο φοβισμένοι με τους νέους» που ενέτασσαν κατά χιλιάδες στο στράτευμα για να τους «αναμορφώσουν», όπως θυμάται ο Αντώνης Σαχπεκίδης, που είχε πάει για «αναμόρφωση». Οι φόβοι, λοιπόν, του καθεστώτος για απείθεια του στρατεύματος δεν ήταν αβάσιμοι και επανήλθαν με την επιστράτευση που ακολούθησε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη μαζική ένταξη στο στράτευμα μεγάλου αριθμού δημοκρατών πολιτών, η οποία δημιούργησε εκ νέου τις προϋποθέσεις για επανεμφάνιση αμφισβητησιακών καταστάσεων.

Στον χρόνο κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα η επιστράτευση δεν κλιμακώνονται τα γεγονότα στο στρατιωτικό μέτωπο, αλλά στο πολιτικό μέτωπο. Η στρατιωτική κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου είναι γεγονός και όλα βαίνουν προς εκτόνωση της κρίσης και στρατιωτική ανακωχή μεταξύ των εμπόλεμων. Οι δικτάτορες στρέφονται τότε στο ζήτημα του μέλλοντος του καθεστώτος, προσπαθώντας να διερευνήσουν τις δυνατότητες διατήρησής του. Γιατί συνέβαινε αυτό; Ποιος απειλούσε το καθεστώς; Ύστερα από τη διενέργεια σειράς συνεντεύξεων με επίστρατους του ’74, συλλέξαμε στοιχεία που υποστηρίζουν μια διαφορετική εξήγηση για την πτώση της χούντας: Την απειλή των επίστρατων.

Αναλάβαμε, με λίγα λόγια, την ερευνητική πρόκληση που ο Αντώνης Λιάκος εισηγήθηκε σε πρόσφατη μαρτυρία του για τα γεγονότα της επιστράτευσης: «Η στιγμή όμως έχει τη σημασία της. Κι εκείνη η στιγμή κενού, ανάμεσα σε ένα καθεστώς που δεν υπήρχε πλέον και σε ένα άλλο που δεν είχε γεννηθεί ακόμη, έχει να κάνει με μια άλλη ιστορία που θα πρέπει κάποτε να διερευνήσουμε πιο συστηματικά. Ποια ήταν η κατάσταση του στρατού στις μονάδες μετά την επιστράτευση; Ποια σχέση έχει αυτή η κατάσταση με την άτακτη εγκατάλειψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς; Τι συνέβη στις μονάδες, στο πέρασμα από τη μία εξουσία στην άλλη;»1

Οι μαρτυρίες

Ο Γιάννης Κοροβέσης δίνει την εξής εικόνα για την κατάσταση που επικρατούσε στο στράτευμα τις μέρες της επιστράτευσης:

«Από τη στιγμή που ο κόσμος που ήτανε στο Πολυτεχνείο μπήκε μέσα στο στρατό, στην επιστράτευση, είπε “εμείς δεν πολεμάμε γι’ αυτούς. Θα σας καθαρίσουμε μαλάκες”. Πράγμα το οποίο δεν το λένε. Δεν το λέει κανένας αυτό. Αυτοί που επιστρατεύσανε ήτανε μέχρι 40 χρονών. Μπαίνοντας λοιπόν αυτοί, που ήταν η γενιά που μεγάλωσε στη διάρκεια της χούντας, μπαίνοντας στο στρατό και βλέποντας μια διαλυμένη ιστορία, είπε “μαλάκες, έτσι και κουνηθείτε θα σας [πολεμήσουμε] εμείς με τα όπλα που μας δώσατε”. Αυτό δεν είναι που το λέω εγώ. Το είπανε σε αξιωματικούς, το είπανε σε έφεδρους. Η σύνθεση του στρατεύματος άλλαξε. Μπήκαν πολίτες μέσα οι οποίοι δεν είχανε καμία υποχρέωση. Αυτό το φοβήθηκε και ο Ιωαννίδης και οι Αμερικάνοι. Εκεί ο στρατός παρέδωσε τρέχοντας, γιατί φοβήθηκε μη γίνει κάτι άλλο πολύ πιο σοβαρό. […] Ο κόσμος αντίθετος και ο στρατός διαλυμένος. Είναι κίνδυνος άμεσος για κατάρρευση του καθεστώτος. Οι αξιωματικοί ήταν χεσμένοι. Τσιμουδιά»2.

Την εικόνα αυτή επιβεβαιώνει και ο Θόδωρος Μαλικιώσης, που εκείνες τις μέρες έψαχνε σε όλα τα στρατόπεδα τον κουνιάδο του.

«Πήραν όλοι όπλα. Δεν λειτούργησαν τα γραφεία του στρατού που απομόνωναν τους αριστερούς. […] Ο στρατός είχε παραδοθεί τελείως στον κόσμο. Δηλαδή αν υπήρχε ένα συγκροτημένο επαναστατικό υποκείμενο… Όχι υπερβολικά πράγματα, γιατί αυτό ενδεχομένως να φούντωνε. Η αίσθηση που δημιουργήθηκε στον κόσμο: πρώτα απ’ όλα υπήρχε μια ριζική μεταβολή της συμπεριφοράς: Αυτοί οι επικεφαλής των μονάδων είχανε γίνει αρνάκια. Προσπαθούσαν να μην οξύνουν τα πράγματα, να μην έρθουν σε συγκρούσεις με τους απλούς στρατιώτες. Είχανε χάσει τα αυγά με τα πασχάλια. Δεν ήτανε καθόλου προετοιμασμένοι για αυτή την υπόθεση. […] Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό η απειλή [μιας επανάστασης] λειτούργησε στο μυαλό κάποιων ανθρώπων. Γιατί μέσα στους στρατευμένους ήταν και σύντροφοι που είχαν φυλακιστεί, βασανιστεί, ήταν σε οργανώσεις. Η συμπεριφορά των αξιωματικών ήτανε ήπια. Ο τσαμπουκάς του λοχαγού και του λοχία δεν υπήρχε. Θυμάμαι πάντως ένα πλήθος ζωντανό στα κέντρα τα στρατιωτικά, όπου λες και ο απλός κόσμος που ήταν μαζεμένος ήταν ο κυρίαρχος. Από εκεί και πέρα κάποιοι αρμόδιοι αξιωματικοί απλώς δίνανε πληροφορίες. Η μάζα αυτή του κόσμου ήτανε κυρίαρχη»3.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το αν οι επίστρατοι ή «ενεργές μειονότητες» στο εσωτερικό τους είχαν στο μυαλό τους να αντιπαρατεθούν ένοπλα με τους χουντικούς αξιωματικούς, ξεκινώντας ουσιαστικά μια επανάσταση, το σίγουρο είναι ότι είχαν αρθεί τα προσκόμματα για κάτι τέτοιο και κανείς δεν μπορούσε να τους σταματήσει. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γιώργος Σταυρόπουλος, επίστρατος του ’74 σε μονάδα της Παιανίας:

«οι αξιωματικοί είχαν εξαφανιστεί, είχανε λουφάξει. Δε βρίσκαμε αξιωματικούς ανώτερους, μόνο κάτι κατώτερους, που μας φερόντουσαν δουλικά. […] Τους αξιωματικούς αυτούς δεν τους υπολογίζαμε, ό,τι θέλαμε κάναμε. […] Είχαμε ένα ένστικτο να είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι, δεν τολμούσε κανείς να μας πει τίποτα»4.

Ο Αντώνης Λιάκος μεταφέρει την ίδια εικόνα από τη μεταφορά του τάγματός του με καράβι από τη Θεσσαλονίκη μέσω Πειραιά με προορισμό την Κύπρο (τελικά άλλαξαν προορισμό για Μυτιλήνη).

«Εκείνο που θυμάμαι πάντως ήταν ότι οι θυμωμένοι επιστρατευμένοι είχαν κλείσει στο σαλόνι τους αξιωματικούς, που δεν τολμούσαν άλλωστε να ξεμυτίσουν». «Οι έφεδροι, αγανακτισμένοι όπως ήρθαν, έδωσαν τη χαριστική βολή στην πειθαρχία. […] Δεν λογάριαζαν τους αξιωματικούς και τους έβριζαν ανοικτά. […] Κυκλοφορούσαν σκοτεινές φήμες για εμφύλια σύρραξη, τις οποίες επέτεινε το γεγονός ότι οι αξιωματικοί είχαν κλειστεί στα βαγόνια τους, αποφεύγοντας τα πολλά πολλά με τους φαντάρους»5.

Αυτή η αναμονή άραγε πόσο μπορούσε να κρατήσει; Αυτή η απείθεια πώς μπορούσε να μετατραπεί πάλι σε πειθήνια στάση;

Σε σχέση με αυτό το ερώτημα, καθώς και με τον προσδιορισμό του εξεγερσιακού δυναμικού εκείνη τη στιγμή, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η μαρτυρία του Στέργιου Κατσαρού, ο οποίος βρέθηκε ως επίστρατος στο στρατόπεδο της Πτολεμαϊδας και ως μέλος των δυνάμεων της λεγόμενης «νέας» αριστεράς διερευνούσε τη δυνατότητα ένοπλης εξέγερσης εκ μέρους των φαντάρων. Γράφει χαρακτηριστικά για το κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των φαντάρων:

«Στις συζητήσεις αποκαλύπτονταν αδύναμοι μικροαστοί που μόνη τους έγνοια ήταν πως άφησαν τις δουλειές τους, τις σπουδές τους, τις οικογένειές τους ή ακόμα και το χουζούρι τους. ωστόσο και μόνο η παρουσία τους στο στρατό δυνάμει μπορούσε να αποτελέσει μια φοβερή βόμβα για το ίδιο το σύστημα. Καταρχήν η ίδια η εμφάνισή τους ήταν ντε φάκτο άρνηση της στρατιωτικής πειθαρχίας. Οι προσπάθειες της ιεραρχίας να αλλάξει αυτή την εμφάνιση συνάντησε αποτελεσματική αντίσταση. Κανένας δεν έκοψε τα μαλλιά ή το μούσι του. Η πατριωτική προπαγάνδα τους άφηνε αδιάφορους. Δεν έβρισκαν κανένα νόημα στον πόλεμο. Το μόνο που ήθελαν ήταν να τελειώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αυτή η ταλαιπωρία. Παρακολουθούσαν τις ειδήσεις και δεν έκρυβαν την απέχθειά τους για τις πολεμικές συγκρούσεις. Ήταν φανερό ότι σε περίπτωση σύρραξης, οι λιποταξίες καθώς και οι εκτελέσεις αξιωματικών θα έπαιρναν μεγάλες διαστάσεις. Η διάλυση του στρατού που είναι και το πιο σημαντικό γνώρισμα της επαναστατικής κατάστασης, ήταν κάτι παραπάνω από φανερή»6.

Στη συνέχεια μπήκε μαζί με τους άλλους επίστρατους του τάγματός του σε αρματαγωγό με προορισμό την Κύπρο (τελικά κατέληξαν στην Κρήτη), όπου, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «οι ιωαννιδικές μονάδες καθηλώθηκαν στην Κρήτη, περικυκλωμένες από επίστρατους Κρητικούς που η νομιμοφροσύνη τους στη δημοκρατία γενικά είναι γνωστή»7. Στη διάρκεια του ταξιδιού (και σε αυτή την περίπτωση) οι επίστρατοι έδειξαν τις εχθρικές τους διαθέσεις στους αξιωματικούς8.

Οι αξιωματικοί

Ποια είναι όμως η αναπαράσταση των αξιωματικών για την κατάσταση αυτή; Θα είχε ενδιαφέρον να τη γνωρίζουμε προκειμένου να διακριβώσουμε το μέγεθος της απειλής που οι ίδιοι ένιωθαν και να είμαστε πιο σίγουροι για τις αποφάνσεις μας. Κάτι τέτοιο όμως δεν αποδεικνύεται διόλου εύκολο για τους εξής λόγους:

α) οι απόστρατοι αξιωματικοί που ήταν βαθμοφόροι κατά τη διάρκεια της επιστράτευσης αρνούνται συνήθως να παραχωρήσουν συνέντευξη,

β) οι αναφορές και τα ημερολόγια των διαφόρων σωμάτων στρατού, που απόκεινται στη βιβλιοθήκη του ΓΕΣ, δεν δίνουν την παραμικρή ενδιαφέρουσα σχετική πληροφορία,

γ) η Στρατιωτική Επιθεώρηση, το περιοδικό του στρατού, που επίσης βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του ΓΕΣ, δεν κατέγραψε καμία σχετική μαρτυρία.

Κατά συνέπεια, η άποψη που διατυπώσαμε πιο πάνω, σύμφωνα με την οποία σπάνια οι (στρατιωτικές εν προκειμένω) ελίτ παραδέχονται τους φόβους τους σε επίσημα κείμενα και, άρα, σπάνια αφήνουν τέτοια τεκμήρια, φαίνεται βάσιμη.

Παρόλα αυτά εξασφαλίσαμε τη μαρτυρία ενός έφεδρου αξιωματικού, του Μπάμπη Σαχτούρη, ο οποίος υπηρέτησε στη Χίο και επιστράτευσε ένα λόχο από ντόπιους πολίτες, καθώς και το 528ο τάγμα από το Αμύνταιο, που έφτασε στη Χίο στις 23 Ιουλίου. Με την επιστράτευση επικράτησε «χάος» και «δεν υπήρχε περίπτωση να γλυτώσει κανένας μας, αν οι Τούρκοι κάνανε μία απόβαση», ισχυρίζεται ο Μ.Σ. Στις συζητήσεις τους με τους χουντικούς αξιωματικούς, μας βεβαιώνει, οι στρατιωτικοί πίστευαν ότι θα κυβερνούσαν για χρόνια ακόμα, μέχρι να δρομολογήσουν μία μετάβαση στα πρότυπα της Τουρκίας. Δεν πίστευαν ότι θα έχαναν τον έλεγχο, συνεχίζει ο Μ.Σ. ακόμα και όταν θα ερχόταν ο κοινοβουλευτισμός, ενώ πίστευαν ότι οι Αμερικανοί θα τους προστάτευαν απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.

Όμως «με το ξεκίνημα της επιστράτευσης, ο λαός εξοπλίστηκε. Δηλαδή πήρανε όπλα στα χέρια τους και άνθρωποι που δεν ήταν ελεγχόμενοι από το καθεστώς. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, η χούντα, δεν μπορούσε να έχει τον έλεγχο. Έ, και τότε αναγκάστηκαν να καλέσουν τον Καραμανλή»9.

Ποια όμως ήταν η άποψη των υψηλόβαθμων χουντικών αξιωματικών; Η απάντηση έρχεται από την κορυφή της ιεραρχίας, από τον ίδιο τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων τη στιγμή της επιστράτευσης, στρατηγό Μπονάνο, ο οποίος γράφει στην μαρτυρία του τα εξής:

«… ο Ιωαννίδης αντελαμβάνετο πλέον και αυτός, ότι η επιστράτευσις ενήργει καταλυτικώς επί της παντοδυναμίας του και η ισχύς του εμειούτο ταχέως, καθώς οι επίστρατοι αξιωματικοί και οπλίται, εισερχόμενοι στας Ενόπλους Δυνάμεις, έφερνον μαζί των και ένα φιλελεύθερον πνεύμα, προσεγγίζον ενίοτε την απειθαρχίαν, αλλά πάντως υπονομεύον οπωσδήποτε την κυριαρχίαν των αφοσιωμένων εις αυτόν αξιωματικών»10.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο στρατηγός Μπονάνος μήνες πριν τα γεγονότα της Κύπρου ισχυρίζεται ότι, μιλώντας στον Ιωαννίδη για τη δυσαρέσκεια του κόσμου απέναντι στη χουντική κυβέρνηση, τον είχε προειδοποιήσει με τα παρακάτω λόγια: «είναι ενδεχόμενον εις κάποιαν στιγμήν να αντιμετωπίσωμεν “πεζοδρόμιον”»11.

Η επισήμανση αυτή του Μπονάνου φαίνεται να δικαιώνει την άποψη του Τάσου Σακελλαρόπουλου σχετικά με το λόγο για τον οποίο το σχέδιο επιστράτευσης που είχε καταρτίσει η χούντα εξελίχθηκε στη γνωστή σε όλους παρωδία. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο ίδιος, το σχέδιο επιστράτευσης:

«είχε ουσιαστικό σκοπό, όχι την πολεμική ετοιμότητα απέναντι σε εξωτερική επίθεση, αλλά την απομάκρυνση των επίστρατων σε περίπτωση λαϊκών κινητοποιήσεων κατά του καθεστώτος από τα αστικά κέντρα και τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα σε όφελος του καθεστώτος. Έτσι, λόγω των κρίσιμων καταστάσεων και της αδυναμίας των δικτατόρων, η έλλειψη επιχειρησιακής πρόβλεψης της επιστράτευσης, αντί να διαμορφώσει ένα στρατό ικανό να αντεπιτεθεί, μετέτρεψε τις μονάδες εκστρατείας σε μαζικά πολιτικά εργαστήρια κατά της δικτατορίας. Κοντά σε αυτό, ο κίνδυνος των περιστάσεων και οι πραγματικές συνθήκες πολεμικής απειλής οδήγησαν στην υποχρεωτική λειτουργία της ιεραρχίας στο στρατό και άρα στην ακύρωση του παρασκηνιακού δικτύου διοίκησης που έως τότε ίσχυε προς όφελος του ιωαννιδικού μηχανισμού»12.

Το χάος που επικρατούσε στο στράτευμα το έμαθε και η κοινωνία. Ο Δημήτρης Αλεξόπουλος, φαντάρος άρτι απολυθείς με λευκό φύλλο πορείας τη στιγμή που έγινε η επιστράτευση, περιγράφει την κατάσταση:

«Ήμουνα στην Πάτρα και θυμάμαι την αναμπουμπούλα και ότι τις επόμενες ημέρες όλη η κοινωνία ένιωθε ότι αυτό ήτανε ένα φιάσκο. […] Αποδείχθηκε ότι όλο το στρατοκρατικό οικοδόμημα της δικτατορίας που προέβαλε την τάξη, τη στρατιωτική οργάνωση και τα λοιπά ήτανε μια μπούρδα. Γιατί ο μηχανισμός από κάτω ήτανε εντελώς διαλυμένος και διαβρωμένος. Άχρηστος. Με αποτέλεσμα να καταλήξει ένα φιάσκο η επιστράτευση. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που κλήθηκαν να επιστρατευτούν μετέφεραν σε όλη την κοινωνία ότι αυτό είναι διαλυμένο. Δεν υπάρχει στρατός. Αυτό ενίσχυσε και μια αισιοδοξία στην κοινωνία αφού δεν υπήρχε φόβητρο. Ούτε κανένας φοβερός μηχανισμός που θα έρθει με τις στρατιωτικές μονάδες τους και τα όπλα τους και θα επιβάλουν κτλ. Ένα μπάχαλο ήτανε»13.

Ο ένοπλος λαός

Μέσω τηλεφώνων όλη η ελληνική κοινωνία, σχεδόν από την πρώτη μέρα, έμαθε για την κατάσταση που επικρατούσε στο στράτευμα, με αποτέλεσμα να τεθούν όλοι/ες σε ετοιμότητα και εν αναμονή εξελίξεων. Επρόκειτο για μια «ενεργή αναμονή» συνδυασμένη από μια -έστω μη πολιτική- κινητικότητα. «Με την επιστράτευση, και αυτό είναι πολύ σημαντικό», αναφέρει η Παπαγκίκα, «ξαναβγήκε όλος ο κόσμος στο δρόμο. Βγήκε στο δρόμο και κοινωνικά.»14. Επίσης το πρώτο πράγμα που έκανε ο κόσμος ήταν να αδειάσει τα σουπερμάρκετ φοβούμενος ότι θα γίνει πόλεμος ευρείας κλίμακας. Με την αποτυχία της επιστράτευσης η χούντα είχε αγγίξει τα όρια της τέλειας απονομιμοποίησης. Μέχρι και οι πιο πειθήνιοι πολίτες πείστηκαν για την ανικανότητα της χούντας να διοικεί. Ακόμα και αν «η κοινωνική πίεση ήταν αντικειμενική και όχι αποτέλεσμα αγώνων», όπως επιφυλακτικά περιγράφει ο Αριστείδης Μανωλάκος, «η γενική επιστράτευση δημιούργησε τους όρους της κατάρρευσης»15.

Η ριζοσπαστικοποίηση των (δημοκρατικών προφανώς) φαντάρων συντελέστηκε στη βάση των νέων απειλών και ευκαιριών που σηματοδότησε η επιστράτευση και σφραγίστηκε από την -ατελή έστω, αλλά σε κρίσιμο βαθμό- «κοινωνική ιδιοποίηση» του στρατεύματος. Εκτυλίχθηκε δε από την πρώτη στιγμή της επιστράτευσης, αν και φαίνεται πως επιταχύνθηκε μετά τη μεταβίβαση τη εξουσίας στους πολιτικούς. Η αποφασιστική δράση της κυβέρνησης Καραμανλή με σκοπό την «απενεργοποίηση» του χουντικού μηχανισμού εντός του στρατεύματος εκμεταλλεύθηκε σαφώς την αλλαγή των συσχετισμών που επέφερε η επιστράτευση στο στράτευμα.

Η επιστράτευση καθεαυτή ως ιστορικό γεγονός εντάσσεται στο αναλυτικό μας πλαίσιο σε μια σειρά σημαντικών κοινωνικών διεργασιών, όπως οι φοιτητικές εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, η δραστηριότητα των παράνομων αντιστασιακών δικτύων, οι νόμιμες πρωτοβουλίες αντίστασης της ΕΚΙΝ και της ΕΜΕΠ*, αλλά και οι έντονες πολιτικές ζυμώσεις ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας από το 1970 και μετά. Το ειδικό της βάρος έγκειται στο ότι η δημιουργία ενός μαζικού κινήματος, εχθρικού προς το καθεστώς, κατέστη εξαιρετικά πιθανή με επιπρόσθετη τη δυναμική της μετατροπής του σε ένοπλο με τη χρήση των κατεξοχήν συνεκτικών πλαισίων που προσφέρει το στράτευμα. Η επιλογή του Καραμανλή θεωρήθηκε η καλύτερη δυνατή για την εγκαθίδρυση μιας τάξης πραγμάτων που θα προστάτευε τους δικτάτορες. Η επιστράτευση ήταν το σημείο μη επιστροφής, το καταλυτικό γεγονός που δημιούργησε μια -με τα κριτήρια που έθεσε κάποτε ο Λένιν- επαναστατική κατάσταση: η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία, οι μάζες κινητοποιήθηκαν από τη δράση των ίδιων «των από πάνω», οι οποίοι δεν μπορούσαν πια, τη στιγμή που «οι από κάτω» δεν ήθελαν πλέον.

Ο λαός, λοιπόν, μπορούσε υπό προϋποθέσεις να μεταβάλει την επιστράτευση σε μαζικό κίνημα. Μια τέτοια εξέλιξη δεν φαίνεται απίθανη εξετάζοντας τις μαρτυρίες 40 χρόνια αργότερα, γεγονός που ενισχύει την υπόθεση πως το ενδεχόμενο μιας κινηματικής εξέλιξης δεν διέφυγε της προσοχής και των ίδιων των δικτατόρων. Ανάλογες εξελίξεις άλλωστε δεν είναι άγνωστες στην ιστορία. Αντιθέτως, μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, κοινωνικά κινήματα και επαναστάσεις έχουν προκύψει ακριβώς ύστερα από την επιστροφή του λαού από τον πόλεμο και/ή τη μαζική στρατιωτική θητεία, ύστερα από την επαφή του ή την εξοικείωση του με τα όπλα, ύστερα από την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης υπέρ του σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο.


Ο Γιώργος Τσιρίδης είναι υποψήφιος διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο Δημήτρης Παπανικολόπουλος είναι διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το άρθρο είναι μέρος μελέτης που δημοσιεύτηκε στηνΕλληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τεύχος 42, τον Ιούλιο του 2014 με τίτλο «Επιστράτευση 1974: ο καταλυτικός ρόλος των επίστρατων στην κατάρρευση της δικτατορίας των συνταγματαρχών» [ηλεκτρονική δημοσίευση: Academia, 2017], ενώ οι παρατιθέμενες συνεντεύξεις συμπεριλαμβάνονται σε υπό εκπόνηση διδακτορική διατριβή.

Σημειώσεις
1 Λιάκος Α., «Στρατιώτης τον καιρό του Πολυτεχνείου», Χρόνος (online περιοδικό), τχ 7, Νοέμβρης 2013.
2 Συνέντευξη: Κοροβέσης Γιάννης, 2012, Απρίλιος 19, Πέμπτη, Αθήνα
3 Συνέντευξη: Μαλικιώσης Θεόδωρος, 2012, Ιανουάριος, 20, Παρασκευή, Αθήνα
4 Συνέντευξη: Γιώργος Σταυρόπουλος, 2013, Ιανουάριος, 15, Τρίτη, Αίγιο
5 Λιάκος Σ., ό.π.
6 Κατσαρός Στ., Εγώ ο προβοκάτορας, ο τρομοκράτης. Η γοητεία της βίας, εκδ. Μαύρη Λίστα, 1999, σ.315-316
7 Στο ίδιο.
8 Στο ίδιο.
9 Συνέντευξη: Μπάμπης Σαχτούρης, 2013, Νοέμβριος, 25, Δευτέρα, τηλεφωνική σύνδεση με Χίο.
10 Μπονάνος, Η αλήθεια, 1986, σ.249
11 Στο ίδιο, σ.174
12 Σακελλαρόπουλος Τ., «Η μεταπολίτευση στο στρατό: Ιούλιος 1974 – Φεβρουάριος 1975», Αρχειοτάξιο, 15, Σεπτέμβριος 2013, σ.15
13 Συνέντευξη: Αλεξόπουλος Δημήτρης, 2012, Φεβ, 15, Τετάρτη, Αθήνα
14 Συνέντευξη: Παπαγκίκα Κατερίνα, 2012, Φεβρουάριος, 14, Τρίτη, Αθήνα
15 Συνέντευξη: Μανωλάκος Αριστείδης, 2012, Ιανουάριος, 21, Σάββατο, Αθήνα
* [e la libertà:] Η ΕΚΙΝ (Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων) και η ΕΜΕΠ (Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων) ιδρύθηκαν το 1970 και 1971 αντίστοιχα, ως νόμιμες οργανώσεις πολιτικού προβληματισμού, από προοδευτικούς, κεντρώους και φιλελεύθερους. Η ΕΚΙΝ εξέδιδε και περιοδικό ενώ η ΕΜΕΠ φιλοδοξούσε να αναπτύξει και καλυμμένη αντιστασιακή δράση. Η λειτουργία τους απαγορεύτηκε το 1972 και διαλύθηκαν. Βλ: «46 αντιδικτατορικές οργανώσεις», ΦΙΠΠΑΚ, 10 Ιουλίου 2015. .



Διαβάστε Περισσότερα »

Πριν τελειώσει το 3ο Μνημόνιο, υπέγραψαν το 4ο. Του Δημήτρη Στρατούλη


Τα επικοινωνιακά σόου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τα συγχαρητήρια των τροϊκανών προς αυτή, με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του Eurogroup, συνιστούν ένα πολιτικό παραμύθι συγκάλυψης της οδυνηρής πραγματικότητας.
Ο Πρωθυπουργός φόρεσε τη γραβάτα μόνο για 25 λεπτά. Στον λαό, όμως, έβαλε μία νέα σφικτή θηλιά λιτότητας, φτωχοποίησης και επιτροπείας για τα επόμενα 42 χρόνια.
Οι αποφάσεις του Εurogroup δεν εμπεριέχουν ούτε ένα ευρώ διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής παρατείνει το βασανιστήριο της χρεοδουλείας για τη χώρα. Θα κοστίσει, τελικά, περισσότερο στον λαό, αφού θα πληρώσει συνολικά περισσότερους τόκους. Μεταφέρει τα βάρη στις επόμενες γενιές.
Η αξιολόγηση του χρέους, που σήμερα είναι 344 δισ. ευρώ και 186% του ΑΕΠ, ως «βιώσιμο», ενώ θεωρούνταν μη βιώσιμο το 2010που ήταν 298 δισ. ευρώ και 127% του ΑΕΠ, θυμίζει τους καλόγερους του Μεσαίωνα που βάφτιζαν το κρέας σε ψάρι.
Ο ελληνικός λαός θα καταβάλλει κάθε χρόνο δόσεις αποπληρωμής του χρέους που θα φτάνουν το 15% του ΑΕΠ και αργότερα το 20%, δηλαδή 30 δισ. ευρώ και αργότερα 40 δισ. ευρώ ετησίως. Ουσιαστικά θα εργάζεται για να αποπληρώνει ένα άδικο, επονείδιστο, επαχθές δημόσιο χρέος, το οποίο λόγω μεγέθους δεν θα μπορεί να εξοφληθεί ποτέ.
Η ρύθμιση του χρέους ήταν προς όφελος των δανειστών. Με τα νέα αντικοινωνικά μέτρα και την ασφυκτική εποπτεία που προβλέπει, το μόνο που επιδιώκει είναι η αποπληρωμή τους.
Η Ελλάδα υποχρεώνεται σε θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022και 2,2% μέχρι το 2060. Δηλαδή σε συνεχή σκληρή λιτότητα. Θα συνεχιστεί για πολλές δεκαετίες η φτωχοποίηση του λαού, η παραγωγική παρακμή και ο ξενιτεμός της νεολαίας.
Θεσπίζεται για τη «μεταμνημονιακή περίοδο» «ενισχυμένη» εποπτεία, πολύ αυστηρότερη από αυτή που εφαρμόστηκε στις άλλες χώρες της ευρωζώνης μετά την έξοδό τους από Μνημόνια, ωσάν η Ελλάδα να συνεχίζει να βρίσκεται και τυπικά σε Μνημόνιο, παραβιάζοντας κάθε έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Ο ισχυρισμός του Πρωθυπουργού για δήθεν δυνατότητα της χώρας να καθορίσει μία αυτόνομη αναπτυξιακή πορεία είναι ένα μεγάλο πολιτικό ψέμα.
Η Ελλάδα υποχρεώνεται σε ένα νέο πακέτο μεταμνημονιακών μέτρων, τα οποία ουσιαστικά συνιστούν ένα νέο 4ο Μνημόνιο, το ίδιο σκληρό με τα τρία προηγούμενα.
Προβλέπονται – και έχουν ήδη ψηφιστεί – νέες σφαγιαστικές μειώσεις των συντάξεων από 1/1/2019, δραστική μείωση του αφορολογήτου από 1/1/2020, δύο νέες αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ το 2019 και το 2020, περικοπές προνοιακών επιδομάτων λόγω σύνδεσής τους με τη λειτουργικότητα των ΑμεΑ, ενεχυρίαση της δημόσιας περιουσίας μέχρι ύψους 25 δισ. ευρώ στους δανειστές, ολοκληρωτικό ξεπούλημα σε οτιδήποτε απέμεινε στον δημόσιο τομέαεντατικοποίηση της αρπαγής λαϊκής κατοικίας και περιουσίας μέσω ηλεκτρονικών πλειστηριασμών (προβλέπονται περισσότεροι από 20.000 ετησίως).
Προβλέπεται «ρήτρα μη αντιστρεψιμότητας», δηλαδή μη ακύρωσης των μνημονιακών μέτρων κατεδάφισης εργασιακών δικαιωμάτων – μισθών – συντάξεων, φορολεηλασίας, ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, που έχουν ψηφιστεί με τους 753 εφαρμοστικούς νόμους των τριών Μνημονίων, που θα παραμείνουν σε ισχύ.
Τα άλλα μνημονιακά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι, Ενωση Κεντρώων) κάνουν «κούφια» αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αφού στην πράξη στήριξαν, ψήφισαν και στηρίζουν όλα τα Μνημόνια.
Αυτή την ώρα, μόνο οι κοινωνικοί αγώνες και η συγκρότηση ενός πολιτικού, κοινωνικού και εκλογικού μετώπου των αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων μπορούν να ακυρώσουν τους νέους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς και να πραγματοποιήσουν την αντιμνημονιακή ανατροπή. Ν’ ανοίξουν έναν άλλο ελπιδοφόρο δρόμο, απαλλαγής από τα Μνημόνια και τη λιτότητα με έξοδο από την ευρωζώνη, έκδοση εθνικού νομίσματος, βαθιά διαγραφή του δημοσίου χρέους και σεισάχθεια του ιδιωτικού, καθώς και με την εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος ανάπτυξης, παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης.
*Ο Δημήτρης Στρατούλης είναι μέλος της ΠΓ της Λαϊκής Ενότητας και πρώην υπουργός.
**Πηγή: tanea.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κλείνει ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ. Του Αποστόλη Αποστολόπουλου


Χαρακτηριστικό κάθε κυβέρνησης στο τέλος του κύκλου της, είναι ότι οι προσπάθειές της να πιάσει το σφυγμό του κόσμου καταλήγουν σε φιάσκο. Για παράδειγμα τι το ‘θελε ο κ. Φλαμπουράρης να δηλώσει ότι δεν ήταν οι Αμερικάνοι που ζήτησαν να απελαθούν οι Ρώσοι διπλωμάτες; Αν είχαν μείνει σε κάποιους μερικές αμφιβολίες, ο κ. Φλαμπουράρης διαψεύδοντας, επιβεβαίωσε ότι αυτοί έδωσαν την εντολή και η κυβέρνηση την εκτέλεσε ασμένως. Οι Αμερικάνοι δεν στενοχωριούνται αν τους θεωρήσουμε υπεύθυνους για την εκδίωξη των Ρώσων. Το κέρδος είναι δικό τους επειδή έτσι  καταλαβαίνει και ο τελευταίος ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο. Δεν τους νοιάζει ούτε αν ξεφτιλίζεται η κυβέρνηση. Γιατί κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι δεν μας προειδοποίησαν πως οι σημερινοί «άρχοντες» σύντομα θα φύγουν και θα έρθουν άλλοι. Οι Αμερικάνοι δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεχωρίσουν τα πρόσωπα των Ινδιάνων, από τα φτερά τους ξεχώριζαν… Όταν οι Γερμανοί, περιφρονητικά, δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή και οι Αμερικάνοι σε ποδοπατάνε χωρίς προσχήματα, είναι φανερό ότι οι μέρες εξουσίας τελειώνουν.
Πρόσφατα έχει αρχίσει παιχνίδι με τις δημοσκοπήσεις. Είναι γνωστό ότι η Κοινή Γνώμη διαμορφώνει άποψη πολύ καιρό πριν από την τυπική ημερομηνία των εκλογών. Έτσι ώστε ο λεγόμενος «εκλογικός αιφνιδιασμός» να μην έχει και πολύ νόημα. Για παράδειγμα, όπως έχω ξαναγράψει, είχα ενημερώσει προσωπικά τον κ. Τσίπρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 16% πέντε μήνες πριν από τις εκλογές του Μάη 2012. Δεν το πίστεψε αλλά η πρόβλεψη επαληθεύθηκε. Συνταρακτικά γεγονότα μπορεί, όμως, να διαψεύσουν τις προβλέψεις, να ανατρέψουν τις θέσεις της Κοινής Γνώμης, και «οι παίκτες» να χάσουν τον μπούσουλα. Αυτό συνέβη με το Σκοπιανό. Διαδοχικά έπεσαν έξω ο Κων/νος Μητσοτάκης παλαιότερα, ο Τσίπρας και τελικά οι Αμερικάνοι  που προέβλεπαν(προ εξαμήνου) εκλογές το φθινόπωρο και νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν υποψιάστηκε τι σημαίνει εθνικό θέμα. Και κανείς δεν υπολόγισε τον ελληνικό λαό. Τώρα αυτοσχεδιάζουν με την ψυχή στο στόμα, αντιμετωπίζοντας ανοιχτή κατακραυγή στη Β. Ελλάδα και σιωπηρή οργή στην υπόλοιπη χώρα. Είναι κοινό μυστικό ότι τα εθνικά θέματα ίσως δεν κερδίζουν εκλογές αλλά ρίχνουν κυβερνήσεις. Η αλαζονεία και η άγνοια της ψυχολογίας του κόσμου και της Ιστορίας του τόπου πληρώνονται.
Ύστατο όπλο της κυβέρνησης απόμεινε το παιχνίδι με τις δημοσκοπήσεις. Η παγιωμένη διαφορά των 10 μονάδων σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε αναιτιολόγητα στις 7-8 και κατά περίπτωση στις 5 μονάδες. Με τη σκέψη ότι αν οι εκλογές εμφανιστούν ως «ντέρμπι» θα συσπειρωθούν οι ψηφοφόροι, τουλάχιστον οι πιο αφελείς. Ωστόσο οι ελπίδες της κυβέρνησης εξανεμίζονται. Η κυβέρνηση περίμενε ότι οι Ευρωπαίοι κάτι θα έδιναν στα οικονομικά αλλά οι Γερμανοί είναι αδιάλλακτοι. Και όποιος περιμένει δωράκια στον επόμενο θα απογοητευτεί. Για τους σκυφτούς με το χέρι απλωμένο έχει μόνο κλωτσιές, όχι δώρα. Οι Αμερικανοί, θερμοί στα λόγια, ψυχροί στην πράξη, ξέρουν ότι με κόκκινο κερδίζουν αυτοί, με μαύρο χάνουν οι άλλοι. Αδιαφορούν για τα ανδρείκελα.
Όσο απομακρύνονται οι εκλογές τόσο εξανεμίζονται οι ελπίδες της κυβέρνησης.  Πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει το 3-4% επειδή τα στελέχη έβαλαν «εμπάργκο» σε εγγραφές νέων μελών για να διατηρήσουν τον έλεγχο του κόμματος. Στενόκαρδοι και  στενόμυαλοι. Διατήρησαν τον έλεγχο αλλά έτσι οι  ψηφοφόροι που έδωσαν τη νίκη έμειναν συναισθηματικά ξέμπαρκοι. Εύκολα εγκαταλείπουν μια αποτυχημένη κυβέρνηση που καταρρέει. Χωρίς νοσταλγία ούτε τύψεις.
Ο κόσμος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ για να φύγει η κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου. Για τους ίδιους λόγους θα καταψηφίσει την κυβέρνηση Τσιπροκαμμένου, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το κόμμα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχουν  ταυτιστεί με τον «Σημιτισμό» και με χαρά τους θα έβλεπαν συνεργασία με το «παιδί» του Σημίτη, τον κ. Θεοδωράκη.
Ο Σημιτισμός στην Ελλάδα στηρίζεται  σε ένα παλαιό και εδραιωμένο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι υπολογίσιμο αστικό ρεύμα με κάποια, περιορισμένη, πρόσβαση σε λαϊκά στρώματα, όταν βρίσκεται σε άνοδο. Περιφρονεί τους Έλληνες, ως αγροίκους επαρχιώτες, και πιστεύει ότι η Ελλάδα αξίζει να υπάρχει μόνο αν γίνει «Ευρώπη». Τυπικός εκπρόσωπος, την εποχή του Κολοκοτρώνη, ήταν ο προσκυνημένος Νενέκος και οι οπαδοί του. Στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το ρεύμα της εθελοδουλείας κληρονομήθηκε από το ΚΚΕ εσωτ. και σήμερα κυριαρχεί. Ιστορικά, θα λέγαμε ότι είναι μακρινός απόγονος των δυτικόφιλων Βυζαντινών, παραμονές της Άλωσης. Εκλογικά, το πιθανότερο είναι να ανταγωνίζεται, σε προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, με το Ποτάμι, τους ΑΝΕΛ ή τη Φώφη, αν διατηρηθούν τα εν λόγω ανεμομαζώματα. Ο Τσίπρας φοβάται, λένε, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ πέσει κάτω από 17% μπορεί και να διαλυθεί. Όλα γίνονται.
Ο κ. Μητσοτάκης πιθανόν νομίζει ότι θα έχει αυτός την εύνοια του Βερολίνου λόγω και παλαιών οικογενειακών δεσμών. Το πρόβλημα είναι ότι η επιρροή της Γερμανίας στην περιοχή θα είναι φθίνουσα, αν προχωρήσει η προσέγγιση Τραμπ-Πούτιν. Στόχος του Τραμπ, άλλωστε, είναι να πλήξει τη Γερμανία. Το χειρότερο είναι ότι τη μάχη των επιρροών μπορεί να την πληρώσει ακριβά η Ελλάδα. Όπως έχει συμβεί στο παρελθόν.
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ-ΠΟΥΤΙΝ
Συνοπτικά, η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν ανησύχησε Γερμανούς, Γάλλους και άλλους κολαούζους στην Ευρώπη. Αλλά πρωτίστως θορυβήθηκαν οι Αμερικανοί της Ομάδας Κλίντον, η ελίτ της Παγκοσμιοποίησης. Όσο προσεγγίζουν ΗΠΑ-Ρωσία, θα συρρικνώνονται οι μικροί Ευρωπαίοι (πάλαι ποτέ «Ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις») έως ότου φθάσουν στο κανονικό τους μέγεθος, του νάνου στο πλανητικό επίπεδο. Η ελίτ της Παγκοσμιοποίησης (συμβολικά, «Ομάδα Κλίντον- Μέρκελ») αγριεύει αλλά εκπνέει. Εμείς, στα Βαλκάνια, ίσως γλιτώσουμε την κακοποιό δράση του Βερολίνου, πχ διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Λογικά θα μπουν γκέμια και στον Ερντογάν. Αν δεν καταλάβει ότι οι αυθεντικοί Μεγάλοι κάνουν κουμάντο θα τα βρει σκούρα. Αν το καταλάβει θα πρέπει να κόψει τις φτερούγες του. Με μια ελπίδα ζούμε.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ στη Δυτική Συρία, μεταδίδουν συριακά ΜΜΕ


Το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο της Συρίας μετέδωσε πως υπάρχουν αναφορές ότι το Ισραήλ επιτέθηκε στην πόλη Μασιάφ στην επαρχία Χάμα στη δυτική Συρία.

Στο έκτακτο δελτίο ειδήσεων δεν δόθηκαν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον στόχο. Πηγή των υπηρεσιών πληροφοριών ανέφερε πως ένα στρατιωτικό κέντρο ερευνών για την παραγωγή χημικών όπλων βρίσκεται κοντά στην πόλη.

"Μία από τις στρατιωτικές θέσεις μας στη Μασιάφ δέχθηκε επίθεση από την πολεμική αεροπορία του Ισραήλ" μετέδωσε από την πλευρά του το πρακτορείο ειδήσεων Sana, επικαλούμενο μια στρατιωτική πηγή.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρέμει ο ΣΥΡΙΖΑ και τις επιλογές των ψηφοφόρων του. Προς κατάργηση ο σταυρός στις ευρωεκλογές


Προς κατάργηση και του σταυρού προτίμησης στην ευρωλίστα προσανατολίζεται η κυβέρνηση.

 Αυτό υποστηρίζει σε σημερινό ρεπορτάζ ο Βηματοδότης της κυριακάτικης έκδοσης της εφημερίδας «Το Βήμα», υποστηρίζοντας ότι η ηγεσία του υπουργείου εσωτερικών σχεδιάζει να επαναφέρει τη λίστα και να καταργήσει τον σταυρό προτίμησης που ίσχυσε στις τελευταίες ευρωεκλογές που έγιναν το 2014. Μάλιστα στο δημοσίευμα υπάρχει αναφορά στον νόμο Πουλάκη, καθώς ο αρμόδιος γενικός γραμματέας του υπουργείου Κώστας Πουλάκης θεωρείται ο ιθύνων νους τόσο για την αλλαγή στον εκλογικό νόμο περί απλής αναλογικής στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που πέρασε πριν από μερικές ημέρες από την ελληνική βουλή όσο και για το σχεδιαζόμενο νόμο περί αλλαγής του τρόπου ανάδειξης των ευρωβουλευτών στις προσεχείς εκλογές που θα διεξαχθούν τον Μάιο του 2019, ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές εκλογές. 

Η λογική των σχετικών προβληματισμών έχει να κάνει και με το «στραπάτσο» που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ από τις ευρωεκλογές του 2014, όπου μια σειρά ευρωβουλευτών που αναδείχτηκαν με αυτόν, όπως ο Μανόλης Γλέζος, η Σοφία Σακοράφα, ο Κώστας Χρυσόγονος και ο Νίκος Χουντής αποστασιοποιήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και αποχώρησαν από το κυβερνητικό μπλοκ. Με την επαναφορά της λίστας η κυβέρνησης ελπίζει ότι θα ελέγξει καλύτερα την ανθρωπογεωγραφία των ευρωβουλευτών που θα αναδειχτούν.

Πηγή: http://myportal.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Έκτακτο: Χημικά (και πάλι απόψε) κατά των διαδηλωτών στη Λευκίμμη


UPDATE 22.34: Μεγάλη ένταση επικράτησε το βράδυ στη Λευκίμμη, καθώς μετά την ειρηνική πορεία των κατοίκων της περιοχής προς το εκκλησάκι που βρίσκεται κοντά στην είσοδο του ΧΥΤΑ η οποία δεν παρεμποδίστηκε από την Αστυνομία, τα ΜΑΤ προχώρησαν σε ρίψη χημικών. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με πληροφορίες, άλλη ομάδα επιτέθηκε κατά αστυνομικών και ακολούθησαν συγκρούσεις.

Η πολυπληθής συγκέντρωση κατοίκων της περιοχής, μετά από κάλεσμα του Αλεύχιμον για πραγματοποίηση λιτανείας από το εκκλησάκι στα Μεσοράχια, ξεκίνησε στις 8 το απόγευμα περίπου και δεν βρήκε την αντίσταση των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες πάντως ήταν παρατεταγμένες παντού στο χώρο με επίκεντρο την είσοδο και την περίφραξη του ΧΥΤΑ.
Οι κάτοικοι προχώρησαν στην πορεία διαμαρτυρίας αλλά στις 9:20 περίπου, για άγνωστη μέχρι στιγμής αφορμή, δημιουργήθηκε ένταση και άνδρες των ΜΑΤ προχώρησαν σε χρήση δακρυγόνων και κροτίδων κρότου – λάμψης με αποτέλεσμα να ξεκινήσει έντονη αντίδραση από τους συγκεντρωμένους.
Ο περιφερειακός δρόμος είναι και πάλι αποκλεισμένος και, αν και η ένταση έχει υποχωρήσει, παραμένει μεγάλος όγκος διαδηλωτών συγκεντρώθηκε στα όρια του οικισμού του Νεοχωρακίου.
Εν τω μεταξύ, πυρκαγιά ξέσπασε για άγνωστη αιτία σε δασική περιοχή του Νεοχωρακίου και οχήματα της Πυροσβεστικής έσπευσαν και έσβησαν τις φλόγες.

Νέος «κλεφτοπόλεμος» μετα ΜΑΤ
Εν τω μεταξυ, σύμφωνα με πληροφορίες, ομάδα πολιτών, επιτέθηκε κατά ανδρών της Αστυνομίας σε διαφορετικό σημείο από αυτό στο οποίο κινείτο η διαδήλωση με μολότοφ και φωτοβολίδες, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει κυνηγητό μέσα στα χωράφια σε κοντινό σημείο στην περίφραξη του ΧΥΤΑ.
Μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να έχει γίνει σύλληψη ή προσαγωγή λόγω των επεισοδίων αυτών, ενώ ο εκπρόσωπος του Αλεύχιμον Γιάννης Πανδής σε τηλεοπτικές του δηλώσεις έκανε λόγο για προβοκάτσια και υποστήριξε ότι το κίνημα της Λευκίμμης και ο σύλλογος δεν έχουν καμία σχέση με τέτοιες πράξεις. «Κάποιοι κινούνται από μόνοι τους έξω από εμάς και δεν ξέρουμε ποια συμφέροντα εξυπηρετούν, κάποιοι προσπαθούν να κάνουν ζημιά στο κίνημα», δήλωσε.

Απόψε για άλλη μια φορά, η συμμορία που το παίζει εξουσία, χτύπησε και πάλι άοπλους Λευκιμμιώτες, γυναίκες, γέρους και παιδιά, με τους σιδηρόφρακτους δολοφόνους, που έχουν κουβαλήσει από όλη την Ελλάδα, γιατί διεκδικούσαν το δικαίωμα να μπορούν να πάνε στα χωράφια τους, να ποτίσουν και να μαζέψουν τα κηπευτικά τους και τα ζώα τους. Να τρυγήσουν τ αμπέλια τους, αν έχουν απομείνει σταφύλια, να μπορέσουν καθαρίσουν για να στρώσουν τα δίχτια τους για να μαζέψουν τις ελιές τους. Τα δακρυγόνα, και τα άλλα όπλα καταστολής όμως, δεν σταμάτησαν να πέφτουν, εναντίων των πάντων.
Ως πότε?
Εγκληματίες κατακτητές, Θα συνεχίσετε για πολύ ακόμα?
Διαβάστε Περισσότερα »

Σε άτακτη φυγή υποχρέωσαν τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Π.Ηλιόπουλο κάτοικοι του Πηλίου


Αλλού βαράν τα όργανα και αλλού τρέχουν οι κότες 

Την Πέμπτη 19 Ιουλίου πηλιορείτες αντιφασίστες και αντιφασίστριες εντοπίσαμε τον βουλευτή της χρυσής αυγής Παναγιώτη Ηλιόπουλο να πίνει την μπύρα του μαζί με δύο ασφαλίτες στο λαϊκό πανηγύρι του προφήτη Ηλία στην περιοχή του Άνω Βόλου. Η χαλαρή μπυρίτσα μετατράπηκε σε άτακτη φυγή και κρυφτό πίσω από τους μουσικούς της ορχήστρας. Αποφασισμένος για μια ακόμα φορά στην περιοχή του Βόλου να κάνει ρεκόρ στα εκατό μέτρα, άρπαξε τρέμοντας τη βάση του μικροφώνου από την τραγουδίστρια (χωρίς να μπορεί να κρύψει ταραχή του) και με τη συνοδεία τον ασφαλιτών έγινε καπνός. 

Ως Πηλιορείτες/ισσες σε κάθε ευκαιρία θα τους θυμίζουμε ότι στην περιοχή μας, όπου η αλληλεγγύη η αυτοοργάνωση και η αντίσταση είναι μέρος της καθημερινότητας μας, δεν τους αφήνουμε ούτε εκατοστό γης. Ούτε στο Πήλιο, ούτε στο Βόλο, ούτε πουθενά, τσακίζουμε φασίστες σε πόλεις και χωριά. Τα νερά του Πηλίου θα σας πνίξουν… 

Αντιφασίστες, Αντιφασίστριες Πηλίου 

Πηγή: https://athens.indymedia.org


Διαβάστε Περισσότερα »

Ισραήλ και Δύση φυγάδευσαν μέλη της ομάδας "Λευκά Κράνη" που το έπαιζα διασώστες και έστηναν προβοκάτσιες κατά του Άσαντ


Τη στιγμή που ο στρατός του Άσαντ στη Συρία κερδίζει συνεχώς έδαφος στον εμφύλιο που μαίνεται στη χώρα, περίπου 800 Σύροι, μέλη της ανθρωπιστικής οργάνωσης διάσωσης «Λευκά Κράνη» (White Helmets) απομακρύνθηκαν από τη Συρία για λόγους ασφαλείας, σε μία ολονύχτια επιχείρηση που έλαβε χώρα χθες (Σάββατο).

Η φυγάδευση έγινε μέσω του Ισραήλ, με τα μέλη της οργάνωσης να φτάνουν στη συνέχεια στην Ιορδανία. Η επιχείρηση επιβεβαιώθηκε τόσο από τον ισραηλινό στρατό, όσο και από το υπουργείο Εξωτερικών της Ιορδανίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή είναι η πρώτη ανάλογη ισραηλινή παρέμβαση στο μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό, ήταν μια «εξαιρετική ανθρωπιστική χειρονομία» που έγινε κατόπιν αιτήματος των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους λόγω «άμεσης απειλής για τη ζωή των Σύρων».

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, δήλωσε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό ήταν δύο από τους ηγέτες της Δύσης που ζήτησαν τη συνδρομή του Ισραήλ, καθώς -όπως δήλωσε- «αυτοί οι άνθρωποι που έσωσαν ζωές ήταν τώρα υπό θανάσιμη απειλή». 

Από την πλευρά της, η Ιορδανία ανακοίνωσε ότι συμφώνησε στο αίτημα της Βρετανίας, της Γερμανίας και του Καναδά να παράσχει για ανθρωπιστικούς λόγους, προσωρινό άσυλο στα μέλη της οργάνωσης, με την προϋπόθεση ότι στη συνέχεια θα μεταφερθούν σε χώρες της Δύσης.

Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση Άσαντ έχει χαρακτηρίσει την οργάνωση ως «τρομοκρατική», ενώ Δαμασκός και Μόσχα έχουν αμφισβητήσει τις κατά καιρούς ανακοινώσεις της οργάνωσης, κυρίως αναφορικά με τη ρίψη χημικών όπλων στη Συρία. 

Στο μεταξύ, ο συριακός στρατός συνέχισε τις επιθέσεις του στη νοτιοδυτική πλευρά της χώρας, όπου βρίσκονται μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο καταιγιστικός βομβαρδισμός -130 αεροπορικές επιδρομές από το Σάββατο- είχε ως συνέπεια τον εκτοπισμό 20.000 ατόμων, ενώ περίπου 10.000 άνθρωποι παραμένουν παγιδευμένοι στην περιοχή.

efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου