Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021

Ανένδοτος για την αποτροπή της αστυνομοκρατίας στα ΑΕΙ! Του Δημήτρη Πατέλη

 


Του Δημήτρη Πατέλη*

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση μεθοδεύει την μετατροπή των ΑΕΙ σε φυλακή ανθρώπων και ιδεών. H υπουργός Παιδείας παρουσίασε το σχετικό νομοσχέδιο από κοινού με τον υπουργό «Προστασίας του Πολίτη», ώστε να καταστήσει ανάγλυφα σαφείς τις ιεραρχήσεις της: περικόπτει κατά 8% τον τακτικό προϋπολογισμό των Πανεπιστημίων για το 2021, αλλά διαθέτει 30 εκατ. ευρώ για μέσα καταστολής-αστυνομοκρατίας στα ΑΕΙ. Ένας βαθύς συμβολισμός για τον επιχειρούμενο πρωτοφανή εκφασισμό και των ΑΕΙ. Η περαιτέρω υποβάθμιση δια της υπαγωγής επιστήμης & πανεπιστημίου στο κεφάλαιο, οι νέοι φραγμοί στη μόρφωση της νεολαίας με ταξικά κριτήρια και η ραγδαία ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης επιτάσσουν και άνευ προηγουμένου αστυνομοκρατία!

Προβλέπεται η σύσταση ένστολου αστυνομικού σώματος, «Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος» (ΟΠΠΙ), με ειδική εκπαίδευση από την ίδια την ΕΛΑΣ, η οποία θα φέρει ειδική στολή, θα υπάγεται στην ΕΛΑΣ και απλώς θα «συνεργάζεται» με τον πρύτανη και τον αντιπρύτανη του κάθε ΑΕΙ. Θα έχει αστυνομικά καθήκοντα, αλλά δεν θα φέρει (επί του παρόντος) πυροβόλα όπλα, αλλά γκλομπ και ειδικά σπρέι.

Η κυβέρνηση, στην εποχή της πανδημίας, αρνείται πεισματικά να λάβει μέτρα για τη θωράκιση της υγείας και της εκπαιδευτικής λειτουργίας, για την ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, αλλά προτάσσει μετ’ επιτάσεως σε πρώτη φάση 1000 οργανικές θέσεις για τους αστυνομικούς μέσα στα Πανεπιστήμια! Μέτρο, που ούτε η χούντα των συνταγματαρχών δεν είχε αποτολμήσει!

Ποια είναι η στάση των πανεπιστημιακών έναντι όλων αυτών; Δεν είναι ενιαία. Υπάρχουν πανεπιστημιακοί που έχουν αντιδράσει σθεναρά σε αυτά τα μέτρα, προτάσσοντας την ιδιοτυπία του θεσμού των ΑΕΙ, την προάσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου, του αυτοδιοίκητου των Ιδρυμάτων και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες στην έρευνα, στην παιδεία, την ανάγκη ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Κάπου υπάρχουν και σύλλογοι που τιμούν την ιδιότητα του Πανεπιστημιακού, όπως έδειξε το ομόφωνο όχι καθηγητών του Ε.Μ.Π. στην Πανεπιστημιακή Αστυνομία, και του Συλλόγου Μελών ΔΕΠ του Παντείου, ο οποίος «βρίσκεται απέναντι σε όλους όσους απεργάζονται την συκοφάντηση και την διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου και την μετατροπή των πανεπιστημίων σε αστυνομοκρατούμενους χώρους, προσδεμένους στις λογικές της αγοράς». Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν πολλοί σύλλογοι φοιτητών (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών) και η Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΟΔΠΤΕ) η οποία αξίωσε «Να αποσύρει η Κυβέρνηση το νομοσχέδιο για την πανεπιστημιακή αστυνομία».

Υπάρχουν όμως και άλλες προσεγγίσεις… Π.χ. ο Ενιαίος Σύλλογος Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού του Πολυτεχνείου Κρήτης εξέδωσε «Ψήφισμα Για την πανεπιστημιακή αστυνομία» (11/1/2021). Πρόκειται για ένα …διαμάντι πανεπιστημιακής καθηγητικής σοφίας, το οποίο σηματοδοτεί τον πλήρη εκφυλισμό αυτού του συλλόγου.

Οι συντάκτες του εγγράφου, καίτοι πανεπιστημιακοί, δείχνουν ότι δεν έχουν στοιχειώδη αντίληψη της ελληνικής γλώσσας και της σύνταξής της: «Το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο, παρά την εμφανή υποστελέχωση και τις χειρότερες αναλογίες –με αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας– φοιτητών προς διδασκόντων μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, προσφέρει στους φοιτητές του και στην Ελληνική Κοινωνία»! Από την γραμματική του δημοτικού είναι γνωστό ότι η λεξούλα «προς», ως πρόθεση, συντάσσεται υποχρεωτικά με αιτιατική πτώση… Ψιλά γράμματα για τους υψιπετείς πανεπιστημιακούς μας… Εδώ η σπουδή του κειμένου, παρά την ασυνταξία, είναι …να αναδείξει την προσφορά του Ελληνικού Δημοσίου Πανεπιστημίου στους φοιτητές του και στην Ελληνική Κοινωνία, παρά την εμφανή υποστελέχωση και τις χειρότερες αναλογίες διδασκόντων και διδασκομένων. Δεν υπεισέρχεται στην ουσία των δημοσιονομικών διευθετήσεων του κράτους. Αρκείται γενικώς και αορίστως στην αναφορά σε κάποια «αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας»…    

Ας περάσουμε στην ουσία του προβληματισμού των δημοσίων λειτουργών μας: «Η καταστρατήγηση της ελεύθερης διακίνησης ιδεών (δηλ. του ακαδημαϊκού ασύλου) εξαιτίας της πανεπιστημιακής βίας και παραβατικότητας (π.χ. παρεμπόδισης ή διακοπής συνεδριάσεων θεσμοθετημένων οργάνων διοίκησης, μαθημάτων, ερευνητικών δραστηριοτήτων ή ακόμη και ομιλιών, καταλήψεων, κλοπών, βανδαλισμών) πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστεί»! Εδώ οι συντάκτες του κειμένου πρακτικά υιοθετούν την αγοραία ρητορική της κυβέρνησης περί του θέματος (και τον χονδροειδή πρωτογονισμό που την χαρακτηρίζει), η οποία, με τη σειρά της, απλώς αναπαράγει τα πάγια εδώ και δεκαετίες χονδροειδή προπαγανδιστικά στερεότυπα, ιδεολογήματα και δόγματα της αγοραίας νεοφιλελεύθερης «δημοσιογραφίας/δημοσιολογίας». Στερεότυπα που έχουν δημιουργήσει στο πιο επιρρεπές προς χειραγώγηση κοινό ένα φράγμα πρόσληψης σε επίπεδο εξαρτημένων αντανακλαστικών.

Το φράγμα αυτό αποτρέπει και ακυρώνει εκ προοιμίου κάθε ορθολογική πραγμάτευση του θέματος, κάθε επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγιση. Η κυβέρνηση επιλέγει σκοπίμως αυτή τη λαθροχειρία-απάτη, ώστε να επιβάλλει αυταρχικά  και εσπευσμένα –αξιοποιώντας δολίως τις συνθήκες εγκλεισμού λόγω πανδημίας, με τα ΑΕΙ πρακτικά κλειστά–, ώστε να επιβάλλει πραξικοπηματικά την αντιμεταρρυθμιστική αυταρχική εκτροπή της, με το φωτοστέφανο του «σωτήρα», που «ξέρει να κυβερνά με πυγμή» και να «αποκαθιστά την τάξη και την ηθική»…

Πρόκειται για μια αριστοτεχνικά καλοστημένη στον πρωτογονισμό της παγίδα-βρόγχο, όπου: από τη μια μεριά υπάρχει η τάξη, ο νόμος, όπως σε κάθε «δυτικό πολιτισμένο κράτος», από την άλλη – η «ανομία», η «παραβατικότητα», το «παραεμπόριο», η «διακίνηση ναρκωτικών», το «έγκλημα», οι «μπαχαλάκηδες», κ.λπ. Υπέρ αυτής της πρωτόγονης παγίδας επιστρατεύτηκε και η κραυγαλέα προβοκάτσια κατά του πρύτανη στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών από 2020.10.29.

Ουδόλως απασχολεί τους αυτουργούς αυτής της παγίδας και τα θύματά της το εξωπραγματικό της διατύπωσης και ο προφανής παραλογισμός της. Οι ισχυρισμοί αυτού του πρωτογονισμού είναι ακόμα πιο άθλιοι από το να διατείνεται κανείς ότι η άρση του ασύλου της κατοικίας, του οικογενειακού ασύλου (άρθρο 9 του Συντάγματος) και η δυνάμει τοποθέτηση αστυνομίας σε κάθε σπίτι θα εξαλείψουν τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας!

Από πού απορρέει ότι τα ΑΕΙ είναι «εστίες και πηγές βίας και παραβατικότητας» σε μια κοινωνία παράδεισο μιας ευνομούμενης πολιτείας; Τι εμποδίζει με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο την καταπολέμηση τυχόν έκνομων ενεργειών του κοινού ποινικού δικαίου σε πανεπιστημιακούς χώρους; Από ποιον ελέγχεται π.χ. και από ποιον εξωθείται εν μέρει η διακίνηση ναρκωτικών προς ορισμένους χώρους; Έχει άραγε η διακίνηση φορτίων ναρκωτικών με πλοία σχέση με ΑΕΙ, ή με πλοιοκτήτες και κατόχους πληθώρας ΜΜΕ, φίλα προσκείμενους στην εξουσία (που κατά περίεργο τρόπο είναι εκ προοιμίου και αναφανδόν «αθώοι», ενώ μάρτυρες βρίσκονται νεκροί); Τι γίνεται με την ιδιότυπη ασυλία (θεσμική ή/και εθιμική) της οποίας χαίρουν μεγαλοσχήμονες που εμπλέκονται σε σκάνδαλα διαφθοράς, οικονομικά και άλλα εγκλήματα; Κατέφυγαν άραγε στα ΑΕΙ τα καταδικασθέντα στελέχη της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» που πρακτικά φυγαδεύτηκαν απ’ την αστυνομία; Τι γίνεται με το αέναο παίγνιο εκείνου του είδους «μπαχαλάκηδων»-προβοκατόρων, ευρισκόμενων κατά τεκμήριο σε εντεταλμένη υπηρεσία, στην πλάτη των λαϊκών κινητοποιήσεων και του πανεπιστημίου; Τι θέση έχουν άραγε οι πανεπιστημιακοί χώροι στη συνολική χωροταξία και ανθρωπογεωγραφία του εγκλήματος;

Ποιος ασχολείται με τη συστηματική και κατά συρροήν παραβίαση του άρθρου 16 του Συντάγματος, με την εισβολή επιχειρηματικών ομίλων και συμφερόντων στα ΑΕΙ, με την βαθμιαία μετάλλαξη στην κατεύθυνση του «επιχειρηματικού πανεπιστημίου» ή/και του «πανεπιστήμιου-επιχείρησης»; Με τις καθεστωτικές φοιτητικές παρατάξεις που λειτουργούν ως παραμάγαζα σταδιοδρομίας (που αναλαμβάνουν διανομή σημειώσεων, οργάνωση αντιγραφών στις εξετάσεις, χρέη γραμματείας, λειτουργούν ως προθάλαμος για μεταπτυχιακά, διδακτορικά, διορισμούς υμετέρων κ.λπ.); Με την υπερεκμετάλλευση απλήρωτης εργασίας, φοιτητών, προπτυχιακών, υποψηφίων διδακτόρων, προσωπικού και υποδομών από καθηγητές-επιχειρηματίες; Με τις διώξεις κατά μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας για τις ιδέες και την επιστημονική τους έρευνα; Ποιον απασχολεί η χρονίζουσα και ιδιαίτερα έντονη κατά την τελευταία δεκαετία της κρίσης χρέους εγκληματική υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των ΑΕΙ, η έλλειψη κτιριακών και λοιπών υποδομών (που θα επέτρεπαν την ασφαλή επαναλειτουργία του Πανεπιστημίου σε συνθήκες πανδημίας -μετά από ένα χρόνο εξ αποστάσεως υπολειτουργίας), η αρπαγή των αποθεματικών τους με το διαβόητο PSI; Ποιος ανησυχεί για την πλημμελή κάλυψη των αναγκών της φοιτητιώσας νεολαίας για σίτιση, στέγαση και πρόνοια, για τις συγκεκριμένες υπαρκτές και τεκμηριωμένες ανάγκες του Πολυτεχνείου Κρήτης, για τις βάρβαρες ταξικές επιλογές και ιεραρχήσεις των κυβερνήσεων, στην άθλια εργολαβική προαγωγή απ’ την κυβέρνηση των συμφερόντων των επιχειρηματιών των ιδιωτικών κολλεγίων, για την εξίσωση επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων τους με αυτά των αποφοίτων των κατά το Σύνταγμα Δημόσιων ΑΕΙ (κατά χονδροειδή παραβίαση του Άρθρου 16 του Συντάγματος) κ.λπ. Λύθηκε άραγε το πρόβλημα της μαζικής και χρόνιας ανεργίας των νέων, ιδιαίτερα οξύ μεταξύ των αποφοίτων ΑΕΙ; Το πρόβλημα της υποαπασχόλησης, της επισφαλούς εργασίας/μερικής απασχόλησης με μισθούς πείνας και μπλοκάκι; Το πρόβλημα της μαζικής μετανάστευσης νεολαίας που έχει αποκτήσει δημογραφικές διαστάσεις μαζικής γενοκτονίας; Και άλλα πολλά…

Όλα αυτά είναι ανύπαρκτα στη στημένη επικαιρότητα των μίσθαρνων φορέων του τύπου (για την ανταμοιβή των δοξολογιών των οποίων πάντα βρίσκει κονδύλια η «κυβέρνηση των αρίστων»). Έτσι, κάθε υπόνοια ένστασης, αμφιβολίας, αντίρρησης ή και αντίθεσης σε αυτή την ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη επέλαση βαφτίζεται αυτομάτως «αναχρονισμός», «λαϊκισμός», «συνέργεια στην ανομία», «συνενοχή στο έγκλημα» κ.λπ. Αρκεί να διατυπωθεί κάτι που δεν εγγράφεται στον πρωτογονισμό του σχήματος και εμφανίζεται αφρός στα χείλη του εγκλωβισμένου στο αφήγημα-παγίδα, όπως στα σκυλιά-πειραματόζωα του γνωστού πειράματος του φυσιολόγου Ι. Πάβλοφ για τα εξαρτημένα αντανακλαστικά. Πρόκειται για μια «τεχνολογία» χειραγώγησης μέσω της διασφάλισης «μαζικής λαϊκής συναίνεσης», μπροστά στην οποία ωχριά και η γκεμπελική προπαγάνδα. Είναι ένας ακόμα χειρισμός/απάτη, από αυτούς που συνιστούν οργανικό στοιχείο του σύγχρονου αστικού κοινοβουλευτικού εκφασισμού.

Οι σκοπιμότητες που εξυπηρετούνται με τη νέα επίθεση κατά της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι ευτελείς, δόλιες και καταστροφικές για την επιστήμη, το πανεπιστήμιο και την κοινωνία. Εξ ου και το σαθρό και παράλογο του πρωτογονισμού των «επιχειρημάτων». Σε αυτή την επίθεσή τους, οι κρατούντες δεν αντλούν δύναμη από τον ορθολογισμό των επιχειρημάτων τους, αλλά από την εξουσία που κατέχουν και από τον καταιγισμό «πλύσης εγκεφάλων» που τους διασφαλίζουν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ.

Η επιστημονική έρευνα αλλά και η εμπειρία των σκεπτόμενων πολιτών καταδεικνύουν ότι η απάτη, η χειραγώγηση και η καταδολίευση είναι χαρακτηριστικά στοιχεία κάθε πολιτικής που υπηρετεί και προάγει ιδιοτελή συμφέροντα, τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τι υποδηλώνει όμως περί των ηθών, της παιδείας, της επιστημονικής και της όλης πολιτισμικής συγκρότησης κάποιων πανεπιστημιακών η υιοθέτηση αυτούσιων των παραπάνω αντιεπιστημονικών, ανορθολογικών και χυδαίων προπαγανδιστικών σχημάτων;

Ωστόσο, οι πανεπιστημιακοί αυτού του τύπου έχουν και προτάσεις: «Θα πρέπει να ενισχυθεί ο ρόλος της φύλαξης με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό και επαρκή στελέχωση, ώστε να τηρούνται τα προβλεπόμενα από τον Εσωτερικό Κανονισμό, υπό την ευθύνη της διοίκησης. Ταυτόχρονα θα πρέπει να ενισχυθεί ο ρόλος της Ελληνικής Αστυνομίας η οποία με κατάλληλο προσωπικό και μέσα θα πρέπει να αντιμετωπίζει τα θέματα παραβατικής συμπεριφοράς. Αν ιδρυθεί νέο σώμα αστυνόμευσης, κύριους κινδύνους του εγχειρήματος αποτελούν η ενδεχόμενη υποστελέχωση ή ασάφεια ως προς τις αρμοδιότητες της νέας υπηρεσίας. Αυτοί οι κίνδυνοι πρέπει να αποφευχθούν, χωρίς λαϊκισμό αλλά με τόλμη και ξεκάθαρες, ρεαλιστικά υλοποιήσιμες προτάσεις»!

Απλά και σταράτα: αξιώνουν μετ’ επιτάσεως εδώ και τώρα ανυπερθέτως αστυνόμευση, ενίσχυση του ρόλου της αστυνομίας στα ΑΕΙ με πρακτικά απεριόριστες αρμοδιότητες! Μάλιστα υπερθεματίζουν της κυβέρνησης στον κατασταλτικό τους οίστρο, προτρέχοντας να προλάβουν «κινδύνους», τυχόν υπαναχωρήσεις της κυβέρνησης. Υπαναχωρήσεις, που κατά τους συντάκτες του κειμένου ενδέχεται να επιφέρουν «υποστελέχωση» της αστυνομοκρατίας ή «ασάφεια ως προς τις αρμοδιότητες της νέας υπηρεσίας». Δεν θέλουν λοιπόν οι πανεπιστημιακοί μας απλώς αστυνομία στα ΑΕΙ, αλλά με «τόλμη» αξιώνουν «πολλά στελέχη της», με σαφείς, απεριόριστες και κτηνώδεις κατασταλτικές – διωκτικές αρμοδιότητες! Κάθε αντίρρηση στον αστυνομοκρατικό τους οίστρο βαφτίζεται «λαϊκισμός» και «ατολμία»!    

Και συνεχίζουν: «Η έκκληση προς την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της για τη φύλαξη και προστασία του Πανεπιστημίου από παραβατικές συμπεριφορές, είτε μελών του είτε εξωπανεπιστημιακών, αποτελεί αίτημα όχι μόνο της Πανεπιστημιακής Κοινότητας της χώρας αλλά και της ίδιας της Ελληνικής Κοινωνίας. Η συζήτηση για την προστασία του Ελληνικού Πανεπιστημίου και της ακαδημαϊκής του κοινότητας πρέπει να ολοκληρωθεί άμεσα και να συνοδευτεί από τρόπους διαρκούς βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους φοιτητές και την ανάπτυξη ακαδημαϊκής κουλτούρας που θα επιτρέψει στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, στο σύνολό του, να ανταγωνιστεί τα κορυφαία ιδρύματα του εξωτερικού»! Δεν θα ασχοληθώ με τον μηρυκασμό των άθλιων προπαγανδιστικών στερεοτύπων του συρμού από τον εν λόγω τύπο «πανεπιστημιακής διανόησης».

Εφιστώ την προσοχή του αναγνωστικού κοινού σε μια ουσιώδη «λεπτομέρεια», προσδιοριστική της ταυτότητας και της όλης επιστημονικής, παιδαγωγικής, ηθικής και κοινωνικοπολιτικής στάσης της εν λόγω κατηγορίας πανεπιστημιακών.

Εδώ βλέπουμε επιπλέον ότι εκείνο που τους απασχολεί απροκάλυπτα είναι η αναζήτηση «τρόπων διαρκούς βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους φοιτητές»! Τι είναι όμως η παροχή υπηρεσιών; Η παροχή υπηρεσιών είναι ένας οικονομικός όρος που αφορά την δραστηριότητα των επιχειρήσεων του τριτογενούς τομέα, της τριτογενούς παραγωγής. Οι επιχειρήσεις αυτές δεν παράγουν κάποιο υλικό προϊόν, πρωτογενές ή μεταποιημένο, αλλά παρέχουν στους πελάτες τους (άλλες επιχειρήσεις ή ατομικούς καταναλωτές) υπηρεσίες με σκοπό το κέρδος.

Η δραστηριότητα αυτών των επιχειρήσεων υπάγεται και σε συγκεκριμένο νομικό-θεσμικό πλαίσιο (Ν 2859/2000 Κύρωση Κώδικα Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ΦΕΚ Α΄ 248/7.11.2000), ΚΩΔΙΚΑΣ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ, ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ – ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄ – Φορολογητέες πράξεις, Άρθ. 8. Παροχή υπηρεσιών, σ. 338):

«1. Παροχή υπηρεσιών, κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 2, θεωρείται κάθε πράξη που δεν συνιστά παράδοση αγαθών, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 5 έως 7. Η πράξη αυτή μπορεί να συνίσταται ιδίως σε:

α) μεταβίβαση ή παραχώρηση της χρήσης ενός άυλου αγαθού,

β) υποχρέωση για παράλειψη ή ανοχή μιας πράξης ή κατάστασης.

  1. Ως παροχή υπηρεσιών λογίζονται επίσης:

α) η εκμετάλλευση ξενοδοχείων, επιπλωμένων δωματίων και οικιών, κατασκηνώσεων και παρόμοιων εγκαταστάσεων, χώρων στάθμευσης κάθε είδους μεταφορικών μέσων και τροχόσπιτων,

β) η διάθεση τροφής και ποτών από εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία, κέντρα διασκέδασης και παρόμοιες επιχειρήσεις για επιτόπια κατανάλωση,

γ) η εκτέλεση υπηρεσίας με καταβολή αποζημίωσης ύστερα από επιταγή δημόσιας αρχής ή στο όνομά της ή σε εκτέλεση νόμου,

δ) η μίσθωση βιομηχανοστασίων και χρηματοθυρίδων. Επίσης, η μίσθωση χώρων, αυτοτελώς ή στα πλαίσια μικτών συμβάσεων, που πραγματοποιείται από επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται εμπορικά κέντρα ή τα εμπορευματικά κέντρα του Ν 3333/2005 …

ε) οι εργασίες φασόν επί ενσώματων κινητών αγαθών. Ως εργασία φασόν νοείται η εκτέλεση εργασιών παραγωγής, κατασκευής ή συναρμολόγησης ενσώματων κινητών αγαθών, με σύμβαση μίσθωσης έργου, από υλικά και αντικείμενα που παραδίδονται από τον εργοδότη στον εργολάβο για το σκοπό αυτόν, ανεξάρτητα αν ο εργολάβος χρησιμοποιεί και δικά του υλικά».

Έστω ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι άσχετοι με την οικονομία. Έχουν άραγε και άγνοια του νόμου; Αντιλαμβάνονται άραγε στοιχειωδώς τα καθήκοντά τους, την ιδιότητα του Πανεπιστημίου και του πανεπιστημιακού δασκάλου;

Από τα παραπάνω, είναι πρόδηλο το εξής: οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν αντιληφθεί στοιχειωδώς τι σημαίνει Δημόσιο Πανεπιστήμιο ως θεσμός, ούτε σε τι συνίστανται οι δραστηριότητες, οι σχέσεις, το επικοινωνιακό πλαίσιο της πανεπιστημιακής κοινότητας και οι λειτουργίες αυτού του θεσμού έναντι της επιστήμης, της παιδείας και της κοινωνίας! Νομίζουν ότι είναι επιχειρηματίες ή/και στελέχη επιχείρησης παροχής υπηρεσιών! Νομίζουν ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριές μας είναι πελάτες! Επιπλέον, υπό αυτή την ιδιότητα, το βασικό τους μέλημα είναι η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας!

Δεν έχουν στοιχειώδη αντίληψη της οριζόμενης από το σύνταγμα (άρθρο 16, 6) ιδιότητάς τους: «Οι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί». Δεν έχουν κληθεί να παρέχουν εκπαιδευτικές, ερευνητικές κ.λπ. υπηρεσίες σε πελάτες, αλλά οφείλουν να επιτελούν ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ! Η ιδιότητα αυτή κατά το Σύνταγμα προσδίδεται μόνο στους δικαστικούς λειτουργούς και στους καθηγητές των ΑΕΙ.

Μήπως τελικά έχει προαχθεί τόσο η αγοραία μετάλλαξη του ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου που αυτό έχει πλέον καταστεί τυπική περίπτωση «Πανεπιστημίου-επιχείρησης» ή «Επιχειρηματικού πανεπιστημίου»; Μήπως οι άνθρωποι αυτοί απλώς ανοίγουν (με ειλικρίνεια ή/και με αφέλεια) το ντουλάπι ώστε να προβάλλουν σε πλήρες ανάστημα οι σκελετοί; Μήπως απλώς ξεφωνίζουν με τη ζέση και το θάρρος/θράσος του νεοφώτιστου αυτό που επί δεκαετίες σοβεί και διαφθείρει συστηματικά επιστήμη και πανεπιστήμιο, ιδιαίτερα σε ιδρύματα και σχολές που έχουν πιο άμεση σύμφυση με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα, όπως στα πολυτεχνεία, ιδιαίτερα σε αυτά που στερούνται ιστορίας, μακροχρόνιων πανεπιστημιακών αγώνων και παραδόσεων; Μήπως απλώς πλέον δεν κρίνουν σκόπιμο να τηρήσουν καν τα προσχήματα, έχοντας πετάξει και το τελευταίο φύλλο συκής από ό,τι απέμεινε απ’ το πάλαι ποτέ Δημόσιο Πανεπιστήμιο και από το λειτούργημα του πανεπιστημιακού-Δημόσιου λειτουργού; Διόλου απίθανο.

Το πανεπιστήμιο-επιχείρηση δεν έχει την πολυτέλεια να ασχολείται με ακαδημαϊκές ελευθερίες, δεν ανέχεται αναστοχαστική αμφισβήτηση και δημιουργική ανυπακοή, έχει εμμενή δυσανεξία σε κάθε συλλογική αναζήτηση και συγκρότηση. Θέλει πιστή εκτελεστικότητα, τάξη και πειθάρχηση-υπακοή στους επιχειρηματικούς στόχους. Εδώ δεν έχουν θέση οι ανιδιοτελείς ερευνητικές κοινωνικές, παιδαγωγικές και ψυχολογικές ευαισθησίες του πανεπιστημιακού δασκάλου-λειτουργού σε όλο το «αντιπαραγωγικό» για το κεφάλαιο εύρος και βάθος τους, παρά μόνο η στοχευμένη και αποτελεσματική «παροχή ερευνητικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών» που δεν παρεκκλίνει από το επιχειρηματικά προδιαγεγραμμένο φάσμα αγοραία αξιολογήσιμων κερδώων πρακτικών.

Το πανεπιστήμιο-επιχείρηση δεν χρειάζεται μια φοιτητική νεολαία ανοικτή στη γνώση, στην ανιδιοτελή δημιουργική αμφισβήτηση κατεστημένων στην επιστήμη και στην κοινωνία, προσανατολισμένη στην ατομική και συλλογική αναζήτηση εναλλακτικών δρόμων, τρόπων και μέσων κριτικής διάγνωσης της πραγματικότητας και διεξόδων απ’ τα αδιέξοδα. Δεν θέλει μια νεολαία πρωτοπόρο στην επανασχεδίαση προοπτικών, στην κριτική αφομοίωση και επανανοηματοδότηση των κεκτημένων, στην αναβάθμιση και στον μετασχηματισμό του υλικού και πνευματικού πολιτισμού, μια νεολαία που μαθαίνει να διεκδικεί το μέλλον της μετά λόγου γνώσεως.

Η μόνη φοιτητική νεολαία που εγγράφεται στις προδιαγραφές αυτής της μετάλλαξης του πανεπιστημίου, είναι αυτή που συνδυάζει την ιδιότητα του πελάτη-καταναλωτή «εκπαιδευτικών υπηρεσιών» (ει δυνατόν με καταβολή διδάκτρων σε όλο το φάσμα των σπουδών) με την υπακοή, την πειθάρχηση και την εκτελεστικότητα…

Όποια νεολαία δεν εγγράφεται σε αυτές τις προδιαγραφές θα αντιμετωπίζεται ως επιρρεπής σε «παραβατικές συμπεριφορές», σε «ανομία» και δυνητικά σε «τρομοκρατική στάση και δράση»! Όποιος δεν συναινεί στον νεοφιλελεύθερο αγοραίο προσανατολισμό του μεταλλαγμένου πανεπιστημίου θα στιγματίζεται και θα καταστέλλεται σκαιά!          

Είναι σαφές ότι η «πανεπιστημιακή αστυνομία», τα νέα μέσα, τα μέτρα και μηχανισμοί καταστολής, οι πειθαρχικές διώξεις κ.λπ. έχουν στόχο την περιφρούρηση της απρόσκοπτης επιχειρηματικής λειτουργίας των ιδρυμάτων και την αντιμετώπιση της οργανωμένης συλλογικής αγωνιστικής διεκδίκησης επιστήμης και πανεπιστημίου στην υπηρεσία της κοινωνίας, σε κάθε έκφανσή της, από το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας και ιδιαίτερα από την νεολαία.

Ο βασικός εχθρός-στόχος του όλου εγχειρήματος της κυβέρνησης και του εσμού των συναινούντων είναι η φοιτητιώσα νεολαία, ως το πιο ζωντανό και ελπιδοφόρο μέρος της κοινωνίας. Τα μυαλά και οι συνειδήσεις των νέων θέλουν να μεταλλάξουν με την υποταγή στα άθλια κελεύσματά τους, με τον εθισμό στην αστυνομοκρατία!

Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς τους δρόμους ανάπτυξης της επιστημονικής έρευνας και της αυθεντικά δημιουργικής παιδαγωγίας, αντιλαμβάνεται σε τι ευαίσθητες και εύθραυστες ατραπούς κινείται η πανεπιστημιακή μόρφωση. Σε ένα πεδίο απρόσκοπτης νοητικής και συνειδησιακής προσήλωσης, όπου ακόμα και μια αμυδρά αποθαρρυντική ματιά, μια άκαιρη νύξη, ένας υπαινιγμός που πληγώνει, αρκούν να καταστρέψουν την μορφωτική πορεία του νέου απ’ το μπουμπούκι στην πλήρη άνθιση και στην γόνιμη καρποφορία της προσωπικότητας και της συλλογικότητας ερευνητών, υπεύθυνων πολιτών, συνειδητών μελών της κοινωνίας που ανοίγουν δρόμους.

Έρευνα και παιδαγωγία είναι πεδία δημιουργικότητας, η ανάπτυξη των οποίων είναι εφικτή μόνον όπου και όποτε επικρατούν σε αυτά κατ’ εξοχήν εσωτερικά κίνητρα, ενώ υπονομεύονται με κάθε εγχείρημα επιβολής και κατίσχυσης εξωτερικών κινήτρων. Τα εξωτερικά κίνητρα είναι δύο αλληλένδετων ειδών: ανταμοιβές για αποδεκτές δράσεις και ποινές για μη αποδεκτές. Του καρότου και του μαστίγιου, της αγοραίας συναίνεσης και της στυγνής καταστολής! Υπάρχει άραγε πιο εξωτερικό, πιο αντιπαιδαγωγικό και αντιεπιστημονικό κίνητρο από την πανταχού παρούσα αστυνομική καταστολή;

Είναι δυνατόν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να έχουν τη γνώμη ότι όλη αυτή η ερευνητική και παιδαγωγική μυσταγωγία θα υπάρχει την επόμενη της εγκατάστασης αστυνομίας στα αμφιθέατρα, στις αίθουσες, στα εργαστήρια, στους διαδρόμους, στα γραφεία, σε κάθε χώρο της πανεπιστημιούπολης; Τι είδους μάθημα να παραδόσεις και να δεχτείς υπό διαρκή και μόνιμη παρακολούθηση σ’ ένα αστυνομοκρατούμενο σύμπαν; Καμία σοβαρή ελεύθερη διακίνηση ιδεών, καμία επιστημονική ανακάλυψη δεν γίνεται υπό αστυνομική εποπτεία. Καμία ζωντανή και γόνιμη παιδαγωγία ως σχέση αμοιβαίου εμπλουτισμού γνώσεων, δεξιοτήτων, συνείδησης και δημιουργικών ικανοτήτων δεν αναπτύσσεται σε καθεστώς τρόμου. Ένα καθεστώς που επιβάλλεται με την μόνιμη εγκατάσταση αξιωματικών της Αστυνομίας και ειδικών φρουρών και τις πανταχού παρούσες περιπολίες ροπαλοφόρων εξοπλισμένων με χειροπέδες και χημικά όπλα, που «θα δρουν προληπτικά» σε πέντε βάρδιες. Ο φόβος, η καχυποψία, η διαρκής παρακολούθηση και η σκιά του καταδότη (με τεχνικά οπτικοακουστικά μέσα, συστήματα ανίχνευσης και ζωντανή παρουσία) παραλύουν την σκέψη και τον λόγο, υπονομεύουν την στοχοπροσηλωμένη εμβάθυνση στην εσωτερική λογική του γνωστικού αντικειμένου, επιβάλλουν ατμόσφαιρα λογοκρισίας και αυτολογοκρισίας.

Εάν επιβληθούν αυτά τα μέτρα, το πανεπιστήμιο θα έχει μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου θα απαγορεύονται -επί ποινή ακόμη και οριστικής αποβολής- όλες οι καθιερωμένες κεκτημένες μορφές επικοινωνίας, συλλογικής δράσης και κοινωνικοποίησης της φοιτητιώσας νεολαίας, συμπεριλαμβανομένης και οποιασδήποτε «χρήσης των ανοικτών χώρων του ιδρύματος χωρίς την άδεια των αρμόδιων οργάνων του» (άρθρο 17 §2.στ)!

Μάλιστα η κυβέρνηση υποχρεώνει τα ΑΕΙ να βρουν χώρους για το υπερσύγχρονο επιχειρησιακό κέντρο που θα στηθεί σε κάθε ίδρυμα, για την έδρα-επιτελείο της περιβόητης «Μονάδας Ασφάλειας» και για την έδρα του αστυνομικού σώματος. Τα ΑΕΙ, τα οποία δεν διαθέτουν επαρκείς χώρους και πόρους για να στεγάσουν τμήματα, ζωτικές εκπαιδευτικές και ερευνητικές-εργαστηριακές τους δραστηριότητες, τώρα διατάσσονται από την κυβέρνηση των «αρίστων» να στεγάσουν πρωτίστως την αστυνομοκρατία, να προσλάβουν επιπλέον βοηθητικό προσωπικό για την αστυνομία, να πληρώσουν και τον εξοπλισμό για την ελεγχόμενη είσοδο-έξοδο, από τον Ειδικό Λογαριασμό Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ)! Δικτατορικά, αφαιρούνται πόροι και εγκαταστάσεις από τα Πανεπιστήμια με ωμό κυνικό εκβιασμό: «σε περίπτωση που δεν εφαρμόσουν τα το μοντέλο φύλαξης» θα υποστούν εισέτι περικοπή της ούτως ή άλλως πενιχρής και συρρικνούμενης χρηματοδότησης.  

Οι αγοραίες δυνάμεις μάχονταν και μάχονται με λύσσα κατά του πανεπιστημιακού ασύλου και κάθε καταλοίπου του. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι μια ιστορική θεσμική κατάκτηση στην ιστορία του πολιτισμού, αναγκαία (αλλά όχι ικανή) όχι μόνο για την επιτέλεση του ερευνητικού και παιδαγωγικού έργου των ΑΕΙ, αλλά και μιας ευρύτερης και βαθύτερης λειτουργίας της ακαδημαϊκής κοινότητας και του κοινωνικού-πολιτισμικού ρόλου του Πανεπιστημίου, όχι ως παραρτήματος μετρήσιμης αποδοτικότητας κερδώων δράσεων, αλλά ως χώρου, εντός του οποίου και μέσω του οποίου η κοινωνία στοχάζεται και αναστοχάζεται τα βαθύτερα προβλήματα και τις προοπτικές της, από ένα επίπεδο δημόσιας καθολικότητας, στο οποίο οιονεί αίρεται η μονομέρεια όχι μόνο ενός εκάστου των γνωστικών αντικειμένων της επιστήμης, αλλά και των επιμέρους ιδιωτικών-ιδιοτελών συμφερόντων ατόμων, ομάδων και θεσμικοτήτων.

Επί χούντας, οργίαζε το «σπουδαστικό» της ασφάλειας, αλλά ακόμα και οι πράκτορες της CIA δικτάτορες δεν είχαν αποτολμήσει να εγκαταστήσουν αστυνομία στο Πανεπιστήμιο. Το 1973 έγινε η κατάληψη στη Νομική και κινητοποιήσεις σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, που κορυφώθηκαν με τα τραγικά γεγονότα του Πολυτεχνείου. 3 Μαρτίου του 1973 ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος μάζεψε τα μέλη των Συγκλήτων και άλλους πανεπιστημιακούς για να εξάρει το έργο της χούντας και να επιπλήξει τους καθηγητές επειδή δεν κατάφεραν να τιθασεύσουν τους φοιτητές τους, που διαμαρτύρονταν εναντίον της χούντας. Κανείς τότε δεν τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά του. Η πλειονότητα των τότε πανεπιστημιακών είτε συνεργάστηκε ενεργά με την χούντα, είτε την αποδέχθηκε παθητικά με την σιωπηρή της συναίνεση. Αυτό το περιστατικό κηλίδωσε για πολλά χρόνια το κύρος των πανεπιστημιακών. Ελάχιστοι ήταν οι πανεπιστημιακοί που αντιστάθηκαν με αξιοπρέπεια, και υπέστησαν διώξεις: απολύθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν…

Ωστόσο, υπήρξαν και κάποιες σημαντικές συμβολικές κινήσεις. 14.2.1973 η αστυνομία παραβιάζει το Άσυλο σε ώρα συνεδρίασης της Συγκλήτου και συγκέντρωσης των σπουδαστών στο ΕΜΠ και πραγματοποιεί συλλήψεις 11 φοιτητών, οι οποίοι παραπέμπονται σε δίκη για «περιύβριση αρχής». Την ημέρα της δίκης των συλληφθέντων 16.2.1973, η Σύγκλητος του Ε.Μ. Πολυτεχνείου παραιτείται16.11.1973, ενώ κορυφώνεται η εξέγερση στο Πολυτεχνείο, η αστυνομία ετοιμάζεται να επέμβει στο Πολυτεχνείο και η Σύγκλητος αντιδρά, αξιώνοντας σεβασμό στο ακαδημαϊκό άσυλο: «Να μην καταλυθεί με κανένα τρόπο το άσυλο», διαμηνύει στον χουντικό «υπουργό Παιδείας». Η χούντα προχώρησε στην φονική επέμβαση με τρείς μοίρες καταδρομέων και άρματα μάχης.

Η φασιστικής κοπής κατάργηση κάθε ίχνους αυτοδιοίκητης και ελεύθερης λειτουργίας των ΑΕΙ μέσω της επιβολής βάναυσης αστυνομοκρατίας, συνιστά μείζονος κλίμακας πραξικόπημα, έγκλημα κατά της επιστήμης, κατά της παιδείας, κατά της νεολαίας, κατά της κοινωνίας και του πολιτισμού. Ένα έγκλημα, μπροστά στο οποίο ωχριά ακόμα και αυτή η κατάπνιξη στο αίμα της ηρωικής εξέγερσης της 17ης Νοεμβρίου του 1973 στο Πολυτεχνείο.

Το εγχείρημα επιβολής φασιστικής κοπής αστυνομοκρατίας στα Πανεπιστήμια, είναι μείζον ζήτημα ιστορικής σημασίας για την κοινωνία.

 Καθήκον της πανεπιστημιακής κοινότητας και της κοινωνίας είναι ο ανένδοτος αγώνας για το άσυλο, για την αποτροπή της φασιστικής αστυνομοκρατίας, για τη δημοκρατική λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Η στάση των πανεπιστημιακών δασκάλων σε αυτή την αναμέτρηση αξιοπρέπειας αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η αδράνεια και η σιωπή σημαίνουν συνενοχή στο έγκλημα!

 * Ο Δημήτρης  Πατέλης είναι αν. καθηγητής Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλος του Ομίλου Επαναστατικής Θεωρίας, της Διεθνούς σχολής «Η Λογική της Ιστορίας» και του Γ.Σ. του Συλλόγου «Εμείς που Σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό». 

imerodromos



Διαβάστε Περισσότερα »

Αστυνομικοί λένε «όχι» σε Πανεπιστημιακή Αστυνομία και ειδικό σώμα στις συγκοινωνίες

 


Την αντίθεσή της στην ίδρυση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας (Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος - ΟΠΠΙ), καθώς και στη δημιουργία ειδικού σώματος για τις αστικές συγκοινωνίες, εκφράζει η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Β/Α Αττικής.

Οι αστυνομικοί της Ένωσης σημειώνουν ότι η ίδρυση της Πενεπιστημιακής Αστυνομίας ανακοινώνεται την ίδια στιγμή που εκκρεμεί πληθώρα αιτημάτων για ενίσχυση με προσωπικό σε υπηρεσίας της ΕΛΑΣ, σημειώνοντας ότι αν υλοποιηθεί η εξαγγελία για δημιουργία της ΟΠΠΙ θα πρόκειται για ένα "ανεπίτρεπτο πισωγύρισμα".

"Έργο της Αστυνομίας είναι η πάταξη της εγκληματικότητας και η επέμβαση σε χώρους όπως του Πανεπιστημίου και του συγκοινωνιακού δικτύου, θα πρέπει να γίνεται μόνον σε περιπτώσεις σοβαρών περιστατικών και, ιδίως, επί διάπραξης ποινικών αδικημάτων", σημειώνουν οι αστυνομικοί. 

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Τις τελευταίες ήμερες έχει εξαγγελθεί η δημιουργία, κατά χρονική σειρά, ειδικής ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού ιδρύματος (1000 ατόμων!), αλλά και ειδικού σώματος αστυνόμευσης του συγκοινωνιακού δικτύου της Αττικής. Την ίδια ώρα οι υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. είναι υποστελεχωμένες, εκκρεμεί πληθώρα αιτημάτων για ενίσχυση με προσωπικό, ενώ οι συνάδελφοί μας, που επιφορτίσθηκαν και με το έργο των ελέγχων τήρησης των μέτρων κατά της πανδημίας, έχουν ξεπεράσει προ πολλού το όριο ανοχής και οδεύουν στο να ξεπεράσουν και το όριο της σωματικής εξάντλησης. Κι όλα αυτά, χωρίς ούτε την ελάχιστη οικονομική αναγνώριση του κόπου και της αυταπάρνησης, υπό συνθήκες σοβαρότατου κινδύνου για την υγεία τους, που επιτελούν το έργο τους οι αστυνομικοί.

Πέραν αυτών, σε όλα τα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη η φύλαξη/αστυνόμευση του συγκοινωνιακού δικτύου και των Πανεπιστημίων, ήδη προ πολλού χρόνου έχουν ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι τελευταίες εξαγγελίες, εάν υλοποιηθούν, θα συνιστούν ανεπίτρεπτο πισωγύρισμα. Εν πάση περιπτώσει, το ειδικό σώμα φύλαξης των Πανεπιστημίων, για τα οποία άλλωστε ισχύει το αυτοδιοίκητο, αλλά και τυχόν συσταθησόμενο σώμα αστυνόμευσης του συγκοινωνιακού δικτύου, επ’ ουδενί λόγω μπορεί και πρέπει, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, να επιβαρύνουν το ήδη βεβαρυμένο αστυνομικό έργο.

Έργο της Αστυνομίας είναι η πάταξη της εγκληματικότητας και η επέμβαση σε χώρους όπως του Πανεπιστημίου και του συγκοινωνιακού δικτύου, θα πρέπει να γίνεται μόνον σε περιπτώσεις σοβαρών περιστατικών και, ιδίως, επί διάπραξης ποινικών αδικημάτων. Δεν μπορεί η Αστυνομία να αφήνει το έργο της και να ασχολείται με το πάρεργο!»

topontiki.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Φωτιά στα πανεπιστήμια, μίσος για την ελεύθερη σκέψη. Του Θέμη Τζήμα

 


Θυμόμαστε υποθέτω ακόμα, εκείνη την «σπάνια» στιγμή ομοψυχίας στην τότε Βουλή, όταν η Άννα Διαμαντοπούλου (τότε υπουργός του Γιώργου Παπανδρέου, νυν πουλέν του Μητσοτάκη και «διαπρέψασα» κρατικοδίαιτη) ψήφιζε νόμο για τα πανεπιστήμια από κοινού με τη ΝΔ. Αγαλλίαζε ο ΣΚΑΙ γιατί θα χτυπιόταν η ανομία στα ΑΕΙ, γιατί επιβαλλόταν το συμβούλιο διοίκησης και μέσω αυτού και των ξένων μάνατζερ, ένα σύστημα εκλογής τύπου Χονγκ- Κονγκ, με προεπιλογή υποψηφίων δηλαδή και επιπλέον γιατί η παντοδυναμία της καθηγητικής έδρας επανερχόταν, με παράλληλη δημιουργία εργαζομένων πολλαπλών ταχυτήτων εντός ΑΕΙ και γενικευμένης επισφάλειας.

Η Ελλάδα εισερχόταν τότε στη μνημονική καταστροφή και προφανώς όφειλε προκαταβολικά να διαλύσει κάθε εστία ελεύθερης σκέψης και επομένως αντίδρασης. Η συνταγή για να πλασαριστεί η καταστολή στα πανεπιστήμια (όπως και κάθε αντίστοιχη) ήταν και παραμένει απλή: κάθε νέος υπουργός, ταυτοχρόνως εξηγεί ότι έχουμε υπέροχους ακαδημαϊκούς και ότι θα πρωτοπορήσουμε στις τεχνολογικές εξελίξεις, ενώ διεκτραγωδεί την κατάσταση στα πανεπιστήμια ως άντρα ανομίας.

Φυσικά και τα δύο είναι ψέματα: έχουμε αρκετούς καλούς ακαδημαϊκούς (και όχι μόνο στις θετικές αλλά και στις κοινωνικές επιστήμες οι οποίες όλως τυχαίως δεν αναφέρονται ποτέ, προφανώς γιατί εντοπίζονται εκεί ακόμα εστίες προοδευτικής σκέψης) αλλά έχουμε και ένα μεγάλο μέρος, συχνά υπερ-προβαλλομένων από τα συστημικά μέσων ενημέρωσης μετριοτήτων, που κυριαρχούν χάρη στον εναγκαλισμό κάθε εξουσίας, στην επανάληψη κυρίαρχων κοινοτοπιών, στην οικογενειοκρατία και στη ροή χρημάτων μέσω προγραμμάτων.

Από την άλλη, τα ελληνικά ΑΕΙ έχουν και προβλήματα παράνομων συμπεριφορών, οι οποίες όμως εντοπίζονται σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που φιλοτεχνούν τα μέσα ενημέρωση και από γειτνιάζουσες (και μη) αστικές περιοχές. Αλήθεια, παρεμπιπτόντως, πού είναι τα στοιχεία του υπουργείου που αποδεικνύουν υψηλότερο δείκτη εγκληματικότητας στα ΑΕΙ από ό,τι στις πόλεις εντός των οποίων λειτουργούν;

Η κατάσταση στα ΑΕΙ από πλευράς νομιμότητας «ξεφεύγει» όταν η αστυνομία «σπρώχνει» πιάτσες διακίνησης ναρκωτικών στο εσωτερικό τους (όπως είχε γίνει με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για παράδειγμα) σε συνδυασμό με μια μακρόχρονη υποχρηματοδότηση. Επιπροσθέτως, ήδη από το νόμο 1268/82 (τον νόμο που ήταν ο πιο δημοκρατικός από τους μέχρι σήμερα υιοθετηθέντες, εξ ου και τον πολεμούν ακόμα, ενώ δεν υφίσταται) η ΕΛ.ΑΣ. διέθετε και διαθέτει το αναγκαίο νομικό οπλοστάσιο, ώστε να αντιμετωπίζει κάθε εγκληματική ενέργεια εντός των ΑΕΙ.

Παρόλα αυτά και παρότι τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων μας είναι γνωστά (ανεπαρκείς υποδομές, αναξιοκρατία και αυθαιρεσία συχνά, κυριαρχία, προϊόντος του χρόνου, μιας αρτηριοσκληρωτικής σκέψης επιστημονικά, υποχρηματοδότηση) και παρότι, παρά τα προβλήματα, τα ΑΕΙ μας επιμένουν να δημιουργούν το τόσο αναγκαίο για την πατρίδα μας επιστημονικό δυναμικό, προτάσσονται και πάλι, αλλά αυτή τη φορά με πραγματικά πρωτοφανή ένταση, πολιτικές απαξίωσής τους.

Δεν πρόκειται απλώς για το μίσος της Δεξιάς προς το ελληνικό, δημόσιο πανεπιστήμιο ως θεσμό, επειδή συμβολίζει αλλά και επειδή αποτελεί ακόμα εστία αμφισβήτησης της συντήρησης, παρά την κυριαρχία της ΔΑΠ. Άλλωστε, το πρόβλημα της Δεξιάς δεν είναι οι πλειοψηφίες εντός των ΑΕΙ αλλά οι πρωτοπορίες.

Πρόκειται επιπλέον για χυδαία και κυνική προσπάθεια αφενός ενίσχυσης των απίθανων (με την αρνητική έννοια) ιδιωτικών κολλεγίων, ως επί το πλείστον της κακιάς ώρας και αφετέρου δημιουργίας ενός διπόλου “νόμου και τάξης” από τη μια και “ανομίας” από την άλλη. Σε αυτόν τον κυνικό σχεδιασμό φαίνεται ωστόσο και το όριο της συλλογικής σκέψης, δηλαδή της συλλογικής ανοησίας της Δεξιάς.

Η ενίσχυση στους σχολάρχες των κολλεγίων, όπου με ένα μεταπτυχιακό και με ένα 10ευρω την ώρα, το οποίο ίσως ο διδάσκων να πληρωθεί ένα χρόνο μετά, κάνεις ότι διδάσκεις και οι σπουδαστές κάνουν ότι μαθαίνουν, υπό την έννοια της αναγνώρισης επαγγελματικών δικαιωμάτων και ίσως της δυνατότητας συμμετοχής στις κατατακτήριες εξετάσεις των ΑΕΙ για τους αποφοίτους των κολλεγίων (κατά ευθεία παραβίαση του άρθρου 16 του Συντάγματος) σηματοδοτεί την αντιπαράθεση της κυβέρνησης όχι με κάποια αριστερή ιδέα αλλά με το κεκτημένο της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, που κατοχύρωσε ότι κρίσιμα επαγγέλματα συνδέονται με πιστοποίηση γνώσεων δια της απόκτησης πανεπιστημιακού πτυχίου. Επιλογή που η ανθρωπότητα υιοθέτησε για λόγους πρώτα και κύρια δημόσιας ασφάλειας.

Γνώσεις επιστημονικές που ένα ΙΕΚ δεν μπορεί να προσφέρει διότι δεν είναι πανεπιστήμιο και ούτε θέλει να γίνει: αν ήθελε, θα έπρεπε για αρχή να προσλαμβάνει προσωπικό με τα προσόντα που επιβάλλονται σε πανεπιστημιακό επίπεδο (διδακτορικό, δημοσιεύσεις κτλ.), να το αμείβει τουλάχιστον το ίδιο, να έχει αντίστοιχες διοικητικές και ακαδημαϊκές δομές, αντίστοιχη επένδυση σε υποδομές κτλ. Αν η κυβέρνησή μας και η όποια κυβέρνηση πίστευε όντως σε ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είχε επιβάλλει όλα τα παραπάνω στα κολλέγια, ούτως ώστε να αναγνωριστούν ως πανεπιστήμια.

Η κυβέρνηση(η παρούσα και οι προηγούμενες «μεταρρυθμιστικές» κυβερνήσεις) δεν θέλουν όντως ιδιωτικά πανεπιστήμια: θέλουν φροντιστήρια που θα μαζεύουν λεφτά, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εξ ου και ήδη, ακόμη και κυριαρχούμενα από τη δεξιά επιμελητήρια έχουν αντιδράσει στις κυβερνητικές προτάσεις περί των επαγγελματικών δικαιωμάτων.

Ωστόσο, όπως κάθε νεοφιλελεύθερος σκιτζής θα έκανε, Κεραμέως και Μητσοτάκης κλείνουν το δρόμο προς τα ΑΕΙ για τους μαθητές και τους ανοίγουν το δρόμο στα απαξιώμενα κολλέγια. Φανταστείτε, εν μέσω πανδημίας, η κυβέρνηση να περιόριζε την πρόσβαση στα δημόσια νοσοκομεία και να μας υποχρέωνε να προσφεύγουμε σε ιδιωτικές κλινικές – μήπως το κάνει εδώ που τα λέμε και αυτό; Θα το ανεχόμασταν; Αυτό κάνει με τα πανεπιστήμια. Ενόσω η 4η βιομηχανική επανάσταση ξεδιπλώνεται, αντί η κυβέρνηση να φτιάχνει καλύτερα και μαζικότερα πανεπιστήμια, μας προτρέπει ως κοινωνία και μας αναγκάζει να καταφύγουμε στα κολλέγια, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, προκειμένου να φτιάξουμε μια νέα γενιά ελαχίστων ή και μηδενικών γνώσεων και επαγγελματικών προσόντων.

Παραλλήλως ωστόσο και προκειμένου να καλύψει την επίθεσή της στον ελληνικό λαό συνολικά, για τον οποίο το πανεπιστήμιο αποτέλεσε βασικό εργαλείο κοινωνικής εξέλιξης, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι πρέπει να επαναφέρει όλο το χουντικό οπλοστάσιο αστυνόμευσης των πανεπιστημίων επεκτείνοντάς το, ψευδώς επικαλούμενη μάλιστα ότι δήθεν υπάρχει κάποιο τέτοιο γενικευμένο υπόδειγμα στα πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Στην πραγματικότητα αστυνομικά σώματα εντός των ΑΕΙ υπάρχουν σχεδόν μόνο στις ΗΠΑ και σε ελάχιστες άλλες περιπτώσεις επιμέρους ΑΕΙ. Στις δε ΗΠΑ ήδη προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτά, μετά και τα γεγονότα του προηγουμένου χρόνου, με δεδομένο επιπροσθέτως ότι αντίστοιχες ρατσιστικές συμπεριφορές, η αστυνομία είχε μεταφέρει και εντός πανεπιστημίων.

Η ίδρυση όχι πανεπιστημιακού σώματος φύλαξης των χώρων των ΑΕΙ αλλά αστυνομικών μονάδων με αποστολή την αστυνόμευση των φοιτητών και των πολιτών που μπαίνουν στους χώρους των ΑΕΙ, η κάρτα εισόδου που θα ελέγχεται από το παραπάνω σώμα και θα αποτρέπει την επισκεψιμότητα των ΑΕΙ, η επιβολή κεντρικά αποφασισμένου ποινολογίου από την κυβέρνηση στους φοιτητές (είπε κανείς τίποτα για τη φιλελεύθερη αυτοδιοίκηση και αυτονομία των ιδρυμάτων παρεμπιπτόντως;) ακόμα και για αντιγραφές και σίγουρα για φοιτητικές κινητοποιήσεις, η συνδιοίκηση, όχι εσωτερικά από την ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά από τα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ και την αστυνομία, οι κάμερες παντού για να παρακολουθούν και πάλι τους φοιτητές δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τον περιορισμό της εγκληματικότητας στα ΑΕΙ.

Αφορούν το «μάντρωμα» των φοιτητών και την καταστολή των δικών τους δράσεων, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ΑΕΙ με κατεσταλμένη την ελευθερία της σκέψης μέσω κυρίως, του ελέγχου των χρηματοδοτήσεων από ευρωπαϊκά κονδύλια, ιδίως δε στις κοινωνικές επιστήμες.

Τα επίδοξα και νυν μέλη ΔΕΠ χειραγωγούνται με το γάντι και οι φοιτητές με τα κλομπς.

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι οι «νοικοκυραίοι» θα συνταχθούν μαζί της. Κούνια που την κούναγε: οι ίδιοι άνθρωποι που καταστρέφονται οικονομικά εκ νέου, εξαιτίας της διαχείρισης της πανδημίας από την κυβέρνηση και από τα οριζόντια απαγορευτικά θα αναγκαστούν και πάλι εξαιτίας της κυβέρνησης είτε να πληρώνουν ιδιωτικά κολλέγια, είτε να βλέπουν τα παιδιά τους να τα δέρνουν στο πανεπιστήμιο αστυνομικοί-βύσματα του κάθε βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας. Ξεχνά η κυβέρνηση ότι εκείνη θα πληρώσει (και φυσικά και τα ΑΕΙ) την πρώτη σπίθα που μετά βεβαιότητας θα ανάψει.

Ο πρωθυπουργός κινείται ως ο μεγάλος προβοκάτορας, εν μέσω πανδημίας. Το δοκίμασε ο πολύ ικανότερός του, Ντόναλντ Τραμπ και δεν του βγήκε. 

kosmodromio.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση από πρωταθλήτρια της Ιστιοπλοΐας

 


Την αρχή έκανε η Σοφία Μπεκατώρου, καταγγέλλοντας περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης που συνέβη πριν από 23 χρόνια κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού της.

Στο συνέχεια η Μάνια Μπίκοφ και η Ραμπέα Ιατρίδου γνωστοποίησαν τις δικές τους δραματικές ιστορίες, ενώ πριν από λίγες ώρες η Μαρίνα Ψυχογιού, άλλοτε πρωταθλήτρια της Ιστιοπλοΐας και νυν στέλεχος της World Sailing κατήγγειλε ότι είχε πέσει και η ίδια θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από παράγοντα της ΕΙΟ χωρίς να τον κατονομάζει.

Αναλυτικά τα όσα έγραψε η κυρία Ψυχογιού στο Sportsfeed.gr:

"Διαβάζω τη μαρτυρία της Σοφίας και όχι, δεν πέφτω από τα σύννεφα. Δεν μένω έκπληκτη από αυτά που περιγράφει, ακούγονται τόσο γνώριμα. Πολλά τα μηνύματα συμπαράστασης αλλά πολλά και τα απαξιωτικά σχόλια, με κορυφαίο αυτό της εθνικής αρχής του αθλήματός μας, η οποία φαίνεται πως δυσκολεύεται να το πιστέψει.

Τέτοια περιστατικά γίνονται συνέχεια. Κάθε μία το αντιμετωπίζει όπως μπορεί. Ποτέ όμως, καμία, δεν το καταγγέλει. Γιατί ακόμη κι αν δεν τη βγάλουν τρελή, ή ότι τα θέλει κι αυτή, το λιγότερο που θα συμβεί είναι ότι θα βρεθεί στη δυσμένεια του προπονητή, του εφόρου ή του ομοσπονδιάρχοντα. Και θα αισθανθεί ντροπή μπροστά στην οικογένεια, τους φίλους, το κοινωνικό περιβάλλον. Οπότε, για το καλό κυρίως το δικό της αλλά και των αγαπημένων της, προσπαθεί να το διαχειριστεί όσο καλύτερα και ανώδυνα γίνεται. Οι θύτες συνεχίζουν ακάθεκτοι, κι αν δεν τους κάτσει, ή σταματήσει να τους κάθεται μία, πάνε στην επόμενη.

thetoc.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Βιασμός Μπεκατώρου: Η Ομοσπονδία μίλησε για δυσάρεστο γεγονός, γιατί ο βιαστής ήταν ο αντιπρόεδρος της

 


Ο νυν αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας (ΕΙΟ) και Υπεύθυνος Γραφείου Αθλητισμού, Έφορος Κεντρικής Ελλάδος, Αριστείδης Αδαμόπουλος, ο οποίος επίσης εκτελεί χρέη εκπροσώπου της ιστιοπλοΐας στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, είναι ο άνθρωπος που κακοποίησε σεξουαλικά τη Σοφία Μπεκατώρου το 1998.

Σύμφωνα με πληροφορίες του newsit.gr από δικαστικές πηγές, η “χρυσή” Ολυμπιονίκης κατέθεσε το όνομα του στον Εισαγγελέα. 

Ο γνωστός παράγοντας βρίσκεται στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΙΟ από τη δεκαετία του ‘90, όπως και σχεδόν το σύνολο των διοικούντων της Ομοσπονδίας κι από τον Ιούνιο του 1997 εκτελεί χρέη αντιπροέδρου υπό την προεδρία του Αντώνη Δημητρακόπουλου, με 7 διαδοχικές θητείες. 

Η σοκαριστική περιγραφή

Στη διαδικτυακή Ημερίδα, με θέμα «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή – Μίλησε, Μην Ανέχεσαι», που διοργάνωσε το υφυπουργείο Αθλητισμού, η Σοφία Μπεκατώρου περιέγραψε τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε, προκαλώντας κύμα αντιδράσεων όχι μόνο στον αθλητικό χώρο, αλλά και στον πολιτικό και τον καλλιτεχνικό.

«Του είπα όχι, του επανέλαβα ότι δεν θέλω να προχωρήσω και εκείνος με ψεύτικα γλυκόλογα έλεγε ότι δεν είναι τίποτα, κάνοντας χιούμορ. Έλεγε ότι θα σταματήσει αν δεν το θέλω, όμως δεν σταμάτησε ό,τι κι αν του έλεγα. Κλαμένη και ντροπιασμένη, έφυγα από το δωμάτιο όταν αυτός ολοκλήρωσε και σηκώθηκε από πάνω μου. Γύρισα στο δωμάτιό μου, όπου η συναθλήτριά μου κοιμόταν ανυποψίαστη. Έκανα μπάνιο, ένιωθα βρώμικη, εξαντλημένη, ταπεινωμένη και ανίκανη να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου. Ενώ είχαμε μόλις αποκτήσει το δικαίωμα στο όνειρο με την Αιμιλία, αν εγώ μιλούσα για ό,τι μου συνέβη, μπορεί αυτό να κατέρρεε. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό το συναίσθημα και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με την ομάδα μου, γιατί μπορεί να μας δίχαζε. Η ομάδα μας, που συμπεριλάμβανε και την ανδρική, βρισκόταν πάντα σε ένα λεπτό σχοινί ισορροπίας και δεν υπήρχαν δυνατοί δεσμοί που θα μπορούσαν να με κάνουν να μιλήσω ανοιχτά.

Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω και να κάνω ότι δε συνέβη τίποτα. Έκλαψα πολύ και όταν ξύπνησα άρχισα μία παράσταση που έληξε μέχρι και πριν από λίγο καιρό. Με πολλή δουλειά, θεραπεία και ανάλυση κατάφερα να αναλάβω το βάρος της ευθύνης μου, το να μην μιλήσω τότε, ώστε να απομακρυνθεί αυτός ο παράγοντας εκτός αθλητικών χώρων. Αυτός ο μισάνθρωπος, που δεν είχε όρια, εκμεταλλεύτηκε καταστάσεις, τη συναισθηματική μου ευφορία και την προσήλωση στον στόχο μου. Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της ομάδας μας, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε μεγάλη συνοχή και δύναμη, τη θεσμική του θέση, ώστε να ικανοποιήσει το αρρωστημένο του ένστικτο», ανέφερε, μεταξύ άλλων η Σοφία Μπεκατώρου στη διαδικτυακή Ημερίδα, με θέμα «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή – Μίλησε, Μην Ανέχεσαι», που διοργάνωσε το υφυπουργείο Αθλητισμού.

newsit.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

510 νέα κρούσματα, 20 θάνατοι από Κορονοϊο

 


510 νέα κρούσματα κορονοϊού ανακοινώθηκαν από τον ΕΟΔΥ σήμερα, Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2021, ενώ 20 συμπολίτες μας κατέληξαν το τελευταίο εικοσιτετράωρο από επιπλοκές της νόσου.

Από τα 510 νέα κρούσματα, 7 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας και 215 συγκεντρώνονται στην Αττική. 

Δείτε τον χάρτη της διασποράς στον πίνακα που ακολουθεί

Τα τελευταία στοιχεία του ΕΟΔΥ

Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται σε 148370 (ημερήσια μεταβολή +0.3%), εκ των οποίων 52.1% άνδρες. Από την έναρξη της επιδημίας έχουν καταγραφεί συνολικά 5441 θάνατοι. Ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι είναι 323 (69.7% άνδρες).

Η διάμεση ηλικία των κρουσμάτων είναι 44 έτη (εύρος 0.2 έως 104 ετών), ενώ η διάμεση ηλικία των θανάτων είναι 79 έτη (εύρος 24 έως 103 ετών).

newsit.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου